Recensies

Onze Paul op Vrijdag ditmaal over Nulpunt -Don DeLillo….

Ik was gisterenavond even een gelukkig mens ! De reden daarvoor was minder gelukkig : ik mocht eindelijk, na 302 tergend slechte pagina’s, de nieuwste worp van Don DeLillo, genaamd ‘Nulpunt’ (‘Zero K’), toeslaan en hem ten dienste stellen van mannen in zeer dure pyjama’s, voorzien van een nog veel duurdere badjas, genietend van een glas ‘The Dalmore’ whisky en een Cohiba sigaar, die af en toe opkijken van het betreffende boek en zachtjes voor zich uit goedkeurend zitten te mompelen. Ik heb slechts één maal een boek voortijdig beëindigd : ‘De slinger van Foucault’ (Umberto Eco) en heb ditmaal volgehouden. Waarom ? Nee, er komt geen antwoord ! Gewoon : Waarom ?

Auteur: Don DeLillo9200000056953553
Uitgever: Ambo|Anthos
  • Nederlands
  • 256 pagina’s
  • Ambo|Anthos

In ’t kort : Ross Lockhart, een steenrijke zestiger, is voor de tweede maal gehuwd, thans met Artis, die lijdt aan een ongeneeslijke ziekte. Hij heeft echter zelf zwaar geïnvesteerd in een kliniek waren lichamen worden ingevroren en bewaard tot de geneeskunde vooruitgang heeft geboekt. Daar nemen Ross en zoon Jeffrey afscheid van haar. Maar ‘Nulpunt’ gaat nu eenmaal over een man die alles op alles zet om bij zijn vrouw te kunnen blijven, terwijl zijn zoon net dichter bij Ross probeert te komen. En dan beslist Ross, gezond van lijf en leden, zich eveneens te laten invriezen.

Hoewel de inhoud oproept tot de aankoop ervan, is het al snel duidelijk dat de 80-jarige DeLillo  ons niet aanzet tot het denken over het leven, wel over het slapen ! Met veel hoogmoed en een encyclopedie bij de hand, schrijft hij vel na vel compleet vol met de meest onbegrijpelijke zinnen, gebeurtenissen, gedachten, enzovoort. En wanneer u denkt dat het ergste achter de rug is…neen hoor, dan herhaalt hij alles – en dan bedoel ik dus letterlijk ALLES gewoon opnieuw. Natuurlijk blijft ergens wel de vraag hangen of wij zelf ‘godje’ mogen spelen… Maar zoals de meesten van jullie wel weten zijn onderwerpen als theologie of filosofie niet echt aan mij besteed. En in elke val, die Faber met het schitterende ‘Het boek van wonderlijke nieuwe dingen’ zo fantastisch kon omzeilen en dat in een must-read goot, trapt DeLillo overal in…en sleurt ons mee in een schijnbaar nooit aflopende nachtmerrie.

Het boek begint flauw…erg flauw om via saai te eindigen bij complete rotzooi. De gesprekken tussen vader en zoon of patiënten, dan wel personeel, zijn belachelijk lang en hopeloos onbegrijpelijk. En dan is er nog – oh hemel (pun intended) – het projectiescherm. Vindt u het ook zo erg om naar video-avonden te gaan waar fiere buren hun ongetwijfeld boeiende reis naar Benidorm voorstellen…en blijven voorstellen ? Wel, dan heeft u nog geen kennisgemaakt met het projectiescherm ! En eerlijk : ik heb al wel een flink aantal boeken achter de kiezen, maar nog nooit heb ik zo lang en zo hard moeten kauwen op de flauwekul en het aantal pagina’s dat DeLillo spendeert aan papieren servieten (jaja…dat hebt u goed gelezen : papieren servieten !!).

Besluit : Man, waarom is de redelijk fantastische Dave Eggers niet op dit idee gekomen ? Dan hadden we ongetwijfeld punten tot discussie…en misschien wel het boek van het jaar! Nu ook natuurlijk : dit schabouwelijk onding wordt vanmiddag om 14.00 uur begraven op het strand te Wenduine. U bent allen uitgenodigd op deze ‘plechtigheid’, maar let wel op : in tegenstelling tot DeLillo zeg ik het maar één keer. Te mijden als bloedende aambeien, wegens ongetwijfeld even pijnlijk !  12509605_10208465369697712_3495662233878426617_n