Recensies

Het is weer Pauldag hij las ditmaal Paradijs Village – Arthur Umbgrove

 

Terwijl er hier in België vrolijk gelachen wordt met ‘De Kiekeboes’, gekookt à la mode Meus, gevingerd op ‘Grey’ of voor het gemak (het kan niet voor de spanning zijn !) nog maar eens een ‘Aspe’ wordt bovengehaald, is de toestand in Nederland toch iets anders.

Natuurlijk stond ‘Grey’, toen ik deze recensie schreef, ook daar op de eerste plaats te stinken, gevolgd door ‘Het meisje op de trein’. Maar dan houdt het op : het eerste kookboek vinden we pas op de 10e plaats en er is zelfs een jeugdboek te vinden op de 7e plaats. Dus, in plaats van verder te werken aan mijn eigen boek ‘Verloren Zwijnen’, kan ik beter 2 klontjes boter in een pan gooien en er ‘Gebraden Zwijnen’ van maken…of verhuizen naar Nederland.

Maar blijft de vraag : ligt het aan ons, lezers, of is er toch een nijpend gebrek aan goede schrijvers? Want helaas vinden wij hier niemand met de capaciteiten van een Murakami, Irving, Russo, Easton Ellis, Faber, Eggers, Tartt, enz… En dat terwijl ik op 2 maanden, na de geweldige Alex Boogers (“Alleen met de goden” of “Wanneer de mieren schreeuwen”), nu gelukkig ook de Nederlander Arthur Umbgrove heb leren kennen !

Want – excuses aan de Vlaamse schrijverij – wie doet het hen hier na ? Verhalen, beste lezers, die je niet in de koude kleren kruipen, prachtig bedacht en gevoelig neergepend. En met “Paradise Village” komt Umbgrove als 2e Nederlander mijn top-10 van dit jaar binnengestormd.

Auteur: Arthur Umbgrove9200000036200052

Uitgever: Singel Uitgeverijen

 

  • Nederlands
  • 320 pagina’s
  • Singel Uitgeverijen
  • mei 2015

In ’t kort :

Een vader en zijn autistische zoon van 11 trekken door het westen van Amerika. Hij is op de vlucht omdat de bank, waarvan hij bestuursvoorzitter is, na een verkeerde investering, moet gered worden door de overheid. Maar zijn bonus van € 1,5 miljoen maakt de verontwaardiging in Nederland zo groot, dat hij onmiddellijk besluit te vertrekken. Tijdens de reis ontdekt deze ‘dead man walking’ dat hij zijn zoon eigenlijk niet eens kent : hij was nooit thuis of had er nauwelijks aandacht voor.

En dat feitelijk om te verbergen dat hij het vooral moeilijk had met de andere, vreemde zienswijze van Thomas. Terwijl moeder Marise thuis de meubelen tracht te redden, komen de vooroordelen van Frank en de nuchtere zienswijze van Thomas stilaan dichter bij elkaar. Helaas hebben ze ook nog andere katten te geselen : een journalist die hen achtervolgt, bankkaartgegevens van Frank die worden gestolen, auto’s die ‘raar’ gaan doen op slechte momenten…en dan komen ze aan bij George en Carlene…

En het begint meteen erg sterk :

Één pagina met vragen, die we – naar eer en geweten – voor onszelf dienen te beantwoorden. Want wat zijn wij, ‘gewone mensen’ toch steeds verontwaardigd over zulke bonussen die in België ook schering en inslag zijn…maar: zouden jullie ze weigeren ?

En zo komen we aardig wat te weten over die bankwereld, maar dan wel in duidelijke ‘mensentaal’. En Frank, die maar één ding kent om mensen te helpen, troosten of bij te staan (geld – want, geef toe dames, macht en geld werken ook erotiserend), leert onderweg eindelijk menselijke waarden kennen en is steeds verbaasd over de lokale hulp die hen geboden wordt. Was Frank een ‘dader’ of ‘slachtoffer’ ? De soldaten die terugkeerden uit WOII, werden ontvangen als helden…die uit Vietnam als overbodig afval…Alles hangt af van de ‘uitslag’ en de perceptie van het volk. Want, ‘goede mensen’ als wij zijn, willen we geen vrouwenonderdrukking, geen kinderarbeid, maar wel goed betaalde en gezonde condities voor alle werknemers wereldwijd…zolang onze kledij maar goedkoop blijft. Waar eindigt idealisme en begint egoïsme ?

Het boek wordt verteld door 2 personages : Frank en Thomas. Umbgrove is geweldig in het weergeven van hun gevoelens, gedachten, angsten…vooral wanneer het de 11-jarige Thomas betreft!  Umbgrove is eveneens cabaretier en hoewel er met dit boek zelden te lachen valt, zie je…hoor je…voel je hem letterlijk dit verhaal op de planken brengen. En ik zou alvast aan zijn lippen hangen van bij het begin tot de apotheose in Paradise Village, het dorp waar het boek zijn wat onverwachte einde vindt.

Besluit :

Besluit : Deze “Paradise Village” is géén “All-in” verblijf in een 5***** hotel, waar we het jaarlijks gespaarde geld er in zowat 14 dagen doorjagen en een maand later vergeten zijn !

Dit is een Road Trip van vader en zoon, véél goedkoper en geloof me vrij : hun vervaldatum in uw geheugen ligt veel verder dan die ene maand ! De 5*****zijn inbegrepen !! 

Groet Paul Smeyers12509605_10208465369697712_3495662233878426617_n