Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

Mustreads or Not in gesprek met Liesbeth van Ewijk

Mustreads or Not in gesprek met Liesbeth van Ewijk

  • Voor degene die je niet kennen, kun je jezelf in een paar zinnen aan ons voorstellen…? Wie is Liesbeth van Ewijk?

Nou hallo, mijn naam is Liesbeth van Ewijk. Ik ben opgegroeid in Castricum en sinds 69393621_2662069563883009_2328453817298845696_o.jpgdecember 2009 woonachtig in Julianadorp met mijn man en hond. Verhuist voor de liefde zeg maar. Als ik mezelf moet omschrijven is denk ik mijzelf het beste als een chaotisch enthousiast gezellig en soms een beetje de kat uit de boom kijkend mens.

  • Je hebt je eerste boek, Mijn meissie, geschreven, hoe ben je op het idee gekomen om een boek te gaan schrijven?

Toen ik in 2011 thuis kwam te zitten na een ongeluk op m’n werk, waren de tv, muziek of lezen de beste manier om mezelf bezig te houden. Ik heb van alles gezien, gehoord en gelezen. Komedie, roman, actie, thrillers. Op een gegeven moment drong het tot mij door dat ik vaak wilde dat een verhaal net iets anders verliep of dat er dieper op een bepaald stuk van het verhaal ingegaan werd. Na lang nadenken heb ik een paar dingen op papier gezet wat ik graag wilde zien in een verhaal en ben ik begonnen.

  • Wat kunnen we nog meer van je verwachten binnenkort? Ben je alweer bezig met een nieuw boek? Of heb je nog andere ideeën?

Ik heb nog twee andere korte verhaallijnen/ideeën op papier staan die ik absoluut niet in dit boek vond pasten. Die heb ik daarom apart opgeschreven en het begint wel alweer te kriebelen om daarmee verder te gaan.

  • Hoe ziet jouw schrijfproces eruit? Heb je bepaalde rituelen waar je mee begint. Waar heb je jouw inspiratie vandaan gehaald?

Mijn schrijfproces is, eigenlijk net als ik, chaotisch.download

Maar ik houd 1 regel aan, schrijf als je zin heb. Anders word het moeten en dat is voor jezelf niet leuk maar het komt je boek ook niet ten goede.

Zorg voor kleine geheugen steuntjes van je hoofdpersonen en locaties, hoe alles eruit ziet, dat helpt met het overzichtelijk houden. Ik heb bijvoorbeeld voor Mijn meissie een drietal blaadjes tussen mijn toetsenbord en scherm liggen, één met de plattegrond van het huis, één met korte samenvatting van de drie hoofdpersonen en één met een hoofdstuk/pagina verdeling.

Verder schrijf ik altijd achter de computer, omdat ik dan muziek kan opzetten. Ik schrijf altijd met muziek op. De ene keer hard, de andere keer zacht, soms met koptelefoon op.

Ook zorg ik er altijd voor dat ik een grote fles water en/of een kop thee naast me heb staan zodat ik daar niet voor hoef op te staan om dat te gaan pakken.

Maar het kan ook zomaar zo zijn dat als ik begin, ik iets op tafel zie staan wat daar niet hoort en een half uur later in de badkamer sta om daar wat op te ruimen wat ik in de tussentijd weer gevonden heb. Uiteindelijk beland ik altijd weer achter de computer en ga ik van ook vanzelf wel weer verder.

Inspiratie haal ik heel erg uit gevoel, uit dromen, wensen, ideeën die me ineens te binnen schieten. Er zit heel veel van mij in dit boek.

  • Hoe lang heb je erover gedaan tot Mijn Meissie zover was dat je het naar de Uitgever stuurde? Heb je Proeflezers gehad?

Ik heb er ruim 3 jaar over gedaan voordat ik zover was dat ik het naar een uitgever stuurde om kijken of het zin had om dit boek nog verder uit te schrijven.

Ik heb pas begin 2019 mensen stukjes laten proeflezen, gewoon omdat ik wilde weten of het interessant genoeg was om verder te gaan. Na de positieve reacties daarom ben ik gaan kijken hoe nu verder qua schrijven en hoe het eigenlijk zit met uitgevers.

9789463897402

  • Was het niet enorm spannend? Je boek loslaten en het wegsturen naar een Uitgeverij?

Het is verschrikkelijk spannend, maar aan de andere kant voelde het ook wel heel goed om te proberen om iets wat ik gemaakt heb de wijde wereld in te sturen.

Het uiteindelijke uitkomen ervan is nog weer een level spannender, omdat de uitgever slechts een uitgever is. Als het uitkomt vraag je eigenlijk aan de hele wereld wat die ervan vindt, en dat is best nog wel een dingetje.

 

  • Wat zou jij mensen aanraden die ook met het idee lopen om een boek te schrijven? Heb jij tips?

Begin gewoon met schrijven.

Schrijf totdat je geen inspiratie meer hebt/vastloopt, leg het dan rustig een tijdje weg.

Als je schrijft, schrijf zo dat je zelf het boek ook zou willen lezen.

Laat mensen stukjes lezen om te kijken of ze het ook leuk vinden en of het stukje/ boek te snappen/volgen is en als er kritiek komt, goed of slecht, doe er iets mee.

Kijk heel goed naar je spelling of je nu goed of juist heel slecht in spelling bent.download (1).jpg

Laat mensen je helpen met het nakijken van je boek op spelling, want op een gegeven moment kan het zijn dat je, omdat je het verhaal kent, je erover heen leest.

Maar het belangrijkste is echt, dat je gewoon begint.

Al komt het nooit uit, heb je je passie ergens in uitgestort. Net als een schilder die nooit beroemd word. Het gaat erom dat je wat doet, en dat het wat met jou doet.

  • Je hebt je boek via BoekScout uit laten brengen, heb je er bewust voor gekozen om het in eigen beheer te laten uitgeven of heb je je manuscript ook naar andere uitgeverijen gestuurd?

Ik heb op aanraden van een vriendin mijn manuscript naar hun opgestuurd. Heb daar niet echt bewust voor gekozen en raad iedereen ook aan om goed te kijken wat voor jou het beste is.

600x200

  • Kun je een korte pitch geven waarom iedereen jouw boek moet gaan lezen?

Als je van een roman houd met een sterke dame en een stoere man, een landelijke omgeving en een niet alledaagse verhaallijn zou ik zeggen ga ervoor.

 

  • Van welke schrijver heb jezelf de meeste boeken in de kast en welke tips wil je 9200000054577929onze lezers mee geven: “Welk boek moeten ze hebben gelezen?” en waarom?

Ik heb zoveel boeken staan dat ik niet weet van welke schrijven ik er de meeste van heb. Alles staat door elkaar.

Het enige boek waarvan ik echt zeg, dat moet je gelezen hebben is Pjotr van de schrijver Jan Terlouw. Pjotr is een oud kinderboek maar die heb ik echt zo vaak gelezen. Ik heb veel boeken van hem gelezen en het zijn fijne boeken om te lezen.

Ik denk dat hij stiekem ook een van de schrijvers is die mij geïnspireerd hebben om te blijven lezen en uiteindelijk ook zelf te gaan schrijven.

In gesprek met·Jeugdboek·Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

Mustreads or not in gesprek met…….; Tiny Fisscher en Pieter Feller

Mustreads or not in gesprek met…… Tiny Fisscher en Pieter Feller 

no17Tiny Fisscher, je bent een schrijfster die in 1999 debuteerde. Daarnaast heb je veel baantjes gehad, van hostess tot juf, van schoonheidsspecialiste tot pilates docente en nog veel meer. Waarom heb je uiteindelijk gekozen voor het auteurschap en kun je er van leven?

Tiny: Het is nooit een bewuste keuze van mij geweest om schrijfster te worden. Ik heb van kinds af aan geschreven, maar op een dag (ik zal een jaar of 36 geweest zijn) vond ik mijzelf ineens achter de typemachine terug om verhalen en verzen te schrijven die er spontaan uit kwamen rollen. Een poosje later begon ik mijn schrijfsels naar uitgeverijen te sturen, door wie ik stuk voor stuk afgewezen werd, tot een uitgeefster mijn potentie zag en vroeg ik of een boek met prinsessenverhalen voor haar wilde schrijven. Dat werd mijn debuut. Zij is allang geen uitgeefster meer, maar aan haar heb ik wel mijn schrijfcarrière te danken.

Daar ik nogal een divers mens ben, houd ik het inderdaad nooit lang bij één beroep. Hoewel schrijven wel steeds meer mijn hoofdberoep wordt, en ik daar graag van zou willen kunnen leven. Helaas is dat nog niet het geval.

no16Pieter, jij hebt voordat je ging schrijven ook verschillende banen gehad en hebt uiteindelijk gekozen voor de combinatie huisman/auteur. Wat trok jou daar zo in aan en was het een bewuste keuze? Ik las namelijk dat je al vanaf je 11de jaar wist dat je schrijver wilde worden, maar we hebben allemaal onze ideeën over wat we later willen worden, en die komen niet altijd uit.

Pieter: Op een gegeven moment wilden Nelleke en ik kinderen. Ik was op dat moment zonder werk en Nelleke was filiaalmanager in een schoenenzaak, dus was de keus niet moeilijk. Ik zou thuisblijven en de kinderen verzorgen. Lang had ik gedacht dat ik voor volwassenen zou schrijven, tenslotte was ik vanaf mijn elfde tot mijn drieëndertigste niet in aanraking geweest met kinderboeken. Dat kwam pas toen ik ging voorlezen en moderne kinderboeken onder ogen kreeg. Na een aantal jaren veel kinderboeken te hebben (voor)gelezen, kwam het idee in me op om een kinderboek te schrijven. Ik schreef het manuscript voor ‘Cas en de kindervanger’ en dat werd aangenomen door uitgeverij Zwijsen. Omdat het in een serie uitkwam die nog even op zich liet wachten, schreef ik daarna ‘Daan de klikspaan’ en dat werd mijn debuut.

Tiny, je debuteerde in 1999 met het kinderboek ‘En dan was ik de prinses’. Nu heb je meer dan 40 boeken op je naam staan. Wat schrijf je liever: kinderboeken of jeugdboeken?

no19

Tiny: ik heb geen voorkeur. De ene periode vind ik kinderboeken leuker, de andere periode is de kriebel om voor 12+ te schrijven groter. Maar ik heb wel veel meer kinderboeken geschreven dan boeken voor jongeren.

 Pieter, jij hebt – alleen of samen met iemand anders –  ongeveer 67 boeken geschreven en je debuteerde in 1993 met ‘Daan de klikspaan’. Je werd pas bekend in 2005 door je boeken over Kolletje, het meisje met de toversokken. Met de verhalenbundel won je de kinderboekwinkelprijs en voor ‘Krabbel & Nies en de grote Kattengriezel’ de Sardes Leespluim. Je schrijft nog steeds over Kolletje, heb je er nog genoeg ideeën voor?

 

Pieter: Tot nu toe heeft mijn fantasie me niet in de steek gelaten. Een kleine voorzet of een idee en mijn fantasie gaat aan het werk. Kolletje is vier jaar oud, bijna vijf, en dat blijft ze ook. Dat ligt nogal ver van mijn eigen leeftijd af. Ik ken zelfs persoonlijk geen kinderen van die leeftijd. Lange tijd kwamen de voorzetjes van Natascha Stenvert die veel jonger is en dus ook jongere kinderen – allemaal meisjes – heeft. Uiteraard houd ik mijn oren en ogen goed open en als ik op een schoolplein, in een winkel of op straat iets zie dat ik zou kunnen gebruiken dan noteer ik dat meteen. Ook komen er tips van kleuterjuffen. Ik moet hier speciaal Lucie Erinkveld vermelden die me vaak mailt en op mijn verzoek voorvallen noteert en doorspeelt. Kolletje is zo eigen geworden dat het me meestal geen moeite kost om verhaaltjes te bedenken.

Tiny, ik las ook dat je ook boeken voor volwassenen geschreven hebt, maar volgens mij zijn dit vooral studieboeken? Zou je een roman of thriller voor volwassenen willen schrijven?

Tiny: het zijn geen studieboeken, ze vallen eerder in de categorie ‘zelfhulp’, hoewel ik mijn boeken in dat genre liever gewoon non-fictie noem. Verder ben ik al jaren bezig met een historische roman voor volwassenen, maar dat manuscript-in-wording ligt soms ook zomaar weer een jaar in de digitale la. Ik heb al zeker vijftigduizend woorden, maar ik kom er zonder hulp van een goede uitgever of redacteur niet uit. Ik weet dus niet of het ooit uit zal komen.

 Wat mij opviel bij jullie allebei, is dat jullie veel verschillende uitgeverijen hebben gehad, hoe komt dat?

Pieter: Vroeger kwam je bij een uitgeverij en dan bleef je daar. Je kreeg steun en advies bij het schrijven en je was een vast lid van hun fonds. Die tijd is voorbij. De meeste schrijvers hoppen van de ene uitgeverij naar de andere. Mijn meest vaste uitgever is Thille Dop die ik volgde van de ene uitgeverij naar de andere, omdat ze om verschillende redenen steeds veranderde. De laatste keer dat ze doorschoof was van Moon, de kinderboekenafdeling van Overamstel, naar Luitingh-Sijthoff. Ik volgde haar en het was de bedoeling dat de boeken van Kolletje mee zouden verhuizen, maar uitgeverij Overamstel wilde de rechten niet verkopen aan Luitingh-Sijthoff en dus zijn de boeken van Kolletje nu verdeeld over twee uitgeverijen. Om een beetje inkomsten te hebben moet je als kinderboekenschrijver een paar boeken per jaar schrijven. Die kunnen niet allemaal ondergebracht worden bij één uitgever en dus wordt alles verdeeld over verschillende uitgeverijen. Dit jaar dus bij Luitingh-Sijthoff, Droomvallei en Veltman.

Tiny: Op dit moment verschijnen mijn boeken bij Gottmer, Veltman, Blossom Books, Droomvallei, Ploegsma en Volt. Daarvoor werden mijn boeken ook uitgegeven door Kosmos, Overamstel, De Boekerij, Luitingh-Sijthoff en Unieboek. Een heel rijtje, en net als bij Pieter waren er voor mij diverse redenen om van uitgeverij te wisselen, of om bakens te verzetten en ook met andere uitgeverijen samenwerking te zoeken.

 Pieter je hebt ook een Fries boek geschreven Klaskes Kaai in 1999, waarom schreef je dat en waarom niet vaker in het Fries?

no10

Pieter: Omdat ik geen Fries ben en de taal niet machtig was, volgde ik een cursus Fries bij de Afûk. Toen ik die af had, leek het me leuk om een keer een boek in het Fries te schrijven. De Afûk had er wel oren naar en ik zette me aan het werk. Ik schreef het voor mezelf eerst in het Nederlands en vertaalde het daarna in het Fries. Toen zaten er nog zoveel taalfouten in dat ik de hulp moest inroepen van een stel Friese vrienden en mijn lerares Fries. Dit alles kostte me een jaar werk. Friesland is een klein taalgebied. Er werden duizend exemplaren van Klaskes Kaai verkocht en dat leverde me ongeveer vijftienhonderd gulden op, het was nog net in de guldentijd. Gelukkig kon ik bij Van Holkema & Warendorf nog een Nederlandse versie onderbrengen. Maar je snapt dat Friese boeken veel te weinig geld opbrengen en dat het me ook te veel moeite kost, dus laat ik dat maar over aan de echte Friezen.

Pieter, je schrijft over belangrijke onderwerpen zoals een Marokkaanse jongen en zijn Nederlandse buurmeisje, in ‘Nasim en Natalie’ uit 2008. Maar je hebt ook ‘Een cavia en twee moeders’ geschreven, over Sep en zijn lesbische ouders. Hoe kwam je op het idee voor deze verhalen?

 

Pieter: Om boeken te maken die echt wat toevoegen aan de grote berg die er al is, kijk ik goed naar waar er eventueel behoefte aan is. Boeken over Marokkaanse kinderen waren er destijds niet of weinig. Aangezien ik zo’n boek onmogelijk alleen kon maken, zocht ik een Marokkaanse schrijfster. Die was niet te vinden. Het werd Najiba Abdelloui die geen ervaring had met kinderboeken, maar wel met gedichten. Samen schreven we Nasim en Natalie. Ook voor ‘Een cavia en twee moeders’ zocht ik contact met iemand die bekend was met het samenleven van twee vrouwen. Aanvankelijk schreef ik het ook met een andere vrouw, maar die haakte af. Ik schreef het toen zelf af. Het manuscript is wel gelezen door twee lesbische stellen, die nog heel wat op- en aanmerkingen hadden.

 Pieter, je hebt ook drie misdaadboeken geschreven. Schrijf je liever voor kinderen of voor volwassenen, of vind je juist de afwisseling leuk?

Pieter: De drie misdaadboeken waren opdrachten van de uitgeverij. Er was geen enkel no20budget om onderzoek te doen, dus moest ik veel lezen en ook veel van internet plukken. Ik deed het puur voor het geld, want het betaalde wel goed. Na drie boeken hield het weer op en dat vond ik wel goed. Mijn hart ligt bij het schrijven voor kinderen, hoewel ik wel weer ben begonnen aan een boek voor volwassenen, een thriller of een spannende roman. Of het zal lukken weet ik niet, maar ik vind het gewoon leuk voor de afwisseling.

 Tiny, heb je voordeel bij het schrijven omdat je in het onderwijs zit? Je bent op dit moment leesbevordering- en schrijfleerkracht in het basisonderwijs: wat houdt dat precies in? Ik ben het bij ons op school nog niet tegengekomen.

Tiny: Ik doe dat zowel via een eigen project als via Stichting Schoolschrijver. Helaas hebben veel scholen er geen budget voor (over), want ik kan kinderen in korte tijd enorm stimuleren tot meer lezen en tot meer divers lezen. Dat doe ik onder andere door te vertellen over boeken, door voor te lezen en door de kinderen zelf aan de gang te laten gaan met schrijfopdrachten, maar ook door met ze over boeken te praten en door ze uit te leggen waarom je slimmer wordt van lezen slimmer (bijvoorbeeld omdat je je woordenschat er enorm door vergroot).

En ik heb er als kinderboekenschrijfster zeker ook voordeel van dat ik van huis uit juf ben, dat geeft voor mij niet alleen meer voeling met de doelgroep, maar als ik scholen bezoek, weet ik ook hoe je een klas kunt boeien en enthousiasmeren. Heel handig!

 Geven jullie ook op basisschool lezingen over Clara of één van de andere  boeken, zoals ‘Alleen op de wereld’ of ‘Nasim en Nathalie’?

Pieter: Ik heb van 2000 tot 2017 op scholen en bij bibliotheken lezingen gegeven over mijn boeken. Daar ben ik mee gestopt.

Tiny: Ik kom graag op scholen om te vertellen over mijn boeken en over mijn leven en werk als schrijfster, maar omdat ik nogal een divers schrijfster ben (dus verschillende genres boeken schrijf, voor verschillende leeftijden), weten scholen mij helaas nog niet voldoende te vinden. Scholen kunnen mij boeken via De Schrijverscentrale. Hoort zegt het voort!

no13

Hoe komen jullie aan de covers van jullie boeken, laat je daar iemand op los of hou je dat graag zelf in de hand?

Pieter en Tiny: Vaak mogen we zelf een illustrator uitzoeken, maar vaak doet de uitgever ook een voorstel. Er worden meestal diverse covers ontworpen van waaruit we kunnen kiezen. Dat kan nog weleens gedoe opleveren als we het niet eens worden met de uitgever, maar uiteindelijk komen we er altijd wel uit – al is dat niet in honderd procent van de gevallen tot onze tevredenheid.

 Sinds 2015 werken jullie samen en schreven jullie twee boeken over meisjesvoetbal en een griezelboek. Nu zijn jullie bezig met de trilogie over Clara. Kunnen jullie daar iets over vertellen? Waarom, bijvoorbeeld, een boek schrijven over een meisje uit 1911?

no15

Pieter: Het begon allemaal toen ik Tiny op Facebook ontmoette en we kwamen te spreken over ‘Kees de jongen’ van Theo Thijssen, een van onze lievelingsboeken dat ook ongeveer rond 1910 speelt. Tiny kreeg de eer om het boek te hertalen en ik werkte daaraan mee. Dat beviel zo goed dat ik voorstelde om een serie boeken over meisjesvoetbal te maken. Tiny heeft niets met voetbal, maar zij zorgde voor de vrouwelijke inbreng. Helaas bleef het bij twee delen. Tiny’s hertaling van Kees de jongen werd helaas niet opgepikt, maar Kees en die tijd rond 1910 lieten ons niet los. We schreven een vervolg op Kees de jongen en daarna nog een versie die we ‘Sjaak van de thee- en koffiezaak’ noemden. Maar Sjaak bleef teveel op Kees lijken. Toen viel het me op dat er geen boeken met meisjes in de hoofdrol waren die speelden in die tijd. Zo ontstond Clara. Tiny en ik vinden het een heerlijke tijd om over te schrijven. Het leven was hard, maar ook erg duidelijk. Geen gedoe met mobieltjes, televisie, internet, apps, et cetera; daar schrijven we minder graag over. Tiny had al veel kennis van die tijd door een ander boek waar ze onderzoek voor had gedaan, en ze is er natuurlijk weer voor de vrouwelijke inbreng en haar kennis van Amsterdam. De meeste verhaallijnen komen van mij af, omdat ik meer fantasie heb dan Tiny. Tiny is bij onze gezamenlijke boeken meer van het invullen, en ze houdt van het perfectioneren van een tekst, waar ik niet zoveel zin in heb. Zo vullen we elkaar dus prima aan.

 We willen ook graag weten of jullie zelf veel lezen en wat is dan jullie genre?

Pieter: Ik lees voornamelijk literaire romans, biografieën, maar ook wel thrillers en een enkel kinderboek.

Tiny: Naast romans lees ik graag non-fictie over onderwerpen die me op dat moment interesseren, en ik lees ook veel kinder- en jeugdliteratuur.

 Wat is jullie leukste/mooiste/ meest ontroerende ervaring aan de tijd dat je schrijft?

Pieter: Mijn leukste ervaring is een ontmoetingsdag in Zeijen waar Natascha Stenvert woont. Er was een speciale dag georganiseerd waarop ik samen met André Kuipers boeken signeerde. Dankzij hem kwamen er echt honderden bezoekers. Iets dat normaal niet voorkomt als ik alleen kom.

Mijn mooiste ervaring is het ontstaan van mijn meest succesvolle personage, Kolletje. Mijn uitgeefster Thille Dop begon een eigen kinderboekuitgeverij en Natascha Stenvert en ik vonden dat we haar moesten verrassen met een nieuw figuurtje. Natascha dacht aan een heksje. Ik heb niets met heksen, maar na wat doordenken kwam ik op een meisje dat kon toveren of althans dat denkt ze. Dat werd Kolletje, die eigenlijk Katharina Orselia Laetitia heet en toversokken kreeg van haar tante.

Mijn meest ontroerende ervaring is het schrijven van een Kolletjeverhaal voor een stervend meisje dat een fan was van Kolletje. Het is aan haar voorgelezen toen ze nog leefde en ook op haar begrafenis. Hoewel ik er niet bij was, vond ik het verzoek van de ouders erg ontroerend.

Tiny: Een memorabel moment aan het begin van mijn schrijverscarrière was het telefoontje van mijn uitgeefster vanuit de Buchmesse in Frankfurt, met de mededeling dat de rechten van mijn prinsessenboek (mijn debuut) waren verkocht aan Amerika. Het werd daar met een kleine druk van 3000 exemplaren niet bepaald een verkoophit, maar de ervaring op zich was bijzonder. Dat boek is destijds ook uitgebracht in Engeland, Denemarken en Korea. Een buitenlandse vertaling zat er daarna jarenlang niet in, tot vorig jaar, toen mijn hertaling van Alleen op de wereld in Duitsland verscheen.

Over ‘Alleen op de wereld’ gesproken: een van de mooiste ervaringen die je als schrijver kunt hebben is als je boek wordt getipt door een boekenpanel op televisie. Die eer viel mij in 2016 te beurt met ‘Alleen op de wereld’. Een volkomen verrassing. Het is terug te kijken via deze link  https://dewerelddraaitdoor.bnnvara.nl/media/367346 (minuut 0:40 tot 3:10).

Maar misschien is de meest bijzondere ervaring in het boekenvak voor mij wel een overkoepelend gevoel, namelijk een gevoel van trots dat ik het toch allemaal maar flik. En dat geldt niet alleen voor mijn eigen boeken (inclusief de hertalingen van klassiekers die ik allemaal zelf heb geïnitieerd), maar ook voor de boeken die Pieter en ik samen maken! Door onverstoorbaar door te gaan en na afwijzingen van uitgevers hier en daar evengoed niet op te geven, zijn onze boeken tot nu toe allemaal op de markt gekomen. Heel blij mee.

 

Heel hartelijk dank Tiny & Pieter voor dit openhartige gesprek.

no18

 

 

 

Boeken nieuws·Boekenuitjes·In gesprek met·Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

Een interview, anders dan anders, met Marelle Boersma en haar Jan

Een interview, anders dan anders, met Marelle Boersma en haar Jan

Op Valentijsdag werd de tweede “Ik Vertrek” thriller van Marelle Boersma gelanceerd en op zaterdag startte Marelle Boersma met haar promotietour door Nederland. De eerste dag van de tour kwam ze op het mooie Goeree Overflakkee en wel in Middelharnis bij boekhandel Dekker & van Esbroek. Daar stond een tafel klaar met een hele serie boeken van Marelle en natuurlijk de twee delen van de  “Ik Vertrek” serie.

 

Marelle was met manlief Jan gekomen, die haar overal trouw naartoe rijdt en hij zette een  prachtige banner neer buiten, zodat de mensen wisten, hier moeten we zijn. Gezellig was het zeker, met leuke praatjes over boeken en over ik vertrek en de klanten die het boek kochten wilden natuurlijk  allemaal een handtekening.

Na afloop gingen Marelle, Jan en ik naar een leuk tentje, want ik mocht een interview houden. Onder het genot van  koffie en een overheerlijke appeltaartpunt met slagroom, koffieleek het mij slim om het interview op te nemen en thuis uit te werken, maar wat een werk, ruim een uur kletsten we over boeken, Portugal en over het Ik Vertrek van Jan en Marelle. Super gezellig was het en had ik al het idee Jan te kennen door de aanwezigheid bij boekpresentaties en de ambassadeursmails van Marelle, nu heb ik hem in het echt leren kennen, en wel als een geweldig, lieve, attente man, volgens Marelle een lot uit de loterij 😉

marelle 8

Het interview:

  • blauw zijn mijn vragen
  • zwart Marelle aan het woord
  • Groen is Jan aan het woord

 

Hoeveel delen mogen we nog verwachten van de “Ik Vertrek“ serie?

Voorlopig heeft Marelle nog genoeg inspiratie bronnen. Ze is al bezig met Ik Vertrek naar Cornwall en in gedachten naar Sant Tropez, Curaçao, en een Grieks eiland en ga zo maar door, dus voorlopig nog genoeg voer voor deze serie. Alle boeken moeten wel iets anders als insteek hebben. Het moet niet een concept zijn dat je alleen de hoofpersonages en de plaats moet veranderen en dus al klaar bent. Nee, ieder boek moet uniek zijn.

Nu ben ik dus bezig met Cornwall een prachtige streek met kliffen (kan van alles gebeuren) en  heeft mysteries. Er  zijn allerlei andere verhalen over Cornwall, de Moors van Cornwall (de moerasgebieden) en de kliffen, ook is Cornwall het gebied van steencirkels, veeg mij maar op. Ik vind dat heerlijk. Ik wilde echt iets anders, ik heb nu Chateau met olijfolie en lavendel, Sicilië met de maffia en chocolade  en nu wil ik iets heel anders maar wel het typische van die verschillende culturen naar voren brengen. Iets typisch van Cornwall, dat vind ik leuk om te schrijven. Om het land echt te kunnen typeren, moet je er naar toe, dat is echt heel naar (hihi 😉 ). Maar dat vind Jan ook zo leuk aan deze serie er zijn nog heel veel meer ideeën. En als het op is dan vraag ik misschien wel aan Jan,  waar wil je heen op vakantie?  en dan schrijf ik daar over. Ilse (lees uitgeverij De Crime Company) had het over Curaçao en dat vond Jan wel erg leuk, maar is ook wel erg duur haha

Wanneer je schrijft over een streek of over een land hoe doe je je research? Je gaat er heen dat heb je al verteld, maar daarna?  

Ik begin al eerder om mezelf inspiratie te geven, ik begin met schrijven zo’n 20 of 30 duizend woorden. Daarna ga ik erheen. Dan  weet ik waar ik heel gericht research naar moet doen. Ik ben dus al begonnen met schrijven en ga dan de diepte in. Op internet vind je de info, maar de sfeer, kleuren, de geuren en wat de streek typeert, de smalle straatjes, die vind je daar.

Kun je eigenlijk leven van het schrijven.

Ja, ik leef nu van het schrijven. Ik geef natuurlijk ook schrijftrainingen. Voor de meeste schrijvers is leven van het schrijven het summum. Het was mijn droom om dat ooit te kunnen doen.

portugal-schrijven.jpg

Na hoeveel boeken was dat ongeveer?

Ik heb pas in 2015 ontslag genomen, daarvoor heb ik er altijd naast gewerkt. Ik heb een sabbatical genomen, hoe het voelt me terug te trekken in mijn kamertje en ik was zo gelukkig, dit wilde ik gewoon blijven doen. Ik heb een plan gemaakt, hoe zou ik het gaan doen, hoeveel verdien ik en dan hoe ga ik dat aanpakken, ik had ook nog twee studerende jongens. Jan brak in, dat zat niet in het plan. Jan werkte ook en heeft ook ontslag genomen. Het is dat Jan mij ontvoerde.  Jan; “ik had ook genoeg gedaan. Samen hebben we een goed bestaan.” 

Het is niet belangrijk om heel rijk te zijn, als je kunt doen waar je blij van wordt en je hebt genoeg om van te leven, wat moet je dan met meer geld, je kunt wel blijven werken en werken!! Dit is leven van je dromen. Jan zijn droom om naar Portugal te gaan en mijn droom om te leven van het schrijven.  Ik snap dat ik heel gezegend en bevoorrecht ben.

Het duurde vijf jaar voor het eerste boek uit kwam, daar heb ik  heel hard voor gewerkt. Dat was in 2005 toen kwam mijn eerste boek pas uit en daarvoor had ik natuurlijk al veel promotie gemaakt, marketing gedaan , mezelf neerzetten, korte verhalen en collums schrijven en dat alles om mijn droom uit te laten komen.  De droom om een hele dag de tijd te hebben om een boek te kunnen schrijven en dat kwam pas 10 jaar daarna. Op een gegeven moment is het gewoon doen.

Waarom wilde je naar Portugal Jan?

Het is een mooi land met leuke mensen, die vreselijk aardig en behulpzaam zijn en natuurlijk trok het klimaat aan. Spanje, Portugal,wat is het verschil? Portugal is heel anders heel veel aardiger dan Spanje. Spanje is wat chovinistisch.  Portugal is kom maar en delen. Ik had die droom al 20 jaar. Kids waren net zo’n beetje uitgevlogen en toen kwam Marelle en die zei: ik ga mee.

Wat vonden jullie ervan om je ouders en kinderen achter te laten?

Verschrikkelijk, om onze ouders achter te laten, het is 3 uur vliegen,  maar als je je hele leven op de rem blijft staan , dan er is altijf wel iets, kinderen te klein, kinderen gaan naar de middelbare school en krijgen vriendjes,  kinderen krijgen kinderen,  je wordt grootouders,  je ouders worden ouder, er is altijd wel wat. Ik mis ze als ik weet niet wat, maar er is telefoon en we kunnen skypen. We komen zeker 3, 4 of soms wel 5x per jaar naar Nederland. Het mooiste is sinds wij in Portugal zitten komen de kinderen een weekje naar ons. Nu is het niet meer van, mam we komen eten en daarna gaan ze weg naar sporten of vrienden, maar ze blijven een hele week, dus we kunnen praten, dat is quality time. Je gaat veel meer de diepte in, dat komt natuurlijk ook wel omdat ze wat ouder worden. Mijn moeder is wel in Portugal geweest, maar mijn vader en Jan zijn moeder jammer genoeg niet. Wel fijn dat mijn moeder er is geweest, ze weet nu waar we het over hebben. Mijn moeder zegt nu: Ik geef je groot gelijk, je leeft veel gezonder.  Ze vond dat ik altijd veel te druk was, een alleen staand moeder,  boeken schrijven,  werken en trainingen geven,  je doet veel te veel en dan is stress de grote ziekte maker.  Ik ben nu veel ontspannener en gelukkiger en dat is natuurlijk geweldig voor een moeder om te zien.

Portugal-excursie-e1491647657852

Ik krijg ook steeds meer zin om te vertrekken 😉

Wij wonen in het achterland van de Algarve en we hebben een sociaal netwek om ons heen gebouwd. Om een kop koffie te drinken moeten we soms wel een uur rijden, maar dat moet je doen, sommige komen terug maar de meeste niet, die hebben het te druk of vinden het tever. Je moet het incalculeren. We zijn veel meer gewend, om ergens te komen moet je rijden, als we daar niet hadden gewoond hadden we dit niet zo snel gedaan naar Middelharnis of door heel Nederland crossen, maar jij begrijpt dat volgens mij ook wel Caroline

Jan, hoe sta jij tegenover het schrijverschap van Marelle en speel je wel eens een personage in haar boeken?

Nee dat laatste  niet, geen personage. Ik vind het nu super, ben ontzettend trots, (Marelle zegt ooohhhh wat liefIn het begin, bij de eerste afspraak, zei ik “die wereld is niet mijn wereld, ik ga niet mee naar het  boekenbal”. Ik ben geen lezer, ik gunde me er geen tijd voor. Ik stond voor de klas en had een eigen bedrijf. Ik lees nu de boeken van Marelle. Ik ben nu met “Stil water” bezig, ik lees met terug werkende kracht. Ben niet zo kritisch over haar boeken. We praten er wel over samen, dan zeg ik, dat had ik niet zo begrepen of dat ik het net iets anders zag.  We brainstormen samen wat af.

Je bent als schrijver in je eentje aan het werk als je er met iemand over praat,  al is het om het alleen maar  onder woorden te brengen,  daardoor denk je na. Ik ben vreselijk eigenwijs. Dus ik doe toch wel wat ik wil, maar soms is het fijn als iemand je een tikje geeft de goede richting in. Ik vertel ook niet alles aan Jan over het schrijven. Hij had Chateau gelezen en was heel verbaasd over het verhaal, hij had het een andere richting op verwacht.

Wat vind je leuker om te doen, schrijftrainingen geven of zelf aan een boek werken?

Dit is de aller moeilijkste vraag die je me kunt stellen, het punt is, ik kan zeggen, de afwisseling. In je eentje schrijven is eenzaam,  Jan zorgt voor de koffie en dan ga ik weer verder. Maanden alleen bezig met een verhaal. Schrijftrainingen, daar heb je mensen om je heen, met dezelfde passie, die ik mag helpen. Als er mensen debuteren, wat veel voorkomt, dan ben ik trots en dan sta ik bij boekpresentatie, als we toevallig in Nederland zijn,  vooraan te juichen en ik zal ze helpen waar ik kan en mijn netwerk inzetten om ze te promoten. Ik weet hoeveel werk het is. Schrijvers die bij  mij begonnen zijn en nu bij  Ilse (uitgeverij de Crime Company) hun boek uitgeven, hoe trots ben je dan.

Zelf op de werk vloer blijven door verhalen te schijven, ervaart wat voor worsteling het is, je kunt zo uit de praktijk werken, die ervaring delen, als het lukt en je hebt van die glimmende gezichten, daar doe je het voor.

Zou ik niet iets laten vallen omdat ik het zo druk heb!!! NEE. Je kunt minder boeken schrijven of minder trainingen geven, maar 1 ervan laten vallen echt niet

marelle-boersma-logo-1.png

Wat als er iemand zich aanmeldt voor een schrijfvakantie en nog niets op papier heeft staan. Hij heeft nog geen idee, maar denkt wel in een week een boek bij jou te kunnen schrijven 😉

Was het maar zo dan ging ik zelf op mijn eigen vakantie mee. Mensen denken dat soms echt Blanco komen is juist fijn. Als ze woorden hebben, dan is het best moeilijk om dan te zeggen, je bent verkeerd begonnen. Ik ben wel eerlijk dus ik geef wel aan dat bijvoorbeeld de eerste 50 pagina’s  alleen maar inleiding zijn en voor een thriller moet je een korte inleiding hebben. Soms is het even slikken en iemand moet zich erover heen zetten,  liefst niets op papier maar wel in je hoofd.

In een week een boek schijven, dat spreek ik meteen uit, dat gaat echt niet lukken. Een boek schrijven is echt heel veel werk en je kunt best veel hoofdstukken hebben geschreven in een week en daarna ik geef zoveel mogelijk  handvatten mee naar huis zodat ze thuis verder kunnen. Maar dat het boek af zal zijn, dat zal ik meteen ontkrachten.

Wat als een groepje mensen zich heeft aangemeld en niemand blijkt ook maar over enig talent te beschikken. Wordt dit ongemakkelijk of ga je gewoon eerlijk vertellen dat ze beter badmeester in de woestijn kunnen worden 😉

Heel moeilijk,  er zijn mensen die beginnen al op een behoorlijk hoog niveau en er zijn mensen die heel hard moeten werken om op dat niveau te komen. Mensen die gemotiveerd zijn en het heel graag willen en het belangrijkste is dat ze het leuk vinden om te schrijven, dan kan ik ze echt leren een boek te schrijven. Als mensen denken ik wil rijk of beroemd worden dan zegt ik eerlijk dat moet je niet willen. Sommige mensen schrijven in 2 of 3 maanden een boek, ik moet hard werken om een boek schrijven, ik doe er zeker 5 maanden over.

Je  moet duidelijk weten, welk genre je wilt schrijven, kinderboek, thriller, YA of roman. Wat vind je moeilijk waar worstel je mee. Ik lees het, misschien heb  je wel  een gouden personage in je verhaal, maar de spanning is er niet. Waarom wil je een thriller schrijven, omdat ze zo in zijn? Maar als jij een roman schrijver bent waarom niet dan.

Hoe zie jij je fans? Zie je ze als vriendinnen met wie je alles deelt? Vooral als we ambassadeurs mail van je krijgen, lijkt het of je het tegen een vriendin hebt.

Hoe gaaf is het als mensen jouw volgen en zich ambassadeur van je willen noemen, dan zijn ze fan van je. Ik schrijf zoals ik ben, ik kan niet een masker opzetten en doen alsof ik een vriendin ben . Zelfde als dat je een schrijver bent  en je niet in kunt leven in je personages. In een thriller zet je geen info, maar info kun je dus vertellen in een ambassadeurs mail. Bij de Ik Vertrek boeken ben ik daarmee begonnen. We waren met de olijfolie bezig, toen we met Chateau bezig waren, mensen weten niet hoe je olijfolie maakt en dat het gewoon nog bitter is. Hoe leuk is het om mensen mee te nemen in je gedachten wereld, dat je mensen mee neemt in jouw leven en  in de wereld van de hoofdpersoon. Dat je naar een lavendel museum gaat en verteld wat je daar allemaal ontdekt.  Wanneer je vertelt welk kasteel model heeft gestaan in het verhaal en als je dan een berichtje krijgt van een ambassadeur met een foto en het berichtje, ik sta in dat kapelletje van het verhaal.  Dat is de verbinding die je met je lezers hebt.

download (10)

Mijn ambassadeurs zijn vriendinnen, zij lezen de verhalen en die verhalen komen uit mij en die emoties die wil ik delen.

Tijdens de boekpresentatie van Marelle in Utrecht werd er gezegd door de boekhandelaar, die eerst een beetje sceptisch tegenover de boekpresentatie stond “het is zo warm hoe jouw boekpresentatie ging. De mensen hangen aan je lippen en vinden het zo leuk hoe jij je verhalen verteld.” Er kwam zelfs iemand naar haar toe en vertelde dat ze ambassadeur van Marelle was. mensen zijn helemaal trots dat ze ambassadeur kunnen zijn.

Ik doe dit al sinds 2010, de ambassadeursmail sturen. Het is  een heeeeel lang traject, dat je ook in de vingers moet krijgen. Ik vind het alleen maar leuk om die mailtjes te sturen, dan ga ik los, dan is het gewoon een verhaal vertellen aan de mensen die mijn boeken lezen. Voor de meeste thrillers is dat misschien minder interessant, het kan dingen weg halen de de magie afhalen van een boek, maar met deze achtergrond weetjes, doe je af en toe een gordijntje open, om even de smaken van de chocolade te laten zien en hoe die repen er dan uitzien.

https://marelleboersma.nl/aanmelden-ambassadeur-marelle/

ambassadeursfoto-west-mus.jpg

Filmmakers kijken naar recensies, zou het een serie kunnen worden, ik denk zelf van wel vooral met de vele Ik Vertrek programma’s op tv, wat denk jij?

Ik Vertrek is op dit moment hot. Ze moeten er series van maken. Bijvoorbeeld Chateau in 6 delen, er zitten  gigantische plotwendingen in. Die zitten op hele strategische plekken. Het boek ligt bij een filmmaker, maar ik was net telaat, dat is the de story of my life, ik ben altijd de tweede, maar het komt vast goed. Het verhaal ligt bij de producent en misschien stuur ik Ciao ook nog  wel op. Ze kunnen maar 1 project per keer doen, omdat het veel geld kost, maar het ligt er dus…….

Thrillers moeten plots hebben van uuuhhh neeee hoe kan dat, wat vind jij? Erg voor de hand liggend, dat moet niet, dan wordt het te romantisch en het is natuurlijk een thriller. Het is moeilijk om een echt plot te bedenken dat je echt niet ziet aankomen lijkt me.

Ik heb 1x….. , dat boek is uiteindelijk niet uit gebracht, daar ben ik aan begonnen het derde boek over Fenna Faassen.  Na Complex en Schaduwspelen wilde ik een derde boek schrijven en dan lwilde ik haar om het leven laten komen, dat verwacht niemand, een hoofdpersoon die dood gaat, dat leek me leuk. Ik gaf haar tienerdochter Tara een grotere rol  zodat zij haar moeder zou kunnen over nemen. Tara, die vond dus haar moeder en dat heb ik geschreven, vol van emotie.  Ik woonde nog op de flat en liep naar de keuken en heb daar staan janken als een gek,  dit kan toch niet, Fenna,  ik ben gewoon gek op dat mens het is zo’n leuk mens, dat was natuurlijk een giga plot, maar ik kon het niet. In Vals Alarm heb ik Fenna nog even terug laten komen, een heel klein rolletje had  ik haar gegeven en dat had ik niet kunnen doen als ik haar eruit had geschreven.

Wil je geen serie met 1 hoofpersoon schrijven?

Ik wilde toen een serie met 1 hoofdpersoon schrijven Fenna, maar je moet in een serie het personage dusdanig ontwikkelen dat het goed door gaat naar een volgende aflevering. Vaak ligt het er te dik op, dat er dan al iets geÏntroduceerd wordt dat dan helemaal blijft hangen en dat je dus een tweede boek wil/moet lezen, want dat wordt spannend. Daar ben ik niet van. Dit is een thema serie, met ieder boek andere personages en ik heb nog heeeel veeeeel ideeën.

Dit is een serie met allemaal stand- alone’s dus filmmakers kom maar op

Bedankt Jan en Marelle voor deze geweldig openhartige middag enne “Ik Vertrek” volgend jaar voor een korte vakantie naar Medina om de sfeer, de chocolade en de  cappuccino te proeven. 

Lieve leesgroet Caroline

Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

Mustreads or Not in gesprek met Toni Coppers #Megainterview

Mustreads or Not in gesprek met Toni Coppers

  • Toni Coppers, is inmiddels een welbekende naam in de Vlaamse en Nederlandse thrillerboekenwereld, je hebt al vele boeken op je naam staan en het aantal groeit nog steeds. Toch voor degenen die nog kennis met je willen maken: kun je kort iets over jezelf vertellen en hoe het zo gekomen is dat u schrijver bent geworden?

 Ik schrijf omdat ik graag schrijf. Het is het allerliefste dat ik doe.

Ik schrijf omdat ik “moet”. Een onweerstaanbare drang … (bij moord een verzachtende omstandigheid die graag door strafpleiters gebruikt wordt).

b.jpg

Maar even serieus:

Ik heb jarenlang radio gemaakt, dat was een hele fijne baan. Ik was reisjournalist en mocht de mooiste plekjes ter wereld verkennen…en toch, toch was er die drang en het gevoel: dit is niet de baan van mijn leven.

download (1).jpg

Eigenlijk waren mijn reisreportages ook al “verhalen”, alleen niet geschreven maar gesproken. Toen men me vroeg een reisgids voor Limburg te schrijven, heb ik -echt waar- een flink stuk gefantaseerd… de wandelingen waren mooi maar je kwam niet echt uit waar ik beloofde. Daarna ben ik dus maar op de échte fictie overgestapt.
Ik hield van het misdaadgenre, in boeken en in films, dus de stap naar spannende boeken was snel gemaakt.

Ik voel me alle dagen dankbaar als ik naar mijn schrijfkamer trek, achteraan in de tuin. Blij dat dit mijn leven geworden is, trots op mezelf dat ik mijn hart gevolgd heb en de grote sprong naar voltijds schrijverschap gewaagd heb. Ik heb die keuze pas laat gemaakt -ik was al bijna 50- maar heb het me geen seconde beklaagd.

  • Wilde je al schrijver worden van toen je nog een tiener was?

Neen. Als tiener was ik een moeilijk, zoekend kind. Ik voelde me op school niet thuis, was zelfs een volle week bij het leger -gelukkig mocht ik naar huis net voor ik 16 werd en een driejarig contract moest ondertekenen. Daarna zat ik zelfs een tijdje in de kappersopleiding -niet echt mijn ding, niet omdat het geen interessant beroep kan zijn maar omdat ik eigenlijk best onhandig ben. De juf Nederlands heeft me toen “gered”. Ze nam me onder meer mee naar de stedelijke bibliotheek. Ik had tot mijn zestiende namelijk geen enkel boek gelezen… Toen, op dat precieze ogenblik, ging de wereld voor me open. Daar ontstond een passie voor boeken en wellicht ook de droom om ooit zelf te schrijven.

PS Diezelfde bibliotheek in Sint-Truiden is nu naar mij genoemd. Dat is de mooiste vorm van erkenning die ik ooit kreeg, mooier dan alle literaire prijzen of aandacht in de pers.

a.jpg

  •  Jouw boeken worden beloond met zeer prestigieuze prijzen, volgens ons blijft dat speciaal, maar welke prijs was echt de kroon op het werk?

Eerst en vooral moet ik zeggen dat de feedback van de lezers het allerbelangrijkste blijft. De complimentjes die ik op Facebook krijg, de bedankjes als ik signeer in een boekhandel of een lezing geef.  Ik heb drie keer de Poirot Publieksprijs gekregen en dat is drie keer een schouderklop van de mensen om wie het echt gaat: mijn lezers.

15676026532_e2d3a0000a_b.jpg
Daarnaast heb je natuurlijk het belang van de recensenten. Ik ben een gevoelig mens, kwetsbaar -zeker wat betreft mijn boeken: ik stop er veel van mezelf in, werk er erg hard aan. Je zult mij dus niet horen beweren dat een recensie irrelevant is. Het doet verschrikkelijk veel deugd als die goed is en als ze slecht is, doet dat een beetje pijn, dat is gewoon zo.
Maar los daarvan: de drie belangrijkste dingen die me in mijn schrijversbestaan overkomen zijn:

De bibliotheek van Sint-Truiden die naar mij genoemd werd, dat is de kroon op mijn werk, een fantastisch geschenk! (Zie verhaal hierboven)

De Poirot juryprijs voor “Dood Water” was een enorme opsteker.  Dat was een erkenning en bevestiging die écht op het juiste moment kwam.

De verfilming door VTM van mijn serie COPPERS. Te mogen zien dat anderen aan de slag gingen met mijn plots en personages. Acteurs die ik bewonder en die mijn Liese, mijn Masson spelen, dat was wonderlijk. Ook al is de televisieserie een vrije interpretatie geworden die niet steeds aansluit bij de boeken, het blijft een fantastisch gevoel je boeken en je verhalen op televisie te zien.

photovisi-download (51)

  •  Wat is leuker: het schrijven van een stand-alone of een serie, waar gaat jouw voorkeur naar uit en natuurlijk waarom?

Ik schrijf stand alones in een serie J. Zo heb ik the best of both worlds.

download (20)

Mijn plots concipieer ik als echte stand alones. Ik duik in een wereld, zoals nu bijvoorbeeld, bij De Genezer, in de wereld van Oxford: de sfeer, de bibliotheken, de middeleeuwse manuscripten…alles in zo’n research periode is nieuw en spannend voor mij en zo wil ik het ook graag.

  •  Mijn personages zijn familie geworden, zijn mijn vrienden, daar ben ik ondertussen zelf aan verslaafd.

Ik schrijf over Liese Meerhout als over mezelf, ook al is ze een vrouw, er zit heel veel autobiografisch in haar. Haar twijfels, haar drive, haar hoop en verlangens en haar weigering om cynisch te worden in deze wereld. Ik ken haar door en door. Ze stopt niet met evolueren. Ze is niet statisch, niet zoals Hercule Poirot die bij Agatha Christie altijd dezelfde man bleef (uitgezonderd misschien in Murder on the Oriënt Express).

Sommige mensen denken dat een serie saai wordt, maar voor mij is het net het tegenovergestelde: die evolutie, die groei en rijkdom van je vaste personages. Net dat maakt het extra boeiend en mooi om te schrijven én te lezen.

En sinds ik Michel Masson aan het team toevoegde, is de dynamiek tussen Liese en haar intellectuele sidekick me dierbaarder dan ooit. Ik kan al mijn filosofische mijmeringen kwijt bij Michel.

Ik denk dus dat je een nuance moet maken. De herkenbaarheid van de personages in een serie maken het lezen niet alleen ontspannend, maar ook in het schrijven geeft dat iets vertrouwd Het laat me net toe om veel psychologische diepgang in mijn boeken te stoppen en echt te werken met mensen van vlees en bloed.

download (21)

  • Een boek schrijven doe je niet zomaar, daar gaat een heel proces aan vooraf. Bij elke schrijver werkt dat weer anders. Hoe werkt het bij u? Hoe komen je hersenspinsels samen en hoe ontstaat een boek? Heb je daar een heel ritueel voor met Mood-bords of ontspruit het zich vanzelf? Waar haal je je inspiratie vandaan?

 Het leven is soms gekker dan dat je het kan bedenken.

Ik heb een grote schoenendoos vol krantenknipsels, uitgeprinte online-artikels, stukjes tekst en bedenkingen die ik op de tram heb geschreven, in de auto, op de trein, in een leuke kroeg… Grosso modo kan je zeggen dat ik mijn inspiratie bijna uitsluitend uit de wereld rondom ons haal.

Ik werk heel ambachtelijk. Ik doe veel research, zowel terplekke als online. Voor De genezer moest ik natuurlijk zelf naar Oxford en was ik verplicht om de leuke pubs van inspector Morse te gaan opzoeken. Erg, hé (lacht).

Ik werk het hele plot uit op groene kaartjes die ik dan wekenlang verschuif tot het verhaal helemaal klopt, tot de puzzel er ligt, zegt maar. Pas dan begin ik te schrijven aan een synopsis. Dat is allemaal erg plot gedreven maar ondertussen praten in mijn hoofd mijn personages over hun dagelijkse leven, over hun besognes…zo komen beiden bij elkaar: het misdaadplot en de persoonlijke evolutie van de teamleden, de zijpersonages, de slachtoffers … Pas als het hele verhaal “rijp” is, ga ik echt schrijven en dan komt het er meestal in één grote gulp uit. Dan zit ik weken achter elkaar in mijn “bubbel”, in een andere wereld die voor mij dan echter is dan de echte wereld. Het is best wel een “vermoeiende” periode voor mijn gezin: ik hoor vaak niet wat ze zeggen, skip uitstapjes en feestjes, alles om maar in de “bubbel” te blijven. Het is een intense maar hele fijne periode, het summum van schrijver zijn.

  •  Heb je enige ervaring met de politie?

Neen, maar ik doe veel research en heb bronnen bij de politie, ik heb een directe lijn met een aantal mensen die me steeds extra informatie geven. Niet over lopende zaken maar wel over de procedures en dossiers die afgesloten zijn.

  •  Inmiddels alweer de vijftiende Liese Meerhout- thriller, heb je weleens overwogen om een ander genre te gaan schrijven? Een roman bijvoorbeeld of helemaal out of the box een kinderboek? Wat zou je graag eens willen uitproberen? En als we dan toch hard op aan het mijmeren zijn welk onderwerp zou je bijvoorbeeld graag willen uitwerken in een kinderboek?

 Ik zorg voor de nodige afwisseling:

Ik schreef samen met mijn vrouw scenario’s voor Fanny K , een strip-reeks rond Fanny de oudste dochter van de Kiekeboes, dat is een hele andere wereld. Alles wat ik wilde zeggen moet in een klein stripballonnetje kunnen, geen lyrische uitweidingen mogelijk. Heel leerrijk is dat om sterke bondige dialogen te oefenen.

Ik ben oorspronkelijk begonnen met een literaire brievenroman De BH van Madonna, maar ik volgde mijn hart naar het thrillergenre.

Ik heb, wat mij betreft, een spannende liefdesroman geschreven: De zaak Magritte.

photovisi-download (52)

 Extra : Kopij interview over De zaak Magritte 

  • Waarom heeft u een boek geschreven dat zo een verband heeft met de schilder René Magritte?

Ik heb altijd een voorliefde gehad voor het werk van Magritte. Er hing op mijn kamer een poster van “het rijk der lichten”, het schilderij van het huis waar alle lichten branden ook al is het nog dag…fascinerend vond ik dat. Maar ook zijn vogeltje voor de vroegere Belgische luchtvaartmaatschappij Sabena vind ik van een zeldzame schoonheid en puurheid. Hij was artiest maar ook reclamemaker, een realist en toch de grootste surrealist ooit.

Ter gelegenheid van het jubileum van zijn sterfdatum wilden de erven Magritte verschillende tentoonstellingen organiseren, kunstboeken op de markt brengen maar ook een “gewoon” boek, niet enkel voor kunstliefhebbers dus…

Magritte zelf was een grote fan van thrillers en misdaadromans, hij las ze vaak en daardoor kwamen ze uit bij mij.

Ik heb geen seconde getwijfeld, de eer om dit te mogen doen is erg groot.

  •  Wat sprak u zo aan in zijn kunstwerken dat u er een boek zou over kunnen schrijven?

Op de cover staat een kunstwerk dat de inspiratie vormt voor de rouw van Alex Berger. Na de aanslagen in Brussel gaf een metrobestuurder een ongelofelijke speech tegen haat en voor liefde -ook al was die man net zijn vrouw verloren.

Ik wist toen dat ik ooit een boek over liefde en verlies zou willen schrijven om die vreselijke gebeurtenissen een plaats te geven.

Dat heb ik in dit boek gedaan.

Daarnaast zijn de kunstwerken zo intens. De dubbele bodem. De vele sluiers die over de hoofden van zijn figuren liggen, gaan eigenlijk terug tot de traumatische dag -op zijn dertiende- dat zijn moeder zelfmoord pleegde.

Margritte1

  • Waarom koos u er voor een thriller/moordzaak te schrijven?

Ik schrijf enkel thrillers dus dat was een erg makkelijke keuze. En zoals al eerder vermeld: Magritte was een grote fan van misdaadromans.

  • Is er in u persoonlijk leven ooit iets gebeurd dat u kan linken aan de gebeurtenissen van het boek?

Iedereen kent de angst om iemand te verliezen waar je zielsveel van houdt. Dat is een universeel thema. In al mijn boeken zit heel veel van mezelf. Ik denk dat elke auteur fantasie met eigen ervaringen en gevoelens mengt om tot het mooiste boek te komen.

Dit boek is dan ook in eerste instantie een liefdesroman, het bezingt de liefde van Alex voor Camille, maar ze is wel al gestorven…een triest uitgangspunt en toch zit er ook hoop in.

  • Zou u uzelf kunnen linken aan het hoofdpersonage Alex Berger?

Ik heb geen drankprobleem als dat jullie vraag is! Maar natuurlijk heb ik wel een stukje van mezelf verstopt in hem. Zijn gedrevenheid. Zijn vechtlust. De drang om te weten, te begrijpen … dat is me eigen, ik kan echt heel ver gaan in research om toch maar alle informatie te vinden om net dat mooie boek te kunnen schrijven.

  •  En ten slotte wat waren de reacties op u boek (van meerdere lezers)?

Het boek is erg goed onthaald. Het werd genomineerd voor de prestigieuze Hercule Poirotprijs voor het spannende boek.

  •  Wanneer kunnen we de serie van Liese Meerhout in de Nederlandse boekwinkels verwachten?

Al mijn boeken zijn te verkrijgen in Nederland, je vindt ze heel makkelijk online of in de bib maar ook elke boekhandel kan ze aanbieden, ze kunnen ze binnen de dag leveren als je het vraagt. Het is wel spijtig dat mijn boeken nog zelden standaard in het basisaanbod van de boekhandel zitten, maar hoe meer jullie erom vragen, hoe meer dat zal gebeuren!

  •  Wat is de meest grappige, ontroerende of juist gruwelijke anekdote die je met ons wilt/ durft te delen uit de tijd dat je auteur bent?

 Moeilijke vraag.

Als schrijver krijg je heel veel verhalen te horen, mensen die je dingen vertellen die ze meemaakten waarvan je haren recht overeind gaan staan, maar die persoonlijke getuigenissen kan ik hier niet zomaar “in de groep” gooien.

Misschien komen die ooit in een boek bovendrijven maar dan altijd aangepast, uitgerijpt en met respect voor de pijn die er voor die mensen soms nog bij hoort.

Gruwelijk vond ik mijn bezoek aan de obductiekamer. Ik dacht er daardoor beter en échter over te kunnen schrijven … maar ik doe dat geen twee keer. De obductie was net voorbij en nog was het afschuwelijk confronterend. Het bloed op de tafel, de gereedschappen… echt onvoorstelbaar akelig vond ik het. Ik kan bovendien -en dat is geen boutade – niet tegen bloed. Ik val half flauw als ik in mijn vinger snijd.

photovisi-download (53)

  •  Is het bij jou weleens voorgekomen dat er zomaar heel onschuldig een foutje in uw boek gekropen is.? Welke er echt op het laatste moment pas uitgevist is?

Omdat research zo belangrijk is en ik ongelofelijk secure redactrices en correctors heb gebeurd dat niet. Een boswachter tikte me weleens op de vingers omdat ik een eikenboom al rood kleurde in een maand dat die nog groene bladeren heeft. Ik kreeg van een museumsuppoost gepassioneerd op mijn donder omdat ik in Engel de gevel van het prachtige instrumentenmuseum in Brussel toeschreef aan Horta in plaats van aan de eerbiedwaardige architect Paul Saintenoy. Ik ben daar dankbaar voor en laat dergelijke dingen in herdruk steeds aanpassen.

  • Wat kunnen we nog meer van je verwachten binnenkort? Ben je alweer bezig met een nieuw boek of liggen er nog andere leuke dingen op de stapel to do? Je snapt wel met al dat heerlijke leesvoer willen we alleen maar meer…

Er staan nog wat leuke projecten op til maar daar kan ik nu nog niets over zeggen. Ik ben wel al volop in research fase voor de volgende Liese Meerhout. Die zal voor een stukje in Limburg spelen, een ode aan mijn roots -ik ben er geboren.

Ik verdiep me nu al in de wereld van de traumaverwerking, hypnose en psychotherapie… maar meer kan ik écht niet vertellen!

  • Er verschijnen wekelijks mooie nieuwe, prachtige boeken, welk boek is jouw favoriet van 2018? Welk boek had je graag zelf geschreven? En waarom?

Van hieruit zie je alles van Mariana Leky. Het is een magistraal werkje.

Het is mooi, kwetsbaar en ik had elke zin wel willen zelf bedenken.

qw

  •  Van welke auteur bent je zelf groot fan, wie is jouw grote voorbeeld?

John Le Carré is mijn grote goeroe en voorbeeld. Hij is een literair auteur die spannende boeken schrijft. Hij leerde me geen compromis te sluiten wat betreft het plot: dat moet staan als een huis, dat moet kloppen. Ik heb een hekel aan een ‘deus ex machina’ om de boel te redden aan het eind. Hij heeft me ook getoond hoe in het thrillergenre een doorgedreven karaktertekening mogelijk is, meer zelfs: het verhaal alleen sterker en beter maakt.

photovisi-download (54)

  • Er wordt tegenwoordig weinig meer gelezen, vooral de jeugd heeft bijna geen boek meer in de hand, welk boek was jouw favoriet vroeger, en heb je altijd al een zwak gehad voor lezen en schrijven?

ffff Ik hoor in de media vaak enkel de negatieve dingen van het boekenvak belicht: auteurs verdienen te weinig, er is een overaanbod …. Maar laat ons eerlijk zijn, in het totale overaanbod aan ontspanning, tussen alle Netflix, sauna’s, etentjes en ballonvaarten door is en blijft een boek een van de mooiste geschenken.

 

Als je kijkt naar de eerste Lang zullen we Lezen trofee -dit ik overigens gewonnen heb: mensen lezen graag, ze stemmen, ze delen massaal, ze inspireren anderen om boeken te lezen. Ook onze bibliotheken zijn echte ontmoetingsplaatsen. We moeten de fantasie blijven bezingen.

22276_de-jongen-in-het-graf.jpg

Alles start altijd met een verhaal. Elke televisiereeks, elk theaterstuk …. Het aller dichtst bij die oer drang om verhalen te vertellen zitten de schrijvers en de lezers …

Kijk naar alle boekenblogs … lezen is en blijft een van de meest toegankelijke manieren om je écht te ontspannen, echt te ontsnappen aan de hectiek van onze maatschappij.

FB_IMG_1478706388618.jpg

Ik kan er echt lyrisch van worden maar als vader van een groot samengesteld gezin kan ik je zeggen: gezellig met z’n zessen voor de televisie is soms oké, maar als iedereen verspreid in de woonkamer zit met een opgekrulde poes op schoot of een snurkende hond aan de benen, een glaasje thee -of rode wijn in mijn geval-, de haard aan en het geluid van bladzijden die omgeslagen worden … daar krijg ik steeds weer tranen van in de ogen, dat is echt genieten.

Ik weet niet of de jeugd echt zoveel minder leest. Ik denk dat ze veel verschillende vormen van ontspanning kennen. Ik heb mijn eerste boek pas op mijn zestiende vastgenomen, ik ben toen pas besmet geraakt door het lezersvirus. Ik zie ook vandaag nog heel veel kinderboeken op de boekenbeurs. Ik denk dat er altijd wel lezertjes zullen zijn.

  •  Kun je een korte pitch geven waarom iedereen uw boek moet gaan lezen?

Lees een Coppers om je te ontspannen, om te genieten, om ontroerd te geraken. Lees me om je te laten verleiden door de gezellige Antwerpse sfeer in cafeetjes en steegjes, om op het puntje van je stoel te zitten en te ontdekken wie wat waarom deed … om heel even echt weg te zijn, weg van alles in een andere spannende mooie wereld. De wereld van Liese Meerhout en haar rechterhand, Michel Masson.

In mijn nieuwste, De Genezer, neem ik je mee naar Oxford, naar een oude, mysterieuze boekhandel, naar de decors van Harry Potter en naar de oevers van de Theems. En toch is het een actuele thriller met Liese Meerhout als een moderne, echte vrouw in de hoofdrol.

photovisi-download (7)

Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

Mustreads or not in gesprek met….; Suzanna Esther

In gesprek met Suzanna Esther

  • Voor degene die je niet kennen, kun je jezelf in een paar zinnen aan ons voorstellen…? Wie is Suzanna Esther?

Toen ik deze vraag las moest ik echt even hard nadenken. Het is in mijn beleving een hele existentiële vraag. Wie is iemand? Ben je wat je in het leven doet, waar je woont, en je leefsituatie? Of ben je een kernwaarde? De mensen die mij kennen zeggen wel: Suzanna Esther is een creatieve vrouw, spontaan en impulsief. Ik vind dat ik in de kern een onderzoeker ben. Ik was het kind, en ben de vrouw die zich altijd afvraagt: Waarom? Verder ben ik een hele begane moeder, een uitdagende sparringpartner en een liefdevolle mensenmama voor mijn twee hondjes en twee tropische springspinnen.

photovisi-download (15).jpg

  • Hoe ben je schrijfster/schrijver geworden, heb je dit altijd al gedaan, of was het een wens en ben je je droom achter na gegaan?

Ik ben achteraf bezien altijd een schrijver geweest. Als kind had ik al zoveel vragen, en verwonderde mij over het gedrag van de mensen in mijn omgeving. De behoefte om al schrijvend bepaalde systemen te onderzoeken begon aldownload (18) vroeg. Ik denk dat ik acht jaar was toen ik begon met mijn gedachten op papier te zetten. Dat waren toen nog kinderlijke gedachten natuurlijk. Vooral op veel vragen, waar niemand mij het antwoord op kon geven probeerde ik antwoorden te vinden. Schrijver worden was toen nog geen droom, het was een behoefte. Ik ben pas voor publiek gaan schrijven toen ik het gevoel had dat ik kon verwoorden wat ik wilde zeggen. Schrijven zie ik als een ontdekkingsreis van kleine en grote zaken en daar neem ik anderen graag in mee.

  • De Stem is je tweede boek, je eerste was de Novelle Wervelstof, was deze tweede heel anders om te schrijven en zo ja waarom?
  • De Stem is fictie, terwijl Wervelstof gebaseerd is op waargebeurde feiten. Dat was heel anders om te schrijven. Schrijven met bepaalde herinneringen waar je het verhaal aan kan ophangen, is meer vertellend, terwijl de Stem schrijven voor mij eerder een zoektocht was naar wat het verhaal mij wilde vertellen.6.
  • Hoe ziet jouw schrijfproces eruit? Heb je bepaalde rituelen waar je mee begint. Waar haal je je inspiratie vandaan?
  • Ik heb wel vaste gewoonten, maar voor elk boek dat ik schrijf zijn die anders. Er liggen nu drie manuscripten op ‘de plank’. Sinds enkele maanden focus ik me op één project samen met een andere schrijfster. Samen hebben we een ‘soort van’ werkschema. Het boek is al vergevorderd en zal waarschijnlijk september 2019 verschijnen. Ik ben eigenlijk 24/24 bezig met schrijven, waarvan gemiddeld vier uur per dag daadwerkelijk schrijven is. Verder is mijn schrijfproces voor columns volledig intuïtief. Het kan zomaar zijn dat ik opeens alles uit mijn handen laat vallen, en onmiddellijk iets moet schrijven voordat de woorden ‘wegglippen’. Ik heb ook altijd een notitieboekje bij me, waar ik invallen in krabbel als ik onderweg ben.
  • Hoe kom je aan je inspiratie, de Stem is wel anders dan andere boeken.
  • Inspiratie krijg ik van ‘alles’. Het overvalt me en hele columns ontstaan vaak al in mijn hoofd. Voor de Stem had ik geen vast plot, dus het verhaal is ontstaan uit maar één kernzin die mij uitdaagde: Schrijf een boek waar het hoofdpersonage verliefd wordt op de schrijver. De Stem heeft zichzelf geschreven.
  • Hoe lang doe je gemiddeld over een boek, word je hierin vrijgelaten of zit de uitgeverij toch wel met een bepaalde tijdsdruk achter je? Heb je veel proeflezers, of is de uitgeverij de bepalende factor?
  • Tot nog toe doe ik één jaar over een boek. Daar valt dan ook de redactie in. Een goede redactie is heel belangrijk. Zelf heb ik opleiding redactie, dus zie ik veel zelf. Toch heeft elke schrijver een soort ‘blinde vlek’ voor eigen creaties. Zeker tijdens het schrijven van een boek. Het idee voor mijn nieuwe boek is behoorlijk complex, met veel verschillende personages. Gelukkig doe ik het niet alleen, maar ik ben wel iemand die opeens met een plottwist komt, en dan moet alles worden aangepast. Daar gaat het soms wel eens fout. Ik heb veel proeflezers, die altijd bereid zijn tijd in mijn ‘schrijfsels’ te investeren. Daar ben ik heel blij mee.
  • Hoe zit het met de cover, heb je die zelf gemaakt, bepaald of uitgezocht of heeft de uitgever dat voor je gedaan?
  • De uitgever van de Stem heeft de cover bepaald, met inspraak van mij.
  • Wat wil je, mensen mee geven met jouw boeken.
  • Zoals ik al zei, schrijven zie ik als een ontdekkingsreis van kleine en grote 9.zaken en daar neem ik anderen graag in mee. Ik ben wel iemand die graag deelt met anderen. Als ik een ontdekking heb gedaan, wil ik het graag vertellen, zodat anderen zich ook kunnen verbazen, verwonderen, en zichzelf of anderen vragen kunnen gaan stellen. Ik denk dat ik in de kern een entertainer ben. Qua levensstijl ben ik behoorlijk introvert, maar in mijn schrijven ben ik extrovert.
  • Kunnen we nog een ander genre van je verwachten? Of ga je je eerste helemaal onderdompelen in dit genre?
  • Mijn fascinatie voor psychologie, gecombineerd met mijn liefde voor taal heeft tot nu toe geleid tot twee hele verschillende boeken. Wat altijd leidend zal blijven in wat ik nog ga schrijven is psychologie, en onderhuidse spanning. Wat ik wel heel leuk vind is een soort magisch realisme. Verhalen die zich afspelen met hele ‘normale’ mensen, soms zelfs in een hele ‘saaie’ setting, die dan toch ontaarden in een soort achtbaan van verontrustende ontwikkelingen. In de Stem zit een vorm van magisch realisme, gemengd met realisme. Subtiele humor is ook iets wat ik blijkbaar in mijn verhalen stop. In mijn volgende boek spelen die onderdelen ook. Van elk boek dat ik heb geschreven heb ik iets geleerd, en dat neem ik mee naar een volgend boek. Mijn – ons – volgende boek wordt dan ook extreem spannend!
  • Wat is jouw leukste/mooiste/ontroerendste ervaring aan de tijd dat je schrijft?

Het moment dat ik voor het eerst ‘mijn eigen boek’ in handen kreeg. Ik weet nog dat ik er heel lang naar staarde, het open klapte en eraan rook. Op mijn boekpresentatie schoot iedereen toen in de lach. Wat schrijven mij heeft 003opgeleverd is geweldig. Voorheen was ik soms best eenzaam, met mijn gedachten en ideeën voelde ik me soms een soort Remi. Door schrijven is mijn wereld veel groter geworden. Gevoelsmatig dan, want ik heb vroeger heel veel gereisd. Mijn ervaringen en mijn reizen kan ik nu ook delen met anderen.

  • Er zijn tegenwoordig veel mensen die de pen oppakken, heb je hier nog tips voor, waar moeten zij aan voldoen om zich te onderscheiden?

Jezelf onderscheiden in boekenland is best lastig. Er zijn zoveel goede schrijvers, en voor elk genre is er wel een markt. Je doelgroep bepalen is vaak best slim, alleen weet je soms niet van tevoren wat je doelgroep is. Mijn verhalen zijn – volgens zeggen – niet ‘doorsnee’.

Ik denk dat het meest belangrijk is: Blijf dicht bij jezelf. Schrijf het verhaal wat je zelf graag wilt lezen. Durf jezelf neer te zetten op de wijze die het beste bij je past.  Wees overtuigd van je kunnen. Het is voor mij ook nog lastig hoor, maar deze tips            zijn wel belangrijk.

  • De kracht van Social media is momenteel erg sterk, waarom heb je voor een blogtour gekozen? Hebben Blogs meerwaarde voor jouw boeken?

Ik wilde al heel lang een blogtour, maar het was er nog nooit van gekomen. Social media wordt steeds belangrijker. Als schrijver moet je ook goed onderlegd zijn qua marketing en zichtbaarheid. Men moet weten dat er een boek is, geschreven door Suzanna Esther. De Stem. Het leven gaat heel snel, en het leven ‘online’ is een ‘vluchtige wereld’. Een blogtour strekt zich uit over een langere periode, en als schrijver en lezer krijg je een beter beeld, objectiever, hoe het boek beoordeeld en ervaren wordt. Dat is leerzaam en vooral leuk voor mij. Tegelijkertijd is een blogtour veel duurzamer. De recensies verschijnen ook in iemands blog, en blijven daar tot het einde der tijden staan. Ik houd van duurzaam. 😉

photovisi-download (16)

  • Hoe ervaar je de verschillende kritieken opbouwend, lovend en soms wellicht ook minder positief?

Gelukkig krijg ik heel veel positieve reacties op de Stem. Natuurlijk heb ik ook minpunten gehoord, en dat blijft altijd even slikken. Gelukkig krijg ik die niet vaak, maar die ik heb ‘gelezen’ neem ik mee als leerpunt. Soms schaar ik het ook onder ‘smaken verschillen’.

  • Er wordt tegenwoordig weinig meer gelezen, vooral de jeugd heeft bijna geen boek meer in de hand, welk boek was jouw favoriet vroeger, en heb je altijd al een zwak gehad voor lezen en schrijven?

Ik ben altijd een fervent lezer geweest. Toen ik een jaar of 11 was had ik op een bepaald moment de plaatselijke bibliotheek ‘uit’. Ik had alles gelezen wat ik 10.wilde lezen. Er zijn zoveel mooie boeken die ik heb gelezen, maar wat als eerste opkomt is ‘Alleen op de wereld’. Ik vond het helemaal geen zielig boek. Het leek me geweldig de wereld rond te reizen, het artiestenleven en dan ook nog met zoveel dieren. Uiteindelijk heb dus veel gereisd, leef ik een soort ‘artiestenleven’ en heb ik heel veel dieren. Het is jammer dat er door de jeugd minder gelezen wordt, al doen zij weer meer dingen die er nog niet waren toen ik jong was. Wat wel leuk is te melden dat ik samen met ‘anderen’ volgend jaar een project start om jonge mensen te stimuleren meer te gaan lezen. Dat project is nog in ontwikkeling. Wordt vervolgd…

  • Van welke schrijver heb jezelf de meeste boeken in de kast en welke tips wil je onze lezers mee geven: “Welk boek moeten ze hebben gelezen?” en waarom?

Mijn boekenselectie is heel breed. In de tijd dat mijn eerste boek uitkwam, ervoor en erna, heb ik heel weinig gelezen. Sinds een half jaar lees ik weer heel veel, en ik heb een enorme inhaalslag te maken. Er zijn zoveel nieuwe schrijvers bijgekomen. Mijn boekenkast is voornamelijk gevuld met Nederlandse literatuur, en ik heb nog steeds een voorkeur voor Nederlandse schrijvers. Natuurlijk met enkele uitzonderingen: Stephen King, Donna Tart, Isabel Allende etc…

Mijn nieuwe ontdekking is de schrijver van Hex. Geweldig geschreven, en                    waanzinnig verhaal. Zo wil ik ook schrijven, maar dan op mijn eigen manier.                Hex moet iedereen lezen. Vind ik. En de Stem van Suzanna Esther natuurlijk.

  •  Is er nog iets speciaals dat je met de lezers wilt delen?

Blijf vooral lezen en kies een boek dat niet in de top tien staat. Stap uit je comfortzone en ga op ontdekkingsreis in boekenland. Er is zoveel moois.

 

 

 

Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

Mustreads or Not in gesprek met Soraya Vink

Mustreads or Not in gesprek met Soraya Vink

  • Soraya Vink, is een welbekende naam in de wereld van recensenten, al jaren ben je vaste recensent voor Hebban. Toch voor degene die nog kennis met je willen maken kun je kort iets over jezelf vertellen?

Wat een mooie introductie om het interview mee te beginnen! In het dagelijks leven werk ik als redacteur bij boekenwebsite Hebban.nl waar ik bekend ben geworden als thrillerexpert. Voor mijn werk recenseer ik dus veel thrillers en True Crime, schrijf ik regelmatig artikelen of interview ik auteurs uit binnen- en buitenland. Kroon op mijn werk was de positie als jurylid voor de Gouden Strop bijvoorbeeld. Hiervoor heb ik op de Universiteit Utrecht de bacheloropleiding Spaanse Taal en Cultuur gedaan, gevolgd door een masteropleiding waarin ik mij heb gespecialiseerd in Educatie en Communicatie.

photovisi-download (2)

  • Van recensent naar schrijver? Hoe is dat zo gekomen? Had je altijd al ambitie gehad om een boek te schrijven?

Waar je mee omgaat, word je mee besmet; dat spreekwoord zou wel van toepassing kunnen zijn op mijn situatie. Het is heel inspirerend om te praten met talentvolle auteurs die prachtige of bloedstollende boeken hebben geschreven. Ik speelde al een tijdje met een aantal elementen voor een verhaal en begon in mijn vrije tijd wat scènes uit te werken. Mijn wens om een boek te realiseren werd daarmee enorm ondersteund. Toen ik door een samenloop van omstandigheden de kans kreeg om mijn idee te pitchen bij mijn huidige uitgever, HarperCollins Holland, heb ik die uiteraard gegrepen. Toen ik het contract ondertekende, was er stiekem geen weg meer terug.

photovisi-download (3)

  • Hoe is het om aan de andere kant te staan? Nu gaan recensenten jouw boek beoordelen, is het extra spannend?

Dat is zeker spannend, omdat ik het verhaal nu met andere lezers deel en zij ook een oordeel of mening hebben. Tegelijkertijd heb ik met dezelfde kritische blik die ik tijdens het recenseren gebruik naar mijn eigen verhaal gekeken. Eerlijk en objectief naar je eigen verhaal kijken is zeker aan te raden, hoewel er tijdens het schrijven ook gevoelens bij komen kijken. Nu ik aan de andere kant van de streep sta en in mijn rol als auteur dingen ervaar, heb ik al ontzettend veel dingen geleerd.

  • In het boek verwijs je meerdere malen naar Latijnse teksten? Heb je hier iets mee? Het is een originele twist in het verhaal, welke toch van flinke invloed blijkt te zijn, hoe kom je op het idee om er Latijns in te verwerken?

Het Latijn blijft altijd iets mysterieus houden, in geschriften vind je deze brontaal bijvoorbeeld veel terug waardoor het eeuwenoud kan zijn. Daarnaast is het Latijn de moedertaal/voorganger van het Spaans, veel woorden in het Castiliaans zijn afgeleid van het zuivere Latijn. De naam van mijn hoofdpersonage, Elvira, is ook een knipoog naar haar situatie. De naam is een verbastering van “de betrouwbare” uit het Latijn. Omdat de plot van mijn thriller wat linken heeft naar Spanje, heb ik me ook verdiept in bepaalde uitspraken uit het Latijn. Wat het verband is, ontdek je gaandeweg als je Persona aan het lezen bent.download (8)

  • Heb je tijdens het schrijven proeflezers gevraagd om je boek te lezen, Hoe lang heeft het geduurd eer je je boek naar de uitgeverij verstuurde?

Tijdens het schrijven van Persona heb ik met verschillende personen gespard; ik legde ze situaties voor of beschreef een tweestrijd. Ik vond het interessant om reacties te peilen maar liet niet volledige lappen tekst lezen aan deze personen. Met hun input kon ik verder stoeien met het verhaal. Toen ik onder contract kwam bij mijn uitgever, HarperCollins Holland, moest ik Persona nog afmaken dus eigenlijk was de bovenstaande situatie niet aan de orde. Op basis van een pitch die ik bij hen heb gehouden was er een klik en volgde een samenwerking. Binnen zeven maanden leverde ik een volledige eerste versie van het manuscript in waarna de redactierondes volgden.

  • Een boek schrijven doe je niet zomaar? Daar gaat een heel proces aan vooraf? Bij elke schrijver werkt dat weer anders? Hoe werkt het bij jou? Hoe komen jouw hersenspinsels samen en hoe ontstaat een boek? Heb je daar een heel ritueel voor met Mood-bords of ontspruit het zich vanzelf? Waar haal je je inspiratie vandaan?

Muziek en beelden helpen mij om in de juiste sfeer te komen voor het schrijven. In Persona staan twee songteksten van Danny Vera, zijn album The Outsider heb ik heel veel gedraaid tijdens het schrijven omdat het een soort soundtrack voor mijn hoofdpersonage was. Ik schreef eigenlijk in ieder vrij moment dat ik om handen had, waardoor ik snel de knop om moest kunnen zetten om af te dalen in de wereld van mijn boek. De muziek van Danny Vera hielp daarbij maar ook foto’s die de sfeer van het boek benadrukten. Ik moet iets voelen bij wat ik schrijf, anders gaat het niet werken. Zo moet ik ook mijn personages eigenlijk voor me zien zodat ik ‘figuurlijk’ met ze meeloop door het verhaal.download (11)

  • Wat kunnen we na je debuut nog meer van je verwachten? Ben je alweer bezig met een nieuw boek of liggen er nog andere leuke dingen op de to do stapel?

Ik wil zeker een tweede boek schrijven, maar eerst zet ik mijn tijd en aandacht in voor de promotie van Persona. Je debuteert maar één keer en daar wil ik van gaan genieten. Er ligt wel een nieuw notitieboekje klaar voor ‘boek #2’, en wie weet vullen de eerste bladzijdes zich binnenkort. Ik heb wel een idee voor een thema uit de onderwereld dat ik verder wil onderzoeken, daarvoor zal ik veel research moeten doen. Dat vind ik in ieder geval geen straf!

  • Kun je beginnende schrijvers nog wat tips mee geven? Wat zou jij ze aanraden?

Lees boeken van auteurs die je bewondert en probeer voor jezelf op te sommen waarom je hun boeken goed vindt, daar kun je veel van opsteken. Probeer dus met een andere blik naar een verhaal te kijken waardoor je een techniek of opvallende eigenschap uit het verhaal weet te halen. Vanaf dat moment begint de fase om je eigen ‘stem’ te ontwikkelen die jou bijzonder maakt tussen alle andere duizenden boeken die verschijnen. En stop nooit met lezen, het brengt je zoveel.

  • Er verschijnen wekelijks mooie nieuwe, prachtige boeken, welk boek is jouw favoriet van 2018? Welk boek had jij graag zelf geschreven? En waarom?

Gevaarlijke vraag, want 2018 is nog niet helemaal voorbij! Zo ben ik erg benieuwd naar de nieuwe thriller van Lars Kepler bijvoorbeeld. Een boek dat veel indruk op mij heeft gemaakt, is De nachtploeg van Michael Connelly. Ik lees zijn boeken heel graag en was blij verrast dat hij een vrouwelijk hoofdpersonage verzon waarmee hij een nieuwe reeks boeken zou kunnen starten. Dat element in combinatie met een bloedstollend verhaal waarbij verschillende zaken aan elkaar gelinkt worden, maken deze thriller van Connelly tot een ‘mustread’.

download (2)

  • Van welke auteur ben je zelf groot fan, wie is jouw grote voorbeeld?

Ik heb meerdere favoriete auteurs, maar als ik er echt maar eentje mag uitkiezen dan is het met stip op nummer 1 de Spaanse auteur Carlos Ruiz Zafón. Zijn vierluik van Het Kerkhof der Vergeten Boeken heeft veel voor mij betekend en laat naar mijn mening zien wat een begenadigd verhalenverteller hij is. Als je het voor elkaar krijgt om binnen één boek meerdere genres te verwerken zodat je boek eigenlijk niet in een hokje te vangen is, lever je een bijzondere prestatie.

photovisi-download (4).jpg

  • Er wordt tegenwoordig weinig meer gelezen, vooral de jeugd heeft bijna geen boek meer in de hand, welk boek was jouw favoriet vroeger, en heb je altijd al een zwak gehad voor lezen en schrijven?

Toen ik jong was betekende woensdagmiddag voor mij dat ik direct na school door ging naar de bibliotheek. Ik kon er uren doorbrengen en mijn moeder vond me vaak ergens tussen de boekenkasten terug waar ik zittend op de grond een keuze moest maken omdat er maximaal zes boeken op mijn lenerspas konden. Een reeks kinderboeken die mij nog erg goed bijstaat: de ‘Wolf’-boeken van Jan Postma. De hoofdrol was weggelegd voor de herdershond Wolf die samen met twee jongens allerlei misdaden oploste. Toen had ik al een voorkeur voor spannende boeken en de reeks heeft nog steeds een ereplek in mijn boekenverzameling.

photovisi-download (5).jpg

  • Kun je een korte pitch geven waarom iedereen jouw boek moet gaan lezen?

Heb je de televisieseries Narcos en Penoza met plezier gevolgd en zijn helaas alle afleveringen al in een paar dagen “gebingewatched” dan mag je Persona niet overslaan. Durf jij het aan om af te dalen naar de onderwereld?

photovisi-download (1)

 

Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

Mustreads or Not in gesprek met Nathalie Pagie

Mustreads or Not in gesprek met Nathalie Pagie

 

  • Nathalie Pagie, is inmiddels een welbekende naam in de thrillerboekenwereld, je hebt al meerdere boeken op je naam staan en het aantal groeit nog steeds. Toch voor degenen die nog kennis met je willen maken: kun je kort iets over jezelf vertellen en hoe het zo gekomen is dat je schrijfster bent geworden?

Schrijfster was ik altijd al. Op de lagere school verzon ik toneelstukjes en schreef ik gedichtjes, op de middelbare was ik – als enige, geloof ik – fan van opstellen en dictees. Ik herinner me een opdracht van mijn leraar Nederlands om een horrorverhaal te schrijven. Iedereen protesteerde, maar ik vond het heerlijk! Toen al dus. Tijdens mijn studie Journalistiek heb ik het vak geleerd en later, bij de krant en als tekstschrijver heb ik mijn skills verder ontwikkeld. Pas vrij laat bedacht ik dat ik best eens een boek kon proberen te schrijven. Een thriller uiteraard, het leukste genre. Zo ontstond De Toneelclub en de rest is geschiedenis!

photovisi-download (31)

 

  • IJsengel is inmiddels je zesde boek, een standalone. Heb je hier bewust voor gekozen, een standalone tussen door?

Ja. Hoe leuk het ook is een serie te schrijven, je zit daarbij ook vast aan het format dat je zelf hebt verzonnen. De personages bestaan al en hebben al vanalles met elkaar beleefd. Die lijn moet doorgezet worden. In een standalone ben je vrij. Het was fijn om blanco te beginnen en nieuwe personages te verzinnen in het winterse Zweden. Ik ben er vol voor gegaan.

 

  • Ik hoop niet dat je Tara en Diego zat bent? Kunnen we nog meer avonturen van dit duo verwachten?

Die twee ben ik nooit zat! Het voelde zelfs een beetje gemeen om ze even aan de kant te zetten. Maar don’t worry, ze zijn alweer op avontuur, op Hawaii dit keer. Deel IV komt in april 2019 uit. Ik weet nog niet hoeveel delen er daarna verschijnen, maar voorlopig heb ik inspiratie genoeg. Overigens is het wel de bedoeling de serie af te blijven wisselen met standalone.

photovisi-download (32)

  • Wat is leuker: het schrijven van een standalone of een serie, waar gaat jouw voorkeur naar uit en natuurlijk waarom?

IJsengel schrijven was een feestje, al duurde het even om op gang te komen. Blanco beginnen, zonder dat er al personages vaststaan, duurt nu eenmaal langer dan doorschrijven aan een serie. Het heeft allebei zijn eigen charme. Tara & Diego laten me nooit meer los en dat vind ik een fijn idee, maar het is ook lekker de serie af te wisselen met standalone. Een perfecte combi, wat mij betreft. In mijn hoofd bruist het alweer van de ideeën voor een volgend losstaand verhaal.

 

  • Een boek schrijven doe je niet zomaar, daar gaat een heel proces aan vooraf. Bij elke schrijver werkt dat weer anders. Hoe werkt het bij jou? Hoe komen jouw hersenspinsels samen en hoe ontstaat een boek? Heb je daar een heel ritueel voor met Mood-bords of ontspruit het zich vanzelf? Waar haal je je inspiratie vandaan?

Al tijdens het schrijven van het ene verhaal, ontstaat vaak het idee voor een ander verhaal. Dat komt door wat ik lees in de krant, of zie op tv, of meemaak bij de bakker J Vaak moet ik mezelf tegenhouden om zo’n idee verder uit te denken, omdat ik eerst het boek moet afmaken waarmee ik op dat moment bezig ben. Als je veel fantasie hebt zie je overal verhalen, bedenk je bij van alles ‘wat zou er gebeuren als…’ of ‘wat zou ik doen, als…’ Daar heb ik geen Mood-bords of andere gadgets voor nodig, mijn hoofd doet het werk.

download (11)

De inspiratie voor een nieuw verhaal is tot nu toe steeds vanzelf gekomen, zoals gezegd, ik ben gezegend met een ruime fantasie. Ik verzin personages en een probleem en denk na over de locatie van het verhaal. Daarna maak ik persoonsbeschrijvingen, een tijdlijn en een hoofdstukindeling (alleen de kapstok, nog niet de invulling) en dan is het een kwestie van doen. Gewoon schrijven! Ik bedenk ongeveer de helft vooraf, de andere helft ontstaat gaandeweg. Er is niks leuker, ik ben blij en dankbaar als ik dit nog heel lang mag doen.

 

  • IJsengel is een verhaal dat zich afspeelt in Zweden, hoe doe je hiervoor je research? Als lezer waan je je echt in het ijskoude Scandinavische land, waardoor je het idee krijgt dat het boek door een Zweedse schrijfster geschreven is, hoe krijg je dit voor elkaar?

Voor mijn boeken kies ik landen of locaties waar ik zelf ben geweest. De sfeer die ik opsnuif probeer ik in het hele boek te verwerken. Blijkbaar lukt dat aardig, want ik krijg vaker deze vraag . Daarnaast is internet uiteraard een goed researchmiddel en er ligt ook altijd een atlas naast me, als ik werk. Ik scheur artikelen uit kranten en tijdschriften en verzamel die om me heen. Maar het belangrijkst is toch dat ik er geweest ben; die ervaring probeer ik zo realistisch mogelijk over te brengen.

 

  • Hoe combineer je je werk als auteur met je gezin? Je hebt inmiddels je baan in de hoek gezet en je compleet op het schrijven gestort, heb je evengoed genoeg tijd om te schrijven naast alle dagelijkse beslommeringen die je hebt als moeder en partner? Kortom hoe ziet jouw schrijf dag eruit, hoe werkt het voor jou?

Ik werk voornamelijk onder de schooltijd van mijn twee kinderen en dat lukt meestal prima. Idealiter begin ik om 9.00 uur, maar dat wordt ook wel eens 10 en ik stop weer om 15.00 uur, want dan fiets ik naar het schoolplein. In die tijd moet het dus gebeuren! Zonder schema’s en structuur zouden er niet twee boeken per jaar uitkomen; mijn agenda en planning zijn dan ook heilig, al is aanpassen soms toch nodig. Het is passen en meten, en meerdere ballen in de lucht houden, maar dat geldt voor alle moeders, nietwaar? Martijn en de kinderen vinden het maar wat leuk dat ik schrijf en steunen me aan alle kanten. Dat is fijn en nodig, anders zou het me niet lukken, zeker niet in mijn huidige tempo.

 

  • Inmiddels dus je zesde thriller, heb je weleens overwogen om een ander genre te gaan schrijven? Een roman bijvoorbeeld of helemaal out of the box een kinderboek? Wat zou je graag eens willen uitproberen? En als we dan toch hard op aan het mijmeren zijn welk onderwerp zou je bijvoorbeeld graag willen uitwerken in een kinderboek?

Het enige andere genre dat ik overweeg is horror. (Mijn voorbeeld: Stephen King). Spanning heeft nu eenmaal mijn voorkeur, voor feel good ben ik zeker niet in de wieg gelegd. Ieder zijn ding! Een kinderboek schrijven is ook weer een vak apart. In mijn studententijd werkte ik als vrijwilliger in kinderboekenwinkel De Zevensprong in Tilburg en ontdekte ik veel goede kinderboeken. De Zevensprong van Tonke Dragt uiteraard, de boeken van Jacques Vriens, maar ook Harry Potter las ik daar voor het eerst. Ieder zijn vak, een kinderboek zal ik niet schrijven, maar ik weet stiekem dat mijn jongere zus Sabine wel plannen heeft in die richting. Naar haar boek ben ik heel benieuwd.

 

  • Je hebt altijd zeer mooie covers, vinden wij, heb je daar invloed op? Of is dit de uitgeverij die dat bepaalt?

Dank je, daar ben ik zelf ook zeer tevreden mee! Ze worden gemaakt door vormgevers met wie mijn uitgeverij samenwerkt. Ik heb wel inspraak, maar het resultaat bepalen we samen, in goed overleg. De reeks over Tara & Diego moet als zodanig herkenbaar zijn en ik denk dat dat goed lukt. Soms is het even zoeken, maar vooral bij de cover van IJsengel sprong ik een gat in de lucht. Die was in één keer raak.

 

  • Er verschijnen wekelijks mooie nieuwe, prachtige boeken, welk boek is jouw favoriet? Welk boek had jij graag zelf geschreven? En waarom?

Ik ben gek op de thrillers van Harlan Coben en ik heb genoten van Hex van Thomas Olde Heuvelt, Ragdoll van Daniel Cole en De Droogte van Jane Harper (heerlijke Australische setting). Verder houd ik van Harry Potter (ik lees mijn dochter Amber de hele serie voor en zij vindt het gelukkig al net zo fantastisch) en mijn favorieten van langer geleden zijn De Verborgen Geschiedenis van Donna Tartt, Bonita Avenue van Peter Buwalda en Eline Vere van Couperus. Stuk voor stuk geweldige schrijvers en ieder met een eigen stijl. Geen van deze boeken had ik graag zelf geschreven, al klinkt dat misschien gek. Bij mijn eigen boeken heb ik nu eenmaal het meeste gevoel, die horen voor altijd bij mij.

photovisi-download (33)

  • Zou jij je boeken graag verfilmd zien worden? Bijvoorbeeld de serie van Tara en Diego, of een ander boek van je natuurlijk? Zo ja, wie zou je dan graag in de rollen van de hoofdkarakters zien?

photovisi-download (34)

Natuurlijk!! Ik denk dat zowel IJsengel als de hele Tara & Diego-serie zich zeer goed leent voor verfilming. De verhalen zijn beeldend geschreven, ik zie ze ook echt voor me als ik aan het werk ben. Acteurs kiezen vind ik moeilijk. In Berndt Müller, de zakenman die in IJsengel wordt ontvoerd, zie ik een type als Jeroen Krabbé, en in Tore, uit datzelfde boek, misschien een Tygo Gernandt. Wie zouden jullie voorstellen voor Tara & Diego?

photovisi-download (35)

  • Wat is de meest grappige, ontroerende of juist gruwelijke anekdote die je met ons wilt/ durft te delen uit de tijd dat je auteur bent?

Het moment dat ik de mail binnenkreeg van Meulenhoff-Boekerij waarin ik uitgenodigd werd om naar Amsterdam te komen om te praten over een boek, vergeet ik nooit meer. Ik had het manuscript van De Toneelclub ingestuurd en wist totaal niet wat ik kon verwachten. Dat ze het een goed uitgewerkt verhaal vonden met aansprekende personages was al geweldig, maar dat ze het ook wilden uitgeven, was echt een droom. Ik stuiterde eerst een paar minuten door de kamer en belde toen Martijn, die op dat moment op wandelvakantie was in Ierland. Hij had er net een indrukwekkende wandeling op zitten over de Crouch St Patrick (berg), en was net zo blij als ik toen ik hem het goede nieuws vertelde. Toen is het begonnen, dat moment luidde een nieuwe, geweldige fase van mijn leven in.

  • Is het bij jou weleens voorgekomen dat er zomaar heel onschuldig een foutje in je boek gekropen is.? Welke er echt op het laatste moment pas uitgevist is?

Ja, in IJsengel nog. Daarin gooit Helle de telefoon van haar zus Hedvig kapot en een paar bladzijdes later gebruikt Hedvig dat ding gewoon weer. Gelukkig zag ik het zelf in de zetproef en kon ik het nog net corrigeren. Foutjes sluipen erin, soms blijft er nog een tikfout staan die er pas in een herdruk uitgehaald kan worden, maar blunders zoals deze kunnen echt niet.

download (10)

  • Wat kunnen we nog meer van je verwachten binnenkort? Ben je alweer bezig met een nieuw boek of liggen er nog andere leuke dingen op de stapel to do? Je snapt wel met al dat heerlijke leesvoer willen we alleen maar meer…

Ik schrijf lekker door! En om nog meer inspiratie op te doen voor de volgende Tara & Diego reis ik begin november naar Hawaii! Ik neem deel aan een schrijversconferentie op het eiland Kauai en ga daar tussen de bedrijven door de boel verkennen, zodat ik ook die sfeer weer goed neer kan zetten in het verhaal. Verder signeer ik IJsengel nog op de Boekenbeurs Antwerpen, op de Winterfair in Maarsbergen en in boekhandels in Heerhugowaard, Badhoevedorp en Maassluis (zie mijn site voor data en tijdstippen). Ik vind het leuk daar lezers te ontmoeten en een praatje te maken over mijn boeken.

Site van Nathalie Pagie

Mijn deadline ligt op Kerst, daarna is de volgende standalone weer aan de beurt. Can’t wait!

Bedankt voor de leuke vragen! Ik hoop dat de leden van Mustreadsornot genieten van IJsengel en van de verhalen met Tara & Diego ( Paradijsvogels, Casa Familia en Rio Grande). Tot ziens in de boekhandel!

Groetjes Nathalie Pagie

44370461_1022943347888327_3743491167321325568_n.jpg

Foto Jan van Galen

Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

Mustreads or Not in gesprek met Nicolette Molenaar – Verstoppertje.

In gesprek met Nicolette Molenaar

  • Voor degene die je niet kennen, kun je jezelf in een paar zinnen aan ons voorstellen…? Wie is Nicolette Molenaar?

Hoi! In mijn hart ben ik een echte Noord-Hollandse. Opgegroeid in Callantsoog en naar de middelbare school gegaan in Den Helder. Tot voor kort woonde ik in Schagen. Afgelopen zomer ben ik verhuisd naar Utrecht, maar gelukkig wonen mijn ouders nog in Callantsoog want ik mis (hun en) de zee wel!

Ik ben van huis uit juf, alleen nu even niet, en ik ben de trotse moeder van een zoon van vijf. 

photovisi-download (73)

  • Verstoppertje is je eerste boek, het is ontstaan nadat je een schrijfwedstrijd hebt gewonnen, was je altijd al van plan om te schrijven? Hoe is het allemaal begonnen?

Ja, altijd droomde ik er wel van om te schrijven, maar het bleef bij dromen. Totdat ik thuis kwam te zitten met een burn-out en ik de schrijfwedstrijden ontdekte. Ik vond het zo leuk om met een bepaalde opdracht te schrijven, dat geeft een beetje richting aan je fantasie.

photovisi-download (74)

Schrijven is iets dat je in alle rust kunt doen, en die rust had ik hard nodig. Tegelijkertijd kreeg ik er weer energie van omdat het zo leuk was om te doen!

images (1)

  • Hoelang doe je over een boek schrijven, het research werk en het schrijven op zich? Wat is het leukste het verhaal tot stand zien komen of de research? Hoe pak je je research aan, ga je zelf op onderzoek uit of gebruik je Google?

Ik ben eigenlijk een beetje een luie schrijver. Het liefst doe ik helemaal geen research. Maar je wilt ook dat je verhaal zo geloofwaardig mogelijk overkomt dus dan is het beter als sommige dingen kloppen met het echte leven. En als je dan research doet, krijgt je verhaal ook meer diepgang en body.

download (9)

Ik vind het het leukst om iemand te spreken, dan kun je ook lekker doorvragen. En als je iemand spreekt die ervaring ergens mee heeft, dan krijg je ook ins en outs mee die je niet meekrijgt via google. Voor kleine feiten over materiële zaken google ik meestal wel gewoon.

Over mijn eerste boek heb ik een jaar gedaan. Het is dan ook een dunnetje. Ik trek voor mijn volgende boek toch wel twee jaar uit. 

  • Wat wil je, mensen mee geven met jouw boek.

Het enige dat ik lezers mee wil geven met Verstoppertje, is even de tijd vergeten met een lekker spannend verhaal. Het thema van het boek was voor mij een beetje; met het kiezen van de makkelijke weg, kun je het jezelf heel moeilijk maken. Maar het boek is een thriller, het staat verder zo ver af van de werkelijkheid, ik heb er geen diepere bedoelingen mee.download (10)

  • Ben je al begonnen aan een nieuw boek, heb je al ideeën? En zo ja, welk genre kunnen we van je verwachten?

 Ja net! Ik heb ook een idee voor een roman maar waar ik nu aan werk is weer een thriller. Het wordt namelijk een het vervolg op Verstoppertje!

download (2)

  • Het boek speelt zich af in “mijn omgeving” heb je bewust voor de Noordkop gekozen?

 Ja, nouja, of dat helemaal bewust gaat. Ik begon met het idee van een kind dat onder het zand verdwijnt in de duinen. Als je dan zelf uit Callantsoog komt, laat je het toch niet in Zandvoort spelen. Ik vond het natuurlijk wel extra leuk om het dorp waar ik opgroeide te gebruiken als scene voor mijn boek.

  • De kracht van Social media is momenteel heel sterk, wat kunnen wij voor je betekenen? Ervaar je de kracht van de bloggers/ hobby recensenten ook zo of hecht je er geen waarde aan?

Als beginnend schrijver ben je denk ik compleet afhankelijk van mensen die je als het ware aandacht gunnen. Ik wist eerlijk gezegd niet af van de wereld van de ‘hobby’ recensent. Er gaat een wereld voor me open. Tot nu toe zijn de recensies ook overwegend positief, dat scheelt natuurlijk ook.

En zonder social media zou ik bijna geen lezers hebben, je hebt als je zelf je boek uitgeeft geen groot marketingbudget ofzo. Op deze manier bereik je toch een heleboel mensen.

photovisi-download (75)

  • Er wordt tegenwoordig weinig meer gelezen, vooral de jeugd heeft bijna geen boek meer in de hand, welk boek was jouw favoriet vroeger, en heb je altijd al een zwak gehad voor lezen en schrijven?

Dat hoor je veel, terwijl de jeugd die ik ken best van lezen houdt. Ik las vroeger zelf ook niet veel. Dat kwam pas later. Tenzij je een geboren boekenwurm bent, heb je als je jong bent misschien niet de rust om te lezen? Voor schrijven geldt denk ik hetzelfde. Je moet er een bepaalde rust voor hebben of er een bepaalde rust van krijgen. Zo lang dat er niet is, ga dan maar lekker andere dingen doen.

Mijn eerste boek was er trouwens een van de “Bianca te paard” serie van Yvonne Brill. Over dat eerste boek heb ik dan ook een jaar gedaan! Haha

  • Van welke auteur ben je zelf groot fan en is hij of zij grote voorbeeld?

Renate Dorrestein was dat. Van haar heb ik (bijna) ieder boek. Zoals zij, wil ik ook schrijven. Een beetje op de rand van wat zou kunnen (of eigenlijk net niet meer). Dat lijkt me ook heel leuk om te kunnen, maar dan heb ik nog een lange weg te gaan hoor!

images (3)

  • Van welke schrijver heb jezelf de meeste boeken in de kast en welke tips wil je onze lezers mee geven: “Welk boek moeten ze hebben gelezen?” en waarom?

Alle boeken van Renate Dorrestein dus.

photovisi-download (33)

 

Recensies·Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

Mustread or Not in gesprek met…; Marelle Boersma & Antoinette Kalkman Thrilleracademie

Mustreads or Not was erg benieuwd naar de nieuwe opleiding die je kunt volgen op de Thriller academie en wij vroeger Marelle en Antoinette hoe en waarom dit zo gekomen is.

 

  • Voor degene die jullie niet kennen (we kunnen het ons bijna niet voorstellen), kunnen jullie jezelf in een paar zinnen aan ons voorstellen…? Wie zijn Marelle Boersma en Antoinette Kalkman?

Marelle: ik ben auteur en schrijfdocent, beide met een missie om zo veel mogelijk mensen te laten kennismaken met verhalen die het waard zijn om gelezen te worden.

rond-portret.600x0

Antoinette: ik ben ondernemer, columnist en schrijver. De afgelopen 20 jaar heb ik meerdere bedrijven opgebouwd en er een echt merk van gemaakt. Ondernemen en schrijven heeft een grote overeenkomst. Voor beiden heb je een creatieve geest nodig en het vermogen om met anderen verbinding te maken.

rond-portret2.600x0

  • Marelle, jij organiseert al schrijfvakanties, waarom dan nog een academie erbij, wat kan hier meer of beter verteld worden dan bij jou in Portugal?

Marelle: De ThrillerAcademie is een droom die al jaren in mijn hoofd zit. Het leek me geweldig om de passie voor het schrijven te delen met veel meer mensen, waarbij je elkaar steunt in plaats van beconcurreert. Ik wil op deze manier de boekenwereld een beetje mooier maken. Dus het is niet zozeer beter of meer, het is dezelfde Marelle, met dezelfde expertise. We willen ook graag de lezer betrekken bij de thrillers die aangeboden worden. Schrijvers schrijven voor lezers. Dus waarom niet samen kijken hoe we boeken kunnen laten glanzen.
Mijn schrijfvakanties blijven overigens voorlopig nog in de huidige vorm bestaan.

dewereldmooiermaken-269x300

  • Waarom heb jij, Antoinette het idee dat gehad dat er een thriller academie moest komen?

Antoinette: Eerlijk gezegd komt dat idee van Marelle en heeft zij mij erbij gevraagd. Dat vind ik een hele eer overigens. Het credo binnen de bedrijven die ik heb groot gebracht is: ‘Maak de ander beter, dat komt uiteindelijk ook jezelf ten goede.’ Ik geniet ervan om een bedrijf of persoon te positioneren. Ik ben marketeer van oorsprong en vanuit dat vakgebied wil ik waarde toevoegen. Daarnaast is schrijven mijn passie en mag ik in de ThrillerAcademie die twee zaken combineren. Je zult begrijpen: ik sta te springen om aan de slag te gaan en schrijvers te helpen om een schare fans om zich heen te verzamelen en van de auteur een ‘merk’ te maken.

photovisi-download (10)

  • Er zijn best wel wat thrillerauteurs en uitgevers, waarom hebben jullie voor elkaar gekozen?

Marelle: Ik waardeer Antoinette vooral om wie zij is en hoe ze in het leven staat. Daarin herken ik haar. Dat is een belangrijke basis.

Antoinette: We vullen elkaar aan in de kennis en ervaring die we elk hebben op de verschillende onderdelen die we in de ThrillerAcademie onderbrengen en op die manier kunnen we van A tot Z voldoen aan de behoeftes van de schrijver én de lezer.

  • Wat kunnen we er ons bij voorstellen zo’n academie, zit je in de schoolbanken, is het online lesgeven of………en krijgt iedereen een diploma als ze geslaagd zijn?

De ThrillerAcademie is net wat spannender dan een ‘gewone’ schrijfschool. Het gaat om de complete route voor de schrijver: van verhaalidee tot het boek. Zelfs tot aan de lezer!

3

Want: we willen ook de lezer bij het proces betrekken, wat bij veel andere schrijfopleidingen wordt vergeten. Hoe tof is het om als lezer het gevoel te hebben een klein steentje te kunnen bijdragen door bijvoorbeeld lezersbijeenkomsten, proeflezen of het delen van een leeservaring. Schrijvers schrijven voor de lezer, dus die dragen we op handen.

We bieden online cursussen aan, workshops op locatie, schrijfweekenden, schrijfweken, en alles wat we verder nog gaan bedenken (of al bedacht hebben en nog even geheim willen houden) Het diploma is in ons geval niet één papiertje, maar dat boek waar veel beginnende schrijvers al een hele tijd van dromen.

photovisi-download (11)

  • Marelle, ga je het schrijf coachen helemaal via de academie doen of blijf je ook nog persoonlijke schrijfcoach en hoe zit het met je schrijfvakanties, blijven die nog wel bestaan?

 Marelle: Voorlopig blijft mijn aanbod nog gewoon intact, omdat ik ook veel mensen help met een levensverhaal, een young adult of een kinderboek. Bovendien zitten we nog in de opstartfase. Maar de ThrillerAcademie wordt groot, let maar op!

Ik geloof in de ThrillerAcademie, omdat dit méér is dan alleen het schrijfonderdeel. Het is het complete plaatje om een boek te schrijven. Daar ga ik voor!

  • Antoinette er stond een hele mooi quote op je tijdlijn “Soms moet je veranderen om jezelf te blijven” kun je toelichten waarom dit op jou slaat?

Ik vind het belangrijk om vast te houden aan je intrinsieke motivatie. Daarom stel ik mezelf regelmatig de vraag: waarom doe ik dit? Als ik daar geen goed antwoord op kan geven, ben ik niet goed bezig. Iedereen wordt wel eens opgeslokt door de waan van de dag. Of je doet dingen ‘omdat je die al jaren doet’ en blijf je die doen terwijl het misschien wel eens tijd wordt om ergens voor te gaan waar je meer motivatie uithaalt. Ik ben inmiddels 20 jaar ondernemer in de zakelijke financiële branche en ik merk dat ik meer de behoefte heb om af en toe eens achterover te leunen en te mijmeren. Het hoofd leeg te maken en verhalen te laten binnenstromen, die vervolgens dan weer op papier moeten komen. Op een andere manier creatief zijn en daar verschrikkelijk veel energie van krijgen. Dat betekent die quote voor mij.

7

  • Antoinette je bent erg sportief en strijd tegen ALS, totaal iets anders als een thrilleracademie, kun je uitleggen wat dit voor je betekent?

Wat mooi dat je dit vraagt! Zo sportief ben ik niet hoor. Ik ben wel erg doelgericht. Tegen mijn dochters zeg ik vaak: ‘Als je echt iets wilt, dan lukt het ook.’download (1)

Een van mijn collega’s is enkele jaren geleden getroffen door ALS. Na zo’n bericht voel je je onmachtig. We hebben samen met hem en het hele bedrijf de onmacht omgekeerd in daadkracht en hebben tweemaal meegedaan aan de Amsterdam City Swim en afgelopen jaar met de TourduAlS. Inmiddels is onze collega overleden, maar voor ALS is nog geen oplossing. Daarom gaan we door met aandacht vragen, geld inzamelen, net zo lang totdat er een oplossing en adequate behandeling is voor ALS. En als ik daarvoor het snot voor de ogen moet trainen en de Mont Ventoux op moet fietsen dan moet dat maar. Ik kan het nog, ik ben gezond. En afgelopen week is bekend geworden dat er voor een klein deel van de patiënten mogelijk een behandeling is gevonden die deze slopende ziekte bij hen kan stoppen. Het is een hele kleine vooruitgang, maar het begin is er. En voor ons dus een enorme stimulans om door te gaan. Onze activiteiten kan je volgen via swimfortim.nl.7

  • Marelle druk, druk, druk, nog wel tijd om een nieuwe thriller te schrijven? En blijf je wel openstaan voor kritiek positief of negatief nu jezelf les gaat geven aan andere thrillerauteurs? Lijkt ons best moeilijk om daar open voor te staan als je al zoveel hebt geschreven.

Inderdaad lekker druk. Dát is precies de reden dat die ThrillerAcademie er nu mocht komen. Mijn schrijfvakanties worden prima gewaardeerd (In Schrijven Magazine rapportcijfer: 9,1); een prachtig compliment! Maar dit betekent ook dat ik veel aanvragen krijg die niet in dit format passen. Schrijven bestaat niet alleen uit schrijven… En dus is een samenwerking met anderen een logische stap.

Lesgeven aan andere thrillerauteurs doe ik al zo’n tien jaar, dus wat dat betreft verandert er niet zo veel. Het totale aanbod wordt veel breder, waardoor we echt van start (een idee) tot finish (het boek) kunnen ondersteunen.

Openstaan voor kritiek? Natuurlijk, je kunt van kritiek alleen maar leren. En aangezien ik een gewoon mens ben, mag ik mijn hele leven leren. Ook lezers veranderen, dus door alle lezerservaringen blijven we graag in contact met de lezers. Ook dát is de nieuwe aanpak van de ThrillerAcademie. Wist je dat lezers ook van harte welkom zijn bij de eerste Thrillermiddagen?

photovisi-download (12)

En tijd voor een nieuwe thriller? Ciao Sicilia ligt inmiddels bij De Crime Compagnie. En er zit alweer een nieuw Ik-vertrek verhaal in mijn hoofd. No worries! Ik verwacht dat Ciao Siclia in het voorjaar van 2019 (maart?) in de boekhandel ligt.

photovisi-download (15).jpg

 

 

 

Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

Mustreads or Not in gesprek met…; Tom Bergs

  • Voor degene die je niet kennen, kun je jezelf in een paar zinnen aan ons voorstellen…? Wie is Tom Bergs?

Ik ben dus Tom (verrassing!) en word in december 31 jaar oud. Beroepshalve ben ik werkzaam als administratief bediende bij de politie en in mijn vrije tijd ben ik een beetje met van alles bezig. Ik schrijf artikels voor een voetbalwebsite, schrijf artikels voor een showbizzwebsite, schrijf jeugdverhalen en ik schrijf misdaadromans voor volwassenen. Kortom, een veelzijdige schrijver die alles combineert met een voltijdse baan bij de politie.

photovisi-download (4)

  • Hoe ben je schrijver geworden, heb je dit altijd al gedaan, of was het een wens en ben je je droom achter na gegaan?

Dat is eigenlijk heel gek gekomen. Toen ik in het middelbaar (kennen jullie dat in Nederland?) zat, was ik iemand die heel veel achter de lesboeken zat. Helaas waren de studiemomenten op school voor en na een examen niet echt aan mij besteed. Ik kon me nooit echt goed concentreren in zo’n groep. Ik las in die periode maar twee auteurs: Pieter Aspe en Appie Baantjer.

photovisi-download (5)Op zeker ogenblik had ik er niet beter op gevonden om wat papier en een pen te nemen en wat neer te schrijven dat kon doorgaan voor wat ik toen het begin van een politiethriller noemde. Voor alle duidelijkheid: ik was toen 14 jaar en kende de politie enkel van de boeken. Als ik dat nu, met de kennis die ik nu uit het echte leven heb, herlees, trekt dat natuurlijk op niet veel. Maar het was een begin. In 2010, ik was toen al anderhalf jaar aan het werk bij de politie, vroeg en collega mij of ze het eens mocht lezen. De dag nadien gaf ze het me terug en vond ze dat ik er terug mee moest beginnen. En zo geschiedde. Ik begon enkele weken later aan de eerste pennentrekken van wat vijf en half jaar later “Dubbelleven” zou worden. Al was ik van één ding wel zeker: als ik het zou schrijven, moest het alleszins politioneel juist zijn. Daarvoor kon ik gelukkig op het werk bij de échte recherche aankloppen.

3

  • Hoe ziet jouw schrijfproces eruit? Heb je bepaalde rituelen waar je mee begint. Waar haal je je inspiratie vandaan?

Tot hiertoe had ik nog niet meteen een ritueel of echte volgorde die ik hanteerde. Ik ben wat dat betreft nog zoekende en ga regelmatig eens te raden bij andere schrijfcollega’s. Toni Coppers zei me ooit dat hij er meer dan een maand over deed vooraleer er een letter op papier kwam. Hij spendeert blijkbaar veel tijd aan een zorgvuldige synopsis en werkt vervolgens zowat elke zin van die synopsis uit als hoofdstuk, met als doel te vertellen wat er eigenlijk in die zin stond. Vervolgens neemt hij zijn tijd voor een logische indeling en pas dan gaat hij aan de schrijftafel zitten. Dat is misschien ook nog wel het proberen waard voor mij. Inspiratie haal ik niet meteen bij of uit iets. Dat komt zoals het komt. Soms zelfs helemaal niet. Al wil ik wel het misverstand uit de wereld helpen dat sommige mensen denken dat ik op het werk échte cases opzoek om ze dan uit te schrijven. Dat is natuurlijk niet zo en zou ik uiteraard ook helemaal niet mogen.

photovisi-download (6)

  • Hoe lang doe je gemiddeld over een boek, word je hierin vrijgelaten of zit de uitgeverij toch wel met een bepaalde tijdsdruk achter je? Heb je veel proeflezers, of is de uitgeverij de bepalende factor?

Ik ben sinds deze zomer van uitgever veranderd. De Nederlandse uitgever Mira Loves Books heb ik ingeruild voor de Vlaamse uitgeverij Het Punt. Niet dat ik niet tevreden was van mijn vorige uitgever, verre van, maar Het Punt had met een aansluiting bij Standaard Boekhandel en standruimte op de Antwerpse Boekenbeurs wel enkele troeven in handen die mijn vorige uitgever niet had. Noch Mira Loves Books, noch Het Punt hebben mij ooit tijdsdruk opgelegd.

4a.jpg

Dat zou ik ook niet kunnen. Ik ben werkelijk een zeer trage schrijver. Ik schrijf liever een minder aantal kwalitatieve boeken, dan veel half en halfs. Maar wel alle begrip voor collega’s als pakweg een Sterre Carron die wél slagen in de combinatie van de twee. Als verzachtende omstandigheid voor mezelf roep ik echter graag in dat ik nog fulltime werk en zij fulltime auteur zijn. Om je een idee te geven: “Dubbelleven” heeft me 5,5 jaar gekost, “Wraakzucht” 3,5 jaar. Proeflezers heb ik bewust heel weinig. Een collega vanop het werk, een collega-auteur, een boekenlezer en een taalkundige.

  • Wat wil je, mensen mee geven met jouw boek.

Daar kan ik nu eens echt zeer kort op antwoorden. Aangezien detectives niet meteen een onderliggende boodschap hebben, hoop ik vooral dat ik mijn lezers een aangename leestijd kan bezorgen. Een leestijd waarbij ze op een eenvoudige en relaxte manier ook wat inzicht krijgen in de werking van de Belgische politie.

download (2)

  • Je hebt kinderboeken geschreven en nu dus detective, zouden we nog iets anders van je kunnen verwachten, thrillers of romans?

Ik heb mijn allerlaatste punt zeker nog niet gezet, laat dat een geruststelling zijn. Goh ja, wie weet. Momenteel houd ik het nog even bij mijn jeugdverhalen en mijn verhalen rond Johan Pieters en Sophie D’Hondt, maar nog geen idee wat de toekomst zal brengen.

  • Wat is jouw leukste/mooiste/ontroerendste ervaring aan de tijd dat je schrijft?

Dat zijn best wel een aantal mooie herinneringen. Het eerste wat ik me zo meteen voor de geest kan halen, is ongetwijfeld die keer in 2014 toen Kris (van der Sande) en ik in Standaard Boekhandel Haacht gingen voorlezen uit het Junior Monsterboek 3, waar ons allereerste jeugdverhaal in stond dat we ooit samen schreven. De winkel stroomde toen vol met kinderen die kwamen luisteren naar ons verhaal. Waaronder een meisje van tien jaar. Zij was zo in de ban van ons verhaal, dat ze steeds dichter bij ons schoof met haar stoel. Tot haar moeder haar kwam wegsleuren omdat ze naar huis wou. Het meisje heeft nog een scène gemaakt in de winkel, maar de moeder gaf niet toe. We hadden wel wat te doen met het meisje en konden daar als auteurs moeilijk in tussenbeide komen, maar het was tegelijkertijd wel een heel mooi compliment.

photovisi-download (8)

 

Een ander leuk gegeven vond ik dat, toen ik in 2015, voor het eerst kennismaakte met Toni Coppers, hij onmiddellijk zei “Ha, jij bent toch die man die politieverhalen schrijft over Haacht”. Ik zweer je dat mijn voeten toen heel even van de grond kwamen als je te horen krijgt dat zo’n gevierd schrijver al van je gehoord heeft. Ik was ook al aanwezig op een verjaardagsfeestje van een van mijn lezers Maar misschien wel de strafste stunt van allemaal is dat Johan en Sophie (mijn personages) werkzaam zijn bij de Lokale Politie Boortmeerbeerk/Haacht/Keerbergen, waar ik zelf ook al jaar en dag woon. Zelf werkte ik altijd in Zaventem bij de politie, maar mede dankzij mijn boeken heb ik op 1 mei van dit jaar zélf de overstap gemaakt naar de politiezone waar mijn fictieve speurders aan het werk zijn. En dat bevalt me tot hiertoe uitstekend.

  • Er zijn tegenwoordig veel mensen die de pen op pakken, heb je hier nog tips voor, waar moeten zij aan voldoen om zich te onderscheiden?

De belangrijkste tip is volgens mij vooral om jezelf te blijven. Ik heb ook het warm water niet uitgevonden en denk dus ook niet dat ik in één of ander element harder uitblink dan een ander. Belangrijk is vooral plezier te hebben in je schrijven en met veel passie een verhaal op papier te zetten. download (3)Ook ik ben bij veel uitgevers tegen een muur gelopen, maar als je blijft geloven in jezelf is er vroeg of laat weleens een deur die opent. Het klopt dat er vele honderden auteurs zijn in Vlaanderen en Nederland alleen al, maar ik ben ervan overtuigd dat er voor elke auteur wel ergens een publiek bestaat. Zeker weten!

  • De kracht van Social media is momenteel erg sterk, wat kunnen wij voor je betekenen? Hebben Blogs meerwaarde voor jouw boeken? Hoe ervaar je de verschillende kritieken opbouwend, lovend en soms wellicht ook minder positief?

Wie mij goed kent, gaat nu al gelachen hebben bij het lezen van deze vraag. Ik ben iemand die onnoemelijk veel belang hecht aan sociale media, blogs, groepen en sites als Goodreads. Interactie met de lezers is één van mijn paradepaardjes. Ik sta erg open voor alles en iedereen en ben ook razend benieuwd wat mensen van mijn schrijfsels vinden. Ik neem ook elke commentaar, goed of slecht, ter harte en ga ermee aan de slag. Van een negatieve recensie slaap ik dagenlang slecht. Niet zozeer omdat ik niet tegen kritiek kan, want daar steek je tenslotte wat van op en groei je ook als auteur. Ik vind het vooral persoonlijk jammer dat ik er op dat moment niet in geslaagd ben om de lezer een aangename leestijd te bezorgen. Met een gemiddelde prijs van 20 euro blijft een boek nog altijd een aardig prijskaartje hebben. Als ik weet dat mensen voor mijn boeken betalen en hem niet goed vonden, ja dan vind ik dat ik als auteur gefaald heb. Anderzijds neem ik dan ook wel de elementen mee waarom ze hem niet goed vonden. Daar kan ik in een volgend verhaal dan weer mee aan de slag.

  • Er wordt tegenwoordig weinig meer gelezen, vooral de jeugd heeft bijna geen boek meer in de hand, welk boek was jouw favoriet vroeger, en heb je altijd al een zwak gehad voor lezen en schrijven?

Dat durf ik eigenlijk wat te weerleggen. Ik vind dat de jeugd tegenwoordig meer leest dan toen ik zelf klein was. Er is natuurlijk ook een pak meer variatie in alle interessegebieden, dat scheelt hem ook. Zelf was ik hoegenaamd geen lezer. Er waren slechts twee auteurs die ik als kind graag las: Guy Laenen en Rob Baetens. Van die laatste was ik meteen verkocht toen hij halfweg jaren negentig het boek “Verrassing op de Pinta” kwam voorstellen in de bibliotheek van Haacht.

photovisi-download (7)

Vanaf dan heb ik élk boek van Rob gelezen. Nadien was hij jaren gestopt met schrijven en verloor ik hem ook uit het oog. Tot hij een zevental jaar geleden bij Uitgeverij Kramat kwam aankloppen en ik hem weer gevonden had. Rob schreef ook sinds 2012 mee aan élke editie van het Junior Monsterboek. En raad eens wie er in 2014 met zijn allereerste gepubliceerde verhaal ooit voor Rob stond in die bundel? Jawel, ik! Wat is de wereld toch klein.

  • Van welke schrijver heb jezelf de meeste boeken in de kast en welke tips wil je onze lezers mee geven: “Welk boek moeten ze hebben gelezen?” en waarom?

Dat zal niemand verwonderen dat dat Pieter Aspe is. Hij is mijn grote inspiratiebron geweest, al van bij het begin. Ik ben verzot op de boeken rond Pieter Van In en Guido Versavel. Nog van ver voor er een televisiereeksrond gemaakt werd. Intussen heb ik alle 39 boeken en diverse zijprojecten van hem in mijn kast staan. Stuk voor stuk gesigneerd! Voorts heb ik ook alle boeken van Sterre Carron, Toni Coppers, Rudy Soetewey, Christine Bols, Peter Geelen en Bart Debbaut. Welk boek ze zeker moeten lezen? Alle boeken van iedereen 🙂 Elke auteur heeft er immers op zijn of haar manier hart en ziel in gestoken.

photovisi-download (9).jpg

  • Caroline heeft Dubbelleven en Wraakzucht gelezen en was onder de indruk, waarom wilde je je boeken “vertalen” in ieder geval meer Nederlandse woorden erin.

Zoals ik eerder al aangaf, luister ik graag naar mijn lezers. Toen ik destijds met “Dubbelleven” voor de dag kwam was mijn doel duidelijk: 250 boeken verkopen in regio Haacht. Uiteindelijk werden er dat 1.300 in heel Vlaanderen en heel Nederland. Ik kreeg er de terechte commentaren dat het nogal lokaal geschreven was en, vanuit Nederland, dat het bij momenten té Vlaams was. Ook met die commentaren ben ik aan de slag gegaan bij het schrijven van “Wraakzucht” en werd ook “Dubbelleven” opnieuw onder handen genomen. Alle overbodige straten eruit en alle té Vlaamse woorden geschrapt. Maar geen paniek hoor. Een Vlaming zal niet merken dat er woorden veranderd zijn en een Nederlander evenmin. Daar werd zeer zorgvuldig mee omgesprongen en voor elk ‘moeilijk’ woord lang gezocht naar goede alternatieven die gangbaar zijn in beide ‘talen’.

download (5)

  • Wil je nog iets met ons delen wat we niet aan je hebben gevraagd?

Niet meteen. Op het feit na dan dat ik het ge-wel-dig vind dat zoveel mensen “Dubbelleven” gelezen hebben en ik bij zoveel leesgroepen, blogs en dergelijke mag horen. Ik vind het heerlijk via die weg zoveel lezers te kennen.

  • Zien we je trouwens nog op de boekenbeurs en met welke boeken en wanneer ben je daar?

Zeker en vast! Zowel bij Uitgeverij Het Punt als Uitgeverij Kramat. Wanneer ik er zal zijn, weet ik nog niet. Uitgevers hebben dagen en weken puzzelplezier om iedereen ingepland te krijgen. Ik hoor het wel tegen dat het zover is. Ik zou zeggen: check binnenkort zeker mijn website of die van de Boekenbeurs!  http://www.tombergs.be/#/home

12