Zwarekousenkerk – Joke Gunter “een voetvakantie, vol met verhalen, van een moeder en haar autistische zoon”

Zwarekousenkerk – Joke Gunter

“Een voetvakantie, vol met verhalen, van een moeder met haar autistische zoon”

9200000075940276

Samenvatting:

Na “Tien”, over Jikke die met haar broers en zussen in een streng gelovig gezin opgroeit, volgt nu de indringende novelle Zwarekousenkerk over Jikke en haar volwassen autistische zoon Jop.

Een meeslepend verhaal over anders-zijn, elkaar en het verleden begrijpen en kunnen loslaten. Samen wandelen ze met een rugzak vol verhalen over dijken, langs rivieren en het door verleden. Een tocht die hen dichter bij elkaar brengt en waarin ‘streepjesdag’ en ‘biddag’ elkaar raken.

Mijn mening:

Van Joke Gunter kreeg ik het boekje Zwarekousenkerk opgestuurd om te recenseren.

Nu vond ik de cover niet echt geweldig, de kleur bruin was niet iets van wow die pak ik eens op, maar het tekeningetje aan de voorkant trok me wel enorm aan en natuurlijk de titel.

Joke Gunter woont in de buurt waar ik ben geboren en opgegroeid en de zwarte kousen kerk van vroeger was me zeker niet vreemd, ook al heb ik die niet bezocht, maar had ik wel een vriendin uit die gemeenschap.

De titel Zwarekousenkerk was een trigger, toen ik liet weten op het blog dat ik het boek aan het lezen was, werd ik aangesproken over de titel. Dat is toch verkeerd geschreven en is het een erg zwaar boek en wat lees je nu toch weer.

Het boek is juist erg luchtig geschreven en de titel is eigenlijk een verspreking van de zoon, het vertelt het verhaal van moeder Jikke en zoon Job, die autisme heeft, zij maken samen een voetvakantie. Zoon Job woont tegenwoordig zelfstandig en deze vakantie is best moeilijk voor de autistische Job, die leeft met vaste regels.

“Normaal is saai. Jij bent precies goed” zeg ik tegen hem. “Er zijn zoveel dingen die jij veel beter kunt dan mensen zonder autisme”.

Tijdens hun voetvakantie, stoppen ze geregeld om uit te rusten langs dijken en weilanden en daar vertellen ze om beurten een verhaal. De verhalen zijn van te voren gemaakt en in een rugzak gestopt. Job vertelt een verhaal bij een tekening die hij heeft gemaakt en Jikke vertelt het verhaal wat ze opgeschreven heeft. Na ieder verhaal besluiten ze waar ze het verhaal zullen achterlaten. Onder een kei, in een boom of als een bootje op de rivier. Zo nemen ze afscheid van de verhalen.

De verhalen van Job over dingen die hij heeft mee gemaakt toen hij nog thuis woonde, hoe hij toen reageerde als er iets gebeurde, waardoor Jikke nu beter begrijpt waarom hij toen zo reageerde of hoe iets gebeurde.

Jikke vertelt over het zeer gelovige gezin waar zij in opgroeide en eigenlijk zette ze zich al op jonge leeftijd af tegen het strenge regime, maar ze maakte ook veel leuke dingen mee.

De verhalen brengen moeder en zoon dichter bij elkaar en hierdoor begrijpen ze elkaar beter.

“Ik vond het een geweldige reis Job, en jij?”

“Ja, we hebben lekker veel verhalen verteld.”

Een boekje wat ik met zeer veel plezier en vaak met een glimlach heb gelezen. Totaal niet zwaar, maar juist een eyeopener. Een boekje wat zeer zeker een aanrader is voor ieder die iets wil weten over de zware geloofsgemeenschap, de zogenaamde zwarte kousen kerk en over het omgaan met autisme.

Dit was voor mij een echte mustread en ben dan ook heel benieuwd naar het eerste boekje van Joke “Tien”, wat gaat over het gezin waar zij in opgroeide.

Dank je wel Joke voor dit prachtige boekje wat ik echt met veel plezier heb gelezen.

Lieve leesgroet van

Caroline

Koop bij bol.com
photovisi-download (24)

%d bloggers liken dit: