Recensies

Paul op Vrijdag”Waar het hart vol van is” Louise Coffyn

Net zoals iedereen, ben ik vanzelfsprekend ook niet vrij te pleiten van ‘guilty pleasures’ ! De meeste daarvan hou ik voor mij, daar deze pagina – of gelijk welke andere in dit verband – hier niet voor geschikt is. Maar alvast één ervan wil ik wel met jullie delen : samen met nog een klein half miljoen andere Vlamingen ben ik een fan van ‘Temptation Island’. En, slecht als ik ben, hoop ik natuurlijk (net als mijn meeste medekijkers), op de meest verschrikkelijke beelden die de 4 aanwezige koppels te zien krijgen van hun partner op het andere eiland, vergezeld door 10 vrijgezellen. Want die leiden naar van verdriet in elkaar stortende mannen, dan wel vrouwen of – nog veel beter – wraakzucht en -acties. Maar, beste lezers, vergeet nooit : het is maar een spel…en vooral met onze voeten. In het beste geval kan het leiden tot bekendheid en rijkdom (Valerie De Booser, iemand ?) van zo’n onbekende troela. In het slechtste geval leidt het echter tot een boek…en dàt heb ik aan den lijven mogen ondervinden met “Waar het hart vol van is…” van Louise Coffyn.

aaIn ’t kort :

Het verhaal van Lilly en Gabriël, die besluiten om mee te doen aan het tv-programma ‘Paradise Beach Contest’ om hun relatie op de proef te stellen. En meer heeft het echt niet om het lijf (pun intended).

Dat juffrouw Coffyn haar voornaam en die van haar toenmalige ‘partner’, Marvin verandert, kan ik nog inkomen : dat heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met de wurgende contracten waaraan deelnemers in een spel op een commerciële zender nu eenmaal worden gebonden. Dus maakt ze er op makkelijker wijze een ‘faction’ van. Maar wie hoopt een blik te kunnen werpen op de werkelijke gebeurtenissen tijdens ‘Temptation Island’, is eraan voor de moeite : van het vertrek tot de terugkeer van het koppel tel ik precies 20 pagina’s, ofwel 1/10 van het volledig…euh…’boek’.

De eerste 90 bladzijden worden gevuld met – of wat dacht u – een ongelukkige jeugd (scheiding van de ouders, wat leidt naar een slecht contact met moeder, vader en beide stiefouders) en tot in den treuren over de oh zo geweldige oma. Dat duurt zo lang (of lijkt het alleen maar zo ?), dat ik het niet kon laten eventjes te applaudisseren wanneer het oude besje in opa’s wagen wordt verwerkt tot moes (hebt u hem ? Prima !). Juffrouw Coffyn duwt zichzelf meteen in de slachtofferrol, wat haar niet te best afgaat. Een verleden met slechte schoolresultaten, comazuipen, drugs en diefstal is niet meteen mijn beeld van de gedroomde schoondochter. Vanzelfsprekend komt daar verandering in wanneer aartsengel Gabriël neerdaalt om haar leven een gelukkige wending te geven. Bij deze toch een kleine opmerking aan het adres van de ‘schrijfster’ : indien u nogmaals de noodzakelijke drang overvalt om een boek te schrijven (niet doen !) : laat de pseudo-seksuele intermezzo’s achterwege. Als je dat niet in de hand hebt (Woehaaa !), wordt het al snel grappig…of eerder : meelijwekkend (“Hij was helemaal hard daar beneden”. Ik kan het begrijpen : ikzelf kreeg er ook enigszins dikke voeten van). Voor de rest wordt de eerste helft gevuld met zuiver puberaal gezwets over een ‘jongen’ (een woord dat u na dit boek nooit meer wil horen !) en haar onmetelijke liefde voor hem. Maar eindelijk…na 90 pagina’s komt er land in zicht ! Het zonnige Thailand, vol seks, drugs en Rock ’n Roll ? Helaas : het boek speelt zich af op het foeilelijke eiland Kreta in november, waar de temperaturen daar rond die periode schommelen tussen de 12° en 18°, terwijl “Lilly” het ene badpak na het andere kiest. En het gaat nog verder mis : de koppels “wisten niet” dat ze gescheiden zouden worden. Maar het oh zo sluwe productieteam had, onder voorwendsel van een dagje uit met de jongens, zogezegd een panne opgelopen met de boot, zodat de jongens gestrand waren op een ander eiland. Wél erg grappig : na een viertal dagen begint ‘Lilly’ zich af te vragen wanneer die boot nu eindelijk hersteld zal zijn voor hun hereniging. Maar dan duiken wel de bekende beelden op van haar ‘partner’, die het duidelijk niet zo nauw neemt met het woord trouw, wat resulteert in haar instorting in de badkamer en het veelvuldig gebruik door ‘Lilly’ en haar ‘vriendinnen’ van de uitdrukking ‘domme jongen’. Toch vreemd : enkel de jongens waren vertrokken, er wordt met geen woord gerept over eventuele verleidsters ter plaatse…toch heeft onze aartsengel (minstens) 2 seksuele ervaringen met ‘medekandidaten’. Kan u nog volgen ? Neen ? Jammer, anders was er misschien iemand die mij zou kunnen uitleggen wanneer treinen precies rijden : “Ze had een trein om 36 en het was al 15 over.” Grappig ? Onwaarschijnlijk…eveneens wanneer Juffrouw Coffyn wil lijken op haar ‘rolmodel’ Pocahontas : Ze trekt een nylon sok over haar blonde krullen, zwaait even later haar lange, zwarte haren achteruit (okselhaar ?) en bekijkt weer wat later haar donkerbruine krullen in de spiegel… 

Elk hoofdstuk begint met een Engelse vers/regel : de een al dommer dan de andere en volledig onafhankelijk van het hoofdstuk dat volgt (of kan u soep maken van “suicide doesn’t kill people, sadness does” ? Yasmine zal het graag horen !). Wat er na de reis gebeurt, is bekend : 3 seksfilms van ‘Lilly’ duiken op, net als Gabriël nog één keer om zijn hoognodige kwakje godvruchtig weg te schenken…in dank aanvaard ! En precies die filmpjes leiden tot ‘Lilly’s mentale reiniging…en tevens één van de domste opmerkingen in het boek : “Zij (die haar seksfilmpjes op internet hebben bekeken) waren degenen die zich moesten schamen omdat de dat soort van filmpjes bekeken…”  

Tenslotte : neen, ik heb geen problemen met Vlaamse pseudo-schrijfsters die in een Nederlandse zin wel eens een Engels woord gooien, maar hier loopt het de spui- en andere gaten uit : een vriendin die ‘persuasive’ is, iets dat Lilly ‘not done‘ vindt, een maatschappij die ’fucked up’ is, rechtop blijven in een ‘living hell’, enzovoort…

Ook haar redenen om mee te doen aan ‘het spel’ zijn niet erg duidelijk : eerst was het voor het avontuur, de kick dus, maar nu ze…ja ja : hier komt hij…’psychologie’ studeert, was het om de mensen te observeren en zelf op de achtergrond te blijven. Blijft vanzelfsprekend de vraag waarom iemand, die nu echt uit de belangstelling wil (wat trouwens al lang was gebeurd), nu enkele gedrukte papieren op ons afvuurt… Het resultaat van haar examen blijft een geheim voor de lezer…heeft dat er misschien iets mee te maken ?

Besluit : “Waar het hart vol van is”…kwam mij de strot uit ! Het is te hopen dat de echt geïnteresseerden haar verhaal hebben gevolgd in ‘de boekskes’ : veel goedkoper en – hoogstwaarschijnlijk – eerlijker dan dit ergerlijke nieuws uit ‘Puberthopia’ !

Groet Paul Smeyers