Recensie van Elsa·Recensies

Zwarte golven – Eric Wewerinke “Een toegankelijk geschreven verhaal, wat door de schrijfstijl zeer vlot te lezen is.”

Zwarte golven – Eric Wewerinke

“Hoe groot je hang ook is naar avontuur blijf wel altijd je gezonde verstand gebruiken en vooral op je intuïtie vertrouwen.”

  • Auteur: Eric Wewerinke
  • Uitgever: Uitgeverij Water
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789492495662
  • juni 2019
  • 220 pagina’s

Achterflap

9200000112027134Psychologische thriller gebaseerd op een waargebeurd verhaal

Tot zijn grote geluk wordt Tim meegevraagd om een jacht naar Corfu over te zeilen. De schipper, miljonair Robert, vindt Tims gebrek aan zeilervaring geen enkel probleem. Eenmaal aan boord horen reisgenote Julia en Tim de meest fantastische verhalen van Robert. Maar gedurende de reis begint hij zich steeds merkwaardiger te gedragen. Gaandeweg komt Tim erachter dat Robert niet de man is die hij leek. Gaat Tims fantasie met hem op de loop na weken op zee, of heeft hij hier te maken met een psychopaat?

Zwarte golven is een thriller die onder je huid gaat zitten. Een verhaal over vertrouwen in het goede, en over mensen die zich anders voordoen dan ze zijn.

Eric Wewerinke (1973) is marketeer. Zijn debuut Zwarte golven is gebaseerd op zijn eigen ervaringen.

Mijn leeservaring

Toen wij de zeer vriendelijk aanvraag van Eric Wewerinke kregen om zijn boek ‘Zwarte golven’ te recenseren konden we natuurlijk niet weigeren. Ik was vooral nieuwsgierig geraakt doordat het verhaal zich tijdens een zeilreis afspeelt en omdat het boek al behoorlijk wat aandacht gekregen had online waardoor het mij al eerder opgevallen was.

Het genre van dit boek is een waargebeurde thriller zoals overal staat aangegeven, toch voelt het voor mij door de leeftijden van de hoofdpersonages en de manier waarop het geschreven is meer als een Young Adult thriller. Op de achterkant staat zelfs psychologische thriller vermeld maar dat kan ik ook niet geheel verklaren. Afgezien van dat er een behoorlijk tikje los blijkt te zitten aan bepaalde personen, toch kreeg ik zelf tijdens het lezen niet een enorm onderhuids kriebel gevoel zoals ik wel verwacht bij een psychologische thriller.

“Hij doet wat hij wil, alsof schaamte niet bestaat en de wereld van hem is.” 

In zijn geheel is het een toegankelijk geschreven verhaal, wat door de schrijfstijl zeer vlot te lezen is. De gedachtegang van hoofdkarakter Tim is goed te volgen en overigens ook de enige gedachtegang die je leest. Vanuit zijn oogpunt lees je alles. Dit geeft tevens weer hoe de schrijver persoonlijk verbonden lijkt te zijn aan dit heftige avontuur. Uiteraard zal het wellicht ietwat aangedikt zijn om het fictieve gedeelte meer naar de voorgrond te krijgen vermoed ik en de spanning te verhogen. Toch vind ik het complete thriller gevoel niet aanwezig in dit boek. Het gaat naar mijn idee meer om de ontwikkeling van jong volwassenen, naar minder naïeve kijk op de wereld en het vergroten van mensenkennis, wereldwijsheid en zelfontwikkeling.

“Ik zou graag verder willen vragen waar ze het over hadden, maar laat het maar gaan, volgens mij begint mijn fantasie op hol te slaan.”

De boodschap die meegegeven wordt met dit verhaal lijkt mij ook vrij duidelijk. Hoe groot je hang ook is naar avontuur blijf wel altijd je gezonde verstand gebruiken en vooral op je intuïtie vertrouwen. Want als het te goed lijkt om waar te zijn, is het naar alle waarschijnlijkheid ook zeker niet waar. Ja, dat klinkt in het Engels toch beter maar jullie begrijpen vast wat ik probeer te vertellen.

“Als we de haven uit zijn, kunnen jullie je hut in. Ik regel de rest wel.”

‘Zwarte golven’ is een lekker soepel geschreven verhaal met een lichte spanning, waarvan je echter vooraf al weet hoe het af gaat lopen. Voor mij niet een enorm sterk verhaal wat me lang zal bijblijven, zelf al genoeg levenservaring op het gebied van dit soort nare types die voorkomen in het boek, maar zeker wel leuk en interessant om gelezen te hebben.

Lieve leesgroet, Elsa.

Jeugdboek·Recensie van Elsa·Recensies

Het geheim van de goudenregen – Chris Houtman “ ‘Het geheim van de goudenregen’ is typisch zo’n jeugdboek wat ik vroeger als kind zijnde al graag gelezen had.”

Het geheim van de goudenregen – Chris Houtman

“Voor mij verslapte het verhaal geen moment en las ik steeds met heel veel plezier en interesse verder.”

  • Auteur: Chris Houtman
  • Uitgever: Karakter Uitgevers
  • Nederlandstalig
  • Hardcover
  • 9789045217925
  • mei 2019
  • 349 pagina’s

Achterflap

9200000102508299Het wonderbaarlijke leven van de Pilgrim’s-dochter Elizabeth Blossom

Elizabeth Blossom heeft echt bestaan, zij voer in 1629 met een tweede groep Pilgrim Fathers vanuit Leiden naar Amerika. Elizabeth werd 92 jaar en kreeg 11 kinderen van wie 8 de volwassenheid bereikten. Zij kregen ook weer grote gezinnen, waardoor Elizabeth en haar man Edward FitzRandolph vele tienduizenden nazaten kregen. Onder hen maar liefst drie Amerikaanse presidenten.

Leiden, 1629. Elizabeth Blossom rent door de straten. De tranen biggelen over haar wangen; binnenkort vertrekt ze met haar vader, moeder en haar kleine broertje naar een nieuw land, Amerika. Maar Elizabeth wil helemaal niet weg. Dit is wat ze kent, waarom wil haar vader toch naar dat onbekende verre land? Ze kunnen toch ook best in Leiden wonen? Daar heerst toch een redelijke vrijheid hun geloof te belijden? In Leiden wonen mensen die uit diverse windstreken hun toevlucht hebben genomen tot de tolerante republiek der Verenigde Nederlanden. Het is een soort smeltkroes vindt Elizabeth. Een mix van allerlei verschillende geloven, culturen en talen. En iedereen, maar vooral de republiek lijkt er wel bij te varen.

Maar haar vader ervaart dat toch anders. Zijn droom is een nieuw bestaan op te bouwen in de Nieuwe Wereld, een bestaan gebaseerd op de Bijbel. Elizabeth heeft geen keus en moet aan boord van de Mayflower II. Via Engeland zullen ze de verre reis naar Amerika maken. Het beloofde land, volgens haar vader, waar ze vrij zullen zijn hun geloof te belijden zoals zij willen. Wat nou vrij, denkt Betsy bij zichzelf. Ze ervaart het geloof van haar ouders als verstikkend. Maar ze heeft geen keus. Ze moet doen wat haar vader haar opdraagt.

Mijn leeservaring

‘Het geheim van de goudenregen’ is typisch zo’n jeugdboek wat ik vroeger als kind zijnde al graag gelezen had. Het verteld op een mooie, vloeiende manier een belangrijk stuk uit de geschiedenis en is ook nog eens verweven met een spannend, fictief avontuur. Persoonlijk heeft mijn voorkeur altijd nog gelegen bij de verhalen waar je ook iets leerzaams uit kunt halen zoals ook in dit geval. Dit hoeft echt niet enorm aanwezig te zijn of benadrukt te worden, liever niet zelfs, maar wel zo dat je achteraf denkt goh dit boek heb ik niet voor niets gelezen en blijft me nog lang bij.

“Ik sluimer trouwens niet alleen rond in het verleden, soms heb ik ook het idee dat ik in de toekomst rondwaar.”

Dit is het eerste jeugdboek van Chris Houtman naar mijn weten. Ik heb eerder een thriller van zijn hand gelezen en die vond ik toen behoorlijk sterk en ik wil ook graag zijn andere thrillers lezen. Toen ik vernam dat hij bezig was met een jeugdboek was ik wel gelijk nieuwsgierig omdat dit toch een hele andere schrijfstijl vereist. Toch las de schrijfstijl voor mij met dit boek net zo fijn qua bewoording en soepel als toen met zijn thriller. Overeenkomend zijn ook de feitelijke geschiedenisstukken die verweven zijn met fictie.

Doordat je in het gehele boek een afwisseling leest van het avontuur dat Prudence en haar oma beleven en het levensverhaal van oma, Elizabeth Blossom, blijft het constant boeien. Voor mij verslapte het verhaal geen moment en las ik steeds met heel veel plezier en interesse verder.

 “Iedereen heeft mijn hele leven tegen me gezegd dat het niet kan, maar ik zeg: yes, we can!”

Ondanks dat er behoorlijk serieuze en heftige gebeurtenissen aanbod komen is en blijft het een goed boek om te lezen voor zowel jeugd/jongeren als voor volwassenen.

In het gehele boek vind je zo hier een daar afbeeldingen die een bijdrage leveren aan de geschiedvertelling en daarbij welkom zijn voor de visuele voorstelling die zich altijd vormt in mijn hoofd tijdens het lezen. De opmaak van het verhaal in het geheel voelt prettig aan als je aan het lezen bent en benadrukt natuurlijke onderbrekingen waardoor je automatisch de tijd neemt om dat wat je gelezen hebt even te overdenken. Ook denk ik dat dit boek geschikt zou zijn om gezamenlijk te lezen met je kind of bijvoorbeeld in de klas.

“Als je kunt vergeven, dan bevrijd je jezelf van alle boze gedachten die je niet langer wil hebben.”

Ik heb dit boek zeer graag gelezen en raadt het zeker aan. Tevens besef ik me maar weer eens extra goed hoe afschuwelijk mensen elkaar kunnen behandelen en blijf hopen dat dit soort boeken een steentje bijdrage aan de verbetering van hoe wij met zijn allen met elkaar omgaan. Het is niet altijd zo ingewikkeld om een helpende hand uit te steken of gewoon eens  te luisteren naar iemand zijn of haar levensverhaal. En daarbij sommige verhalen mogen nooit vergeten worden.

Lieve leesgroet, Elsa.

Blogtour·Recensie van Elsa·Recensies·Young Adult

Apollo’s ondergang – Rom Molemaker #blogtour #UitgeverijHolland

Apollo’s ondergang – Rom Molemaker

“Ik vind het boek een aanrader voor de beoogde doelgroep.”

  • Auteur: Rom Molemaker
  • Uitgever: Uitgeverij Holland
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789025114497
  • oktober 2019
  • 160 pagina’s

9200000115887969.jpgAchterflap

Als iemand me had kunnen garanderen dat ik Apollo nooit meer zou tegenkomen, echt mijn héle leven niet, dan zou ik dat van harte toegejuicht hebben. Want hij is de gevaarlijkste misgeboorte die bestaat. De kans dat ik hem ombreng is groter dan de kans dat ik hem alleen maar in elkaar sla.

En als er iemand is die denkt dat dit bij wijze van spreken is, heeft hij het mis.

Mijn leeservaring

Moon (Kager, één van mijn drie directe blogcollega’s) was degene die mij attendeerde op de Facebook post van Uitgeverij Holland waarin zij vroegen om geïnteresseerde boekenbloggers voor de blog-tour rondom ‘Apollo’s ondergang’. Moon kent mijn smaak wat betreft boeken goed dus ik was er dan ook niet over verbaasd dat ik na het lezen van de flaptekst gelijk enthousiast was en heb mij dan ook meteen ingeschreven voor de blog-tour.

Rom Molemaker heeft al behoorlijk wat jeugd en Young Adult boeken op zijn naam staan maar toch is dit het eerste boek wat ik van hem lees. Ik had dus totaal geen verwachtingen van zijn schrijfstijl of iets dergelijks en ging onbevooroordeeld aan ‘Apollo’s ondergang’ beginnen.

De cover van het boek vind ik opvallend en spreekt mij aan door de donkere kleurstelling, de glanzende zwarte takken die over de voorkant lijken te kruipen en tegelijkertijd op aderen in een oog lijken. Het heeft een duistere, spannende uitstraling en zorgt bij mij voor nieuwsgierigheid naar het inhoudelijke verhaal.

De proloog is kort maar krachtig en intrigeert op zo’n manier dat je wilt weten wat eraan vooraf is gegaan. Het maakt tegelijkertijd een soort van belofte voor de rest van het verhaal, in ieder geval vergroot het “hier klopt iets niet” gevoel. Oftewel gauw tijd om verder te lezen.

“Slaap is een weg die over heuvels en door dalen loopt. Boven op de heuvels is de slaap het lichtst.”

Het verhaal wordt vertelt vanuit één hoofdpersonage, Lester. Vanuit zijn beleving observeer je, maak je mee en vorm je eigen gedachtes over wat er gaande is. De jeugdinstelling waarin hij verblijft zie je door zijn ogen. Die instelling komt op mij overigens realistisch over en komt dicht in de buurt van mijn voorstelling over de jeugdinstelling waar ik vroeger altijd langs kwam met de trein.

Ondanks dat het een goede les betreft in deze YA die uiteindelijk aanbod komt en er behoorlijk wat realiteitszin naar bovenkomt blijft het voor mij enigszins voorspelbaar wat er gaat gebeuren, hoe het zal verlopen en af zal lopen. Ik vind dit niet erg want heb alsnog met interesse het verhaal gelezen en vind het een aanrader voor de Young Adult doelgroep. De doelgroep die zich denk ik gemakkelijker kan identificeren met het hoofdpersonage en de personages eromheen.

“Ze gingen zonder iets te zeggen bij me staan, links van me, rechts van me en achter me.”

De schrijfstijl leest comfortabel, moeiteloos en vlot. Heel soms vind ik dat er wel iets meer afwisseling in woord en zins-gebruik mag zijn maar dat is smaak gebonden en niet van verder belang. Er wordt subtiel gebruik gemaakt van beeldspraak wat ik bijzonder waardeer altijd, omdat het net wat meer diepgang geeft aan een gevoel van een karakter. Geen idee waarom maar ik hou nu eenmaal van metaforisch taalgebruik en stel mij gemakkelijker visueel voor hoe het zal zijn of zal voelen.

 “De oppervlakte van het meer was vlak en stil met hier en daar een kleine rimpel. Daaronder lag een donkere diepte die niemand kon zien.”

Ik vind het boek een aanrader voor de beoogde doelgroep. Zelf zal ik minder snel een volgend boek van de schrijver pakken om te lezen maar ik heb wel met plezier dit verhaal gelezen. Bedankt Uitgeverij Holland dat ik deel mocht nemen aan de blog-tour rondom ‘Apollo’s ondergang’.

Lieve leesgroet, Elsa.

@Kobobooks·Recensie van Elsa·Recensies·Young Adult

Perfectly preventable deaths – Deirdre Sullivan “Verhaal is doorspekt met heerlijke droge Engelse humor.”

Perfectly preventable deaths – Deirdre Sullivan

“Ook al viel ik in de eerste instantie voor de cover, het verhaal heeft mij zeker ook vermaakt!”  

  • Auteur: Deirdre Sullivan
  • Uitgever: Hot Key Books
  • Engelstalig
  • Paperback
  • 9781471408236
  • mei 2019
  • 368 pagina’s

Achterflap

9200000098549751.jpgSixteen-year-old twins Madeline and Catlin move to a new life in Ballyfrann, a strange isolated Irish town, a place where the earth is littered with small corpses and unspoken truths. A place where, for generations, teenage girls have gone missing in the surrounding mountains. As distance grows between the twins – as Catlin falls in love, and Madeline begins to understand her own nascent witchcraft – Madeline discovers that Ballyfrann is a place full of predators. And when Catlin falls into the gravest danger of all, Madeline must ask herself who she really is, and who she wants to be – or rather, who she might have to become to save her sister.

Mijn leeservaring

Dit boek was ik al een aantal keer tegengekomen in de boekhandel en elke keer weer stond ik ermee in mijn handen. Uiteindelijk heb ik het mijzelf dan toch gegund om het boek te kopen. Ik werd vooral aangetrokken door de toffe cover waarop je een glazen stolp ziet waarin van alles te zien is. Onder andere griezelige items zoals een schedel, een bot en zelfs een zwarte raaf. Wat wel een grappig toeval is dat ik later ontdekte dat degene die de cover illustratie gemaakt heeft een naamgenoot van mij is, zij heet namelijk ook Elsa (Klever).

De ondertitel is ‘Bones in the mountains, magic in the blood’, wat nog zo’n trigger voor mij is. Aangezien ik dol ben op griezelverhalen zoals jullie ondertussen wel weten en altijd het magische zoek in de Fantasy verhalen die ik lees. Ik kon dit boek dus niet langer ongelezen laten.

“The more you get to know people, the more broken it seems we all are. Is that what growing up is? The world hurting you over and over and over again.”

Gelijk toen ik begon met lezen merkte ik dat het verhaal een donkere, melancholische inslag heeft. Vooral door het karakter van één van de hoofdpersonages, Maddy, maar wel op een heerlijke manier vermengt met sarcastische humor. Maddy is ook degene vanuit wie je als lezer zijnde het verhaal meekrijgt. Tevens leer je door haar de andere personages kennen. Waaronder haar tweelingzus Catlin.

“Her eyes are empty, the shadows underneath bruise-dark. They look like someone’s gouged them on her face with clumsy thumbs.”

De karakter weergeving geeft het geheel absoluut de Young Adult sfeer, het genre waaronder dit boek valt. Niet alleen doordat de hoofdpersonages zestien zijn maar ook door wat er inhoudelijk allemaal gebeurd in het boek. De personages mogen zich dan bevinden in een typerende Engelse folk sfeer toch door het niet altijd maken van juiste keuzes, zelfinzicht, verdriet, liefde enzovoort hebben zij wel een herkenbaarheid die het voor de lezers gemakkelijker maakt met hen verbinding te voelen en mee te leven met hun avontuur.

“I wish I were a ghost and not a girl.”

Naast dat het verhaal een duistere, mysterieuze ondertoon heeft zit er ook flink wat droge humor in de opmerkingen die zo nu en dan gemaakt worden door de personages. Het leuke aan de schrijfstijl van Deirdre Sullivan in dit boek vind ik dat het typisch Brits betreft, waardoor het even wennen is met lezen maar als je er eenmaal in zit het voor mij gemakkelijk weg las. En juist daardoor ook doorspekt is met een ander soort humor dan je treft in Nederlandstalige boeken.

“Like a villain in a computer game who just. Won’t. Die.”

De andere karakters die je tegenkomt in dit verhaal zijn ook boeiend neergezet en passen in de setting die voor mij ook ergens doet denken aan de Engelse televisieseries die ik vroeger keek. Zoals onder andere ‘The Queens nose’ en ‘Around the Twist’. En ook aan de hedendaagse serie op Netflix ‘The chilling adventures of sabrina’. Die laatste meer vooral vanwege het donkere, occulte sausje dat over het verhaal ligt.

“I never thought about her asleep before. She doesn’t seem the type. Unless it was with one eye open, watching.”

Ik vind het fijn dat ik uiteindelijk toch het boek gekocht heb want ik heb genoten van dit originele verhaal. Wat in zijn volledigheid heerlijk griezelig is, bedachtzaam overkomt en daardoor een rustig leestempo creëert, magisch is maar niet overdreven en intelligent geschreven aanvoelt.

“There are no wolves, but people can be wolves.”

Ik ben door dit boek nieuwsgierig geworden naar toekomstige verhalen van de schrijfster. Benieuwd of ze in dit licht macabere YA genre blijft schrijven dat zo nu en dan voor mij haast poëtisch aandoet. Ik hou het in ieder geval in de gaten.     

Lieve leesgroet, Elsa.

Dit boek is ook te lezen/luisteren met het Kobo-plus abonnement! #thekobolife @Kobobooks.com

Recensie van Elsa·Recensies

Het eerste eiland – Garvin Pouw #Valtada #deeltwee

Valtada 2 De Kronieken van Azeria, Het eerste eiland – Garvin Pouw

“Wat mij soms in de weg zit tijdens het lezen Valtada is de “echte wereld” om mij heen, die mijn leessessies nog weleens ruw wil onderbreken.”

  • Auteur: Garvin Pouw
  • Uitgever: Godijn Publishing
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789492115843
  • maart 2019
  • 510 pagina’s

Achterflap

downloadVoordat onze helden hun reis naar Vyrendia voltooien wacht hen een laatste obstakel in Azeria: het raadselachtige woud van Shîm. Onder die donkere bomen kan de schaduwdemon hen niet volgen, maar hun eigen magie zal daar onbruikbaar zijn. Het woud van Shîm oogt op het eerste gezicht als een wonder, maar al snel blijkt dat er duistere spreuken tussen de stammen dwalen. Slagen ze erin om ongeschonden het woud te doorkruisen?

En wanneer Azeria eindelijk wordt achtergelaten, wie zal dan de donkere zee bedwingen? Wie van hen is de gezochte derde magiër?

“Het eerste eiland’ is het slotstuk van een tweeluik, een reis die zich begeeft op de grens tussen twee werelden: die van de nara en die van de magie zoals ze ooit door de Godinne bedoeld is. Een avontuurlijk, spannend en meeslepend verhaal over monsters, toverwouden, goden en heldenoffers.

Mijn leeservaring

Inmiddels weet ik uit ervaring dat als ik de boeken van Garvin Pouw oppak om te gaan lezen ik er flink wat leesuurtjes aan kwijt zal zijn. Ik vind dit absoluut niet erg want ik ben dol op van die mega grote Fantasy verhalen die je compleet een andere wereld intrekken en je al je zorgen en verplichtingen laten vergeten. Bovendien is dit alweer het derde boek van zijn schrijvershand dat ik gelezen heb, dus ik weet enigszins waar ik aan begin en kies daar volledig vrijwillig voor.

Voorin kom je een aantal landkaartjes tegen wat de verbeelding gelijk aanspreekt en je inzicht geeft in de wereld waarin zich alles afspeelt. Maar toch laat ik het zelf verder gedurende het lezen van het verhaal los en zal niet snel terugbladeren om bijvoorbeeld een plaatsnaam te zoeken op de kaart. Maar het is altijd een leuke toevoeging net als de stamboom tekeningen achterin.

Wat ik bij het eerste deel al bemerkte is ook dit verhaal weer onderdeel van een gigantisch, omvangrijk Fantasy verhaal waar je echt wel je koppie bij moet houden wil je het volledig goed kunnen volgen. Niet iedereen houdt daarvan maar ik kan mijzelf zeker wel tot liefhebber rekenen. Het enige wat mij soms in de weg zit is de “echte wereld” om mij heen die mijn leessessies nog weleens wil onderbreken. Maar met dit boek duurde het niet lang voordat ik weer in het verhaal zat.

“De dwaallichten in de nevels waren hun nieuwe hemel geworden.”

De schrijfstijl van Garvin vind ik zelf ook heel beeldend overkomen. Ik zie letterlijk voor mij wanneer hij de omgeving beschrijft door de ogen van de karakters. Wat zij zien en beleven komt direct over en zorgt ervoor dat je met hen meeleeft.

“Om toe te kijken, terwijl een boom zo groot als een berg opklom naar de nachtelijke hemel, was een wonder dat haar brein niet kon bevatten.”

De gekozen bewoording past voor mijn gevoel perfect in het Fantasy genre en is zeker niet te moeilijk of ontoegankelijk om soepel door te lezen. Dit zeg ik omdat ik daar soms wel op stuit in verhalen in dit genre van andere schrijvers. Mede lezers van dit genre zullen het misschien niet met mij eens zijn maar soms kan Fantasy nogal een uitdaging zijn om door alle wolligheid heen te lezen. Het kan door worldbuilding, met de daarbij behorende nieuwe wezens en attributen, soms te complex worden waardoor het geheel niet ontspannen meer leest. Echter bij ‘Het eerste eiland’ vormde zich bij mij haast een vertellende stem in mijn hoofd en had ik geen moeite om alles goed te volgen. Nu klinkt dit wellicht ietwat gek maar geen nood het is meer een typisch nerd ding van mij en heb misschien iets teveel Fantasy gelezen en films & series gezien. Geheel natuurlijk voor mij dus en zeker niet vreemd…toch!?

“Zijn mantel wapperde achter hem en hij hield zijn handen boven elkaar alsof hij er iets tussen klemde. In zijn handen lag niets… nog niets.” 

De personages had ik door het eerste deel al in mijn hart gesloten en in dit tweede deel gaat hun avontuur verder waar het voorgaande geëindigd is. Uiteraard is het een compleet fictieve wereld met fictieve karakters. Maar ze zijn ieder van realistische, menselijke eigenschappen voorzien waardoor je niet anders kan dan met hen meeleven. De zelfontwikkeling en groei van ieder komt op een prachtige, soms subtiele en soms uitbundige, manier aanbod en zorgt ervoor dat ik als lezer zijnde nieuwsgierig blijf naar hoe het hen verder zal vergaan.

“Hij wist alleen dat hij haar een belofte had gedaan en aan die belofte zou hij zich houden.”

De angstaanjagende gebeurtenissen en demonische vijanden zorgen voor de nodige spanning en verrassende elementen behouden de vaart in het verhaal. Alles bij elkaar zorgt ervoor dat het verhaal goed in balans is en de aandacht van de lezer vast weet te houden.

Ik kijk uit naar het derde deel ‘Sporen van het vergetene’ dat nog gaat verschijnen en wel al duidelijk aan het einde van dit deel achterin vermeld staat. Bovendien heb ik zo’n vermoeden dat deze serie nog wel meer delen daarna zal krijgen wat ik alleen maar aanmoedig.

Lieve leesgroet, Elsa.

Recensie van Elsa·Recensies

De Eerste Wereld – Marc Lommert “Het vervolg is er gelukkig al!”

De Eerste Wereld, Drie Werelden – Marc Lommert

“Het einde van dit eerste boek laat een weg open voor een plezierig, avontuurlijk en zeker wel weer spannend vervolg”

  • Auteur: Marc Lommert
  • Uitgever: Godijn Publishing
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789492115546
  • april 2018
  • 341 pagina’s

Achterflap9200000092850541.jpg

Per ongeluk stuiten de vrienden Eroc en Tarú op een geheime Alchemistenschat, waardoor zij halsoverkop hun dorp moeten verlaten. Aan de zijde van enkele begaafde Magiërs reizen zij hun wereld over in een poging de schat en de daarin verscholen boodschap in veiligheid te brengen, maar zij kunnen niet voorkomen dat de Schim uit het Zwarte Woud hen achterhaalt.

De vrienden vluchten het land uit, maar met welk doel? De personen die zij zoeken zijn onvindbaar, de doelen die zij nastreven onhaalbaar en de vijanden die zij ontvluchten onherkenbaar. Bovendien blijken de personen die zij vertrouwen niet allemaal eerlijk. Het dwingt Eroc en Tarú moeilijke beslissingen te nemen, zeker wanneer duidelijk wordt dat de Schim zijn doelen bijgesteld heeft…

Mijn leeservaring

Toen ik de tekst las op de achterkant van dit boek had ik gelijk het vermoeden dat dit verhaal goed bij mij zou kunnen passen. Ik zag de woorden “een geheime Alchemistenschat” en dacht aan de boekenserie van Michael Scott ‘The Secrets of the Immortal Nicholas Flamel’ (2007-2012). Die serie heb ik met groot plezier gelezen en heeft nog altijd een welverdiende plek in mijn boekenkast.

Het boek gaat gelijk van start met een boeiende proloog wat een gespannen verwachting creëert voor de rest van het verhaal. In de eerste instantie lijkt het toch rustig aan te beginnen en voort te kabbelen, maar al gauw begrijp je het avontuur wat zich gaat ontvouwen naarmate je verder leest.

“Hun laatste middag in Eyum ging snel.”

De avontuurlijke tocht die volgt in het boek wordt op een aangename, duidelijke manier verteld. Er ontstond bij mij geen verwarring over wie, wat, waar enzovoort wat je soms bij Fantasy wel kan hebben door de vele namen, soort personages en locaties die in een verhaal voorkomen. Zeker als je niet je gedachte er elke seconde bijhoudt tijdens het lezen.

“Er kwam geen terugreis meer naar de Gevallen Rotsen. Geen thuiskomst in Eyum.”

De schrijfstijl van Marc Lommert draagt hier zeker aan bij. De gekozen bewoording is niet ingewikkeld en past naar mijn idee ook goed bij de leeftijden van de hoofdpersonages in het boek. Hierdoor komt de manier waarop zij praten, zowel met elkaar als met andere, natuurlijk over.

“Versuft, alsof op een onprettige manier uit een droom ontwaakt, keek hij om zich heen.”

De hoofdpersonages Eroc en Tarù geven het geheel een Young Adult tintje waardoor het boek ook prima bij de YA doelgroep past vind ik. Nu wordt het boek getypeerd als Fantasy maar persoonlijk vind ik YA Fantasy passender. Uiteraard is dat puur smaak gerelateerd en mag de uitgever in samenwerking met de schrijver het juiste “plakkaatje” op het verhaal plakken.

“Eroc en Tarú deden op dat moment helemaal niets.”

Het einde van dit eerste boek laat een weg open voor een plezierig, avontuurlijk en zeker wel weer spannend vervolg. Dat vervolg is er gelukkig al onder de titel ‘De tweede wereld’. Wellicht niet een hele verrassende titel maar wel passend bij het daadwerkelijke verhaal en naar mijn idee zeker wel de moeite waard om lekker verder te lezen wanneer de kans zich voordoet. Laat ik nou net dat geluk hebben dat ik deel twee al in bezit heb 😉

Lieve leesgroet, Elsa.

Recensie van Elsa·Recensies·Young Adult

Ziel van het zwaard – Julie Kagawa “Fantastische serie, vanaf eerste deel al aan verknocht!”

Ziel van het zwaard – Julie Kagawa

“Dit verhaal heeft mij vanaf het allereerste moment gegrepen, niet meer los gelaten, indruk gemaakt en bovenal wil ik gewoon dolgraag weten hoe het verder gaat!” 

  • Auteur: Julie Kagawa
  • Uitgever: Harper Collins
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789402703689
  • juni 2019
  • 416 pagina’s

Achterflap

Juiste afbeelding Blog item - Blogbanner (1).jpegDeel 2 van de Schaduw van de vos-serie

De demon kamigoroshi is ontsnapt…

Eens in de duizend jaar, wanneer een nieuw tijdperk aanbreekt, krijgt degene die op dat moment eigenaar is van een geheimzinnige perkamentrol een geweldige kans. Hij of zij kan de grote Kami-draak aanroepen en een wens doen.

De nieuwe tijd is bijna daar, en boze krachten zijn eropuit om de rol in handen te krijgen. Tot nu toe is het de zestienjarige Yumeko gelukt de drakenrol uit handen van de vijand te houden. Ze is al een eind op weg om haar stukje van de rol naar de tempel te brengen, waar het veilig is.

Maar dan dient zich een nieuwe vijand aan: een levensgevaarlijke demon, die eeuwenlang gevangen zat in een vervloekt zwaard, is ontsnapt en heeft bezit genomen van Kage, de jongen die had beloofd haar te beschermen…

Mijn leeservaring

Door het lezen van het eerste deel ‘Schaduw van de Vos’ was ik gelijk verknocht aan het avontuur van Yumeko en haar mede reizigers! Dankzij Harper Collins kreeg ik gelukkig het tweede deel ‘Ziel van het zwaard’ als recensie-exemplaar en nu is het weer wachten op het vervolg. Maar laat ik eerst met jullie delen waarom ik ook na het lezen van deel twee nog steeds verslingerd ben aan dit omvangrijke, bijzonder mooie avontuur.

Allereerst is de schrijfstijl van Julie Kagawa heerlijk om te lezen. Voor mij zit het zo goed in elkaar qua bewoording, locatie beschrijvingen en karakter keuzes. Het klopt gewoon en leest moeiteloos weg. Voor ik het wist sloeg ik het boek weer dicht.

“De nacht was inktzwart, zijn doorweekte kleren waren ijskoud, en hij kon zichzelf nauwelijks horen boven het geloei van de wind en het brullen van de zee.”    

De hoofdstukken nummering met ondertitels vind ik een fijne, overzichtelijke onderverdeling geven in het boek. Ook is er, net als in het eerste deel, een verklarende Japanse woordenlijst achterin te vinden. Ik vind het zelf vooral leuk om die lijst, als ik het verhaal uit heb, nog eens te bekijken en op die manier de Japanse woorden nogmaals met directe betekenis te lezen en te leren. Op de één of andere manier blijft het bij mij dan beter hangen en beleef ik er nog meer plezier aan.

“Ik ben in Yume-no-Sekai geweest, het rijk van de dromen, en ik zag…”

De personages zijn ieder even zo boeiend en zo wonderlijk verschillend dat het de creativiteit van de schrijfster uitstekend naar voren brengt als je het mij vraagt. Net als het gehele avontuur zijn ze spannend, griezelig zo nu en dan, bizar, magisch, dierlijk en toch ook weer realistisch door de bijkomende emoties die zij beleven ten gevolgen van wat ze meemaken.

“Geschrokken keek ik op en ik zag een paar groene ogen vanaf een tak naar me staren.”

De omgeving en alle locaties in het verhaal spreken tot de verbeelding en worden door de schrijfster, voor mij in ieder geval, gemakkelijk visueel voorstelbaar. Die visuele voorstelling verhoogd bij mij altijd het leesplezier en trekt mij nog dieper in het verhaal wat ik opdat moment aan het lezen ben.

“Hoewel het kasteel overal werd verlicht door lantaarns en kaarsen, voelde het donker en mistroostig. Achter elke hoek wachtten schaduwen, en de muren leken verborgen ogen te hebben.”

Er is afwisseling in vanuit welk karakter je het verhaal leest. Hierdoor lees je verschillende kanten van hetzelfde avontuur maar ook andere belevenissen die toch weer helemaal passen in het geheel en uiteindelijk samenkomen daar waar nodig.

“Hoelang doolde ik hier al rond? Het was de bedoeling dat ik ergens op joeg… maar ik wist niet meer wat.”   

Ik hoop dat ik niet al te lang hoef te wachten op deel drie, ook al heb ik nog genoeg andere prachtige boeken te lezen uiteraard… Tenslotte ben en blijf ik een enorme boekenwurm. Toch heeft juist dit verhaal mij vanaf het allereerste moment gegrepen, niet meer los gelaten, indruk gemaakt en wil ik gewoon dolgraag weten hoe het verder gaat!

Lieve leesgroet, Elsa.

 

Dit boek is ook te lezen met het Kobo-plus abonnement! #thekobolife @Kobobooks.com

Recensie van Elsa·Recensies

Nachtwakers – Diverse schrijvers “Vermakelijke SciFi verhalenbundel voor tussendoor”

Nachtwakers – Diverse schrijvers 

“Ik heb genoten van de fantasierijke schrijversgeesten die dit boek gevuld hebben met de meest wonderlijke verhalen.”

  • Auteur: Diverse auteurs
  • Uitgever: Godijn Publishing
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789492115980
  • maart 2019
  • 292 pagina’s

Achterflap: 

Nachtwakers.020319

Hij staat op de toren, uitkijkend over de zwarte velden onder een zilveren maan. Wie loopt er door de straten, een lantaarn hoog opgeheven, als andere mensen slapen? De nachtwaker. En hij zit als enige nog op de brug als het ruimteschip door de stille ruimte glijdt. De nachtwaker offert zijn slaap op om angstdromen en nachtmerries op een afstand te houden.

Maak in deze bundel kennis met vijfentwintig heel verschillende nachtwakers en wees blij dat jij hun plek niet hoeft in te nemen …

 

AUTEURS:

Ronald van Assen | Eric van Berkel | F.P.G. Camerman | Frans van der Eem | Mark Groenen | Mike Jansen | Sam Janssen | Liesbeth Jochemsen | Marco Knauff | Stefanie Krijsens | Ilona de Lange | Eline Luijsterburg | Annette van der Meij | Hendrik van Oordt | Michiel Richards | Karen van Soomeren | Steven Standaert | Danny Talboom | F. Tuinman | Erik van der Velden | Luc vos | Debby Willems | Britt Zwijnenberg

Bonusverhaal: J. Sharpe

Mijn leeservaring

Zo lees ik bijna nooit verhalenbundels en zo meerdere in één jaar. Want ook nu is er weer een verhalenbundel in deze recensie aan de beurt. Eentje in spannende SciFi en Fantasy-achtige sferen, uitgegeven door Godijn Publishing. Deze uitgeverij houdt altijd meerdere schrijfwedstrijden per jaar waar iedereen aan deel kan nemen. Dit kan door middel van een verhaal insturen wat bij het aangewezen thema past. Aan de hand van alle inzendingen worden de, volgens de jury (samengesteld uit al gepubliceerde schrijvers), beste verhalen gekozen en die worden dan weer verzameld in een verhalenbundel. Dit is ook hoe het gegaan is bij ‘Nachtwakers’.

Zoals altijd vind ik het ene verhaal wel tof en het andere minder. De ene past nu eenmaal beter bij je smaak dan de andere. Het heeft namelijk bijna altijd te maken, tenminste in mijn geval, met onder andere het realisme gehalte, of ik mij in kan leven en mee kan laten voeren met wat de karakters mee maken in het verhaal. Als deze dingen te ver van mij afstaan en ik niets voel qua emoties tijdens het lezen van een verhaal weet ik dat het niet mijn soort verhaal is. Dit is uiteraard voor iedereen verschillend maar ik ben nu eenmaal een enorm gevoelsmens en zoek dit ook op in de boeken die ik lees.

Een verhalenbundel kan heel prettig lezen doordat het gemakkelijk is om steeds maar één verhaal tussendoor te lezen en je hierdoor elke tijd dat je even niks moet, je een andere ontspanningsvorm hebt dan weer op je telefoon te gaan zitten scrollen. Of gewoon even voor het slapen gaan kort wil lezen. Je weet namelijk dat elk verhaal niet enorm veel pagina’s zal hebben. Dit geldt natuurlijk ook voor een boek wat bestaat uit één groot verhaal maar dan is het vaak minder makkelijk stoppen is mijn ervaring waardoor je zo nu en dan slaap tekort komt of de tijd compleet vergeet en je niet op tijd daar bent waar je moet zijn.

Toch vind ik dat een verhalenbundel ook precies het juiste aantal verhalen hoort te bevatten. Ik kan het nog weleens teveel in één boek vinden, dan wordt ik een soort van overladen door alle verschillende verhalen achter elkaar door. Dit ligt aan mij omdat ik vaak door wil en kan lezen en dan steeds moet switchen van type verhaal, omgeving, personages etc. Dat is tevens de reden waarom ik meestal voor een boek kies met maar één inhoudelijk verhaal.

Deze bundel bevat 25 verhalen. Normaal gesproken vind ik dit dus al gauw teveel maar doordat in ‘Nachtwakers’ de verschillen voor mij zo opvallend zijn had ik er geen moeite mee. Wellicht ligt het ook gewoon aan mijn concentratie op het moment van lezen.

‘Nachtwakers’ is een leuke, vermakelijke bundel (vooral voor SciFi liefhebbers) die je gemakkelijk tussen alle dagelijkse beslommeringen door kan lezen. Persoonlijk vind ik dat het niveau van de verhalen nogal verschilt maar op zich laat dit wel zien dat Godijn Publishing iedereen een kans geeft. En als je schrijft zijn korte verhalen altijd een enorm goede training om beter te worden in het schrijven ansich.

Al met al heb ik wel met plezier deze bundel gelezen en genoten van de fantasierijke schrijversgeesten die dit boek gevuld hebben met de meest wonderlijke verhalen.

Lieve leesgroet, Elsa.

Blogtour·Recensie van Elsa·Recensies·Young Adult

Het zoeken van Vera – Peter Elshout #aanrader

Het zoeken van Vera – Peter Elshout

“Ik vind dat dit boek goed zou passen op de literatuurlijst voor de middelbare school, ik had het toen graag zelf gelezen.”  

  • Auteur: Peter Elshout
  • Uitgever: WillowTreez
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789082555486
  • oktober 2019
  • 204 pagina’s

Achterflap

9200000120227059De zestienjarige Vera loopt weg van huis. Ze is op zoek naar haar kleine broertje, Stijn. Dat hij moeilijk te vinden zal zijn weet ze heel goed, Stijn is namelijk al drie jaar dood.

Een week later vindt Vera’s vader Johan haar dagboek. Hoe meer hij daarin leest, hoe meer hij beseft dat de tijd dringt om haar te vinden. Met hulp van de bijzondere mix van mensen die Vera in haar week van huis heeft ontmoet, gaat ook Johan op zoek naar antwoorden. Waar is Vera? En, misschien nog wel belangrijker: waar is Stijn?

Mijn leeservaring

De bijzonder cover van de jeugdroman ‘Het zoeken van Vera’ deed mij gelijk aan mijn oude dagboeken en schoolagenda’s denken van vroeger. De doodles op de kaft, de handgeschreven tekst die je tevoorschijn ziet piepen en de rafelige afgebeelde randen zorgden voor die opkomende herinnering. Ik besloot om de achterflap te lezen en was gelijk geïntrigeerd door de tekst die daarop te vinden is. Wat een mooie kans was het dan ook toen de uitgeverij WillowTreez boekenbloggers opriep om deel te nemen aan de blogtour rondom dit boek. Ik was er dan ook gauw bij om mij in te schrijven en nu is dan het moment aangebroken dat ik mijn mening over dit prachtige verhaal met jullie mag delen.

De cover komt terug in het inhoudelijke verhaal, namelijk het dagboek van Vera. Haar vader gaat aan de hand van haar dagboek naar haar opzoek. Je leest mee met de opgeschreven woorden van Vera terwijl haar vader in het boek die stukken ook leest. Wat een dubbel perspectief geeft van waaruit je het verhaal volgt. Namelijk vanuit wat Vera zelf opgeschreven heeft en het moment dat haar vader over de dagboek stukken nadenkt en daar naar handelt.

“Alsof een brandende pijl hem vol in de borst raakt. Stijn!”

Ik vind het ontzettend knap van de schrijver dat hij vanuit een zestienjarig meisje dagboek fragmenten heeft kunnen schrijven terwijl hij zelf vader is van drie jongens, die zich nog bevinden in jongere leeftijdscategorie. Vanuit het vader perspectief is daarentegen weer logischer voor mij dat hij zich volledig heeft kunnen inleven gezien de natuurlijke angst als ouder zijnde om je kind te verliezen.

“Ik wil de waarheid’, zegt Johan. ‘En niets dan de waarheid.”

Ook de andere personages die in het verhaal voorkomen zijn uitzonderlijk goed beschreven naar mijn idee. Hierin wisselt het ook van pubers naar volwassenen. En dan ook nog eens totaal verschillende karakters. Ieder personage in dit boek heeft wel een herkenbaarheid van mensen die je normaal gesproken in het dagelijks leven tegen kan komen.

“Ze pikt een paar losse M&M’s van de bank naast zich en eet ze op.”

Het leestempo lag bij mij vrij hoog. Door zowel de bewoording die soepel leest maar ook door de zoektocht die gaande is in het verhaal wilde ik constant verder lezen. ‘Het zoeken van Vera’ heeft een lichte constant aanwezige onderspanning waardoor ik gewoon wilde weten hoe het verder ging.

“De woorden branden in Johans ogen. Als hete spetters vet springen ze uit de bladzijde.”

In het geheel draait het naar mijn idee grotendeels om de manier waarop mensen zoeken naar hun eigen manier van verwerking en het ontworstelen van de grotere levensvragen. Je weet wel, die vragen die ons allemaal weleens door het hoofd schieten.

“Ik wilde weten of er niet een manier was om nog met jou te praten.”

Ik vind dit echt zo’n boek wat goed zou passen op de literatuurlijst voor de middelbare school. Ik had het in ieder geval graag zelf gelezen toentertijd, maar ik ben dankbaar dat ik het boek nu heb mogen lezen voor de blogtour. Wat mij betreft is het in ieder geval een dikke aanrader door de juiste combinatie van mentale ontwikkeling, of wellicht beter gezegd ontdekking, en de toch wel spannende zoektocht die zorgt voor vaart in het verhaal en een leerzame kant.

Lieve leesgroet, Elsa.

Ook te lezen met het Kobo-plus abonnement! #thekobolife @Kobobooks.com

Blogtour·Recensie van Elsa·Recensies

Donkere herinneringen – J. Sharpe #blogtour #verhalenbundel

Donkere herinneringen – J. Sharpe

“Mooi overzicht van wat de schrijver allemaal in zijn portfolio heeft en het etaleert zijn schrijftalent van alle kanten.”  

  • Auteur: J. Sharpe
  • Uitgever: Zilverspoor
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789463081818
  • juli 2019
  • 307 pagina’s

Achterflap

9200000117284964Als Danielle wakker wordt, ligt er een onbekende man naast haar in bed. Hij feliciteert haar met hun vijfjarig huwelijk. Dan loopt haar overleden dochtertje de kamer binnen…

Op zijn achtste verjaardag geeft Jerry zichzelf een denkbeeldig vriendje cadeau…

Ella woont op een plek in Antarctica waar alles en iedereen uit ijs bestaat. Omdat haar lichaam spontaan in vlammen kan uitbarsten, wordt ze verbannen. Als ze in haar isolement Schots ontmoet, een uit ijs bestaande jongen die het altijd koud heeft, besluit ze samen met hem weg te lopen, met alle gevolgen van dien.

Op een vlucht van Amsterdam naar Madrid stort een vliegtuig tijdens de landing neer op het wolkendek. Gevangen op kilometers hoogte gebeuren er met de inzittenden de meest afgrijselijke dingen. Dan verdwijnt meer dan de helft van de passagiers…

Evert is vandaag zestig jaar geworden, maar niemand is langs geweest. Dat is meer dan prima. Hij heeft een hekel aan drukte. Hij is dan ook niet blij mee als er ‘s avonds opeens een onbekend meisje voor zijn deur staat. Ze vertelt hem dat ze hier voor het “feest” is en heeft wel een heel bijzonder presentje bij zich…

18 ijzingwekkende, spannende, emotionele, fantasierijke en magisch realistische verhalen van de auteur van o.a. Eden, Gebroken geheugen, Syndroom en Reflectie.

Mijn leeservaring

Toen J. Sharpe mij vroeg of ik mee wilde doen aan de blogtour rondom de verhalenbundel ‘Donkere Herinneringen’ kon ik uiteraard geen nee zeggen. Ondertussen staan er al behoorlijk wat titels van zijn hand te stralen in mijn boekenkast en ook al heb ik zeker nog niet alles gelezen behoren een paar van zijn boeken die ik wel gelezen heb tot mijn absolute favorieten.

Het grappige was dat ik ergens aan het begin van de zomer al de aanvraag kreeg en mijn blogtour data pas gepland werd voor 4 november. Dit was ook te doen om mijn behoorlijk hoge recensie-exemplaren stapel en de daarbij behorende deadlines. Maar goed, het mocht de pret niet drukken en mocht het nog niet duidelijk zijn, nu is het dan eindelijk zover 😉

Een verhalenbundel vind ik vaak prettig lezen doordat het allemaal afzonderlijke verhalen zijn en je daardoor een grote afwisseling hebt in gebeurtenissen, vaak ook in het bijbehorende genre en type verhaal. Want ook juist in deze bundel betreft het niet maar één soort verhaal maar is er een grote diversiteit.

‘Donkere herinneringen’ is een bundel die bestaat uit oudere en nieuwere verhalen van J. Sharpe. Met oudere bedoel ik eerder gepubliceerde werken. Hierdoor staan er ook verhalen in die ik dus al eerder gelezen heb. Dit vond ik persoonlijk wel jammer want ik had liefst allemaal, voor mij, nieuwe verhalen gelezen. Toch is het wel een mooi overzicht van wat de schrijver allemaal in zijn portfolio heeft en het etaleert zijn schrijftalent van alle kanten.

Sharpe is een meester in het onderhuidse kippenvel gevoel creëren, een gevoel wat ik vroeger als kind zijnde altijd al opzocht in boeken en toen dan ook volop genoot van de boekenseries ‘Kippenvel’ en ‘Fearstreet’. Die laatst genoemde series zijn dan ook waarmee ik J. Sharpe zijn schrijfstijl vergelijk. De schrijfstijl die bestaat uit vloeiende, gemakkelijk leesbare bewoording en soepel gevormde zinnen en je tegelijkertijd laat griezelen. Dit is wat ‘Donkere Herinneringen’ voor mij zeer aangenaam “leesvoer” maakt.

“Mijn spieren voelden aan alsof ze vastgeroest zaten onder mijn huid; zwaar en massief.”

Het bijzondere aan deze bundel vind ik dat elk verhaal ingeleid wordt met een kort voorafje, zoals de schrijver het zelf noemt. Uit die voorafjes blijkt dat niet alles zo fictief is als ik van te voren dacht en zo leer je toch weer een andere kant van de schrijver kennen.

“De kamer was versierd met slingers en ballonnen en overal stonden stoelen.”

‘Wisseling’ is achteraf gezien denk ik mijn favoriete verhaal uit het boek. Waarom? Gewoon omdat ik mij heel goed voor kan stellen dat vluchtgedrag het enige is wat je soms op de been houdt. Daarnaast vind ik ‘Mijn laatste dag’ tof omdat het een onderwerp en uitkomst betreft die ik zelf vaak in gedachte heb bij het horen van bepaalde Amerikaanse praktijken. Dat zeg ik op die manier om het verhaal niet verklappen. En zal ‘Donkere herinneringen’ mij ook nog lang bijblijven in gedachte. Zo heeft ieder verhaal afzonderlijke een welverdiende plek in de bundel.

“Maar soms is het leven zoals het is, en dat geldt niet anders voor de dood.”   

Het is een fijne bundel om lekker te griezelen en te genieten van angstaanjagende ideeën tijdens de donkere wintermaanden.

Lieve leesgroet, Elsa.