Geplaatst in Gastrecensie Paul Smeyers, Recensies

Paul op Vrijdag…; De Greppel – Herman Koch “Knappe kost van Koch !!”

De Greppel – Herman Koch

Knappe kost van Koch !!

Of Amsterdams burgemeester Eberhard van der Laan het met mij eens zal zijn, kan ik jullie vanzelfsprekend niet voorspellen. Wat mijzelf betreft is het enigszins makkelijker : met “De Greppel” heeft bestsellerauteur Herman Koch opnieuw zijn grenzen verlegd…en meteen één van zijn sterkste boeken tot nu toe afgeleverd ! Want zelden heb ik op dergelijke onnavolgbare schrijfwijze de ondergang mogen lezen van een egocentrisch en narcistisch man, in gang gezet door een detail op een personeelsfeestje…of is het meer dan een detail ?

  • Nederlandstalig
  • 320 pagina’s
  • 9789026332296
  • november 20169200000060020202

In ’t kort :

De zeer met zichzelf opgezette 60-jarige  burgemeester van Amsterdam, Robert Walter, vermoedt, nadat hij iets heeft gezien op een personeelsfeestje, dat zijn exotische vrouw Sylvia (ongeveer 55 jaar) een verhouding heeft met de onaantrekkelijke droogstoppel en wethouder Maarten Van Hoogstraten. Ze zijn inmiddels 30 jaar getrouwd en hebben een dochter Diana. Inderdaad…exotisch, want opzettelijk verandert Robert de echte namen van zijn vrouw en dochter, net zoals die van verschillende andere personen. Ook het land van haar herkomst blijft geheim (Koch heeft een Spaanse vrouw en ik vermoed, sommige details in acht genomen, dat dat het juiste land zou kunnen zijn). Helaas is dat nog niet alles : zijn flink bejaarde ouders willen beiden, gezond en wel, samen uit het leven stappen en een journaliste heeft een foto waarop Robert in zijn jeugd tijdens een anti-Vietnambetoging een politieagent voor de rest van zijn leven kreupel zou hebben gemaakt met een steen. De stabiele man verliest al gauw zijn trappers op het dagelijkse leven. Of ziet hij nu voor de eerste keer het leven helder ?

En wat worden deze drie vragen op magistrale manier door elkaar verweven. Want : is Sylvia hem inderdaad ontrouw ? Willen beide ouders echt samen zelfmoord plegen ? En is die jongen op de foto inderdaad de burgemeester zelf ? Het is deels aan de lezer zelf om dit te ontdekken en de aanwijzingen blijven vaag. Het lijkt dat, net als in het verhaal van Edgar Allan Poe, waarin een man een ingesloten kast laat bemuren, zodat de waarheid over een eventueel aanwezige minnaar nooit het licht zal zien, Robert liever rondloopt met de twijfel dan er 100 % zeker van te zijn dat hij het gevreesde slachtoffer is.

En opnieuw zijn de details subliem : sommigen worden enkel terloops vermeld (een revolver, konijnen, Sylvia’s broer, Frankrijk, zelfdoding of zelfs een gewone lach) om later in het boek een belangrijke rol te gaan spelen. Want Sylvia krijgt weinig bewegingsruimte, ook al weet zij niets van zijn verdenkingen. Robert observeert, maar handelt niet…ook niet op momenten dat hij de kans heeft om achter de waarheid te komen. Er ontstaat bijvoorbeeld een lang telefonisch gesprek, dat Robert niet kan volgen, tussen Sylvia en haar (voor Robert onbekende) Japanse vriendin Sadako, wiens man zijzelf verdenkt van overspel. Is het echt…of een vanzelfsprekende en makkelijke uitvlucht voor een verdoken gesprek met Maarten ?

Zo heeft Robert een hekel aan zelfmoordenaars : ze zijn lui, laf en egoïstisch, maar na de mededeling van zijn eigen vader over de plannen van zijn eigen ouders, voelt hij iets van opluchting. En dat terwijl een werknemer die bij zijn ontslag dreigt met verhanging, wordt weggelachen door Robert…tot 3 dagen later op de begrafenis.

Ook prachtig om te lezen hoe Sylvia denkt en spreekt over de haar – na 30 jaar – nog steeds vreemde Nederlandse gebruiken en/of gedachtengoed.

‘De greppel’ vormt de afscheiding tussen de tuin en het bos waar Sylvia’s ouders wonen en Robert enkele gesprekken heeft met haar broer, wiens naam eveneens onbekend blijft…maar toch zo enorm voor de hand ligt. Maar tevens zijn greppels lange geulen in akkers en weilanden. Ze worden gebruikt om overtollig water naar een sloot af te voeren waardoor de grond minder drassig wordt. En dat is precies wat Robert probeert te doen.

Besluit :

Je kan natuurlijk eveneens in een greppel vallen of meegesleurd worden. En dat is dan weer precies wat mij is overkomen. Vanaf het prille begin was ik in de ban van Robert Walter, die zijn verhaal in de ’Ik-vorm’ (zoals een dergelijk verhaal betaamt), met tijd- en gedachtesprongen ons deel maakt van zijn leven…zijn ‘zijn’ ! Of hij meer weet op het einde, speelt weinig rol…dat hij gelukkig is, des te meer ! Want dat, beste lezers, was ik ook met het eerste boek van 2017 ! Knappe kost van Koch !!

 

Met vriendelijke groeten

Paul 

15439734_10211559070278293_2494276556408986170_n

 

 

Auteur:

Lees je mee op ons blog welke boeken wij je aanraden?? Geniet van het leven, pluk de momenten.. dat is ons motto voor het leven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s