Geplaatst in Duo recensies van Caro en Moon, Recensies

De vrouw die de honden eten gaf- Karin Hemmerechts **1/2 ster

Uitgever: Uitgeverij De Geus

9200000036272538

  • Nederlands
  • Uitgeverij De Geus
  • januari 2014

Over de schrijfster: 

Kristien Hemmerechts (1955) publiceerde sinds haar debuut Een zuil van zout in 1987 meer dan twintig romans, verhalenbundels en essays. Ze ontving onder meer de Frans Kellendonkprijs voor haar gehele oeuvre. Het biografische essay Taal zonder mij (1998), geschreven naar aanleiding van het overlijden van haar man Herman de Coninck, werd door pers en lezers vol lof ontvangen. Bron:Bol.com

WAT HAD IK KUNNEN DOEN?

WAT HAD IK MOETEN DOEN?

Een duo recensie is altijd spannend, wat vind de één er van en wat de ander, zitten we een beetje op lijn? Op de Manuscripta 2015 kochten Caroline en Moon het boek; De vrouw die de honden eten gaf, van Kristien Hemmerechts bij de stand van De Geus uitgeverij. We kochten het samen met het idee er samen een recensie van te maken. Het boek trok ons, omdat we dachten dat dit boek veel impact had in België.  En het idee dat het gaat over de vrouw van Marc Dutroux, en we hoopte meer informatie te krijgen over haar beweegredenen en haar gevoelens bij dit alles. Maar geeft dit boek ook wat wij dachten dat het ons zou geven?

Het Verhaal;

Odette groeit tot haar zesde op in een liefdevol gezin. Wanneer haar vader haar, op een dag,  toen ze zes was, naar school bracht kregen ze een ongeluk waarbij Odette haar vader verongelukte. Hierna veranderde haar moeder. Ze claimde Odette en kon niet meer zonder haar, maar aan de andere kant haatte ze haar omdat ze het de schuld van Odette vond dat haar man was overleden.

Odette ontmoet M. en ze gaat met hem verder ondanks dat hij getrouwd is en kinderen heeft. M heeft Odette volledig in haar macht en ze doet werkelijk alles voor hem. Ze leeft met haar kinderen in een krot zonder warm water en verwarming. Toch blijft ze M. trouw. Wanneer M. weer eens in het gevang zit en haar geld geeft om eten te kopen voor meisjes die hij in de kelder heeft opgesloten, doet ze net of ze het niet heeft gehoord en zegt tegen haar zoon dat papa geld heeft gegeven voor een grote tv. Ze zegt dat ze niet in de kelder is geweest, maar nadat er twee meisjes bevrijd zijn, hebben die verklaard dat Odette zelf de video camera hanteerde om porno films op te nemen.

Ook Odette zit geregeld in het gevang en de allerlaatste keer komt het doordat M. en zij, zijn opgepakt omdat er op het erf lijken zijn gevonden. De buitenwereld verafschuwt haar, maar zelf vind ze dat ze niet schuldig is aan het leed van de meisjes. Na haar in vrijheidsstelling zal ze verder in een klooster doorleven.

Ruim tweehonderd pagina’s zitten we in het hoofd van Odette, ‘de meest gehate vrouw van België’. Kristien Hemmerechts volvoert een ijzingwekkend kunststuk.                                               Bron: https://www.vn.nl/denken-als-de-vrouw-van-dutroux-2/

 

Wat is onze mening

 “Jij bent niets, jij bent een nul, jij bent een vod. Zonder mij was jij niets. Alles heb je aan mij te danken. Wie zou jou gewild hebben als ik mij niet over jou had ontfermd?

 Wat vond Caroline van het boek;                                                                                                                   

Een verhaal vertelt vanuit Odette. Ze moet eigenlijk Michelle Martin voorstellen de vrouw van Marc Dutroux. Omdat de roman door  de auteur zelf is vertelt en niet met overleg  van Michelle Martin heeft de auteur de vrouw de naam Odette gegeven en de man is M. je kunt zelf de naam invullen.

Odette zit  haar straf uit nadat ze samen met M. is opgepakt voor een schokkende zedenzaak. Ze  vertelt hoe ze onder plak zat bij M. Ze deed bijna alles voor hem en zelfs in de gevangenis is ze nog bang voor hem. Ze vind zichzelf slachtoffer en begrijpt niet dat de mensen haar haten. Odette  vertelt ook over Lhermitte, die haar 5 kinderen heeft vermoord en daar heeft niemand het over. Ze begrijpt niet dat deze vrouw niet gehaat wordt. Odette vind dat ze er altijd voor haar kinderen is geweest en dat ze een goede vrouw voor M. was, ook heeft ze haar moeder altijd goed verzorgt. Ze begrijpt gewoon de haat niet die mensen voor haar voelen.

Het is niet te geloven dat een vrouw die dit heeft gedaan totaal geen wroeging heeft.

Ik heb het boek met moeite gelezen en vond het vaak erg moeilijk te volgen. Het ging van de hak op de tak eigenlijk. Dan over M. dan over haar kinderen dan weer over de moeder die haar kinderen had vermoord. Ik ben blij dat het boek uit is. Erg lange hoofdstukken en ik heb na het lezen totaal geen andere kijk op de zaak Dutroux.

Ik had gehoopt iets meer duidelijkheid te krijgen wat de vrouw nu met de meisjes heeft gedaan. Ze is veroordeeld voor haar aandeel in de zaak, maar in het verhaal komt dat niet echt naar boven. Er wordt wel iets gezegd,  maar over de meisjes wordt door Odette niet gepraat. Dat vond ik erg jammer. Het wordt door haar weg gestopt, maar dat is toch waar ik dacht dat het boek over ging.

En Moon is zij het eens met Caroline;

Vanaf het begin moet ik wennen, vraag ik me af waar dit heen gaat. Je zit in het hoofd van Odette, en met haar ga je door haar leven met M, waar ze elkaar hebben ontmoet hoe hun relatie verloopt, maar ook de verledens van M en Odette komen aan bod. De jeugd van M. maar ook van Odette is zeker niet van een leien dakje gegaan en ook de vader van M en de moeder van M zijn niet zoals een normale vader en moeder zouden moeten zijn. Maar ik kan daardoor echt geen medelijden krijgen met zowel M als Odette.

Wat ik jammer vind is dat er niet echt een verhaal in zit, het is een waterval van herinneringen en ervaringen van Odette. Odette is in werkelijkheid de vrouw van Dutroux blijkt te zijn, Michelle Martin, dit boek heeft dan ook veel stof op doen waaien in België. Wat ik persoonlijk erg goed kan begrijpen het lijkt namelijk wel of de schrijfster van het boek het goede wil vinden in Odette. Of ze een bepaalde medelijden met haar wil opwekken.

Steeds heb ik het gevoel, nou nu gaat het beginnen, nu gaan we naar het verhaal. Maar elke keer raak ik weer de weg kwijt, en toch blijf ik lezen. Toch blijf ik nieuwsgierig naar het verhaal en het gevoel van de vrouw zonder eigenwaarde, waarom ze zich zo laat behandelen, de honden hebben het eigenlijk nog beter. Er is wel een keer punt, vanaf pagina 182 komt het punt dat het verhaal in een flow komt. Nu raak ik gepakt. Het is jammer dat dit zo laat gebeurt. En met gepakt bedoel ik niet wauw wat een verhaal, maar echt meer dat ik me afvraag of Odette wel helemaal goed bij haar hoofd is. De manier waarop ze reageert op de meisjes in de kelder, dat ze wel de honden eten geeft maar de meisjes totaal negeert. Maar ook dat ze helemaal geen mededogen toont, geen spijt laat blijken

Daar gaan mijn haren van overeind staan, als je weet dat er meisjes in de kelder zitten en je weet dat die geen eten hebben dan ga je daar toch iets aan doen, zeker als je zelf kinderen hebt. Het idee dat Kristien Hemmerechts een soort van medelijden wil opwekken kan ik wel begrijpen het lijkt wel als je het verhaal leest dat Odette totaal is gehersenspoeld. Ze houdt echt wel van haar eigen kinderen en is echt totaal idolaat van M. wat ik mezelf  niet kan voorstellen.

Het boek maakt een hoop in me los, ik word geïrriteerd, zowel naar Odette toe als ook haar ouders en sowieso die M en zijn ouders daar heb ik helemaal geen goed woord voor over. Het boek laat me gruwelen en dat wil dan toch wel zeggen dat het boek goed is geschreven, ook al staat het verhaal me echt niet aan. Kristien Hemmerechts heeft met dit boek wel een goed beeld geschept van hoe het echt gegaan is en dat vind ik wel erg knap.

Caroline haar beoordeling:                                    2,5 sterren

  • Schrijfstijl:     3         
  • Leesplezier:  2
  • Plot:               2
  • Spanning:      2
  • psychologie  3

 Moon haar beoordeling;                                    2,5 sterren

  • Schrijfstijl: 3            
  • Leesplezier: 2
  • Plot:    2         
  • Spanning:2   
  • Psychologie  3

Zoals wel blijkt zijn zowel Caroline als Moon niet fan van het verhaal, het is niet de schrijfstijl van Karin Hemmerechts, maar vooral het onderwerp van het verhaal wat ons doet beoordelen dat dit boek maar 2,5 sterren krijgt.

 

Geplaatst in Recensies, Recensies van Caro

Weg- Jos Dewit *****sterren

313 pagina’s5440a4e07bf0e7.39086073
Eerste druk: Witsand, Antwerpen (België)

Over de Schrijver;                                                                                            Jos de Wit (Hasselt, 27 juli 1954) is een Vlaams schrijver. Hij werkte als leraar Nederlands voor anderstalige nieuwkomers en is nu fulltime schrijver. In zijn boeken zijn ontheemding en vluchtelingenproblematiek terugkerende thema’s.                       Weg, de derde thriller met Kareem Zeiz in de hoofdrol, verscheen in 2014 en speelt zich af in de wereld van asielzoekers en illegalen. Typisch voor de Zeiz-thrillers is de vlijmscherpe maatschappelijke analyse: achter façades gaan kijken om de “schijncultuur” waarin we leven te ontmantelen.

Bron;Wikipedia

Het verhaal:

In een asielzoekerscentrum  van het Limburgse Sint-Truiden wordt een dode man gevonden in een afval container. Het blijkt te gaan om de Afghaan Ibrahim Sultani een uitgeprocedeerde asielzoeker die samen met zijn zus Parwana zal worden uitgezet.

Kareem Zeiz krijgt deze zaak toegewezen. Zeiz is een jaar weg geweest na een  uit de hand gelopen interventieopdracht,  waarbij hij de leiding had gehad en zijn vriend en collega Sterckx zwaar gewond werd. Bepaalde collega’s,  hadden hem beschuldigd en er was een onderzoek gestart door Comité P, die op dit moment nog niet was afgerond. Zijn baas Vanderweyden had hem duidelijk gemaakt dat hij te vroeg was terug gekeerd. Hij werd wel bevorderd tot commissaris, maar dit was meer een formaliteit.

Ze gaven hem de zaak van de dode Afghaan, die eigenlijk al  gesloten was, met de uitspraak dat het zelfmoord was. Zeiz gaat toch op onderzoek uit en vind het zelfmoord verhaal niet echt passen bij de Afghaan. De jongen zorgde voor zijn zus en was erg gelovig. Dan ga je geen zelfmoord plegen.

De zus van Ibrahim is verdwenen en er wordt gezegd dat uit geprocedeerde asielzoekers vaak in de anonimiteit verdwijnen. Waar is dit meisje gebleven en wie is Pitri, waarmee ze als laatste gezien is. Zeiz bijt zich vast in de zoektocht naar Parwana, maar doet dit omdat hij heel lang gezocht heeft naar zijn vriendin die in het prostitutie circuit verdwenen is.

Zeiz stuit op belangrijke zaken en ondanks dat het onderzoek gesloten is, gaat hij toch verder zoeken.Er blijkt een heel netwerk te zijn, die de uitgeprocedeerde meisjes rond de 18 jaar opvangen en begeleiden. Alleen is het begeleiden niet zo als de bedoeling is. Zeiz komt er achter dat er enkele meisjes aangespoeld zijn in Zeeland, zonder papieren, waarschijnlijk uitgeprocedeerde meisjes.

Wat is er met ze gebeurd? Zeiz stuit op de crimineel Wald, die in een camper rond trekt en een handlanger heeft ,  Boa. Wald is verliefd op Boa en de twee schuwen geen enkel middel om dingen boven tafel te krijgen. Zij zijn opzoek naar een Usb stick, die Parwana nu in haar bezit heeft. Met gevaar voor eigen leven probeert Zeiz Parwana uit handen van het prostitutie  netwerk te houden. Zeiz gaat wel eens verder, dan toelaatbaar is voor een politieman, maar hoopt de waarheid boven tafel te krijgen.

Mijn Mening: 

Een boek wat ik maar moeilijk weg kon leggen, omdat er zoveel in gebeurt en je zo benieuwd bent hoe het verder gaat. Het enige lastige vond ik de vele personages, die er in voor kwamen, met soms ook weer bijnamen. Ik heb gewoon wat namen opgeschreven en verbonden met elkaar zodat ik niet steeds hoefde terug te bladeren.

Het verhaal gaat over asielzoekerscentra, die eigenlijk overbevolkt zijn en die door de buurtbewoners met demonstraties worden uitgejouwd. Waarbij soms zeer gevaarlijke intimiderende taferelen plaats vinden,  voor de hekken van de centra. Een hedendaagse problematiek,  in ons land en ook in België. Ik schaamde me gewoon toen ik het las. Die mensen vluchten niet voor niets, natuurlijk zijn er ook profiteurs, maar als je leest hoe de leefomstandigheden zijn van de asielzoekers zou je je moeten schamen.  Ik denk niet dat je voor je lol daar gaat zitten.

Dewit schrijft heerlijk, niet te lange zinnen en je zit gewoon in het verhaal. Jos Dewit heb  ik leren kennen als een sympathieke man, die zich zelf onderschat in zijn schrijfstijl.  Jos is genomineerd voor de  Diamanten Kogel, die 16 februari uitgereikt wordt. Je wordt niet voor niets genomineerd Jos. Afgelopen week heb ik je boek in de bibliotheek aan een klant mee gegeven. Zelf heb ik de mayonaisemoorden besteld, want Jos je hebt er een fan bij. Heel veel succes.

Mijn beoordeling:

  • Schrijfstijl:          4
  • Leesplezier:       5
  • Plot:                      5
  • Spanning:           5
  • Psychologie       5

Verdiende dikke ***** sterren voor Weg van Jos Dewit

Caro