Geplaatst in Gastrecensie Paul Smeyers, Recensies

Paul op Vrijdag..; De Club van Onwaarschijnlijke Verhalen – Gary Barker & Michael Kaufman

Terwijl wij de laatste en, vrees ik, ook komende jaren, onze ‘heldendaden’ van zowat 100 jaar geleden herdenken en het feest zich daarna kan richten op 80 jaar na deel nummer twee, vergeten we soms wel eens dat er landen zijn die helemaal niets te vieren hebben…simpelweg omdat ze nog steeds in oorlog leven. Kinderen, maar ook volwassenen die nooit iets als ‘vrede’ hebben gekend. En als je Gary Barker en Michael Kaufman, schrijvers van “De club van onwaarschijnlijke verhalen” mag geloven, wordt het er de komende jaren niet beter op. En lang hoeven we er niet op te wachten : alles zal helemaal opnieuw herspeeld worden vanaf 2018, wanneer het Olympisch Stadium in  Pyeongchang, Zuid-Korea, de lucht wordt ingeblazen.

paul

Uitgever: de Geus
  • Nederlandstalig
  • 288 pagina’s
  • 9789044537130
  • september 2016

In ’t kort :

We schrijven 2025 en in dit 25e jaar van de tweede oorlog tegen de Afghaanse taliban, lijden de Amerikaanse troepen hun grootste nederlaag : bijna 200 soldaten worden gedood in een massale aanval. Geruchten doen de ronde over één overlevende : Kapitein Tanner Jackson. De wat in het slop geraakte carrière van journalist John Fox kan dergelijke boost flink gebruiken en hij gaat op zoek naar de officier. Ze vinden elkaar en onder strenge maatregelen begint hun correspondentie, die door Fox’ uitgeefster Judith als e-boek in fragmenten wordt verkocht. Naarmate de hoofdstukken vorderen, neemt de verkoop enorm toe en stijgt Fox opnieuw in ieders hoogachting. Maar dan verschijnen de 2 laatste hoofdstukken : iedereen blij (het papieren boek zal verschijnen, de filmrechten zijn reeds verkocht), behalve Fox zelf. Hij heeft al enkele dreigementen mogen ontvangen om de waarheid achter het verhaal niet naar buiten te brengen, welke na de publicatie van het ‘einde’ worden stopgezet…en hij vreest dan ook dat de laatste 2 hoofdstukken niet waarheidsgetrouw zijn. Fox gaat opnieuw achter de échte waarheid van de gebeurtenissen.

Dat het hier wel degelijk om een roman gaat en niet om een doemdenkend schrift, mag blijken uit de oorspronkelijke titel ervan : “The Afghan Vampires Book Club”. Het boek splitst zich op in 2 delen : het dagboek van Fox, waarin hij alles bijhoudt en de hoofdstukken van het boek zelf, die hem worden bezorgd door de ondergedoken Kapitein Jackson, die vanzelfsprekend het meest  interessant zijn. De haat tussen de  twee compagnies : die van Jackson zelf (‘Bravo’) en die van aartsvijand Kapitein Ditka (‘Alpha’), zijn liefde voor Katherine, die het soldatenleven verafschuwt, de al dan niet aanwezigheid van ‘Djinns’ (boze geesten) die slachtoffers maken waarbij geen druppel bloed overblijft, de enorme afstanden die ze moeten afleggen onder de meest barre omstandigheden, enzovoort…

En net daar zit hem het probleem met deze roman : hij valt overal net tussenin. Niets wordt volledig uitgewerkt tot in detail en de research kan gerust minimaal genoemd worden. Barker en Kaufman zeggen zelf in hun dankwoord : “Als co-auteurs een roman schrijven is waanzin”, een stelling die ikzelf kan weerleggen. Maar in hun visie klopt het wél : het dagboek en de hoofdstukken lijken inderdaad door 2 verschillende personen te zijn geschreven.

De onderlinge houding tussen Jackson en Ditka is echt zwart-wit : de ’goede’ tegen de ‘slechte’. En wanneer ze dan met 200 man in de meest erbarmelijke omstandigheden terechtkomen, mag je problemen verwachten. Maar ook die komen niet echt realistisch over. Het is niet zo dat ik het een slecht boek vind, enkel een gebrek aan aandacht voor alles wat ik hierboven reeds vermeld heb. Want wanneer het échte verhaal via Jackson in Fox’ handen komt, blijkt de waarheid erger dan de eerder geschreven versie en daar had best wat meer aandacht aan mogen geschonken worden.

Besluit :

Ik schrijf het zelf regelmatig, maar lees het hier ook : ‘Dit boek had gerust enkele honderden pagina’s minder mogen tellen’. In dit geval geldt het omgekeerde : in plaats van de 286 pagina’s die het nu telt, hadden beide schrijvers meer tijd moeten uittrekken voor betere research, diepgaandere verhoudingen tussen de personages (ook de heroplevende relatie tussen Fox en zijn dochter), sterkere aanloop naar het einde. Jane Fonda vergelijkt het boek met “Heart of Darness” (Joseph Conrad)…Jane Fonda dwaalt !

Jammer, maar helaas : een (half) gemiste kans !

Groet Paul Smeyers

 

 

 

Auteur:

Lees je mee op ons blog welke boeken wij je aanraden?? Geniet van het leven, pluk de momenten.. dat is ons motto voor het leven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s