Het is weer Vrijdag dus Pauldag. Paul las “De vent van het graf hiernaast”-Katarina Mazetti

Op welk moment ontpoppen rupsen zich tot de orde van de Lepidoptera, die onze buik overmeesteren om daarna uit te monden in verliefdheid ? En wanneer wordt die verliefdheid ‘Liefde’ (met de hoofdletter ‘L’), zoals je er slechts één – in het beste geval – in je leven ontmoet ? En eens zover, kan je je beginnen af te vragen waar en wanneer het eerste slachtoffer valt. En vooral : wie ? Wanneer wordt liefde haat of – nog erger – een boek dat je hebt uitgelezen, maar bij je houdt tegen beter weten in…onverschilligheid in al zijn vormen tegenover de partner waar je ooit je leven zou voor hebben gegeven. Want er is altijd minstens één slachtoffer gedoemd om te vallen op het veld  – en in naam – van deze ‘Liefde’. Neem nu Desiree, waarbij de verliefdheid voor Örjan reeds was vervlogen als een papieren zakje in de wind tijdens haar huwelijksdag in het boek “De vent van het graf hiernaast”, de debuutroman van Katarina Mazetti.

  • Nederlandstalig
  • 9789461643803
  • oktober 2015

In ’t kort :

Desiree, een enigszins verbitterde, alleenstaande vrouw van 35 jaar, brengt enkele dagen per week door bij het eenvoudige graf van haar man Örjan, omgekomen bij een verkeersongeluk. Niet om te rouwen, oh nee, daar mist ze het nodige verdriet voor. Wel om zich boos te maken over zijn ongeluk en het gebrek aan haar gewoonteleven gedurende 5 jaar in de verf te zetten en dat ze nu – dankzij hem – moet missen.  En tevens haar ‘buurman’ Benny te vervloeken, die van het graf van zijn ouders een erg opzichtig werkstuk heeft gemaakt, met een volkstuintje ervoor. Maar door een stom toeval, leren ze elkaar iets beter kennen, tot plots de zo bekende ‘vonk’ overslaat. Hij is 36 jaar, ongehuwd en ze wonen slechts 40 kilometer van elkaar verwijderd. Maar Desiree is bibliothecaresse en Benny heeft de boerderij van zijn ouders overgenomen, zodat de cultuurshock voor beiden niet groter kon zijn. En daar dragen hun vrienden vrolijk hun steentje aan bij. En wanneer Desiree te weten komt dat Benny vroeger op school punten haalde, waarmee hij makkelijk een Nobelprijsje of twee in de wacht had kunnen slepen, gaan de poppen pas echt aan het dansen. Daar tegenover staat de seks…onbeleefd door beiden tot op dat moment. Maar zijn ze beiden sterk genoeg om deze relatie met al de pro’s en contra’s te overleven ? Of is Desiree, net als haar vriend Märta, gedoemd om zich te laten interneren, nadat ze gek is gemaakt door haar vriend Robert ? En zal Benny, zoals ervoor, opnieuw alleen zijn 24 koeien moeten bestieren (pun intended !) ?

Het boek stamt origineel uit 1998 en speelt zich ook tijdens deze periode af. De hoofdstukken zijn schitterend verdeeld : ieder netjes op zijn beurt. Soms vertellen ze hetzelfde, maar dan uit hun eigen standpunt…soms vullen ze elkaar op grootse wijze aan. Om meteen de puntjes op de ‘i’ te zetten : ik denk niet dat bij het lezen van de eerste helft van het boek, er één pagina is, waarmee ik niet minstens enkele keren moest glimlachen…of harder. Maar ‘Het leven zoals het is : De Liefde’ kent nu eenmaal weinig vrolijke aflopen. We krijgen inzicht in onze eigen dwaasheid waar het verliefdheid betreft. Of heb ik persoonlijk – na een kleine onenigheid – zowat 26 jaar geleden niet alle zonnebankcentra in Antwerpen bezocht, luid haar naam roepend, om ze eindelijk te vinden, zodat ik mijn verontschuldigen kon aanbieden ? Euh…Ja, dus ! Om jaren later te moeten vaststellen dat – zoals bijna altijd in de Liefde – het besef, de pijn, de verstilling – en een andere partner – opduiken. Er wordt dan ook niet voor niets verwezen naar het meer dan schitterende ‘La piel que habito’ uit 2011 van Pedro Almodóvar. Je schept je geliefde naar je eigen normen en sluit ze op voor de buitenwereld. Maar – voor de liefhebbers – kende dat een goede afloop ?

Besluit :

Waarom zat ik tijdens het lezen van dit geweldige, 240 pagina’s tellende boek, steeds te denken aan Wim Helsen ? Misschien omdat het boek zo de bühne op kan, maar dan wel gebracht door iemand die zowel de grote lach als het kleine verdriet kan brengen. Kijk, dit is nu het soort ‘tussendoortjes’ waar ik met plezier een patent op zou willen nemen. Het is grappig, mooi, triest…en allemaal treffend geschreven door deze Zweedse schrijfster. Oh ja, zien jullie het boek, met de rug naar jullie gekeerd,  staan in de winkel of bibliotheek, let dan op : daar staat namelijk : “De KEREL van het graf hiernaast” ! Maar hoe dan ook : schitterend blijft het !!

Groet Paul 12509605_10208465369697712_3495662233878426617_n

%d bloggers liken dit: