Dit was wel een hele gezellige brunch in Mechelen maar wel één met een vervelend nasmaakje.

De duurste brunch ooit

Het was de zondag van de crime brunch, waar we al weken naar uitkeken, met veel fans en natuurlijk de hoofdpersoon Sterre Carron,  in Mechelen.

Om half 11 vertrok ik in mijn rode panda richting België. Nog nooit had ik zo’n rustige dag mee gemaakt. Normaal gesproken ga ik door de weeks en dan staan er altijd enorme files.

Ruim op tijd kwam ik aan, maar zag dat de parkeergarages vol zaten. Na 5x een rondje te hebben gereden zag ik een plaatsje. Netjes binnen de vakken en nog wel even naar de parkeer automaat gelopen, maar super, in Mechelen is het op zondag  gratis parkeren.

Een kleine 10 minuten lopen kwam ik in de Désiré Boucherystraat aan, waar de meeste gasten zich al aan tafels hadden neergezet van Bar Emma.

Bar Emma

Gelukkig was er nog wel een plaatsje over voor mij dus gezellig tussen fans van Sterre gezeten. Heerlijke cappuccino schonken ze daar en de brunch was ook goed verzorgt.

De dames van de organisatie hadden hun best gedaan, overal kaarsen met tekst en tekens uit de boeken van Sterre en er was een crime uitgezet. Ook uit boeken van Sterre kon je  op verschillende plaatsen stillevens van moorden zien. Super bedacht en uitgewerkt.

Na een foto met iedereen op de trap was het tijd om naar huis te gaan.

sterre foto fandag

Heel gezellig en ruim op tijd ging ik weg, want om half 6 ging ik al weer uit eten en daarna naar Rotterdam voor de Vrienden van Amstellive.

Twee straten verder kon ik me ineens niet meer herinneren waar ik heen moest lopen. Na drie kwartier van de ene naar de andere kant gelopen kwam ik op een punt dat ik herkende en vond gelukkig de goede straat terug waar mijn auto stond. Nog steeds ruim op tijd om naar Nederland te kachelen.

Maar waar was mijn auto. Ik werd gek, ik wist toch zeker dat ik die daar had neer gezet, maar hij was weg. Toch nog even de hoek om gelopen, maar nee.

images (13)

Daar sta je dan eenzaam en alleen. In mijn mobiel het nummer van de politie opgezocht. In welke straat ik stond vroeg de meneer.  Ik rennen naar het begin van de straat want daar zag ik een naam bordje en tot mijn hele grote schrik ook nog een heel klein verkeersbordje. Neer gezet achter een auto, te klein om het goed te kunnen zien, maar voor die dag was er een verkeersverbod. Yep, mijn auto was weggesleept.

Of ik naar het politiebureau kon komen, want ja, de boete moest meteen betaald worden.

10 min later liep ik het politiebureau binnen en werd heel aardig te woord gestaan door een receptioniste, die mij mee deelde dat de inspecteur er zo aan kwam en mij zou uitleggen wat er was gebeurd, “Ja duhhh dat wist ik dus al” en dat ik kon pinnen.

“Neemt u even plaats, de inspecteur komt er zo aan”. Ja, het is natuurlijk zondag, maar ik zag de klok voorbij tikken.

Kwart voor 4 kwam meneer eraan en vertelde mij dood leuk dat de boete €58,00 euro was en de takelkosten €250,00. Ach, als je het snel uit spreekt is het niets.

Ik vertelde aan die man dat ik het bordje echt niet had gezien en er nog meer auto’s stonden. “Ja, die waren van de verhuizers en die mochten daar wel staan.” Oké slik slik.

Netje gepind en toen vroeg ik of ik naar mijn auto kon?  Ja hoor mevrouw, die staat ergens op een industrieterrein, 5 km hier vandaan.

Oké en hoe kom ik daar???? “Geen idee”,  zei de inspecteurr, “er gaan geen bussen en treinen, want het is zondag”.

Deze geweldige man zou ik toen het liefst over zijn balie getrokken hebben, maar  op een politie bureau is dat niet zo slim. Politie genoeg, die kwamen allemaal binnen en zette hun auto en busjes voor de deur, maar die gaan je niet even weg brengen.

De waterlanders kwamen, want ik zag de klok door tikken en wist me even geen raad. Gelukkig waren de waterlanders goed voor wat sympathie en de inspecteur wilde wel een taxi voor me bellen.

Mijn hoofd plofte onder tussen bijna uit elkaar van de hoofdpijn en mijn mobiel gaf nog 10% aan.

Na een kwartier kwam de taxi en bracht mij keurig op het adres wat bovenaan de boete stond. Daar had ik dus nooit gekomen aan het einde van Mechelen aan de andere kant van de snelweg. Ach, de  lieve man vroeg ook maar €13,00 dat kon er ook nog wel bij.

De takelwagen chauffeur stond mij op te wachten, gelukkig hing er geen bordje maandag zijn we er weer, en hij zei “Goedemiddag of zal ik dat goede maar weg laten?” Met de mededeling dat ze in Mechelen nog goedkoop waren met wegslepen, want overal is het €350,00, kon ik eindelijk mijn weg voortzetten naar Nederland.

Met 2 paracetamol in mijn mik, kwam ik om 10 voor half 7 bij het restaurant aan, waar de anderen al hadden gegeten en net aan het toetje zaten. Gelukkig had PeterJan een carpaccio salade voor me besteld met en groot glas witte wijn. Dat ging er wel in 😉

Op tijd kwamen we aan bij de Vrienden van Amstel en ik ben die avond uit mijn dak gegaan. Alle stress eruit gedanst en gezongen.

Vanmorgen met een zwaar hoofd ( ik had nogal wat wijn op) wezen sporten en verder vandaag op de zennnnnn modus.

Al met al heb ik een geweldige dag gehad, minus een paar uurtjes dan.

Toch maar eens even kijken hoe dat werkt om een ‘pin’ te zetten als je je auto parkeert, om hem dan gemakkelijk terug te vinden. Enne, nooit zal ik meer zeggen dat ik nog nooit een bon heb gehad in Mechelen, ik heb het niet hard genoeg afgeklopt tijdens de brunch.

Ik kan in ieder geval wel iets van mijn bucketlist afschrappen, niet dat dit er al op stond, maar ik heb het er maar bij gezet.

download (23)

Lieve groet Caroline

One Comment on “Dit was wel een hele gezellige brunch in Mechelen maar wel één met een vervelend nasmaakje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: