Mustreads or Not in gesprek met…; Koen D`haene

  • Voor degene die je niet kennen, kun je jezelf in een paar zinnen aan ons voorstellen…? Wie is Koen D’haene?

Ik woon sinds mijn geboorte in de West-Vlaamse gemeente Wevelgem, dicht bij de Franse grens. Ik studeerde in Brussel voor leraar Nederlands, maar werk ondertussen al meer dan 30 jaar als stafmedewerker in de bibliotheek van mijn gemeente. Daarnaast geef ik les in de bibliotheekopleiding in Brugge. Mijn werk sluit dus goed aan bij mijn hobby (of is het omgekeerd?): lezen en schrijven.

photovisi-download (24).jpg

  • Hoe ben je schrijver geworden, heb je dit altijd al gedaan fulltime of naast je eigen werk of was het een wens en ben je je droom achter na gegaan?

In de middelbare school was ik een veellezer. Het is dus geen toeval dat ik later zelf leraar Nederlands werd en uiteindelijk in een bibliotheek ging werken. De eerste beroepsjaren in de bibliotheek was ik hoofdzakelijk met de jeugdbibliotheek bezig. Ik had veel contact met jongeren, bleef volop jeugdboeken lezen en ontmoette al eens een jeugdauteur. Ik vond het fantastisch als ik de auteurs hoorde vertellen tijdens lezingen. Na een reis naar New York die me behoorlijk had aangegrepen, besloot ik het erop te wagen. Mijn eerste idee resulteerde in het jeugdboek ‘De hel in New York’ en sindsdien liet de schrijfmicrobe me niet meer los.

photovisi-download (25)

  • Zijn je schrijfcarrière, je werk in de bibliotheek en het lesgeven nog wel te combineren op dit moment?

Ik moet toegeven dat ik weleens te veel hooi op mijn vork neem. Ik hou erg van mijn geëngageerde job in de bibliotheek, geef heel graag les, geef veel lezingen in scholen en bibliotheken en voer ook nog eens de redactie van een literair jaarboek. Het sluit allemaal wel goed bij elkaar aan, maar toch is het zoeken naar tijd om creatief te schrijven. Maar als die tijd er even is, grijp ik hem met beide handen. De voorbije jaren kon ik twee keer verblijven in de schrijversresidentie Het Lijsternest in het geboortehuis van de Vlaamse schrijver Stijn Streuvels. Het was heerlijk om eens twee weken onafgebroken alleen maar te moeten schrijven.

photovisi-download (26).jpg

  • Je nieuwste boek is een jeugdboek, je schrijft YA, jeugd en volwassen boeken, wat is het verschil in schrijven en is dat niet heel moeilijk steeds over te schakelen?

Vanuit mijn opleiding en opdracht in de bibliotheek voel ik me het meest aangesproken om te schrijven voor jongeren vanaf 12 jaar. Maar met de jaren verlegde ik mijn grenzen. Schrijven is mijn hobby en ik wil diverse genres en stijlen proberen. Ik voel me goed als jeugdauteur en die leeftijdsgroep voelt als mijn natuurlijke biotoop.

266px-Koen_D'haene_in_Oostende.jpg Ik had nooit gedacht dat ik ooit ook voor jongere kinderen zou schrijven en al zeker niet dat ik me aan een misdaadroman zou wagen. Onlangs legde ik de laatste hand aan een nieuwe toneeltekst voor volwassenen. Ik ben ervan overtuigd dat de grenzen minder strikt zijn dan velen vermoeden. Als het thema boeiend is en de sfeer je raakt, zijn lezer en schrijver niet zo erg door leeftijden geremd. Bij mij gaat het om passie voor het thema. Elke tekst die ik tot hiertoe geschreven heb, staat voor een periode in mijn leven. Als een thema me niet raakt, lees of schrijf ik een boek niet.

  • Er wordt tegenwoordig minder gelezen dan vroeger, vooral de jeugd heeft bijna geen boek meer in de hand, welk boek was jouw favoriet vroeger, en heb je altijd al een zwak gehad voor lezen en schrijven?

Ik heb altijd heel veel en graag gelezen. Ik heb de meeste herinneringen aan de boeken die ik las toen ik 12 – 14 jaar was. Dat waren toen de boeken uit de zogenaamde Lemniscaat –stal. Vooral Nederlandse auteurs dus, als Jan Terlouw, Anke de Vries, Thea Beckman en Evert Hartman.

photovisi-download (27).jpg

Het boek dat me heel erg aangreep, was ‘Oosterschelde Windkracht 10’. Ik voel veel verwantschap met de Jan Terlouw uit die tijd. Ik ga ook heel graag naar Nederland op reis en ben fan van de Waddeneilanden. Mijn jeugdboek ‘Gek van een eiland’ speelt zich af op Terschelling. Ik werk nu aan een script van een nieuwe misdaadroman die begint waar mijn vorige eindigde: op Schiermonnikoog.

photovisi-download (28).jpg

  • Van welke auteur ben je groot fan wie is jouw grote voorbeeld?

Vanuit mijn jeugd herinner ik me dus vooral de jeugdboeken van Jan Terlouw. Enkele jaren geleden ontmoette ik hem op een literair festival in Kortrijk. Ik was trots om even met hem een praatje te maken.

4d
De onvolprezen jeugdroman ‘Vallen’ van Anne Provoost was een voorbeeld toen ik zelf mijn eerste boeken schreef. De schrijfster is een jaargenote en een streekgenoot, het schept wel een band.

4c

Ik wil verder nog twee boeken noemen die me bijzonder hebben aangegrepen: ‘Publieke werken’ van Thomas Rosenboom en, heel recent, ‘De acht bergen’ van Paolo Cognetti.

photovisi-download (29).jpg

  •  Van welke schrijver heb jezelf de meeste boeken in de kast en welke tips wil je onze lezers mee geven: “Welk boek moeten ze hebben gelezen?” en waarom?

Eén van de belangrijkste Vlaamse schrijvers van de voorbije decennia is Willy Spillebeen. Hij schreef tientallen poëziebundels en romans. Ik hou erg van zijn historische romans, zoals ‘Busbeke of de thuiskomst’ en ‘Cortès of de val’. Willy woont in mijn buurgemeente Menen en is ondertussen 85 jaar, maar hij nog altijd actief als schrijver. Ik ging vaak naar boekvoorstellingen van hem en veel van de boeken die ik van hem heb, zijn gesigneerd. Ze zullen altijd een bijzondere plaats in mijn boekenkast blijven behouden.

photovisi-download (30).jpg

  •  Wat is je mooiste herinnering aan de jaren dat je al schrijft?

Er zijn er ondertussen heel veel en ik ben er heel blij om. Als ik er nu eentje moet uitpikken… In 2013 was ik literaire gast van het kunstevenement Kunstmaand Ameland. Ik gaf er een lezing in herberg De Zwaan in Hollum en bleef er enkele dagen zwerven op het eiland. Het was een bijzondere ervaring waar ik heel leuke herinneringen aan overhoud. Maar er was ook die keer toen ik een duo-lezing gaf met een Duitse auteur tijdens een leesproject in Antwerpen. Ook dat was erg bijzonder.

  • Hoelang doe je over een boek schrijven, het research werk en het schrijven op zich? Wat is het leukste het verhaal tot stand zien komen of de research? Hoe pak je je research aan, ga je zelf op onderzoek uit of gebruik je Google?

Ik heb niet zo heel veel tijd, waardoor een verhaal heel lang rijpt in mijn hoofd vooraleer ik begin te schrijven. Meestal begin ik pas echt met schrijven als het verhaal zowat helemaal af is – in mijn hoofd. Het schrijven op zich gaat dan wel heel snel. Het verhaal is er, ik moet het alleen nog uitschrijven. Mijn antwoord varieert dus van enkele jaren tot enkele maanden, al naargelang wat je als ‘schrijven’ beschouwt.

17
‘Ketters van de Kemmelberg’ is een historisch verhaal. Daar kwam dus nogal wat research bij kijken en die eindigt eigenlijk nooit. Ik surfte op Internet van de ene website naar de andere, bezocht en verkende uitvoerig de streek en las romans en informatieve boeken over de periode en het thema. Zaak was die research op een bepaald moment af te ronden, anders kwam ik nooit aan schrijven toe;

  •  Wij zijn zo benieuwd wat jouw thuisfront ervan vindt, krijgen ze het boek al in concept te lezen of meteen al de eerste stukken die je hebt geschreven. Of pas de eerste druk?

Mijn vrouw leest nogal snel een primaire versie van een script. Daarnaast heb ik ook wat vertrouwelingen die een script van me lezen vooraleer ik het als ‘af’ beschouw: goede lezers, een lerares Nederlands en enkele collega’s uit de bibliotheekwereld. Je moet die mensen vertrouwen en open staan voor hun reacties of commentaar, zo niet heeft het geen zin dat ze een script lezen. Ik ben altijd blij met die reacties en ik hou er zeker rekening mee. En verder heb ik de reflex die de meeste schrijvers ook hebben: ik laat vooraf erg weinig los over een script-in-wording. Ik laat ook geen hoofdstukken afzonderlijk of voorlopige scripts lezen.

  •  Wat wil je, mensen mee geven met jouw boeken.

Ik schrijf geen fantasie. Al mijn boeken zijn nogal geëngageerd en ik ga eigenlijk vooral in tegen mensen met oogkleppen. Ik heb het niet voor mensen die ervan overtuigd zijn dat ze over alles de juiste mening hebben en voor alle grote en kleine wereldproblemen de oplossing. Het valt de lezers wellicht niet op, maar ik ga voor nuance, vrije meningsuiting en wereldburgerschap. Ik herinner me een psycholoog van wie ik les kreeg tijdens de lerarenopleiding. Hij had het toen over de opdracht van een leraar om jonge mensen tijdens hun groei naar volwassenheid te helpen om inzicht te krijgen in hun eigen waarden en normen. Waardeverduidelijking was de juiste term. Ik was toen zelf amper 20 jaar en zijn lessen grepen me erg aan.

  •  Raad je alle mensen aan die met een idee lopen om een boek te schrijven dit te gaan doen? En heb je nog tips voor ze, waar moeten ze opletten hoe zoek je een uitgeverij en wellicht iets waar je zelf van geleerd hebt.

In de loop van de jaren kreeg ik erg veel vragen om manuscripten te lezen. Ik vind het een heel moeilijke opdracht. Bij de meeste van die scripts lees je al snel dat het niets wordt en het is niet fijn om dat dan aan de would be-schrijver te vertellen. Enkele keren kreeg ik wel een sterke tekst en ondertussen zijn enkele van die scripts ook succesvolle boeken geworden. Maar ze zijn zeldzaam. De tip die ik altijd geef is: denk vooral niet dat je eigen leven interessant genoeg is om een boek over te schrijven. En tegelijk: in elk van mijn boeken zit heel veel van mezelf. Dat evenwicht moet je kunnen vinden. En uiteraard: volhouding en concentratie zijn erg belangrijk. Ik leerde dat je niet meteen een boek schrijft. Je schrijft zin per zin. Dat geduld moet je blijven hebben.

  •  De kracht van Social media is momenteel heel sterk, wat kunnen wij voor je betekenen? Ervaar je de kracht van de bloggers/ hobby recensenten ook zo of hecht je er geen waarde aan?

Toen ‘IJs’ verscheen bij de Nederlandse uitgeverij LetterRijn, schrok ik van de vele lezersblogs die er in Nederland zijn. Ik vond dat een heel fijne ervaring. Ik heb ondertussen veel contacten met beheerders en deelnemers aan die blogs. Dat verschijnsel is er in Vlaanderen veel minder. Lezen lijkt me in Nederland veel meer een sociaal gebeuren. Ik volg soms met veel plezier hele conversaties over boeken op die blogs

.photovisi-download (31).jpg

  • Wil je nog iets aan de lezers kwijt of moeten ze je boeken maar gewoon gaan lezen?

Dat ze nu allemaal gewoon mijn boeken zullen lezen, vind ik een heel mooie gedachte.

photovisi-download (32).jpg

 

 

%d bloggers liken dit: