Geplaatst in Gast recensie Nathalie Brouwers, Recensies

Nathalie las Cocaïne – Aleksandr Skorobogatov

Cocaïne – Aleksandr Skorobogatov 

Cocaïne: Grensverleggende fantasie, zwarte humor en absurdisme

De Achterflap

Geen liedjes zingen, geen fabels vertellen: een schrijver heeft in de eerste plaats de taak om een verpleger van de samenleving te zijn.’ Wie heeft dat ook alweer gezegd, denkt de verteller van Cocaïne; was dat Tolstoj of Gogol? Hoe dan ook – die verteller is toevallig zélf een schrijver, en heeft wel iets anders aan zijn hoofd.

Onlangs in de steek gelaten door de liefde van zijn leven, brengt hij zijn dagen slenterend over de straten van Moskou door. Hij heeft niets anders meer dan zijn verbeelding om hem overeind te houden. Hij verbeeldt zich epische gevechten in kroegen, bedeelt zichzelf de rol van held en schurk toe in moordzaken en intriges, en ontvangt plots een uitnodiging om naar Stockholm te reizen: hij heeft de Nobelprijs voor de Vrede gewonnen. Hij is de kwaadste niet, niets bindt hem nog aan Moskou, en stapt op de trein.

Daar wacht de schrijver een raadselachtig Nobelprijscomité, worden de doden weer tot leven gewekt, en wordt hem bovendien een nieuwe echtgenote aangeboden. Ja ja, denkt de lezer, dat zal toch niet waar zijn? Maar de schrijver heeft immers zelf zijn personages in het leven geroepen, dus hij kan doen wat hij wil. Een intrigerend kat-en-muisspel tussen auteur, personage en lezer begint.

 

Nathalie haar mening;

Dit boek willen uitlezen terwijl je je zelf de longen uit je lijft begint te hoesten: het geeft een wat apart gevoel vanbinnen. Binnen dit en enkele dagen is dit dan weer hopelijk een komische bijzaak. Niettemin: het boek voelt inderdaad wat als een koortsdroom of een hallucinatie, en zo heb ik het toch weer op een goed moment gelezen.

Aleksandr Skorobogatov verraste me dit keer met een totaal ander boek dan zijn Portret van een onbekend meisje of Sergeant Bertrand. Het hoofdpersonage van zijn boek is een schrijver die de wereld wil verbeteren, niet alleen met de pen maar ook met een ‘hamer en een gigantische spijker’ en enkele andere personages daarmee te lijf gaat.

Chaos en absurdisme voeren de boventoon, en de fantasie en de associaties van de schrijver gaan in alle richtingen. Zwarte humor en satire laten je de gruwelijke en soms toch wel gewelddadige beelden verwerken, want die hamer en die spijker zijn geen verkleinwoorden zoals bij de gamma-mannetjes (om eerlijk te zijn en jammer genoeg de referentie (https://www.youtube.com/watch?v=ZG_WKh5XX1g) waar ik blijf mee zitten ipv Dostojevski te hebben gelezen bijv), en een draaimolen en rondzwierende ledematen blijven toch op mijn netvlies plakken. Gehakt vlees zal ik een tijdje niet meer eten… Sommige scènes zoals die over een koppel konijnen en inkijkjes in de relatie tussen de schrijver en zijn redacteur, en in het Nobelprijscomité zijn buitengewoon hilarisch en zullen me nog wel even bijblijven.

Het is vormtechnisch een huzarenstukje. Als lezer word je steeds op het verkeerde been gezet. Voor lezers die slechts één verhaal willen lezen, en een plot willen herkennen, is dit boek niet bedoeld maar dit boek is wel uitermate spannend en er zit ook opnieuw een liefdesverhaal in: het hoofdpersonage blijft de hoop koesteren om zijn grote liefde Nadezjda terug voor zich te winnen.

De thema’s uit dit boek: angst, twijfel, jaloezie, liefde. Dus toch thema’s die in zijn vorige boeken ook voorkwamen. Het Russische verleden van Skorobogatov speelt uiteraard een rol: Dostojevski die de opdracht geeft om de wereld te verbeteren, de experimentele Russische schrijver Daniil Charms die onder Stalin een verbod kreeg om publiceren en aan de grondslag lag van Skorobogatov’s verhaal ‘Stop de machine’ dat dertig jaar geleden de voedingsbodem van dit boek was.

Als je van een boek verwacht dat het schuurt, spannend is en de lezer totaal verwart, je laat genieten van taalvirtuositeit en je meeneemt naar de hoogtes en de laagtes van de fantasie, zit je met Cocaïne van Aleksandr Skorobogatov in ieder geval zeer goed! De vertaling van Rosemie Vermeulen, met de schrijver aan haar zijde, staat er borg voor dat je het verhaal geserveerd krijgt zoals het is bedoeld. Maar of ik mij een bepaalde konijnenscène nog zonder een hilarische slappe lach kan voorstellen, is een andere vraag…

De schrijver heeft ook beloofd om wegen te bewandelen die hem nog niet zijn voorgedaan: dat klinkt alvast ook zeer veelbelovend voor zijn lezers! Ondertussen leer ik dan misschien ook beter eens een Dostojevski of een Charms kennen, na Tolstoy te hebben gelezen nu? Een grensverleggend boek dus, op verschillende manieren!

Lieve Leesgroet Nathalie Brouwers

Koop bij bol.com

photovisi-download (26)

Auteur:

Lees je mee op ons blog welke boeken wij je aanraden?? Geniet van het leven, pluk de momenten.. dat is ons motto voor het leven

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s