Geplaatst in Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

Mustreads or Not! in gesprek met…; Esther Boek

 

  • Voor degene die je niet kennen, kun je jezelf in een paar zinnen aan ons voorstellen….? Wie is Esther Boek?

Ik ben geboren in de Brabantse gemeente Uden in een gezin van drie meisjes. Mijn oudste zus is twee jaar ouder en mijn andere zus is net zo oud als dat ik ben. We zijn een eeneiige tweeling.                                                                                                                         

Paarden, lezen en gedichten schrijven waren mijn grote hobby’s. Paardrijden doe ik niet meer, al vind ik het nog steeds een leuke sport. De boeken zijn gebleven en de gedichten zijn verhalen geworden.                                                                                                  

Samen  met man en drie zonen woon ik in de Betuwe. Ik werk in de zorg rondom kinderen.

 

  • Hoe ben je op het idee gekomen om een boek te schrijven? Was dit altijd al een droom van je? Schrijf je naast je werk? Hoe kun je dit combineren?

Boeken schrijven was geen droom. Wel kreeg ik vaak te horen dat ik dit zou moeten doen maar op de eerste plaats was het verhaal er niet en in de tweede plaats was er een gebrek aan vertrouwen dat ik het überhaupt zou kunnen. Gedichten schreef ik wel, en was daarmee de schrik op menig sinterklaasfeest. Verder werd ik vaak gevraagd de teksten te schrijven na het overlijden van een dierbare binnen mijn familie. Schrijven was voor mij dus geen onbekende wereld maar een boek schrijven was lang een brug te ver.

Geen kind meer, is niet echt een idee geweest in mijn hoofd. Het was een toevallige samenloop van omstandigheden. De gebeurtenissen rondom mijn zoon, toen hij beschuldigd werd van verkrachting, waren er en daarmee het verhaal. In de periode dat Dex wel al veroordeeld was maar het hoger beroep nog niet was geweest, besloot ik wat voor mezelf te gaan doen om alles vol te houden. Dat werd een opleiding aan De Schrijversacademie omdat ik schrijven wel altijd leuk vond. Daarnaast lag de basis er al in de vorm van een aantekeningenboekje, een soort dagboek, dat ik ten tijden van de gevangenneming van mijn zoon en de tijd daarna, bijhield. Zo alles bij elkaar komende, werd het dit boek.

Het schrijven en mijn werk is soms lastig te combineren. Ik merk dat, als ik meters maak, ik beter schrijf waardoor ook de motivatie en inspiratie goed blijft stromen. Helaas ontbreekt het me wel eens aan die tijd. Dat zorgt soms voor frustratie. Toch, als een verhaal in mijn hoofd zit, komt ook het moment dat het gewoon op papier moet. Ik word dan onrustig en chagrijnig en kan dan rustig een halve nacht doorschrijven zonder daar moe van te worden. Zien dat wat in mijn hoofd zit, goed op papier komt, geeft energie.

 

  • Geen kind meer is gebaseerd op feiten uit je eigen leven, was het niet enorm zwaar om hier een boek over te schrijven? Of werkte het juist therapeutisch?

De start van Geen kind meer, was dat aantekeningenboekje. Als je kind wordt gearresteerd kom je in een volledig onbekende wereld terecht en zorgen je emoties daarnaast voor veel verwarring. Om niet te vergeten wie wat had gezegd, welke mensen ik moest bellen, wat ik moest uitzoeken, hield ik een boekje bij. Daarnaast schreef ik gevoelens en gedachtes op. Later, toen er meer rust kwam, en dit alles doorlas, las ik vooral veel woede. Die boze vrouw wilde ik niet zijn. Woede, boosheid, haat, kost zoveel negatieve energie en stond zover af van wie ik ben, dat ik besloot al die emoties opnieuw te beleven en ze op die manier te verwerken.   

                                                                                                                  

Ondanks dat ook verwerking een onderdeel van het schrijfproces is geweest zijn de emoties van Anna echt en is het optreden van politie en justitie, ook al is het vaak volledig buiten de norm die mensen vaak van ze hebben, waarheidsgetrouw. Niets van deze  dingen heb ik uitvergroot om de impact van het verhaal groter te maken. Dat was, helaas, niet nodig. Het tegendeel is eerder waar. Veel van wat we als gezin hebben meegemaakt staat niet in het boek. In feite is het slechts een compilatie. De definitieve start van het boek begon ik drie dagen na de vrijspraak. Op woensdag werd Dex vrijgesproken en op zaterdag startte ik met mijn specialisatie aan De Schrijversacademie waar ik echt begonnen ben om van het oorspronkelijke aantekeningenboekje Geen kind meer, te maken. Alsof het zo moest zijn. Als Dex niet vrijgesproken was toen ik met de specialisatie begon, zou Geen kind meer er waarschijnlijk nooit geweest zijn. Hij zou dan een paar jaar gevangen hebben gezeten en, door die paar weken dat hij gevangen zat, weet ik dat dit zoveel van mij als moeder, gevraagd zou hebben, dat ik nooit de kracht gehad zou hebben om daar een boek over te schrijven.

Ik schreef niet chronologisch maar pakte steeds die gebeurtenis aan waar ik aan toe was. Zo bepaalde ik het tempo en de intensiteit van mijn verwerking. In die zin was het schrijven van Geen kind meer therapeutisch en daardoor soms ook zwaar. Toch beleefde ik ook veel plezier aan het schrijven, ondanks dat het een boek was dat ik nooit had willen schrijven. Maar ik zag ook dat het mijn kinderen goed deed, dat hun verhaal openbaar werd. Toen Dex nog niet was vrijgesproken spraken we weinig met anderen over wat ons overkwam. Je wil je kind niet nog meer beschadigen en je bent bang dat alles wat je zegt hem kwaad zal doen. Ook wil je normaal zijn, normaal leven. Praten over wat ons overkwam, over de absurditeit van de situatie, stond het normale leven in de weg. Nu het boek er is, komt er openheid over wat Dex, wat ons, overkomen is. Een verdachte zoon, verdachte zijn, is nog één van de taboes waarover te weinig gesproken wordt. Ik hoop dat mijn boek onder andere kan bijdragen aan herkenning  en erkenning van mensen die hetzelfde overkwam, of zal gaan overkomen. Want helaas weet ik zeker, dat er nog veel jongens, nog veel mannen, als Dex zullen komen. En of de mannen onterechte verdachten zijn, of werkelijke daders, ze hebben allemaal mensen die van ze houden. Of ze schuldig of onschuldig zijn doet daar niets aan af.

Binnenkort mag ik een lezing gaan geven aan de Universiteit van Tilburg aan de masterstudenten Victimology and Criminal Justice. Onterechte beschuldigingen nemen een prominente plaats in, in hun studie. Ik ervaar het als een eer dit te mogen doen en daarmee komt een doel dat ik had, toen ik Geen kind meer schreef, dichterbij. Meer aandacht voor de impact van valse beschuldigingen. Want niet alleen het therapeutisch proces was tijdens het schrijven belangrijk. Dat was eigenlijk slechts een prettige bijkomstigheid. Juist de aandacht voor het onderwerp was mijn werkelijke drijfveer.

 

  • Er wordt tegenwoordig weinig meer gelezen, vooral de jeugd heeft bijna geen boek meer in de hand, welk boek was jouw favoriet vroeger, en heb je altijd al een zwak gehad voor lezen en schrijven?

Ja, ik heb altijd veel gelezen. Dit werd me ook met de paplepel meegegeven. Mijn ouders hadden het druk met hun bedrijf maar de zondagen waren heilig. Met James Last of Vicky Leandros op de achtergrond zaten we alle vijf met een boek. Mijn vader met een Agatha Christie, mijn moeder met een roman en wij gedrieën met een kinderboek. Pietje Puk en De olijke tweeling, waren mijn favorieten.                

                                                       

Schrijven beperkte zich voornamelijk tot gedichten. Al was het een feestje voor mij als we op school een opstel mochten schrijven. Schrijver worden was echter niet iets dat ik wilde. Liever werd ik Ivanhoe, de ridder uit mijn lievelingsserie.

 

  • Van welke auteur ben je groot fan en is dat je grote voorbeeld?

Harlan Coben vind ik erg goed. Zijn boeken schrijft hij vaak met bijna verborgen humor. Daar hou ik van. Niet grappig doen maar grappig zijn. Soms ligt humor zo dik erbovenop dat het me stoort. De familie Knots bijvoorbeeld, al is dat geen boek, vreselijk. In boeken heb ik dat ook. Humor is alleen leuk als het niet overduidelijk grappig bedoeld is. Maar een voorbeeld? Nee, dat niet. Overigens heb ik geen enkele schrijver als voorbeeld. Dat past ook niet bij mij. Ook als tiener niet, de tijd waarin je het meest dweept volgens mij met artiesten, posters op je kamer, foto’s uitknippen en in je agenda plakken, dat heb ik nooit gedaan. Ik denk dat ik daar te nuchter voor ben, teveel een realist. Al kon ik wel mensen bewonderen, zoals Gandhi of Martin Luther King. Maar dat had alles te maken met wat ze deden en niet omdat ze toevallig goed konden zingen, of dansen, of schrijven.

  • Van welke schrijver heb jezelf de meeste boeken in de kast en welke tips wil je onze lezers mee geven: “Welk boek moeten ze hebben gelezen?” en waarom?

Van Coben uiteraard. Maar ook Karin Slaughter, Nicci French, Camilla Lackberg en Sophie Hannah lees ik graag. Eigenlijk, besef ik me nu, ben ik vooral van de vrouwelijk auteurs, Coben uitgezonderd. Van Nederlandse bodem Carla de Jong, Esther Verhoef, en mijn collega’s van De Crime Compagnie. En niet omdat ze bij dezelfde uitgeverij zitten maar omdat ze gewoon lekkere boeken schrijven die prettig weg te lezen zijn. Pageturners.

Boeken die we moeten lezen zijn wat mij betreft toch de Nederlandse boeken in het algemeen en onbekende Nederlandse auteurs in het bijzonder. We hebben veel goede Nederlandse schrijvers maar in de boekhandel zien we ze weinig terug tussen al het aangekochte buitenlandse werk. En dat is zonde. Treedt eens uit je comfortzone. Laat je eens verrassen en pak eens een boek waarvan de schrijver je niets zegt. Het lastige is wel dat die plek op de boekenplank in de winkel vaak vergeven is aan de standaard. Jammer, want daardoor is het voor de beginnende auteur veel moeilijker om zichtbaar te zijn. En dat heeft lang niet altijd met kwaliteit te maken. 

 

  • “Geen kind meer” is een thriller, wil je verder in dit genre of heb je ook ideeën naar een ander genre? En zo ja, van welk genre zou je graag een keer boek willen schrijven?

Geen kind meer, is een spannende roman. Geen echte thriller. Er vallen geen lijken uit de kast, zeg maar. Zoals ik het nu voel zal ik wel in die spannende hoek blijven schrijven. Op dit moment ben ik met twee boeken bezig. Een fictieve thriller en een spannende roman die, net als Geen kind meer, een waargebeurd verhaal als uitgangspunt heeft.

 

  • Hoelang heb je gedaan over “Geen kind meer”? Wat is het leukste het verhaal tot stand zien komen of de research ? Hoe pak je je research aan, ga je zelf op onderzoek uit of gebruik je Google?

Aan Geen kind meer, heb ik een jaar gewerkt. Soms schreef ik dagen achter elkaar en dan weer dagen helemaal niet. Het verhaal tot stand laten komen vind ik het leukst. Al is research doen niet vervelend. Het verrijkt je. Ik gebruik eigenlijk alle mogelijke methodes die er zijn. Google, naslagwerken, praten met mensen, dat wat je schrijft laten toetsen door kenners, enz.

 

  • Wat wil je, mensen mee geven met jouw boek.

Eigenlijk een paar dingen. Dat ligt ook aan de persoonlijke omstandigheden van de lezer. Eerder in dit interview noemde ik al de herkenning voor de mensen die in dezelfde situatie hebben gezeten als wij. Voor mezelf weet ik dat deze herkenning helend kan werken en ik hoop dat lotgenoten deze helende werking ook ervaren door het lezen van Geen kind meer. Daarnaast zou ik het fijn vinden als dit boek erkenning geeft voor deze mensen. Het geeft een inkijkje in de grote impact die een beschuldiging van een ernstig misdrijf heeft. Niet alleen op de verdachte maar ook op het gezin, de familie, om hem heen. Voor de laatste groep maakt het niet uit of de aangifte terecht of onterecht is. Zij komen sowieso volledig onschuldig in een hel terecht. Moeten leven in een maatschappij die, voor er al een rechter zich over de zaak gebogen heeft, hun geliefde al veroordeeld en ook hen vaak met de nek aankijkt.                                                                                                                                

Ook voor de verdachte is dit een ware nachtmerrie met grotere schadelijke gevolgen dan mensen kunnen indenken als ze roddelen of, vaak onder nicknames, de walgelijkste dingen op internet gooien als reactie op nieuwsberichten over de zaak, zich waarschijnlijk niet beseffend dat internet voor de eeuwigheid is.                                                                                 

Ouders van pubers wil ik meegeven hun kind wel serieus te nemen maar ook alert te blijven op eventuele onwaarheden. Laat je kind weten dat je er altijd voor hem of haar bent. Dat er een weg terug is, ook als ze de waarheid geweld hebben aangedaan of mensen iets hebben aangedaan wat ze nooit hadden mogen doen. Veroordeel hun daad, maar nooit het kind.       

Tot slot hoop ik dat elke rechter, elke advocaat, elke officier van justitie, elke rechercheur en elk politiekorps mijn boek gaat lezen. Voor deze beroepsgroepen is het goed inzicht te krijgen van de grote impact van hun handelen op verdachte en hun familie. Al zou er maar één korps in Nederland zijn die mij vraagt om een praatje te komen doen, van gedachten te wisselen over hoe zij het voor de Anna’s en de gezinnen, die zij nog gaan tegenkomen in hun werk, minder traumatisch kunnen maken, is dat al winst.

 

 

  • Hoe lang heeft het geduurd dat je dit boek durfde in te sturen? Heb je het meerdere malen door laten lezen, door partner, vrienden of zelfs een officieel Manuscript lezer?

Als onderdeel van De Schrijversacademie zit ook het lezen van elkaars werk. Hierdoor werd er al meegelezen. Na de De Schrijversacademie ben ik verder gegaan bij de Querido academie. Samen met acht andere schrijvers werk je aan je manuscript. Ook zij lezen mee met wat je schrijft. De lat ligt hoog, je moet veel schrijven en de vaak al ervaren medeschrijvers zijn kritisch maar daarvan leer je wel heel veel.                                                   

 

In een eerder stadium lazen vrienden en bekenden mee. Mijn man heeft steeds wat stukken gelezen.  Als afsluiting van de Querido academie zat het beoordelen van je manuscript door een redacteur van een van de uitgeverijen die bij de academie is aangesloten. En daar zat een deadline aan. Wel was het zo dat ik niet het hele manuscript in moest sturen maar de eerste twintig pagina’s. Tussen het insturen en het ontvangen van het leesrapport en de beoordeling van mijn werk was enorm spannend. Uiteindelijk ben ik in zee gegaan met De Crime Compagnie. Zij zijn niet aangesloten bij de Querido academie. Hun fonds paste beter bij mijn boek.

 

  • Raad je alle mensen aan die met een idee lopen om een boek te schrijven dit te gaan doen? En heb je nog tips voor ze, waar moeten ze opletten hoe zoek je een uitgeverij en wellicht iets waar je zelf van geleerd hebt?

Als je een idee hebt om een boek te schrijven moet je dat zeker doen. Al moet het uitgeven niet je doel zijn. De kans dat je debuteert is klein, of je moet kiezen voor uitgeven in eigen beheer. Zorg gewoon dat je plezier hebt in wat je doet, dat is het belangrijkste.

Een paar tips heb ik wel. Zorg dat je iets schrijft dat je zelf ook leuk vindt om te lezen. Als je zelf dat wat je geschreven hebt niet graag leest, waarom zou de lezer dat dan wel doen. Schrijf over dat wat je kent. En als je over iets schrijft waar je minder van weet doe dan goede research en laat dat wat je geschreven hebt controleren door een kenner. Niets is zo irritant als lezen over situaties die niet kloppen. Een verpleger die compleet verkeerd een infuus aanlegt, een bakker die ingrediënten in een brood stopt die daar niet in horen, het kan echt niet. Je lezer wil serieus genomen worden en daar hoort goede research bij. Of je verhaal moet overduidelijk absurd zijn, of de fout moet een doel hebben voor je verhaal, dan kan het wel.                                                                                                                               

De laatste tip, volg een opleiding of een cursus. Het is leuk, je leert veel, je hebt meelezers met kennis van zaken en, mocht je wel uit willen geven, dan ziet de uitgever ook dat je serieus bezig bent geweest. Zelf heb ik enorm veel geleerd bij De Schrijversacademie en bij Querido academie.  Als je op zoek gaat naar een uitgeverij kijk dan wat ze al uitgegeven hebben. Past jouw boek daarbij? Je kunt bijvoorbeeld fantasy geschreven hebben maar als de uitgeverij alleen thrillers in hun fonds heeft wordt het hem niet. Dat zegt niets over de kwaliteit van je manuscript maar jouw boek en de uitgeverij passen dan gewoon niet bij elkaar.

  •  Hoe denk je dat Social media je kan helpen met de PR van“Geen Kind meer” ?

Zelf ben ik wel blij met Social media. Het is een makkelijke, goedkope en effectieve manier om je boek onder de aandacht te brengen. Ook geeft het je vrij snel inzicht in hoe je boek ontvangen wordt.                                                                                                                 

 Een groot nadeel vind ik dat mensen soms echt respectloos kunnen reageren. Een boek of auteur volledig afzeiken kan in mijn ogen echt niet. Je kunt ook op een opbouwende manier je kritiek geven en je moet nooit vergeten dat jouw mening slechts jouw mening is en geen voldongen feit.     

Hier zijn wij, van Mustreads or Not! het helemaal mee EENS, Ester!!                                                                                                                   

Social media kan zeker helpen bij de PR van Geen kind meer. Mensen die recensies plaatsen, interviews als deze, het delen van winacties, dit alles zorgt voor het zichtbaar zijn van mijn boek. Al vaker heb ik gezegd, een boek schrijven, dat doe ik alleen. Een succes van mijn boek maken, dat doen mijn lezers. Ik ben niets zonder hen.

Auteur:

Lees je mee op ons blog welke boeken wij je aanraden?? Geniet van het leven, pluk de momenten.. dat is ons motto voor het leven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s