Geplaatst in Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

Mustreads or Not! in gesprek met..; Lineke Breukel de schrijfster het verdient om in de spotlights te staan !

Wij willen u graag leren kennen, kun je , je zelf in een paar zinnen voorstellen.. Wie is Lineke Breukel eigenlijk?

download-26

 Aan een schrijver vragen om zich tot een paar zinnen te beperken is natuurlijk vragen om moeilijkheden (en een hele uitdaging voor mij). Vroeger op de lagere school zei de leraar al: “Vandaag gaan jullie een opstel schrijven. Denk eraan: minstens twee kantjes…. en Lineke, niet meer dan tien kantjes!”
Lineke Breukel is prettig gestoord, vind ik zelf. Eigenwijs ook. Ik heb van jongst af aan al geprobeerd mijn eigen pad te volgen, wat natuurlijk niet altijd goed ging.

photovisi-download-28

In ieder geval volg ik mijn hart als zwerver over de paden van mijn eigen leven, want een onrustige geest wil dwalen en nieuwe dingen ontdekken. Niet alleen op het gebied van zelfontwikkeling, maar ook fysiek. In 2012 kreeg ik mijn gezin (man en zoon) zover om te verhuizen naar het Zweedse hoogland van Småland en we lieten daarvoor een comfortabel huis en twee goede banen achter. Sindsdien wonen we in een klein houten huis midden in de natuur. Daarover schreef ik twee boeken die via Van Dorp, imprint Grenzenloos zijn uitgegeven.page_1_thumb_large

Na de middelbare school heb ik de Kunstacademie Psychopolis in Den Haag gevolgd omdat beeldende kunst altijd een grote rol heeft gespeeld in mijn leven. Het zijn van kunstenaar leverde echter niet veel op, dus begon ik psychologie te studeren. Daarna ben ik gaan werken als coach en trainer van probleemjongeren en volwassenen die vast zaten in hun leven. Ik deed dit in dienst van twee grote gemeenten en via mijn eigen bedrijf. Dat leverde soms weken van rond de zeventig uur werk op en er bleef geen tijd en energie over voor andere zaken. Behalve dan voor de vechtsport, waar ik mij man (mijn trainer) heb leren kennen.

Omdat ik in mijn leven twee keer een tijd gestalkt ben, kan het eigenlijk niet anders dan dat die emoties terug te vinden zijn in mijn boeken. Het opschrijven van die beklemmende ervaringen – natuurlijk vervormd tot fictie – werkt bevrijdend en het is daarom zeker een concept dat ik graag meeneem in mijn manuscripten. In ieder geval de dreiging ervan op de achtergrond… en ik houd er gewoon van om mensen de stuipen op het lijf te jagen.

Naast de IJsblauw-trilogie werk ik aan een losse thriller over stalking en daarin ga ik helemaal ‘los’ over dat onderwerp. Maak je borst dus maar alvast nat!

 

Wauw, als ik op je site kijk zie ik alleen maar 5 sterren recensies dat belooft veel goeds? Wat doet dat met je, legt dat de lat niet heel hoog? 

Bij ons thuis was wat we presteerden nooit goed genoeg. Ik ben dus groot gebracht met het hoog leggen van de lat in mijn leven. Dat werkt zowel storend als stimulerend en het is een eeuwige innerlijke strijd. Ik ben een onzekere presteerder, die er meestal vanuit gaat dat wat ik doe niet goed genoeg is. Dat zorgt ervoor dat ik niet altijd kan genieten van goede resultaten. Mijn man is dan vaak degene die mij erop wijst dat hard werken ook best gewaardeerd mag worden. Ik denk dan (en hoor dan gelijk mijn moeders stem) “Ja hoor, doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!”

photovisi-download-31

Al die vijf sterren recensies voelen absoluut fantastisch aan, maar die geconditioneerde emotionele afstand en natuurlijk ook de fysieke afstand zorgen ervoor dat het niet altijd binnenkomt. Dat komt ook voor een groot deel omdat mijn uitgever maar een klein visje is in een vijver vol grote roofvissen die veel grotere reclamebudgetten hebben. Als schrijver word ik zeker gezien, maar dat is in een nog betrekkelijk kleine groep lezers. Het grote publiek kent mij niet. Bij mijn uitgeverij ben ik bestseller auteur geworden, maar nog niet in heel Nederland.download-2
Wat het met mij doet is dat ik de waardering vooral voel als een stimulans om door te gaan en nog dieper te gaan in het verwoorden van spanning en angst. Ik zoek constant naar engere situaties en concepten. Ik schrijf trouwens omdat ik volgens mij lijd aan een ernstige vorm van letter-diarree. Ik moet schrijven, anders verstopt mijn systeem zich met al die fantasie, die eruit moet.

 

Als schrijver, zijn wij natuurlijk enorm benieuwd hoe het zo gekomen is dat je tot dit boek bent gekomen? Had je altijd al de passie om te schrijven?

Ik kom uit een schrijversnest (Arendsoog-serie door Jan en Paul Nowee, de vader en broer van mijn moeder), maar thuis werden vooral het maken van muziek en beeldende kunst gestimuleerd.

photovisi-download-32 Het schrijven zat zeker in mijn bloed, maar kwam pas echt tot ontwikkeling toen ik meer rust om mij heen kon creëren in Zweden, ver weg van alle Hollandse hectiek.
De IJsblauw-trilogie schrijf ik op verzoek van mijn uitgever, die mij er een contract voor aanbood voordat er ook maar een letter op papier stond. Ik vroeg hem waar hij dan wilde dat ik over schreef en hij antwoordde, dat de nieuwe trilogie moest worden zoals de Vluchtspel-trilogie: ‘Spannend, maar dan net even anders’.

Zonder al te veel te verklappen over de trilogie, zal ik proberen te omschrijven waarom ik voor dit onderwerp heb gekozen.

Dat was een nogal vage opdracht van mijn uitgever, maar ik zit altijd vol ideeën, dus ik maakte mij geen zorgen. Het wetenschappelijke concept (het onderwerp van de trilogie) heeft mij altijd aangesproken, zoals trouwens vele wetenschappelijke zaken die in onze fantasie kunnen muteren tot nachtmerrie-concepten.
Ik zie graag beren op de weg of boemannen onder het bed als ik lees over wetenschappelijke ontdekkingen en mijn fantasie neemt dan vaak een loopje met mij.

photovisi-download-33

Ik ben een rasechte beelddenker en zag als het ware voor mij hoe ik van dit concept een uit de hand gelopen experiment kon maken. Drie boeken volschrijven (en dan dikke) is natuurlijk iets anders, maar daar komt die diarree dan weer bij van pas.

Vroeger in Nederland heb ik meerdere manuscripten geschreven, die overigens nooit naar een uitgever zijn gegaan. Gek genoeg heb ik nooit gehouden van het bijhouden van een dagboek. Voor, tijdens en na onze emigratie heb ik wel aantekeningen gemaakt. Iets dat ik al jarenlang deed bij ieder foto-album dat ik na een vakantie weer in elkaar draaide. Dat verdween bij de digitale opslag van foto’s, maar voor de Fietsvakantiewinkel in Woerden (die bestaat niet meer) heb ik verschillende vakantieverslagen geschreven over Zweden die de bezoekers daar konden lezen. Alle aantekeningen over de emigratie en een deel van de fietsvakanties heb ik verwerkt in twee boeken die Van Dorp onder imprint van Grenzenloos heeft uitgegeven.

photovisi-download-53

 

 

Hoe lang heeft het geduurd dat u dit boek durfde in te sturen? Heeft u het meerdere malen door laten lezen, door partner, vrienden of zelfs een officieel Manuscript lezer?

Ik ben een ongelooflijke perfectionist en het duurt daardoor zeker even voordat een manuscript naar de uitgever gaat. Gelukkig heb ik een goede relatie met Van Dorp en zijn onze communicatielijnen kort en eerlijk. Ik heb een neef (van de Nowee-kant) die mijn teksten naleest op fouten en een schoonzus die vooral kijkt naar onlogica in de verhaallijn. Daarna ga ik er zelf nog een keer doorheen, waarbij ik mijn computer de teksten laat voorlezen en dan stuur ik het in.

 

Omdat mijn uitgever mij van te voren al een contract heeft geboden voor alle drie de boeken van IJsblauw, weet ik dat hij vertrouwt op de kwaliteit die ik lever. Dat is aan de ene kant een geruststelling, maar legt (en daar heb je hem weer) de lat ook hoog.

‘Durven’ is voor mij trouwens een raar woord, want ik ben ook zeker fatalistisch te noemen. Ik zet mijzelf graag voor het blok om mijzelf te testen. Ik ben niet gauw bang en ‘doe’ gewoon zaken om ze uit te vinden. ‘Gewoon doen’ is voor mij belangrijk, maar het leveren van kwaliteit zorgt voor balans op de weegschaal. Er is dus een zekere routine ontstaan die ik volg tot het punt waar ik kan zeggen dat een manuscript ‘klaar’ is voor aanbieding. Een officiële scriptlezer komt daar niet aan te pas, die ben ikzelf.

download-34

 

Een boek kost research en tijd , was het te combineren met je werk en hoelang ben je er mee bezig geweest met het schrijven van je boek? En de research waar heb je dit gedaan via Google of heb je heel diepgaand onderzoek gedaan ?

Ik werk parttime bij een instituut voor criminele en probleemjongeren hier in Zweden. Dat was eigenlijk niet de bedoeling, maar er moeten nu eenmaal centen verdiend worden. Soms zit dat mijn schrijftijd in de weg, maar soms helpt het mij juist. Ik heb het werk een jaar lang overdag gedaan, maar werk nu vooral ’s nachts. Als het rustig is, dan kan ik meestal wel een paar uur werken aan mijn manuscript en aan onderzoek.
Ik schrijf intuïtief en in een hoog tempo (die diarree dus). Ik heb een concept in mijn hoofd dat ik uitwerk in een ruw plot. Niets staat echter vast. Bijna alle onderwerpen en plaatsen die ik beschrijf bestaan echt en ik doe heel wat aan research. Daarvoor schakel ik ook mijn zoon in, die veel populair wetenschappelijke kanalen volgt op YouTube. Soms heb ik contact met een organisatie om achter informatie te komen, maar veel informatie komt van sites als Google-maps, Wikipedia en andere specifieke sites.

photovisi-download-34

 

Ik heb zelf schietervaring (vuurwapens en bogen) en ik ben eigenaar van een paar kruisbogen. Daarnaast heb ik vele jaren aan diverse vechtsporten gedaan. Ik ben getraind in het vechten met wapens en kan daardoor gedetailleerd schrijven over gevechtssituaties. Dat scheelt veel.q0fdnlb1_400x400

Verder vind ik het belangrijk en ook leuk om ervoor te zorgen dat de beschrijving van bijvoorbeeld een achtervolging op een bepaalde plaats tot in detail klopt. In Vluchtspel deel 3 (Serum) wordt Nicole in het centrum van Den Haag achtervolgd. Daar duikt ze een restaurantje in en verdwijnt door de achterdeur een steegje in. Alle straatnamen kloppen precies, maar het steegje heb ik verzonnen. Een scherpe Haagse lezer schreef mij gefrustreerd dat ze al een maand op zoek was naar dat specifieke steegje…

photovisi-download-54

Dat vind ik dus geweldig en ik geniet ervan dat mensen proberen om de details in mijn boeken na te gaan. In deze nieuwe trilogie beschrijf ik wetenschappelijke onderzoeken en experimenten die bestaan en ik laat mij daardoor inspireren. Wat ik er vervolgens over schrijf is natuurlijk voor het grootste deel fictie, maar dat kan in de toekomst zeker veranderen. Want wat nu fictie is, is wellicht over een jaar ineens heel normaal in de ‘echte’ wereld.

Een manuscript (deze zijn 525 pagina’s) schrijven kost een paar maanden, maar de afwerking ervan tot aan de druk kan gerust nog een paar maanden extra kosten. Ik schrijf echter altijd aan een paar manuscripten tegelijk om ‘stoom af te blazen’ en een verhaal ook even los te kunnen laten. De totale totstandkoming van een boek kost de uitgever en mij samen gemiddeld rond de negen maanden aan tijd.

 

Wat wil je mensen meegeven met je boeken, en raad je alle mensen aan die met een idee lopen om een boek te schrijven dit te gaan doen? En heb je nog tips voor ze, waar moeten ze opletten hoe zoek je een uitgeverij en wellicht iets waar je zelf van geleerd hebt.

Ten eerste raad ik iedereen aan om vooral je hart te volgen. Alleen dan kom je er pas achter wat het is om echt te genieten van wat je doet. Is schrijven je ‘ding’, dan zou ik zeggen: DOEN! Ook al gaan zaken mis, als je het niet probeert dan weet je niet of het je echt ligt. Ik ben, zoals ik al schreef ‘een zwerver over de paden van mijn leven’ en ik onderneem graag. Alleen maar dromen over je droom werkt niet. Daar word je niet gelukkig van. Ik ben dus ook gewoon begonnen, maar niet met het doel om uit te geven. Alleen maar omdat ik die behoefte zo sterk had om mijn fantasie op die manier te uiten.

photovisi-download-35

Ben je eenmaal aan het schrijven geslagen, zoek dan hulp bij mensen die je op grammaticaal gebied vertrouwt. Laat je helpen. Maar als belangrijkste raad: geniet ook vooral van het proces: geniet van het schrijven zelf. Dat staat bij mij voorop. Het proces is minstens net zo belangrijk als het resultaat, zo niet belangrijker.

Als je een manuscript klaar hebt, laat het dan door diverse mensen lezen en geef ze een opdracht. Mijn neef kijkt naar de grammatica en mijn schoonzus naar onlogische zaken in mijn teksten. Neem gerust de tijd om te blijven fijnslijpen. Pas als je helemaal achter je manuscript kunt staan is het tijd om het in te sturen, als dat tenminste je doel is.

Kijk op internet naar de fondsen van uitgeverijen. Niet iedereen geeft het genre uit dat jij hebt gekozen als schrijver. Maak een mooie aanbiedingsbrief die lekker opvallend is en stuur je manuscript in (tegenwoordig is dat prima te doen via mail). Als je van te voren een mail stuurt met de vraag of men zit te wachten op jouw manuscript, dan kan het goed zijn dat je een ‘nee’ krijgt. Dus gewoon doen!
Het kan daarna maanden duren voordat je iets hoort. Begin niet na veertien dagen te mailen, maar wacht bijvoorbeeld twee maanden. Daarna kun je gerust een mailtje wagen aan de vraag of ze je manuscript al aandacht hebben kunnen geven.

Kruiwagens helpen. Ken je iemand die bij een uitgeverij werkt en wil je graag een ingang, maak daar zeker gebruik van!  Er worden duizenden manuscripten per dag aan de diverse uitgevers aangeboden in Nederland. Je moet dus opvallen, wil je eruit gepikt worden… of een andere ingang weten.5ad642cac828492.png

 

Natuurlijk zou je als schrijver houden van lezen, welke schrijver is je grote voorbeeld, voor welk boek ren je naar de winkel om het aan te schaffen ? En waarom juist die schrijver?

Ik ben altijd al een Stephen King fan geweest vanwege de mysterieuze ondertoon in zijn boeken. Toch heb ik de laatste tijd meer moeite met de lange intro in zijn verhalen en het feit dat pas in de laatste tien tot twintig pagina’s werkelijk iets gebeurt. Dat geduld kan ik niet meer opbrengen. Vroeger had ik ieder boek van hem, nu niet meer.

photovisi-download-36

Dean Koontz is een schrijver waarvan ik de boeken kan blijven lezen omdat ik ze goed in elkaar vind zitten en Dan Brown vanwege de complottheorieën. Ik schrijf zelf graag over geheime complotten of organisaties en dat past dus perfect in mijn straatje.

photovisi-download-37
Veel tegenwoordig schrijvende Nederlandse schrijvers komen echter niet aan bod. Ik ben daarin een eigenaardige, want ik wil niet beïnvloed worden door andermans ideeën. Als schrijver kun je nooit helemaal ‘puur’ zijn met je ideeën, want bijna alles is al eens beschreven, maar ik probeer dat in ieder geval voor mijzelf zo puur mogelijk te houden.
Vluchtspel was voor mij het beschrijven van mijn eigen stalking-angst en ervaringen, maar mijn uitgever vergeleek de boeken met de Hunger-games. Dat was zijn persoonlijke beleving van de verhalen, maar het gaf mij een verkeerde associatie ermee omdat ik in 2004 al begonnen was met het eerste manuscript en de films pas veel later uitkwamen.
Ik vond dat jammer, want mijn idee was niet door dat concept beïnvloed. Helaas vond een jonge lezer en recensent die vergelijking zo storend dat ze er boos over werd en mij als debuutschrijver de grond inschreef. Dat heeft echt pijn gedaan en het heeft mij ook zeker schade berokkend in het begin.

Las je altijd al veel, als kind al? Wat las je als kind bijvoorbeeld?

Ik ben er trots op dat ik als scholier alle leesboeken van de bibliotheek aan de Badhuisstraat in Scheveningen heb gelezen. Er was niets meer dat ik niet naar huis heb meegenomen. Ja dus, ik was een grootverbruiker. Ik studeerde ook graag, dus de encyclopedie thuis moest eraan geloven. Later, na mijn studies psychologie, coaching en counseling begon ik zelfs de etiketten van jam potjes te lezen en toen ontdekte ik dat ik dus een ‘leesjunky’ ben.photovisi-download-38
Vroeger verslond ik Jip en Janneke boeken en de Donald Duck, Sjors en Sjimmies. Iedere nieuwe Arendsoog was natuurlijk verplichte kost en zo’n beetje alle jeugdboeken van Annie M.G. Schmidt kon ik dromen.photovisi-download-40

Er was in die tijd niet veel horror of thrillermateriaal voor kinderen, dus ik las al snel volwassen boeken. In het Nederlands of het Engels, dat maakte niet uit.Een favoriet van mij is nog steeds The day of the Triffids van John Windham.

download-50Niet echt literaire lectuur, maar ik houd van vermaak. Ik moet door een verhaal gevangen worden en onderhouden worden, net zoals in een spannende film. Eigenlijk wil ik een boek ook op die manier beleven.
Er zijn nog meer series die ik las, maar het waren nooit zoetsappige meidenboeken. Het moest het liefste zo spannend mogelijk zijn. Nu zou ik mij als kind zeker verdiepen in de griezelboeken van Paul van Loon. Die heb ik mijn zoon voorgelezen voor het slapen gaan. Lekker griezelen noemde we dat en hij heeft er heel wat kleurrijke dromen (en een heerlijke fantasie) aan overgehouden.

photovisi-download-39

 

Wanneer ik jouw naam Google, zien we dat je in Zweden woont, vanwaar die switch? En waarom dan wel Nederlandse boeken schrijven? En kunnen we in je boeken de Scandinavische thriller kwaliteiten terugvinden ?

Ik ben een rusteloze ziel en vooral het beklemmende aspect van ons leven in die veeleisende en opdringerige maatschappij in Nederland maakte mij (ons) ongelukkig. Ik kan pas ademhalen als ik mij vrij voel. De vrijheid om te gaan en te staan waar ik wil en te doen wat mijn hart mij ingeeft, dat was mijn droom. Dat willen heel veel mensen natuurlijk, maar zoals ik al eerder beschreef, is dromen over zo’n droom niet genoeg.

Dat maakt niet gelukkig. Mijn drang naar meer vrijheid kwam van zo diep dat ik wel moest aanpakken. Eerst heb ik veel dingen in Nederland geprobeerd om mij gelukkiger te voelen, maar niets hielp lang of echt. Niets ging diep genoeg.
Naast mijn werk zette ik bijvoorbeeld een atelier op en gaf ik kunstcursussen, ik ging mij intuïtief ontwikkelen, volgde Reiki cursussen, mediteerde de schellen van mijn ogen, deed jarenlang aan Yoga totdat ik ongeveer met mijn neus mijn eigen poepertje kon aanraken en niets hielp echt.

 

Het waren allemaal lapmiddelen die mijn rusteloze ziel niet die echte diepe geluksbeleving gaven. Ik begon naar een meer intense manier te zoeken om gelukkig te leven, een optimalisatie van het dagelijkse leven en dat hield vooral meer vrijheid in en onafhankelijkheid, bijvoorbeeld van grote organisaties. Meer ‘in control’ zijn van onze levens dus.

photovisi-download-41
Maar goed, onze motivatie:

Wij waren vooral parttime zwervers die in de zomervakanties de tent, later oude omgebouwde bestelbusjes en daarna de fiets pakten om door Europa heen te trekken en we ontdekten dat de horizon verleggen bij ons past. Aan het einde van de lente van 2001 hoorden we dat men voor heel Europa slecht weer verwachtte in de zomer. Zweden spookte als kind al door mijn hoofd (een vorig leven?) en ik kon mijn man eindelijk zover krijgen dat we dan net zo goed nat konden regenen tijdens een fietsvakantie in het hoge noorden. We hebben daar de ‘heetste zomer ooit gemeten’ meegemaakt en een maand lang hebben we rondgezworven en gekampeerd in het wild. Het was survivallen op zijn wildst en primitiefst. Op zo’n manier word je wel verliefd op een land, kan ik zeggen.

photovisi-download-42

Na vier van die fantastische zwerfvakanties hebben we er in 2005 een zomerhuisje gekocht, midden in het bos, op een kruising van een bosweg en een gruisweggetje. Vanaf dat moment begon het te kriebelen. We hadden een uitvalsbasis voor als het leven in Nederland te stressvol werd en dat werd het natuurlijk met zo’n pracht van een vluchtplek.
Ik raakte voor de tweede keer bijna overspannen en wilde alleen maar weg. Vluchten mag, zeg ik nu, als je als mens maar zeker weet dat dit gaat helpen om gelukkig te worden, want je verhuist nooit alleen je koffers. Je neemt al je eigenaardigheden mee en die kom je dan keihard tegen midden in het bos, midden in de winter als het om half vier al pikkedonker is.

Het duurde even voordat ik snapte dat geluk een intern proces is dat voor een belangrijk deel los staat van wat je doet of waar je bent. In ieder geval hield de bewust gekozen manier van leven mij (ons) om ruimte te vinden om ons gelukkiger te gaan voelen. Om daaraan te gaan werken, want we hadden de ruimte om onze harten te volgen. Ik kreeg ineens de ruimte om adem te halen, ik had een benauwend korset van dagelijkse verplichtingen afgegooid. We hadden onze keurslijven achtergelaten in Nederland, maar zaten wel zonder inkomen en dus met een berg onzekerheden, maar die consequentie namen we erbij. Dat zijn de regels van het spel, een deel van het avontuur. We begonnen dus met konijnen en kippen en bouwden een kas en leerden inmaken, conserveren en slachten. Klooiden met zonnepanelen en zelfgebouwde windmolens.

Ondertussen kwam de schrijfkriebel opnieuw naar boven. Ik was in 2004 begonnen met het manuscript voor Vluchtspel, Broederschap van de Jacht. Door allerlei omstandigheden bleef dat liggen, maar in de eerste lange winter aan het begin van 2012, het jaar van onze emigratie, kon ik het afmaken.

photovisi-download-44 In de tussentijd schreef ik ‘Zweedse buren’, mijn emotionele verslag over onze emigratie. Kennelijk is dat mijn manier van het geven van een plaatsje aan al die gevoelens. Ik stuurde het in naar Van Dorp Educatief en het werd uitgegeven onder imprint van hun fonds Grenzenloos. Het werd een bestseller en dat werkte stimulerend. Kennelijk was wat ik schreef de moeite waard. Toen ik de uitgever schreef dat ik ook werkte aan een thriller, wilde hij het manuscript graag lezen en zo is het begonnen.

Door hoogleraar Journalistiek Edwin Lommers, vaste recensent van Hebban, werd ik qua kwaliteit van schrijven vergeleken met de Zweedse thrillerschrijvers en ik was erg verbaasd, want ik had buiten Stieg Larssons trilogie nog nooit thrillers van Zweedse bodem gelezen.download-60

Natuurlijk was dat een enorm compliment, zeker omdat ik van hem mijn eerste vijf sterren-recensie mocht ontvangen.In ieder geval beschrijf ik sinds onze emigratie zeker ook Zweedse omgevingen omdat ik graag sfeer omschrijf op een gedetailleerde manier. Dat kan alleen als je er zelf middenin zit, of er tenminste geweest bent.
Ik kan mijzelf gewoonweg niet vergelijken met Zweedse schrijvers, omdat ik de tijd niet heb om in hun boeken te beginnen, maar ik schrijf dus gewoon als oer-Hollandse, Nederlandstalige boeken.

Het helpt mee dat ik Zweeds schrijf op zo’n niveau dat er heel wat meer nodig is dan alleen een neef die losjes door de tekst heengaat op zoek naar een letter te veel of te weinig. Er wordt hier veelvuldig door mensen gevraagd om Zweedse vertalingen van mijn boeken, maar mijn uitgever vindt die leesmarkt te klein. Hopelijk komen er wel Engelse vertalingen, want dan kan een boek echt ‘viral’ gaan.

Inmiddels heb je zeven boeken geschreven. Veel zijn series, heerlijk vind ik dat persoonlijk . Doe je dat expres? Heb je daar ook voorkeur voor? En welke serie staat je het meest na aan het hart?

Vluchtspel is echt qua gevoel mijn ‘kindje’ omdat ik daar heel veel van mijn eigen diepe angsten en emoties in heb kunnen verwerken. Gevoelens van machteloosheid en onzekerheid hebben alle ruimte gekregen en mijn persoonlijke groei naar een veel krachtiger persoonlijkheid wordt er ook in beschreven, in de persoon van Nicole die wel moet knokken om te overleven. Emotioneel was dat voor mij zeker waar en daarom is het schrijven van die trilogie helend geweest.

photovisi-download-45

IJsblauw is een project waar ik al meer dan een jaar middenin zit en precies dat voelt zo ongelooflijk fantastisch aan. Ik geniet met volle teugen van het proces van schrijven en creëren, zeker ook omdat Eva-Lin meer de ‘mij’ van nu vertegenwoordigt. De vechter in mij. In dat opzicht heeft IJsblauw mijn voorkeur. Iedere keer dat ik een manuscript schrijf, houd ik mijzelf een spiegel voor op emotioneel gebied en dat vindt de lezer terug in mijn boeken. Mensen die mij kennen geven dat aan. Ze herkennen mijn persoonlijke processen in wat ik omschrijf.

photovisi-download-46

Een trilogie schrijven – zeker wanneer de verhaallijn doorloopt – is veel minder eenvoudig dan een losse thriller. Het kost veel energie en tijd om de spanning op hetzelfde niveau te houden en de boel interessant genoeg te houden om door te lezen.
Een losstaand boek is zo geschreven. Tijdbuigers was een idee dat kwam opborrelen (als diarree) en ik moest het gewoon tussendoor schrijven. Dat heb ik nu ook met het nieuwste manuscript dat ik aan het schrijven ben, naast IJsblauw.

Eigenlijk geniet ik van ieder verhaal zo intens omdat ik er als schrijver ook helemaal in wegduik. Ik ben er niet meer als ik schrijf, ook een vlucht dus. Hoewel ik oprecht kan zeggen dat ik gelukkig ben. Met het nieuwste manuscript waar ik, los naast de trilogie mee bezig ben, schrijf ik gedetailleerd over stalking.

photovisi-download-48

Ik heb nu de kracht om daar diep op in te gaan en mijn doel is om het verhaal zo eng en beklemmend mogelijk neer te zetten. Ook daar heb ik dus een enorme behoefte aan en daarom is dit manuscript ook waardevol voor mij. Niet dat het schrijven therapie is op het gebied van stalking, het is manier voor mij om precies te doen waar ik gelukkig van word: het volgen van mijn hart.

photovisi-download-47

 

En dan .. Ben je alweer bezig met het vervolg op IJsblauw of geniet je nog even heerlijk van al deze mooie berichten, rondom IJsblauw? Ben je sowieso veel in Nederland?

Het leven van iemand die aan letterdiarree lijdt gaat niet rustig. Deel 2 van IJsblauw is klaar en ligt bij de uitgever. Dat deel komt vroeg in het volgende jaar uit. Deel 3 is voor meer dan de helft klaar. Daar schrijf ik iedere dag aan en dan schrijf ik dus ook nog aan het nieuwe, losstaande manuscript.

Ik ben ongeveer één keer per jaar in Nederland en dan meestal op familiebezoek, maar heb mijn uitgever aangegeven dat ik voor boekenbeurzen of andere festiviteiten een ticket boek en langskom. Iedere promotie is belangrijk, zeker omdat de uitgever niet veel reclamebudget heeft.

 

Ik kan wel uren doorgaan want op de één of andere manier ben ik mateloos nieuwsgierig naar je schrijfmanier. Schrijf je in afzondering? Of heb je andere rituelen? (Ik zie je in Zweden in zo`n afgelegen huisje in het bos zitten, heel idyllisch… zo eentje die in de thriller verhalen voorkomt)

Zo’n idyllisch huisje inderdaad, want ik heb ons eigen huis met tuin en directe omgeving precies beschreven in Vluchtspel, Serum (deel 3). In het begin van het boek vlucht Nicole op een motor weg (dezelfde motor waar ik zelf op rijd) en eindigt in het bos. Dat zijn dus van die details die ik tot op de vierkante centimeter gebruik om een goede sfeerbeschrijving neer te zetten. Ik ken de omgeving en ik weet hoe het aanvoelt om die motor daar te berijden.

photovisi-download-56

Het schrijven zelf gaat overal en nergens. Onze zoon is vorige maand zijn eigen huis in getrokken en sindsdien is het heel wat rustiger thuis. We hebben ons oude kippenhok omgebouwd tot gastenverblijf – werkruimte. Dat is ongeveer 16 vierkante meters rust in de tuin, afgezonderd van het huis. Helaas is het er nu veel te koud, want de houtkachel is er nog niet aangesloten.
Ik heb vooral rust en een bepaalde sfeer om mij heen nodig om in ‘the mood’ te komen. Het helpt daarom bijvoorbeeld om bepaalde muziek te draaien. Die beschrijf ik dan ook in het boek zelf.
In Vluchtspel, Broederschap van de Jacht, beschrijf ik diverse muziek die mij aansprak in die periode van onzekerheid en persoonlijke groei, terwijl ik ernaar luisterde heb ik de drie boeken geschreven. Een trouwe lezer gaf aan dat zij diezelfde muziek draaide terwijl ze mijn boeken las. Ze snapte daardoor nog veel beter de sfeer die ik omschreef.
In IJsblauw, deel 2 (ik verklap de subtitel nog niet) doe ik dat ook om Eva-Lins emoties kracht bij te zetten. Die muziek draai ik onder het schrijven en iedere keer dat ik weer ga zitten, ben ik daardoor in een seconde terug in de juiste stemming om met het verhaal door te gaan.
Vaak zit ik met een koptelefoon op om terug te luisteren wat ik geschreven heb. Om te luisteren of ‘het bekt’. Mijn laptop heeft die mogelijkheid en dat werkt voortreffelijk omdat ik anders blind ben voor zaken die ik al een paar keer heb aangepast. Het is een nieuwe dimensie van beleving van mijn eigen tekst en dat doe ik achteraf ook wanneer ik het hele manuscript nogmaals doorneem. Ik luister met een koptelefoon op naar mijn eigen verhaal. Op die manier zonder ik mij tegelijkertijd af van de omgeving.
Sinds een jaar hebben we een jonge Border(line) Collie die het heerlijk vindt om aandacht te trekken (en geef hem ongelijk). Die kleine knul heeft ertoe bijgedragen dat ik de hoofdpersonen van IJsblauw een gezelschapsdier heb gegeven. Dat draagt bij aan het weergeven van emoties die te maken hebben met kwetsbaarheid en eenzaamheid, buiten het feit dat het diertje zelf ook zorgt voor levensgevaarlijke situaties.

Echte rituelen heb ik niet, behalve dan dat ik geen ‘wachtende’ klussen ernaast moet hebben. We stoken hier op hout en als ik zit te schrijven dan moet ik de kachel aanhouden door het ding te voeren met houtblokken. Dat gaat dus altijd mis, want ik verdwijn in mijn verhaal en kom pas weer terug wanneer de temperatuur in huis zo laag wordt dat mijn vingers niet meer willen bewegen. Mijn man moppert graag en veel op mij als hij mij gevraagd heeft om een oogje te houden op de houtkachels, maar hij weet inmiddels beter. Stoken en schrijven gaan niet samen… net als breien en praten… of met je hond spelen en schrijven…. of stoken en met je hond spelen…

photovisi-download-50

Ach, je begrijpt me.

Vriendelijke groeten, Lineke Breukel

photovisi-download-55

 

 

 

 

 

Auteur:

Lees je mee op ons blog welke boeken wij je aanraden?? Geniet van het leven, pluk de momenten.. dat is ons motto voor het leven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s