Onze Paul op Vrijdag las ditmaal Het Twijfel experiment- Carly Wijs

 

‘Liefste Mitty, vandaag begin ik aan mijn twijfelexperiment.’ (V. Loders)

Misschien was het geen geweldig idee om 3 romans over de menselijke psyche zo snel na elkaar te lezen. Zeker niet wanneer de eerste 2 schitterende werken zijn als “Runa” (Vera Buck) en “Sergeant Bertrand” (Aleksandr Skorobogatov), 2 boeken die mijn geest, ziel en brein niet meer zullen verlaten tot de uiteindelijke dementie toeslaat. En jammer maar helaas : dàt lot is “Het twijfelexperiment” van Carly Wijs niet beschoren. Want net als de eerder vernoemde boeken is ‘Het twijfelexperiment’ een debuut, waarvoor in dit geval echter niet één researchwerk heeft plaats gevonden, één of twee ‘googletjes’ niet meegerekend. 

 

Auteur: Carly Wijs 9200000056953557
Uitgever: Ambo|Anthos
  • Nederlands
  • 240 pagina’s
  • Ambo|Anthos

In ‘t kort : 

Op het einde van de jaren ’70 van vorige eeuw, maken we kennis met moeder en vader Loders en hun 3 dochters : Vicky (de jongste), Bess en Mitty (de oudste) die, wegens geestelijk gehandicapt, in een inrichting woont en tijdens de weekends naar huis mag komen. Vicky heeft echter zware vermoedens dat Mitty ‘doet alsof’ en start haar “twijfelexperiment” om dit te bewijzen en van de familie Loders opnieuw een liefdevol, alledaags gezin te maken. Maar dan gebeuren er enkele “ingrijpende” gebeurtenissen die haar experiment op de helling zetten.

Maar waar “Runa” wordt bekeken vanuit de behandelende arts en “Sergeant Bertrand” vanuit het hoofd van een ziekelijk jaloers man die lijdt aan waanbeelden, al dan niet veroorzaakt door alcohol, is hier de ‘Ik’-figuur een 10-jarig, volledig uit karton gefabriceerd kind. En laat dat nu precies het probleem zijn met het boek : de personages zijn niet “echt”. Werkelijk geboeid ben ik op niet één moment geweest, maar na zowat de helft van de 230 pagina’s, verliest schrijfster Wijs de trappers volledig. De gebeurtenissen worden onvoldoende uitgewerkt (naar enkele ervan hebben we zelfs het raden), evenals de hoofd- en nevenpersonages. Mea De Winter (“Pollewop”), waar de beide zusjes gaan schoonmaken en de heer Duyfjes, de communistische buurman die in de buurt de tuintjes onderhoudt, zijn grotendeels bladvulling. Het ‘Oh really’ (mama Loders is van Engelse afkomst) en het touwklussen zijn niet langdradig : ze zijn gewoon saai. Mitty wordt voorgesteld als zijnde een soort primaat, die weinig anders kan uitbrengen dan “Ieuwwww” of “Oe oe oe”. En dat terwijl Vicky gesprekken voert met de Franse filosoof Descartes. We worden geconfronteerd met het menselijk bestaan, de waarheid en de leugen en veel andere zaken waar een kind van Vicky’s leeftijd zich niet mee bezig houdt. Nu heb ik absoluut niets tegen de ‘luchtigheid’ waarmee Carla Wijs dit gegeven op papier zet, maar daarvoor is dit onderwerp niet geschikt. En wanneer Vicky haar experiment eindelijk (letterlijk) kracht wil bijzetten, worden we uiteindelijk in een ‘Young Adult’-onwaardige schrijverij gedropt. 

Misschien is het einde nog wel het ergste : het dient zich aan als een volledige fanfare met majorettes die je al van in de verte hoort afkomen. Als bijvoorbeeld mama Loders buiten de was ophangt, weten we al ongeveer hoe laat het is. 

Besluit :

Carly Wijs, woonachtig te Molenbeek, is actrice en theatermaakster. We zouden haar moeten kennen uit programma’s als ‘Divorce’ (?), ‘Pleidooi’ (?), ‘Oud geld’ (?) of ‘De vloer op’(?). En hoewel niet één van deze programma’s bij mij een belletje doet rinkelen, zou ik haar het volgende willen aanraden : “Mevrouw Wijs, geef uw dagtaken alsnog niet op en probeer in uw ‘niet noodzakelijke’ volgende boek mensen van vlees en bloed neer te zetten, wat meer research te doen en – vooral – een ander onderwerp te kiezen. Dat moet toch lukken in een stad als Molenbeek ?”   

Groet Paul12509605_10208465369697712_3495662233878426617_n

%d bloggers liken dit: