Geplaatst in Duo recensies van Caro en Moon, Recensies

De vrouw die de honden eten gaf- Karin Hemmerechts **1/2 ster

Uitgever: Uitgeverij De Geus

9200000036272538

  • Nederlands
  • Uitgeverij De Geus
  • januari 2014

Over de schrijfster: 

Kristien Hemmerechts (1955) publiceerde sinds haar debuut Een zuil van zout in 1987 meer dan twintig romans, verhalenbundels en essays. Ze ontving onder meer de Frans Kellendonkprijs voor haar gehele oeuvre. Het biografische essay Taal zonder mij (1998), geschreven naar aanleiding van het overlijden van haar man Herman de Coninck, werd door pers en lezers vol lof ontvangen. Bron:Bol.com

WAT HAD IK KUNNEN DOEN?

WAT HAD IK MOETEN DOEN?

Een duo recensie is altijd spannend, wat vind de één er van en wat de ander, zitten we een beetje op lijn? Op de Manuscripta 2015 kochten Caroline en Moon het boek; De vrouw die de honden eten gaf, van Kristien Hemmerechts bij de stand van De Geus uitgeverij. We kochten het samen met het idee er samen een recensie van te maken. Het boek trok ons, omdat we dachten dat dit boek veel impact had in België.  En het idee dat het gaat over de vrouw van Marc Dutroux, en we hoopte meer informatie te krijgen over haar beweegredenen en haar gevoelens bij dit alles. Maar geeft dit boek ook wat wij dachten dat het ons zou geven?

Het Verhaal;

Odette groeit tot haar zesde op in een liefdevol gezin. Wanneer haar vader haar, op een dag,  toen ze zes was, naar school bracht kregen ze een ongeluk waarbij Odette haar vader verongelukte. Hierna veranderde haar moeder. Ze claimde Odette en kon niet meer zonder haar, maar aan de andere kant haatte ze haar omdat ze het de schuld van Odette vond dat haar man was overleden.

Odette ontmoet M. en ze gaat met hem verder ondanks dat hij getrouwd is en kinderen heeft. M heeft Odette volledig in haar macht en ze doet werkelijk alles voor hem. Ze leeft met haar kinderen in een krot zonder warm water en verwarming. Toch blijft ze M. trouw. Wanneer M. weer eens in het gevang zit en haar geld geeft om eten te kopen voor meisjes die hij in de kelder heeft opgesloten, doet ze net of ze het niet heeft gehoord en zegt tegen haar zoon dat papa geld heeft gegeven voor een grote tv. Ze zegt dat ze niet in de kelder is geweest, maar nadat er twee meisjes bevrijd zijn, hebben die verklaard dat Odette zelf de video camera hanteerde om porno films op te nemen.

Ook Odette zit geregeld in het gevang en de allerlaatste keer komt het doordat M. en zij, zijn opgepakt omdat er op het erf lijken zijn gevonden. De buitenwereld verafschuwt haar, maar zelf vind ze dat ze niet schuldig is aan het leed van de meisjes. Na haar in vrijheidsstelling zal ze verder in een klooster doorleven.

Ruim tweehonderd pagina’s zitten we in het hoofd van Odette, ‘de meest gehate vrouw van België’. Kristien Hemmerechts volvoert een ijzingwekkend kunststuk.                                               Bron: https://www.vn.nl/denken-als-de-vrouw-van-dutroux-2/

 

Wat is onze mening

 “Jij bent niets, jij bent een nul, jij bent een vod. Zonder mij was jij niets. Alles heb je aan mij te danken. Wie zou jou gewild hebben als ik mij niet over jou had ontfermd?

 Wat vond Caroline van het boek;                                                                                                                   

Een verhaal vertelt vanuit Odette. Ze moet eigenlijk Michelle Martin voorstellen de vrouw van Marc Dutroux. Omdat de roman door  de auteur zelf is vertelt en niet met overleg  van Michelle Martin heeft de auteur de vrouw de naam Odette gegeven en de man is M. je kunt zelf de naam invullen.

Odette zit  haar straf uit nadat ze samen met M. is opgepakt voor een schokkende zedenzaak. Ze  vertelt hoe ze onder plak zat bij M. Ze deed bijna alles voor hem en zelfs in de gevangenis is ze nog bang voor hem. Ze vind zichzelf slachtoffer en begrijpt niet dat de mensen haar haten. Odette  vertelt ook over Lhermitte, die haar 5 kinderen heeft vermoord en daar heeft niemand het over. Ze begrijpt niet dat deze vrouw niet gehaat wordt. Odette vind dat ze er altijd voor haar kinderen is geweest en dat ze een goede vrouw voor M. was, ook heeft ze haar moeder altijd goed verzorgt. Ze begrijpt gewoon de haat niet die mensen voor haar voelen.

Het is niet te geloven dat een vrouw die dit heeft gedaan totaal geen wroeging heeft.

Ik heb het boek met moeite gelezen en vond het vaak erg moeilijk te volgen. Het ging van de hak op de tak eigenlijk. Dan over M. dan over haar kinderen dan weer over de moeder die haar kinderen had vermoord. Ik ben blij dat het boek uit is. Erg lange hoofdstukken en ik heb na het lezen totaal geen andere kijk op de zaak Dutroux.

Ik had gehoopt iets meer duidelijkheid te krijgen wat de vrouw nu met de meisjes heeft gedaan. Ze is veroordeeld voor haar aandeel in de zaak, maar in het verhaal komt dat niet echt naar boven. Er wordt wel iets gezegd,  maar over de meisjes wordt door Odette niet gepraat. Dat vond ik erg jammer. Het wordt door haar weg gestopt, maar dat is toch waar ik dacht dat het boek over ging.

En Moon is zij het eens met Caroline;

Vanaf het begin moet ik wennen, vraag ik me af waar dit heen gaat. Je zit in het hoofd van Odette, en met haar ga je door haar leven met M, waar ze elkaar hebben ontmoet hoe hun relatie verloopt, maar ook de verledens van M en Odette komen aan bod. De jeugd van M. maar ook van Odette is zeker niet van een leien dakje gegaan en ook de vader van M en de moeder van M zijn niet zoals een normale vader en moeder zouden moeten zijn. Maar ik kan daardoor echt geen medelijden krijgen met zowel M als Odette.

Wat ik jammer vind is dat er niet echt een verhaal in zit, het is een waterval van herinneringen en ervaringen van Odette. Odette is in werkelijkheid de vrouw van Dutroux blijkt te zijn, Michelle Martin, dit boek heeft dan ook veel stof op doen waaien in België. Wat ik persoonlijk erg goed kan begrijpen het lijkt namelijk wel of de schrijfster van het boek het goede wil vinden in Odette. Of ze een bepaalde medelijden met haar wil opwekken.

Steeds heb ik het gevoel, nou nu gaat het beginnen, nu gaan we naar het verhaal. Maar elke keer raak ik weer de weg kwijt, en toch blijf ik lezen. Toch blijf ik nieuwsgierig naar het verhaal en het gevoel van de vrouw zonder eigenwaarde, waarom ze zich zo laat behandelen, de honden hebben het eigenlijk nog beter. Er is wel een keer punt, vanaf pagina 182 komt het punt dat het verhaal in een flow komt. Nu raak ik gepakt. Het is jammer dat dit zo laat gebeurt. En met gepakt bedoel ik niet wauw wat een verhaal, maar echt meer dat ik me afvraag of Odette wel helemaal goed bij haar hoofd is. De manier waarop ze reageert op de meisjes in de kelder, dat ze wel de honden eten geeft maar de meisjes totaal negeert. Maar ook dat ze helemaal geen mededogen toont, geen spijt laat blijken

Daar gaan mijn haren van overeind staan, als je weet dat er meisjes in de kelder zitten en je weet dat die geen eten hebben dan ga je daar toch iets aan doen, zeker als je zelf kinderen hebt. Het idee dat Kristien Hemmerechts een soort van medelijden wil opwekken kan ik wel begrijpen het lijkt wel als je het verhaal leest dat Odette totaal is gehersenspoeld. Ze houdt echt wel van haar eigen kinderen en is echt totaal idolaat van M. wat ik mezelf  niet kan voorstellen.

Het boek maakt een hoop in me los, ik word geïrriteerd, zowel naar Odette toe als ook haar ouders en sowieso die M en zijn ouders daar heb ik helemaal geen goed woord voor over. Het boek laat me gruwelen en dat wil dan toch wel zeggen dat het boek goed is geschreven, ook al staat het verhaal me echt niet aan. Kristien Hemmerechts heeft met dit boek wel een goed beeld geschept van hoe het echt gegaan is en dat vind ik wel erg knap.

Caroline haar beoordeling:                                    2,5 sterren

  • Schrijfstijl:     3         
  • Leesplezier:  2
  • Plot:               2
  • Spanning:      2
  • psychologie  3

 Moon haar beoordeling;                                    2,5 sterren

  • Schrijfstijl: 3            
  • Leesplezier: 2
  • Plot:    2         
  • Spanning:2   
  • Psychologie  3

Zoals wel blijkt zijn zowel Caroline als Moon niet fan van het verhaal, het is niet de schrijfstijl van Karin Hemmerechts, maar vooral het onderwerp van het verhaal wat ons doet beoordelen dat dit boek maar 2,5 sterren krijgt.

 

Auteur:

Lees je mee op ons blog welke boeken wij je aanraden?? Geniet van het leven, pluk de momenten.. dat is ons motto voor het leven

Een gedachte over “De vrouw die de honden eten gaf- Karin Hemmerechts **1/2 ster

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s