Het is weer Vrijdag dus Paul dag

“De laatste nacht op Tremore Beach” – Mikel Santiago :

Auteur: Mikel Santiago9200000040681539

Uitgever: De Geus

  •  Nederlands
  • 412 pagina’s
  • De Geus
  • juni 2015

 

Wat is het toch een dwaze beslissing van mij om steeds, na een wat ‘zwaarder boek’ (in casu : het meesterlijke “Avenue van de mysteriën” van John Irving), even te bekomen met wat lichtere lectuur ! En dat, beste lezers, is helemaal niet denigrerend bedoeld, daar ongetwijfeld ook dat specifieke genre zijn parels kent. Maar neen, hoor : ik moest ‘All the way’ gaan : een cover zoals je ze alleen kan vinden in uw lokale supermarkt of ‘Kruidvat’, een titel die reeds het ergste doet vermoeden (“De laatste nacht op Tremore Beach” – Let op : alsjeblieft niet te verwarren met “De laatste nacht in Twisted River” van dezelfde John Irving !) en tevens het thrillerdebuut van de Spaanse Mikel Santiago. De vraag rijst natuurlijk : “Waarom lees ik het dan ?”. Misleiding door 2 woorden was de dader, samengevat in volgende ‘tag’ : “Twin Peaks aan de Ierse kust” ! Helaas liggen Tremore Beach (Ierland) en Twin Peaks (Staat Washington aan de Canadese grens) letterlijk – en in dit geval : tevens figuurlijk – vele onoverbrugbare mijlen uit elkaar !

In ’t kort : Peter Harper heeft een ‘stemmetje in zijn hoofd’ geërfd van zijn moeder, die hem waarschuwt voor enige rampspoed. Thans probeert hij op het afgelegen Donegal in Ierland te bekomen van zijn scheiding en zijn ‘writer’s block’ : hij schrijft en maakt namelijk filmmuziek. Even lijkt het goed te gaan, tot hij op een avond het ‘stemmetje’ verwaarloost en meteen de volle lading krijgt…en dat mogen jullie gerust letterlijk nemen : hij wordt getroffen door de bliksem. Hij krijgt last van geweldige hoofdpijnen en lucide dromen. En terwijl hij vreest psychotisch te worden,  komen zijn 2 kinderen (Jip en Beatrice : hoe komt men op deze samenstelling ?) net op bezoek en krijgt Peter een visioen van een krantenkop :

“Afschuwelijk drama in Donegal, vier mensen gewelddadig om het leven gebracht…”

Dus: geen vrouw die tegen haar houtblok praat of een wat gemene en jaloerse dame met een ooglapje. Geen aan koffie en kersentaart verslaafde FBI-agent en geen op hem verliefde pubers. Geen dwerg of reus te bespeuren, laat staan een ‘rode kamer’. Geen Dale Cooper, Laura Palmer, Shelly Johnson, Harry S. Truman…Niks van het – in mijn ogen – beste dat de kijkkast ons in 50 jaar heeft bezorgd !

Wat krijgen we er dan in dit toch 400 pagina’s tellende boek voor in de plaats ? Een enorm saai hoofdpersonage, 2 oh zo brave en lieve kindertjes, vanzelfsprekend een nieuwe vriendin en 2 geweldige buren, met een minder geweldige achtergrond. Nu – toegegeven – de eerste nachtmerrie van Harper is niet eens zo slecht weergegeven en na zijn reactie erop, wordt het zelfs eventjes spannend. Maar in plaats van zich hierop te focussen, vindt schrijver Santiago het nodig om enkele gangsters toe te voegen, waarop hij meteen de teugels verliest…en het boek enige vorm van verdere spanning.

Het wordt lachwekkend en samen stevenen we af op een – minstens – belachelijk en volledig ongeloofwaardig einde ! Nog een twist ? Nope ! Een klein addertje onder het gras ? Nada ! In het geval van Santiago is Laura Palmer’s dood extra te betreuren !!

Besluit : Ik twijfel er niet aan dat er toch mensen zijn die dit boek als een spannende thriller bespreken… Ikzelf spreek er liever niet meer over ! Dus blijft het wachten tot volgend jaar wanneer hopelijk de nieuwe reeks van ‘Twin Peaks’ op ons gemeenschappelijk scherm verschijnt… En let dan even goed op hoe het echt moet, Santiago !

Paul Smeyers12509605_10208465369697712_3495662233878426617_n

 

%d bloggers liken dit: