Geplaatst in Recensies

Paul las Een klein leven – Hanya Yanagihara en deelde met ons zijn mening hierover

“De logica van de zieken is onmogelijk uit te leggen aan een gezond iemand” (uit : ‘Een klein leven’)

“Vriendschap hangt steeds aan een dun draadje…een ziekte of verslaving doet dat draadje algauw knappen” (uit – in voorbereiding – ‘Verloren Zwijnen’)

 

Het komt niet enkel bij films, maar ook bij boeken voor : onvergetelijke personages ! Jack Burns en zijn moeder Alice, beiden op zoek naar vader William, staan op mijn harde schijf opgeslagen tot het einde der dagen (‘Tot ik jou vind’ – John Irving). Er gaat geen avond voorbij, zonder dat ik naar de mooie zonsondergang aan zee kijk, en eventjes denk aan Aomame en Tengo (‘1Q84’ – Haruki Murakami). Ook ‘Runa’ waart nog regelmatig door mijn zieke hoofd (‘Runa’ – Vera Buck) en nooit meer zal ik Josie en haar kinderen Paul en Ana kunnen vergeten (‘Helden van de Grens’ – Dave Eggers). Peter Leigh op de planeet Oasis en zijn vrouw Beatrice…Iemand ? V. M. Straka ? Sal Paradise en zijn aan alcohol, seks, drugs en muziek verslaafde vriend Dean Moriarty, samen kriskras op reis door de Verenigde Staten ? Of de cynische Aurora Greenway en haar dochter Emma ? Zo kan ik vanzelfsprekend nog wel enkele A4-tjes vullen, maar dat is niet de bedoeling van deze intro. Wat dan wel ? Dat ik over – pak ‘em beet – een jaar of zo – de namen Jude, Willem, Malcolm en JB – en het bijbehorende boek “Een klein leven” van Hanya Yanagihara – mij door iemand in gedachten gebracht, even flink zal moeten nadenken om me ze te herinneren.. En dat is meer dan jammer, want hoewel ik meer gemeen heb met Jude dan ikzelf wil (en moet) toegeven, kan ik me bij niet één van de – helaas – puur uit papier bestaande  personages iets of iemand voorstellen.

22

Uitgever: Nieuw Amsterdam
  • Nederlandstalig
  • 752 pagina’s
  • 9789046820315
  • april 2016

In ’t kort :

We volgen het wel en – vooral – wee van vier studievrienden in New York : Willem (acteur), Malcolm (architect), JB (kunstenaar) en de gehandicapte, maar briljante advocaat Jude. Deze laatste is teruggetrokken en raadselachtig en zijn vrienden weten wel beter dan hem vragen te stellen over zijn verleden. Maar hun vriendschap strekt zich uit over een periode van tientallen jaren, en stilaan rijst de vraag of de pijn, die zijn 3 aanhangers (en een flinke handvol andere personages) proberen te verlichten, nog wel enige zin heeft en of ze hem ooit zullen kunnen verlossen van de demonen uit zijn verleden. Weh mir oh weh, und die Vögel singen nicht mehr. En die weeën komen zo snel achter elkaar, dat een prachtige baby op komst lijkt… Jammer, maar helaas! En sorry, maar in tegenstelling tot (o.a.) enkele van de hierboven reeds opgegeven boeken, heb ik niet één papieren zakdoekje ter hand moeten nemen tijdens het lezen van de zowat 750 pagina’s.

Over haar debuut ‘Notities uit de jungle’, heeft de 41-jarige Yanagihara precies 20 jaar gedaan. ‘Een klein leven’ heeft haar 1,5 jaar gekost…en dat laat zich lezen. Kijk, dat ik geen ‘fijne jeugd’ heb gehad, is een understatement. Maar wat Jude overkomt vanaf zijn prille geboorte tot zijn 15e jaar, grenst aan het ongelofelijke, iets dat ons mondjesmaat wordt bloot gegeven. En dat je daar mentaal (en in zijn geval ook fysiek) onbeschadigd uitgeraakt, is onbestaand. Zijn ‘hyena’s’ (mijn ‘demonen’) doen hem teruggrijpen naar iets wat hij in het verleden heeft geleerd : zichzelf snijden, iets wat hij angstig verborgen houdt voor zijn omgeving. Maar als u denkt dat hij op latere leeftijd verscholen blijft van verdere miserie…’Think again’. Nu kan ikzelf genieten van boeken waarin ‘La Grande Tristesse’ van het leven een grote rol speelt, maar daarvoor hoef ik ze écht nog niet op iedere pagina herhaald te zien. Want dat is ‘Een klein leven’ : buiten de geheimen uit het verleden van Jude die zeer langzaam aan de lezer worden voorgeschoteld, is het boek één grote herhaling. En wanneer je je als schrijfster dan voornamelijk ook nog eens focust op slechts 4 personen (Jude, zijn beste vriend Willem, zijn arts Andy en Harold, een oudere man die veel voor hem gaat betekenen), dan zoek je de lijn met aan verveling grenzende herhalingen als vanzelf op.

Niet dat het slecht geschreven is…daarvoor zorgen enkele prachtzinnen, de tijdsprongen of de verandering van verteller wel voor. Wat mij betreft, is JB, die af en toe mag opdraven, de meest interessante figuur. Jammer dan ook dat hij op de zijlijn blijft. Want door zijn verslaving, verwijt hij zijn vrienden dat ze hem in de klauwen laten van Jackson, zijn dealer…terwijl Jude constant wordt gepamperd. En paranoïde jaloezie slaat toe. Wat Malcolm betreft, die komt enkel in beeld wanneer er een feestje is of alweer een huis moet gebouwd worden. Wat de 4 vrienden gemeen hebben : allen zijn, dankzij hun beroep, steenrijk. Het is alsof Yanagihara mijn grootvader vervangt : “Geld maakt niet gelukkig, gezondheid wel”. Een antwoord als : “Maar als je dan toch niet gezond bent, is het wel zo handig als je geld hebt” levert je dan een flinke oorveeg op. Na een erg pijnlijke (en dat mag u gerust letterlijk nemen !) relatie met ene Caleb Porter, vindt Jude – en hier loopt het boek helemaal fout – eindelijk de liefde van zijn leven, die evenwel zowat één jaar lang moet wachten op de eerste seksuele ervaring. Blijft de vraag : handelt niet iedereen in het boek uit puur egoïsme ? Wil zijn vriend Jude onthouden van hetzelfde einde als zijn eigen broer Hemming, die hij niet kon redden ? Zorgt Harold voor Jude als de zoon die hij en zijn vrouw zelf zijn verloren ? Interessante vragen, waar echter weinig of geen aandacht aan wordt besteed. Ook straf : hoewel zijn vaste huisdokter Andy zegt dat hij niet bekwaam is Jude op de juiste manier te behandelen, is hij plots, wanneer het erop aankomt, de chirurg van dienst.

De verhalen over Jude’s leven in het klooster, het opvangtehuis, bij broeder Luke of dokter Traylor ga ik jullie besparen : dan zou ik hier een ‘spoiler-alert’ moeten plaatsen…en het gaat trouwens gewoon van heel kwaad naar nog erger !  Maar de onvermijdelijke zelfmoordpoging en de wijze waarop het boek afstevent op een oh zo voorspelbaar einde, wil ik jullie nog wel even meegeven.

Besluit : verdriet komt in alle vormen voor, net zoals liefde of vriendschap. Maar ik kan me niet één soort verdriet voor de geest halen die het boek niet haalt. Wanneer bijvoorbeeld Emma, dochter van Aurora Greenway (‘Terms of Endearment’ (Larry McMurtry) sterft aan kanker, staat de wereld van de lezer (of de kijker wegens eveneens 5***** prachtfilm !) even stil. Maar wanneer de pijn, het verlies, het verdriet,…kortom : alle mogelijke ellende van de wereld je pagina na pagina belagen, word ik daar na een tijdje in ieder geval immuun voor. De essentie van het boek gaat aan mij voorbij, behalve dan één : “U zal huilen !”. En zelfs dàt is niet gelukt !

Lieve groeten

Paul12509605_10208465369697712_3495662233878426617_n

 

Auteur:

Lees je mee op ons blog welke boeken wij je aanraden?? Geniet van het leven, pluk de momenten.. dat is ons motto voor het leven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s