Geplaatst in Gast recensie Nathalie Brouwers, Recensies

Nathalie las Cocaïne – Aleksandr Skorobogatov

Cocaïne – Aleksandr Skorobogatov 

Cocaïne: Grensverleggende fantasie, zwarte humor en absurdisme

De Achterflap

Geen liedjes zingen, geen fabels vertellen: een schrijver heeft in de eerste plaats de taak om een verpleger van de samenleving te zijn.’ Wie heeft dat ook alweer gezegd, denkt de verteller van Cocaïne; was dat Tolstoj of Gogol? Hoe dan ook – die verteller is toevallig zélf een schrijver, en heeft wel iets anders aan zijn hoofd.

Onlangs in de steek gelaten door de liefde van zijn leven, brengt hij zijn dagen slenterend over de straten van Moskou door. Hij heeft niets anders meer dan zijn verbeelding om hem overeind te houden. Hij verbeeldt zich epische gevechten in kroegen, bedeelt zichzelf de rol van held en schurk toe in moordzaken en intriges, en ontvangt plots een uitnodiging om naar Stockholm te reizen: hij heeft de Nobelprijs voor de Vrede gewonnen. Hij is de kwaadste niet, niets bindt hem nog aan Moskou, en stapt op de trein.

Daar wacht de schrijver een raadselachtig Nobelprijscomité, worden de doden weer tot leven gewekt, en wordt hem bovendien een nieuwe echtgenote aangeboden. Ja ja, denkt de lezer, dat zal toch niet waar zijn? Maar de schrijver heeft immers zelf zijn personages in het leven geroepen, dus hij kan doen wat hij wil. Een intrigerend kat-en-muisspel tussen auteur, personage en lezer begint.

 

Nathalie haar mening;

Dit boek willen uitlezen terwijl je je zelf de longen uit je lijft begint te hoesten: het geeft een wat apart gevoel vanbinnen. Binnen dit en enkele dagen is dit dan weer hopelijk een komische bijzaak. Niettemin: het boek voelt inderdaad wat als een koortsdroom of een hallucinatie, en zo heb ik het toch weer op een goed moment gelezen.

Aleksandr Skorobogatov verraste me dit keer met een totaal ander boek dan zijn Portret van een onbekend meisje of Sergeant Bertrand. Het hoofdpersonage van zijn boek is een schrijver die de wereld wil verbeteren, niet alleen met de pen maar ook met een ‘hamer en een gigantische spijker’ en enkele andere personages daarmee te lijf gaat.

Chaos en absurdisme voeren de boventoon, en de fantasie en de associaties van de schrijver gaan in alle richtingen. Zwarte humor en satire laten je de gruwelijke en soms toch wel gewelddadige beelden verwerken, want die hamer en die spijker zijn geen verkleinwoorden zoals bij de gamma-mannetjes (om eerlijk te zijn en jammer genoeg de referentie (https://www.youtube.com/watch?v=ZG_WKh5XX1g) waar ik blijf mee zitten ipv Dostojevski te hebben gelezen bijv), en een draaimolen en rondzwierende ledematen blijven toch op mijn netvlies plakken. Gehakt vlees zal ik een tijdje niet meer eten… Sommige scènes zoals die over een koppel konijnen en inkijkjes in de relatie tussen de schrijver en zijn redacteur, en in het Nobelprijscomité zijn buitengewoon hilarisch en zullen me nog wel even bijblijven.

Het is vormtechnisch een huzarenstukje. Als lezer word je steeds op het verkeerde been gezet. Voor lezers die slechts één verhaal willen lezen, en een plot willen herkennen, is dit boek niet bedoeld maar dit boek is wel uitermate spannend en er zit ook opnieuw een liefdesverhaal in: het hoofdpersonage blijft de hoop koesteren om zijn grote liefde Nadezjda terug voor zich te winnen.

De thema’s uit dit boek: angst, twijfel, jaloezie, liefde. Dus toch thema’s die in zijn vorige boeken ook voorkwamen. Het Russische verleden van Skorobogatov speelt uiteraard een rol: Dostojevski die de opdracht geeft om de wereld te verbeteren, de experimentele Russische schrijver Daniil Charms die onder Stalin een verbod kreeg om publiceren en aan de grondslag lag van Skorobogatov’s verhaal ‘Stop de machine’ dat dertig jaar geleden de voedingsbodem van dit boek was.

Als je van een boek verwacht dat het schuurt, spannend is en de lezer totaal verwart, je laat genieten van taalvirtuositeit en je meeneemt naar de hoogtes en de laagtes van de fantasie, zit je met Cocaïne van Aleksandr Skorobogatov in ieder geval zeer goed! De vertaling van Rosemie Vermeulen, met de schrijver aan haar zijde, staat er borg voor dat je het verhaal geserveerd krijgt zoals het is bedoeld. Maar of ik mij een bepaalde konijnenscène nog zonder een hilarische slappe lach kan voorstellen, is een andere vraag…

De schrijver heeft ook beloofd om wegen te bewandelen die hem nog niet zijn voorgedaan: dat klinkt alvast ook zeer veelbelovend voor zijn lezers! Ondertussen leer ik dan misschien ook beter eens een Dostojevski of een Charms kennen, na Tolstoy te hebben gelezen nu? Een grensverleggend boek dus, op verschillende manieren!

Lieve Leesgroet Nathalie Brouwers

Koop bij bol.com

photovisi-download (26)

Geplaatst in BOEK10, Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

Mustreads or Not! in gesprek met..; Aloysius Keller – “Symphony of everydag things” BOEK10

Mustreads or Not! in gesprek met..;

Aloysius Keller – “Symphony of everydag things” BOEK10

  • Als debutant willen wij je graag leren kennen, kunt je zich in een paar zinnen voorstellen. Wie is Aloysius Keller eigenlijk?

Ik ben geboren in Bogor, Indonesië en in Nederland opgegroeid. Het buitenland bleef trekken en na mijn middelbare school ben ik o.a. naar België en de Verenigde Staten gegaan om te studeren (cultuurwetenschappen, filosofie en geschiedenis). Ik ben sinds enige tijd met pensioen en heb in ’t verleden in  verschillende functies gewerkt in het bedrijfsleven, bij mediaorganisaties en bij de (semi) overheid. Ik ben weduwnaar en vader van drie dochters.

 

  • “Symfonie der Dagelijkse dingen”,  heeft vorig jaar mee gedaan met BOEK10 2016 en nu is het vertaald naar het Engels. Erg goede zet denk ik zomaar, ben je nu trotser ?

 Voor alle duidelijkheid: ik heb de vertaling zelf  gedaan. Dat was geen sinecure, want je moet je inleven in de personages en situaties binnen een Engelse context. Op een gegeven moment kon ik alleen maar in ’t Engels denken en kwamen de herinneringen aan mijn jarenlange buitenlandse verblijven in rap tempo terug.

Ik vind ’t ook een goede zet, omdat nu de internationale markt opengaat. Mijn trots heeft met het feit te maken dat ik met hulp van goede redacteuren in staat was om er ook een echt Engelstalig boek van te maken. Om praktische redenen heb ik ’t boek ook enigszins ingekort, wat ’t nog dynamischer en bondiger maakt.

 

  • Je boek is een echt kijkje in de ziel van de schrijver, dit proef je als lezer ook echt tussen de regels door. Kostte het meer moeite om dit te schrijven het komt echt recht uit je hart.? Is een Fictief boek niet makkelijker?

Even iets recht zetten: ’t boek is fictie, maar gebaseerd op werkelijke gebeurtenissen. Daarom kon ik ’t recht uit mijn hart schrijven. De meeste emoties heb ik zelf ook zo beleefd. Ik ben daadwerkelijk opgenomen geweest vanwege posttraumatische stressstoornis en mijn vrouw is helaas ook op jonge leeftijd aan lymfklierkanker overleden. De ware gebeurtenissen die zich in mij leven hebben afgespeeld zijn te bizar om te vertellen. Ik heb ’t niet gedaan om mijn familie en directe vriendenkring nog niet meer te belasten.

Ik vind ’t schrijven van fictie per definitie niet gemakkelijker, omdat ook de beleving van fictieve gebeurtenissen je bij de strot kan grijpen.

 

  • Als schrijver van een debuut, zijn wij natuurlijk enorm benieuwd hoe het zo gekomen is dat je tot dit boek bent gekomen? Had je altijd al de passie om te schrijven?

 Van kinds af aan wilde ik schrijver worden en net als bij de hoofdpersoon in mijn boek is dit vanwege familie omstandigheden ’n thema in mijn leven geworden. Verschillende keren hebben collega’s en vrienden erop aangedrongen om  een roman te gaan schrijven, maar ’n vast idee kreeg ik pas na mijn opname in een instelling voor de behandeling van posttraumatische stressstoornis. Na de dood van mijn vrouw kreeg ’t boek de definitieve vorm van mijn debuutroman ‘Symfonie der dagelijkse dingen’. Toen ik dit allemaal duidelijk voor me zag, heb ik ’t boek binnen vier maanden geschreven en daarna nog eens in vier maanden naar ‘t Engels vertaald.

 

  • Een boek kost research en tijd , was het te combineren met je werk en hoelang ben je er mee bezig geweest? En de research waar heb je dit gedaan via google of heb je heel diepgaand onderzoek gedaan ?

 Ik had nog een fulltime baan toen ik met schrijven begon, maar ’t schoot niet erg op. Ook vanwege de emoties die naar boven kwamen. Toen ik eenmaal met vervroegd pensioen ging, lukte ’t binnen enkele maanden.

Voor ’t schrijven gebruikte ik dagboekfragmenten van mijn vrouw en mijzelf. Ook beschikte ik over behoorlijk wat aantekeningen en brieven uit de periode dat ik psychotherapie volgde. Het filmscript -met Alecs levensverhaal- bestond in ’t echt ook. Google heb ik voornamelijk gebruikt om zaken te verifiëren en had een aanvullend karakter

 

  • Wat wil je, mensen mee geven met je boek, en raad je alle mensen aan die met een idee lopen om een boek te schrijven dit te gaan doen? En heb je nog tips voor ze, waar moeten ze opletten hoe zoek je een uitgeverij en wellicht iets waar jezelf van geleerd heeft.

Ik ben van nature niet zo boodschapperig. De dingen waarover ik schrijf zeg ik voornamelijk aan mezelf. Ik stel ’t op prijs als mensen door ’t lezen van mijn boek bewuster in ’t leven gaan staan en voor zover ze dit nog niet doen gaan genieten van de dingen van alledag. Ze zijn de moeite waard en vormen uiteindelijk de essentie van ons leven. Ik kan iedereen aanbevelen om zijn gedachten en belevenissen op papier te zetten. Kun je je voorstellen hoe bijzonder dit voor ons nageslacht is?

Of ik nog tips heb? Zoals ik ook in mijn workshops ‘ Therapeutisch schrijven’ zeg: ‘Ga met jezelf in gesprek. Heb dagelijks een dialoog met jezelf en stel jezelf voortdurend vragen. Tenslotte: luister naar de woorden die je hebt opgeschreven.

Als je op zoek gaat naar ’n uitgever, probeer een band en relatie op te bouwen, niet alleen op grond van wat je schrijft maar ook op basis van wederzijdse opvattingen. Vind ’n uitgever die bij je past en bij wie je je op je gemak voelt. Als je zover bent dat je zakelijke verbintenissen aangaat, lees alle overeenkomsten zorgvuldig en stel vragen. Onderteken pas als je alles begrijpt.

 

  • Natuurlijk houd je als schrijver van lezen, welke schrijver is jouw grote voorbeeld voor welk boek rent u naar de winkel om het aan te schaffen ? En waarom juist die schrijver?

Arnon Grunberg blijft me als schrijver fascineren. Ik ben nu Moedervlekken aan ’t lezen en binnenkort hopelijk Het Tweede Bestand. Zijn personages spatten van de bladzijden af en de thema’s waarover hij schrijft zijn altijd weer actueel. Ik ben gek op zijn (soms ontluisterende) aforismen en zijn treffende schrijfstijl.

 

  • Er wordt minder gelezen tegenwoordig, las je al van jongs af aan ? En welk boek was je favoriet vroeger en waarom?

 Als kind las ik al veel. We hadden ’n groot gezin thuis. Televisie en computers waren er nog niet, dus gaf mijn  moeder mij een abonnement op de  openbare bibliotheek. Onder invloed van mijn (Vlaamse) lagere school las ik veel Belgische auteurs, zoals Ernest Claes. Mijn favoriete boek was dan ook ‘De Witte’, een jeugdwerk van Claes gebaseerd op de kwajongenstreken van een knul uit ’t Belgische Zichem. (Is later ook verfilmd)

 

  • Wat is je mooiste herinnering aan het schrijven van dit boek , en je ervaringen van de vorige Boek10 editie?

De mooiste herinnering aan ’t schrijven zelf (behalve de boeklancering in Den Bosch) is de opluchting toen de uitgever mij mailde dat ’t boek naar de drukker ging. Ik sloot toen ’n lange en intensieve periode af. Als ik aan de ervaringen van de vorige Boek10 editie denk, komt ’t warme contact met de uitgever en de andere schrijvers als eerste in mijn gedachten. We mochten en mogen elkaar nog steeds tot steun zijn. ’t Schrijven op zich is al een eenzame weg, dus als je samen op pad kan gaan sterkt en verrijkt dit je enorm.   

 

  • Van welke auteur ben jezelf groot fan en wie is je grote voorbeeld?

Behalve Grunberg lees ik ook graag de boeken van Franz Kafka, Umberto Ecco en Hugo Claus. En recentelijk ben ik ook gegrepen door de boeken van Amos Oz.

 

  • Welk bestaand boek had je zelf graag geschreven en waarom juist dit boek wat is hier zo speciaal aan ?

Het Verdriet van België’ (1983) van Hugo Claus had ik wel zelf willen schrijven. Het is een zogenaamde ‘bildungsroman’ van een enigszins eigenwijze jongeman die graag schrijver wil worden. Behalve een tijdsdocument van België -van vlak voor en meteen na de oorlog- is ’t een persoonlijk relaas van de schrijver.

Ik heb zelf een poos in België gewoond en gestudeerd. Het Nederlands heb ik op Vlaamse scholen geleerd. Misschien dat ’t me daarom zo aangrijpt.

 

  • Wat mogen we na BOEK10 nog van je verwachten? Wat zijn je dromen of je plannen??

Ik ben met verschillende projecten bezig. Over ’t een kan ik meer zeggen dan over ’t andere: samen met mijn jongste dochter schrijf ik ’n handleiding die ik gebruik bij mij workshops ‘Therapeutisch schrijven’. Verder ben ik bezig met ’n heuse thriller en een historisch roman. Beide gaan nog wel even duren.