Blogtour·Recensie van Elsa·Recensies·Young Adult

Apollo’s ondergang – Rom Molemaker #blogtour #UitgeverijHolland

Apollo’s ondergang – Rom Molemaker

“Ik vind het boek een aanrader voor de beoogde doelgroep.”

  • Auteur: Rom Molemaker
  • Uitgever: Uitgeverij Holland
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789025114497
  • oktober 2019
  • 160 pagina’s

9200000115887969.jpgAchterflap

Als iemand me had kunnen garanderen dat ik Apollo nooit meer zou tegenkomen, echt mijn héle leven niet, dan zou ik dat van harte toegejuicht hebben. Want hij is de gevaarlijkste misgeboorte die bestaat. De kans dat ik hem ombreng is groter dan de kans dat ik hem alleen maar in elkaar sla.

En als er iemand is die denkt dat dit bij wijze van spreken is, heeft hij het mis.

Mijn leeservaring

Moon (Kager, één van mijn drie directe blogcollega’s) was degene die mij attendeerde op de Facebook post van Uitgeverij Holland waarin zij vroegen om geïnteresseerde boekenbloggers voor de blog-tour rondom ‘Apollo’s ondergang’. Moon kent mijn smaak wat betreft boeken goed dus ik was er dan ook niet over verbaasd dat ik na het lezen van de flaptekst gelijk enthousiast was en heb mij dan ook meteen ingeschreven voor de blog-tour.

Rom Molemaker heeft al behoorlijk wat jeugd en Young Adult boeken op zijn naam staan maar toch is dit het eerste boek wat ik van hem lees. Ik had dus totaal geen verwachtingen van zijn schrijfstijl of iets dergelijks en ging onbevooroordeeld aan ‘Apollo’s ondergang’ beginnen.

De cover van het boek vind ik opvallend en spreekt mij aan door de donkere kleurstelling, de glanzende zwarte takken die over de voorkant lijken te kruipen en tegelijkertijd op aderen in een oog lijken. Het heeft een duistere, spannende uitstraling en zorgt bij mij voor nieuwsgierigheid naar het inhoudelijke verhaal.

De proloog is kort maar krachtig en intrigeert op zo’n manier dat je wilt weten wat eraan vooraf is gegaan. Het maakt tegelijkertijd een soort van belofte voor de rest van het verhaal, in ieder geval vergroot het “hier klopt iets niet” gevoel. Oftewel gauw tijd om verder te lezen.

“Slaap is een weg die over heuvels en door dalen loopt. Boven op de heuvels is de slaap het lichtst.”

Het verhaal wordt vertelt vanuit één hoofdpersonage, Lester. Vanuit zijn beleving observeer je, maak je mee en vorm je eigen gedachtes over wat er gaande is. De jeugdinstelling waarin hij verblijft zie je door zijn ogen. Die instelling komt op mij overigens realistisch over en komt dicht in de buurt van mijn voorstelling over de jeugdinstelling waar ik vroeger altijd langs kwam met de trein.

Ondanks dat het een goede les betreft in deze YA die uiteindelijk aanbod komt en er behoorlijk wat realiteitszin naar bovenkomt blijft het voor mij enigszins voorspelbaar wat er gaat gebeuren, hoe het zal verlopen en af zal lopen. Ik vind dit niet erg want heb alsnog met interesse het verhaal gelezen en vind het een aanrader voor de Young Adult doelgroep. De doelgroep die zich denk ik gemakkelijker kan identificeren met het hoofdpersonage en de personages eromheen.

“Ze gingen zonder iets te zeggen bij me staan, links van me, rechts van me en achter me.”

De schrijfstijl leest comfortabel, moeiteloos en vlot. Heel soms vind ik dat er wel iets meer afwisseling in woord en zins-gebruik mag zijn maar dat is smaak gebonden en niet van verder belang. Er wordt subtiel gebruik gemaakt van beeldspraak wat ik bijzonder waardeer altijd, omdat het net wat meer diepgang geeft aan een gevoel van een karakter. Geen idee waarom maar ik hou nu eenmaal van metaforisch taalgebruik en stel mij gemakkelijker visueel voor hoe het zal zijn of zal voelen.

 “De oppervlakte van het meer was vlak en stil met hier en daar een kleine rimpel. Daaronder lag een donkere diepte die niemand kon zien.”

Ik vind het boek een aanrader voor de beoogde doelgroep. Zelf zal ik minder snel een volgend boek van de schrijver pakken om te lezen maar ik heb wel met plezier dit verhaal gelezen. Bedankt Uitgeverij Holland dat ik deel mocht nemen aan de blog-tour rondom ‘Apollo’s ondergang’.

Lieve leesgroet, Elsa.

@Kobobooks·Recensie van Elsa·Recensies·Young Adult

Perfectly preventable deaths – Deirdre Sullivan “Verhaal is doorspekt met heerlijke droge Engelse humor.”

Perfectly preventable deaths – Deirdre Sullivan

“Ook al viel ik in de eerste instantie voor de cover, het verhaal heeft mij zeker ook vermaakt!”  

  • Auteur: Deirdre Sullivan
  • Uitgever: Hot Key Books
  • Engelstalig
  • Paperback
  • 9781471408236
  • mei 2019
  • 368 pagina’s

Achterflap

9200000098549751.jpgSixteen-year-old twins Madeline and Catlin move to a new life in Ballyfrann, a strange isolated Irish town, a place where the earth is littered with small corpses and unspoken truths. A place where, for generations, teenage girls have gone missing in the surrounding mountains. As distance grows between the twins – as Catlin falls in love, and Madeline begins to understand her own nascent witchcraft – Madeline discovers that Ballyfrann is a place full of predators. And when Catlin falls into the gravest danger of all, Madeline must ask herself who she really is, and who she wants to be – or rather, who she might have to become to save her sister.

Mijn leeservaring

Dit boek was ik al een aantal keer tegengekomen in de boekhandel en elke keer weer stond ik ermee in mijn handen. Uiteindelijk heb ik het mijzelf dan toch gegund om het boek te kopen. Ik werd vooral aangetrokken door de toffe cover waarop je een glazen stolp ziet waarin van alles te zien is. Onder andere griezelige items zoals een schedel, een bot en zelfs een zwarte raaf. Wat wel een grappig toeval is dat ik later ontdekte dat degene die de cover illustratie gemaakt heeft een naamgenoot van mij is, zij heet namelijk ook Elsa (Klever).

De ondertitel is ‘Bones in the mountains, magic in the blood’, wat nog zo’n trigger voor mij is. Aangezien ik dol ben op griezelverhalen zoals jullie ondertussen wel weten en altijd het magische zoek in de Fantasy verhalen die ik lees. Ik kon dit boek dus niet langer ongelezen laten.

“The more you get to know people, the more broken it seems we all are. Is that what growing up is? The world hurting you over and over and over again.”

Gelijk toen ik begon met lezen merkte ik dat het verhaal een donkere, melancholische inslag heeft. Vooral door het karakter van één van de hoofdpersonages, Maddy, maar wel op een heerlijke manier vermengt met sarcastische humor. Maddy is ook degene vanuit wie je als lezer zijnde het verhaal meekrijgt. Tevens leer je door haar de andere personages kennen. Waaronder haar tweelingzus Catlin.

“Her eyes are empty, the shadows underneath bruise-dark. They look like someone’s gouged them on her face with clumsy thumbs.”

De karakter weergeving geeft het geheel absoluut de Young Adult sfeer, het genre waaronder dit boek valt. Niet alleen doordat de hoofdpersonages zestien zijn maar ook door wat er inhoudelijk allemaal gebeurd in het boek. De personages mogen zich dan bevinden in een typerende Engelse folk sfeer toch door het niet altijd maken van juiste keuzes, zelfinzicht, verdriet, liefde enzovoort hebben zij wel een herkenbaarheid die het voor de lezers gemakkelijker maakt met hen verbinding te voelen en mee te leven met hun avontuur.

“I wish I were a ghost and not a girl.”

Naast dat het verhaal een duistere, mysterieuze ondertoon heeft zit er ook flink wat droge humor in de opmerkingen die zo nu en dan gemaakt worden door de personages. Het leuke aan de schrijfstijl van Deirdre Sullivan in dit boek vind ik dat het typisch Brits betreft, waardoor het even wennen is met lezen maar als je er eenmaal in zit het voor mij gemakkelijk weg las. En juist daardoor ook doorspekt is met een ander soort humor dan je treft in Nederlandstalige boeken.

“Like a villain in a computer game who just. Won’t. Die.”

De andere karakters die je tegenkomt in dit verhaal zijn ook boeiend neergezet en passen in de setting die voor mij ook ergens doet denken aan de Engelse televisieseries die ik vroeger keek. Zoals onder andere ‘The Queens nose’ en ‘Around the Twist’. En ook aan de hedendaagse serie op Netflix ‘The chilling adventures of sabrina’. Die laatste meer vooral vanwege het donkere, occulte sausje dat over het verhaal ligt.

“I never thought about her asleep before. She doesn’t seem the type. Unless it was with one eye open, watching.”

Ik vind het fijn dat ik uiteindelijk toch het boek gekocht heb want ik heb genoten van dit originele verhaal. Wat in zijn volledigheid heerlijk griezelig is, bedachtzaam overkomt en daardoor een rustig leestempo creëert, magisch is maar niet overdreven en intelligent geschreven aanvoelt.

“There are no wolves, but people can be wolves.”

Ik ben door dit boek nieuwsgierig geworden naar toekomstige verhalen van de schrijfster. Benieuwd of ze in dit licht macabere YA genre blijft schrijven dat zo nu en dan voor mij haast poëtisch aandoet. Ik hou het in ieder geval in de gaten.     

Lieve leesgroet, Elsa.

Dit boek is ook te lezen/luisteren met het Kobo-plus abonnement! #thekobolife @Kobobooks.com

Recensies·Recensies van Caro·Young Adult

Duivels spel – Inge Verbruggen “een ya thriller, die je meteen op het puntje van je stoel laat zitten”.

Duivels Spel – Inge Verbruggen

“Een ya thriller, die je meteen op het puntje van je stoel laat zitten.”

  • auteur: Inge Verbruggen
  • uitgeverij: Clavis Young Adult
  • Nederlands 
  • Hardcover 
  • 9789044837094 
  • Druk: 1 
  • november 2019

Achterflap:

9200000114363494Een zenuwslopende jeugdthriller over vriendschap, liefde, wraak en geloven in jezelf. Voor young adults.
Geocaching is leuk … Toch? Van de ene op de andere dag is Lynseys vriendje Noah van de aardbodem verdwenen. Spoorloos. Lynsey weigert te geloven dat hij haar zomaar in de steek heeft gelaten en staat voor het moeilijkste raadsel ooit. Samen met haar bordercollie Max gaat ze naar hem op zoek in alle uithoeken van België en Nederland, als een gevaarlijk spelletje geocaching. Al gauw komt Lynsey erachter dat ze Noah helemaal niet zo goed kende als ze dacht.

Mijn leeservaring:

Het heeft even geduurd voor Inge Verbruggen een tweede ya thriller had geschreven, maar dan zet ze ook wel even een geweldig spannende ya neer.

De cover is heel aantrekkelijk en uitgeverij Clavis heeft er een mooie hardcover van gemaakt. Je ziet een bos en in de bomen verstopt een jongen en een meisje. Op de voorgrond een jongen met een rugzak, die het bos in gaat. Voor mij een boek wat ik meteen zou oppakken. Verder weet ik dat het over geocache gaat, een spel wat populair is onder jong en oud en over de hele wereld wordt gespeeld.

Een spel waarbij je via coördinaten een cache moet vinden met daarin een logboekje en soms een tracker, een fysiek spelonderdeel, die je mee kunt nemen en in een andere cache kunt stoppen. Zelf heb ik een minibieb in Den Bommel met een cache erin verstopt en hoe leuk was het om het volgende te lezen:

‘Toch zou ik heel graag de twee volgende haltes hier in Nederland nog willen doen.

Ik heb het je beloofd, dus we rijden verder naar dat dorpje in Gelderland en naar Den Bommel, aan de kust.

Het boek is geschreven in twee tijden. Het heden, vertelt in de ik vorm door de hoofdpersonage Lynsey en het verleden, waarin het verhaal verteld wordt over vier geocache vrienden. Het verhaal begint met een proloog waar je al meteen kippenvel van krijgt. Wat hebben deze twee verhalen met elkaar te maken, tijdens het lezen kom je hier langzaamaan achter.

Boven de hoofdstukken in het heden, staan weekdagen en de hoofdstukken uit het verleden worden aangegeven met de titel TOEN en een tekeningetje van een geocache wereldbol.

74680653_846318772450080_8278335964510683136_n.jpg

Het verhaal begint met Noah, Lynsey en hond Max. Max is de hond van Lyndsey en samen lopen en spelen ze heel wat af, om de energie die beide hebben te laten verdwijnen. De vriend van Lynsey, Noah is in staat zijn vriendin met haar ADHD rustiger te laten worden, door haar te laten focussen op andere “belangrijke” zaken. Tenminste, wat is er nou zo belangrijk aan het goed opruimen van een spelletje scrabble.

‘Let erop dat alle blokjes compleet zijn Lynsey’, maant hij. ‘Een spel dat niet compleet is, is waardeloos.’

Wanneer van de één op de andere dag Noah verdwijnt, gaat Lynsey op onderzoek uit. Noah zou nooit zomaar zonder iets te zeggen uit Lynsey haar leven verdwijnen, niets wees hier op. Of toch! Samen met hond Max probeert ze kleine hints, die ze denkt van Noah te hebben gekregen op te zoeken. Ze krijgt haar zus zover haar te helpen.  Maar met gevaar voor eigen leven, maar ook die van haar zus en hond, probeert ze te achterhalen waarom Noah is verdwenen en wat hield hij voor haar verborgen.

De verleden tijd gaat over vier vrienden, tenminste vrienden, ze gaan één keer in de week met elkaar geocachen en verder zien ze elkaar niet. Maar sommige van de vrienden willen het geocachen naar een hoger level brengen en ze besluiten om zelf dingen te gaan verstoppen. Maar de levels gaan steeds hoger en worden zelfs gevaarlijk.

Een ya waar je goed je hoofd bij moet houden, want wie is nu eigenlijk wie in het spel.

Inge Verbruggen zet met dit Duivels Spel een spannende, gevaarlijke, huiveringwekkende, zeer goed geschreven ya neer met veel plotwendingen en een emotioneel einde. Voor de jeugd die van spanning en sensatie houdt.

Lieve leesgroet Caroline

Recensie van Elsa·Recensies·Young Adult

Ziel van het zwaard – Julie Kagawa “Fantastische serie, vanaf eerste deel al aan verknocht!”

Ziel van het zwaard – Julie Kagawa

“Dit verhaal heeft mij vanaf het allereerste moment gegrepen, niet meer los gelaten, indruk gemaakt en bovenal wil ik gewoon dolgraag weten hoe het verder gaat!” 

  • Auteur: Julie Kagawa
  • Uitgever: Harper Collins
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789402703689
  • juni 2019
  • 416 pagina’s

Achterflap

Juiste afbeelding Blog item - Blogbanner (1).jpegDeel 2 van de Schaduw van de vos-serie

De demon kamigoroshi is ontsnapt…

Eens in de duizend jaar, wanneer een nieuw tijdperk aanbreekt, krijgt degene die op dat moment eigenaar is van een geheimzinnige perkamentrol een geweldige kans. Hij of zij kan de grote Kami-draak aanroepen en een wens doen.

De nieuwe tijd is bijna daar, en boze krachten zijn eropuit om de rol in handen te krijgen. Tot nu toe is het de zestienjarige Yumeko gelukt de drakenrol uit handen van de vijand te houden. Ze is al een eind op weg om haar stukje van de rol naar de tempel te brengen, waar het veilig is.

Maar dan dient zich een nieuwe vijand aan: een levensgevaarlijke demon, die eeuwenlang gevangen zat in een vervloekt zwaard, is ontsnapt en heeft bezit genomen van Kage, de jongen die had beloofd haar te beschermen…

Mijn leeservaring

Door het lezen van het eerste deel ‘Schaduw van de Vos’ was ik gelijk verknocht aan het avontuur van Yumeko en haar mede reizigers! Dankzij Harper Collins kreeg ik gelukkig het tweede deel ‘Ziel van het zwaard’ als recensie-exemplaar en nu is het weer wachten op het vervolg. Maar laat ik eerst met jullie delen waarom ik ook na het lezen van deel twee nog steeds verslingerd ben aan dit omvangrijke, bijzonder mooie avontuur.

Allereerst is de schrijfstijl van Julie Kagawa heerlijk om te lezen. Voor mij zit het zo goed in elkaar qua bewoording, locatie beschrijvingen en karakter keuzes. Het klopt gewoon en leest moeiteloos weg. Voor ik het wist sloeg ik het boek weer dicht.

“De nacht was inktzwart, zijn doorweekte kleren waren ijskoud, en hij kon zichzelf nauwelijks horen boven het geloei van de wind en het brullen van de zee.”    

De hoofdstukken nummering met ondertitels vind ik een fijne, overzichtelijke onderverdeling geven in het boek. Ook is er, net als in het eerste deel, een verklarende Japanse woordenlijst achterin te vinden. Ik vind het zelf vooral leuk om die lijst, als ik het verhaal uit heb, nog eens te bekijken en op die manier de Japanse woorden nogmaals met directe betekenis te lezen en te leren. Op de één of andere manier blijft het bij mij dan beter hangen en beleef ik er nog meer plezier aan.

“Ik ben in Yume-no-Sekai geweest, het rijk van de dromen, en ik zag…”

De personages zijn ieder even zo boeiend en zo wonderlijk verschillend dat het de creativiteit van de schrijfster uitstekend naar voren brengt als je het mij vraagt. Net als het gehele avontuur zijn ze spannend, griezelig zo nu en dan, bizar, magisch, dierlijk en toch ook weer realistisch door de bijkomende emoties die zij beleven ten gevolgen van wat ze meemaken.

“Geschrokken keek ik op en ik zag een paar groene ogen vanaf een tak naar me staren.”

De omgeving en alle locaties in het verhaal spreken tot de verbeelding en worden door de schrijfster, voor mij in ieder geval, gemakkelijk visueel voorstelbaar. Die visuele voorstelling verhoogd bij mij altijd het leesplezier en trekt mij nog dieper in het verhaal wat ik opdat moment aan het lezen ben.

“Hoewel het kasteel overal werd verlicht door lantaarns en kaarsen, voelde het donker en mistroostig. Achter elke hoek wachtten schaduwen, en de muren leken verborgen ogen te hebben.”

Er is afwisseling in vanuit welk karakter je het verhaal leest. Hierdoor lees je verschillende kanten van hetzelfde avontuur maar ook andere belevenissen die toch weer helemaal passen in het geheel en uiteindelijk samenkomen daar waar nodig.

“Hoelang doolde ik hier al rond? Het was de bedoeling dat ik ergens op joeg… maar ik wist niet meer wat.”   

Ik hoop dat ik niet al te lang hoef te wachten op deel drie, ook al heb ik nog genoeg andere prachtige boeken te lezen uiteraard… Tenslotte ben en blijf ik een enorme boekenwurm. Toch heeft juist dit verhaal mij vanaf het allereerste moment gegrepen, niet meer los gelaten, indruk gemaakt en wil ik gewoon dolgraag weten hoe het verder gaat!

Lieve leesgroet, Elsa.

 

Dit boek is ook te lezen met het Kobo-plus abonnement! #thekobolife @Kobobooks.com

Blogtour·Recensie van Elsa·Recensies·Young Adult

Het zoeken van Vera – Peter Elshout #aanrader

Het zoeken van Vera – Peter Elshout

“Ik vind dat dit boek goed zou passen op de literatuurlijst voor de middelbare school, ik had het toen graag zelf gelezen.”  

  • Auteur: Peter Elshout
  • Uitgever: WillowTreez
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789082555486
  • oktober 2019
  • 204 pagina’s

Achterflap

9200000120227059De zestienjarige Vera loopt weg van huis. Ze is op zoek naar haar kleine broertje, Stijn. Dat hij moeilijk te vinden zal zijn weet ze heel goed, Stijn is namelijk al drie jaar dood.

Een week later vindt Vera’s vader Johan haar dagboek. Hoe meer hij daarin leest, hoe meer hij beseft dat de tijd dringt om haar te vinden. Met hulp van de bijzondere mix van mensen die Vera in haar week van huis heeft ontmoet, gaat ook Johan op zoek naar antwoorden. Waar is Vera? En, misschien nog wel belangrijker: waar is Stijn?

Mijn leeservaring

De bijzonder cover van de jeugdroman ‘Het zoeken van Vera’ deed mij gelijk aan mijn oude dagboeken en schoolagenda’s denken van vroeger. De doodles op de kaft, de handgeschreven tekst die je tevoorschijn ziet piepen en de rafelige afgebeelde randen zorgden voor die opkomende herinnering. Ik besloot om de achterflap te lezen en was gelijk geïntrigeerd door de tekst die daarop te vinden is. Wat een mooie kans was het dan ook toen de uitgeverij WillowTreez boekenbloggers opriep om deel te nemen aan de blogtour rondom dit boek. Ik was er dan ook gauw bij om mij in te schrijven en nu is dan het moment aangebroken dat ik mijn mening over dit prachtige verhaal met jullie mag delen.

De cover komt terug in het inhoudelijke verhaal, namelijk het dagboek van Vera. Haar vader gaat aan de hand van haar dagboek naar haar opzoek. Je leest mee met de opgeschreven woorden van Vera terwijl haar vader in het boek die stukken ook leest. Wat een dubbel perspectief geeft van waaruit je het verhaal volgt. Namelijk vanuit wat Vera zelf opgeschreven heeft en het moment dat haar vader over de dagboek stukken nadenkt en daar naar handelt.

“Alsof een brandende pijl hem vol in de borst raakt. Stijn!”

Ik vind het ontzettend knap van de schrijver dat hij vanuit een zestienjarig meisje dagboek fragmenten heeft kunnen schrijven terwijl hij zelf vader is van drie jongens, die zich nog bevinden in jongere leeftijdscategorie. Vanuit het vader perspectief is daarentegen weer logischer voor mij dat hij zich volledig heeft kunnen inleven gezien de natuurlijke angst als ouder zijnde om je kind te verliezen.

“Ik wil de waarheid’, zegt Johan. ‘En niets dan de waarheid.”

Ook de andere personages die in het verhaal voorkomen zijn uitzonderlijk goed beschreven naar mijn idee. Hierin wisselt het ook van pubers naar volwassenen. En dan ook nog eens totaal verschillende karakters. Ieder personage in dit boek heeft wel een herkenbaarheid van mensen die je normaal gesproken in het dagelijks leven tegen kan komen.

“Ze pikt een paar losse M&M’s van de bank naast zich en eet ze op.”

Het leestempo lag bij mij vrij hoog. Door zowel de bewoording die soepel leest maar ook door de zoektocht die gaande is in het verhaal wilde ik constant verder lezen. ‘Het zoeken van Vera’ heeft een lichte constant aanwezige onderspanning waardoor ik gewoon wilde weten hoe het verder ging.

“De woorden branden in Johans ogen. Als hete spetters vet springen ze uit de bladzijde.”

In het geheel draait het naar mijn idee grotendeels om de manier waarop mensen zoeken naar hun eigen manier van verwerking en het ontworstelen van de grotere levensvragen. Je weet wel, die vragen die ons allemaal weleens door het hoofd schieten.

“Ik wilde weten of er niet een manier was om nog met jou te praten.”

Ik vind dit echt zo’n boek wat goed zou passen op de literatuurlijst voor de middelbare school. Ik had het in ieder geval graag zelf gelezen toentertijd, maar ik ben dankbaar dat ik het boek nu heb mogen lezen voor de blogtour. Wat mij betreft is het in ieder geval een dikke aanrader door de juiste combinatie van mentale ontwikkeling, of wellicht beter gezegd ontdekking, en de toch wel spannende zoektocht die zorgt voor vaart in het verhaal en een leerzame kant.

Lieve leesgroet, Elsa.

Ook te lezen met het Kobo-plus abonnement! #thekobolife @Kobobooks.com

Recensie van Elsa·Recensies·YA Mustreads or Not?·Young Adult

Schaduw van de tijd – Jen Minkman #tijdvoorhetvervolg

Schaduw van de tijd – Jen Minkman 

“Ik heb genoten van ‘Schaduw in de tijd’ en kijk uit naar het vervolg ‘Stilte in de storm’, beschikbaar vanaf december.”

  • Auteur: Jen Minkman
  • Uitgever: Dutch Venture Publishing
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789463676328 (de uitgave die ik las; 9789492585011)
  • oktober 2018 (de uitgave die ik las; februari 2017)
  • 346 pagina’s

Achterflap

9200000095657173Hannah is helemaal klaar voor een heerlijk rustige zomer na haar eerste stagejaar op een middelbare school. Samen met haar broer Ben gaat ze naar het vakantiehuisje van hun moeder in Arizona. Daar loopt ze Josh, de oude jeugdvriend van Ben, na jaren weer tegen het lijf. De kleine jongen uit het Navajo-reservaat is plotseling niet zo klein meer, en Hannah voelt meer voor de volwassen Josh dan alleen maar vriendschap.

Maar al snel is het gedaan met de rust. Nacht na nacht wordt Hannah geplaagd door vreemde nachtmerries over het verleden van de Navajo’s en griezelige schimmen die haar achtervolgen. De schaduwen komen steeds dichterbij… en waarom komt Josh ook steeds in haar dromen voor?

Soms is het verleden nog niet echt voorbij.

Mijn leeservaring

Een paar jaar geleden alweer kocht ik ‘Schaduw van de tijd’ van Jen Minkman. Ik weet niet meer helemaal waar en hoe (volgens mij in boekhandel van Piere in Eindhoven?) maar ik raakte op dat moment in gesprek met Jen en vroeg haar welk boek van haarzelf zij mij zou aanraden om te lezen. Daar kwam toentertijd deze titel uit. Die ik stiekem zelf ook al in gedachte had omdat de cover mij al aansprak. Daarop zie je naast andere dingen ook een dromenvanger en laat ik daar nou net helemaal dol op zijn, net als op andere indiaanse en sjamanistische invloeden.

Toch duurde het nog lange tijd voordat ik het boek ben gaan lezen. Nu is er binnenkort, op 10 november, een YA event in boekhandel Haasbeek waar ik naar toe wil gaan. Dan is Jen er ook weer met als het goed is het vervolg op deze titel. Dus dit leek mij een perfecte gelegenheid om eindelijk eens deel één te gaan lezen. En zo geschiede.

“Er was niets te horen naast het zachte geluid van pianomuziek op de radio in de keuken.”

Ik las dit boek nadat ik al andere boeken van Jen gelezen heb en wat mij altijd aangenaam treft is dat haar manier van schrijven een soort van herkenbaarheid heeft voor mij. De tekst leest voor mij heel prettig weg, voelt alsof het goed past in het Young Adult genre en is op een intelligente manier geschreven waardoor het ook fijn lezen is als je niet per se in de leeftijdscategorie past van de YA doelgroep. Wat voor mij de herkenbaarheid geeft is de manier waarop Jen culturele aspecten, de leefwijze van de indianen, de invloed van de natuur en esoterische elementen combineert. Een voor mij hele fijne herkenbaarheid waardoor ik iedere keer weer volop geniet van haar verhalen.

“We zijn niet bang voor de natuur, want we zijn er een deel van. We respecteren haar als onze moeder.”

Hannah en Josh, de hoofdkarakters in dit verhaal doen zeker denken aan andere bekende boek/film personages zoals bijvoorbeeld de hoofdrolspelers in Twilight. Toch doen Hannah, Josh en hun vrienden weer origineel aan door de setting waarin het verhaal zich afspeelt. Door de heldere manier waarop Hannah karakterwijs wordt neergezet is het eenvoudig om je als lezer zijnde met haar te verbinden en mee te leven met wat ze meemaakt.

“De slechte dromen raken verstrikt in het web en worden vernietigd door het eerste daglicht.”

Voor mij las ‘Schaduw van de tijd’ lekker vlot en door alles wat er zich afspeelt in het verhaal verveelde het geen moment maar lijkt het toch ook rustig voort te kabbelen. Geen enorme zwaarte maar wel enige spanning zo hier en daar met verrassende momenten. Ik heb van dit boek genoten en kijk uit naar het vervolg ‘Stilte in de storm’ (die officieel vanaf december beschikbaar is en eerder dus tijdelijk op 10 november).

Lieve leesgroet, Elsa.

Blogtour·Recensie van Elsa·Recensies·Young Adult

De Orde van de Poortwachters Dissociatie – Oli Veyn #Blogtour

De Orde van de Poortwachters Dissociatie – Oli Veyn

“Ik kan alleen maar zeggen dat ik van het begin tot het eind genoten heb, in spanning heb gezeten en meegeleefd heb met elke stap die Nido en haar vrienden zetten.”

  • Auteur: Oli Veyn
  • Uitgever: Godijn Publishing
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789493157118
  • oktober 2019
  • 386 pagina’s

9789493157118-480x600Achterflap

‘Dissociatie’ is het tweede deel in de serie De Orde van de poortwachters en het spannende, romantische vervolg op “Initiatie”.

In dit tweede deel raakt Nido nog dieper verstrikt in een web van macht, liefde en vriendschap.

Nido komt steeds meer te weten over de wrede wereld van de Orde en de verschillende dimensies als ze terugkeert naar Stonehenge. De gevaren en de problemen zijn alleen maar groter geworden en ze moet iets ondernemen om haar lot te veranderen. Terwijl Nido zich probeert staande te houden in een doolhof van politiek, religie en macht, komt alles wat ze lief heeft in gevaar. Ze moet keuzes maken om haar vrienden te beschermen, maar ze betaalt daarvoor een hoge prijs.

Mijn leeservaring

Toen ik door Godijn Publishing benaderd werd om ook het tweede deel van ‘De orde van de poortwachters’ te recenseren sprong ik (in gedachte natuurlijk) een gat in de lucht. Het eerste deel, ‘Initiatie’, was mij goed bevallen en ik was achtergebleven met een grote nieuwsgierigheid naar hoe het verdere avontuur van Nido, het hoofdpersonage, zou gaan verlopen.

Wat mij gelijk opviel toen ik begon aan dit tweede deel was dat voorin een samenvatting van het eerste deel te vinden is. Dit zorgt even voor dat fijne opfrissende herinneringsmomentje, waardoor je gelijk weer weet hoe het verhaal ging. Op deze manier begon ik goed aan deel twee en zat ik vanaf de eerste pagina weer midden in het spannende en vooral heftige leven van Nido. Zo’n samenvatting van het voorgaande deel is dus absoluut een pluspunt wat van mij betreft altijd mag in de opvolgende delen van boekenseries.

“De zeventienjarige Nido komt toevallig achter het bestaan van de geheime Orde van de poortwachters als ze tijdens een schoolreis naar Stonehenge Rag ontmoet.”

In ‘Dissociatie’ verloopt alles wat er gebeurd met een constante, geen kans op verveling, avontuurlijke vaart. De beschreven gedachtegang van Nido verhoogde bij mij het inlevingsvermogen naarmate het verhaal vorderde en toont het schrijftalent aan van Oli Veyn die de bovenstaande elementen, en meer, weet te combineren in het verhaal van ‘De orde van de Poortwachters’.

“Afschuw en doodsangst kronkelden door haar ingewanden. Haar gedachten flitsten naar die ene keer,…”

Ik vind het tof om te lezen hoe Nido groeit, veranderd en ontwikkeld in de beide boeken tot nu toe en ik vind het mooi dat in alle chaos haar innerlijke kracht centraal lijkt te staan in het verhaal. Dit zorgt ervoor dat het voor mijn gevoel perfect in het YA genre ligt en door de fictieve, maar toch realistisch aanvoelende, wereld de Fantasy kant raakt.

“Zwoegend door het zand rende Nido naar de andere kant van de poort.”

Diverse thema’s komen aanbod, zoals liefde en vriendschap maar ook macht, politiek en religie. Door deze diversiteit aan thema’s ontstaat er diepere gelaagdheid in dit boek ten opzichte van het eerste deel voor mijn gevoel.

“Jij loopt voor je problemen weg, zwijgt ze dood, omdat het verdomme te veel pijn doet om de confrontatie aan te gaan.”

Waarbij ik bij deel 1 nog tegen een paar puntjes aanliep, zoals de verwarring over het tijdsverloop en de originaliteit, heb ik over dit deel geen één kritiekpunt. Het geheel verloopt gewoon lekker avontuurlijk en leest prettig weg.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik van het begin tot het eind genoten heb, in spanning heb gezeten en meegeleefd heb met elke stap die Nido en haar vrienden zetten. En ja, ook nu kijk ik weer vol enthousiasme uit naar het vervolg deel dus lekker doorschrijven Oli 😉

Lieve leesgroet, Elsa.

Recensie van Elsa·Recensies·YA Mustreads or Not?·Young Adult

Volg me – Sophie Jansen “online, offline wat is belangrijk?”

“Kijkje in hoe de online en offline wereld samengaan in de wereld van middelbare scholieren.”

  • Auteur: Sophie Jansen
  • Uitgever: Karakter Uitgevers
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789045217246
  • juni 2019
  • 191 pagina’s

Achterflap

9200000109345422Ik heb afkickverschijnselen. Ik krijg geen likes. Er wordt niet over me gesproken. Of nou ja, over anderen eigenlijk. Het draait even niet om mij.

Ik open mijn mailbox: leeg.

Ik had nooit gedacht dat ik me in de vakantie zou gaan vervelen. Ik kan niet wachten tot het geluid van de zoemer weer het startsein van het nieuw schooljaar aangeeft.

Eindelijk weer in mijn veilige wereld. De wereld die ik beheer. Ik bepaal wie er speelt. Ik trek aan de touwtjes.

Ze hebben geen idee wie ik ben…

Mijn leeservaring

Karakter Uitgevers stuurde de Young Adult ‘Volg me’ toe als recensie-exemplaar. Dit is het debuut van Sophie Jansen. Omdat zij Nederlands docente is op de middelbare school had ik gelijk het vermoeden dat zij er bovenop zit wat betreft de karaktereigenschappen van de personages in het verhaal. Wat mij tevens aansprak in ‘Volg me’ is dat de online wereld ook een grote rol speelt, wat toch wel erg goed past in de hedendaagse maatschappij en helaas nogal eens extra problemen veroorzaakt tegenwoordig.

“Iedereen is druk bezig met zijn telefoon en ze laten elkaar wat posts zien op Instagram.”

Wat ik gelijk merkte toen ik begon met lezen is dat het gehele boek qua schrijfstijl en verhaallijn perfect past in het toegekende genre. Doordat het zich afspeelt in en rondom de middelbare school en diens leerlingen. Die ook allemaal een leven buiten school hebben maar dat eigenlijk niet met school en vrienden willen of kunnen combineren.

De inhoudelijke tekst leest heel vlot en gemakkelijk, zowel door de gekozen woorden van de schrijfster als de manier waarop alle tekst ingedeeld is. Duidelijk hoofdstuktitels, aparte tekst afbeeldingen als het gaat om een Instagram privébericht of een WhatsApp berichtje, en ander lettertype als het gaat om een blog of e-mailbericht. Alles bij elkaar zorgt ervoor dat het niet aanvoelt als een ellelange tekst maar houdt het op deze manier zowel voor het inhoudelijke als visuele lezen boeiend.

“Blogger4818 – BOY, BYE Ha guys! It’s me, again 🙂 .”

De personages zijn jongeren met wie de YA lezer zich heel gemakkelijk kan identificeren vermoed ik. Onder andere omdat ze naar school gaan, problemen thuis of op school hebben waarvan ze niet altijd weten hoe daar over te praten of wat er mee te doen om het beter te maken voor vooral zichzelf en nog zoveel meer ballen hoog moeten houden. Zelf vind ik ieder karakter van ‘Volg me’ interessant en boeiend om over te lezen. Ook al mag ik uiteraard de ene meer dan de andere omdat ook zij mij doen terug denken aan mijn middelbare school tijd. Waarvan ik het overigens niet heel erg vind dat die al zo lang achter mij ligt en wij toen nog niet te maken hadden met alle online perikelen van tegenwoordig. Want ik vind het nu al af en toe veel te druk, laat staan als je op school zit en verplicht nog veel meer in de online wereld aanwezig moet zijn omdat iedereen dat van je verwacht.

“Ze had het uiteindelijk een plekje kunnen geven, maar nu deze pleister langzaam los begint te laten, merkt ze dat de wond er nog steeds zit.”

Ik ben heel benieuwd naar het volgende boek van Sophie Jansen. Waarvan ik weet dat ze ermee bezig is en ik hoop dat dat boek net zo toegankelijk zal zijn voor zowel de YA doelgroep als voor een ouder lezerspubliek. Want juist dat oudere lezerspubliek is een generatie waarvan ik denk dat zij (waaronder ik dus zelf ook) niet altijd beseffen hoe het leven van een jongeren er tegenwoordig uitziet. Zeker omdat wij zelf anders opgegroeid zijn en een waarschijnlijk minder “online” schoolperiode hebben gehad, maar wel degelijk ook een schoolperiode die niet nogal eens flink uitdagend was op een niet altijd prettige manier. Door die ongemakkelijkheid van toen is er weer herkenning tijdens het lezen van dit soort boeken en ontstaat er een soort begrip waardoor we de jongeren misschien meer kunnen ondersteunen waar nodig?

“Ik maak me zorgen om jou. Volgens mij gaat er heel veel in jouw koppie om, maar vertel je dat niet. Ik herken mezelf in jou.”

Het gaat alweer opschieten naar de tijd dat mijn eigen nichtje naar de middelbare school gaat en ik hou mijn hart vast. Maar ik heb het ook overleeft en vele andere jongeren na/voor mij ook dus komt vast goed! En anders zijn er altijd nog boeken om in te vluchten voor een offline rustmoment.

Lieve leesgroet, Elsa.

Blogtour·Recensie van Elsa·Recensies·YA Mustreads or Not?·Young Adult

Kom naar huis – Emma Anna. #blogtour

Kom naar huis – Emma Anna

“Een mooi NA verhaal wat duidelijk toont dat liefde niet altijd vanzelfsprekend goed gaat en gemakkelijk is.”

  • Auteur: Emma Anna
  • Uitgever: Dutch Venture Publishing
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789492585400
  • september 2019
  • 287 pagina’s

Achterflap

9200000117890558Verliefd worden is niet moeilijk, maar vechten voor die liefde wel.

Wanneer Hannah Mackenzie een baan krijgt bij de uitgeverij waar ze altijd al wilde werken, gaat er een wereld voor haar open. Na een gewelddadige relatie is haar zelfvertrouwen ver te zoeken, maar wanneer ze haar baas Luc beter leert kennen, komt daar verandering in.

Luc Wennam heeft het allemaal: twee fantastisch lopende bedrijven, genoeg geld om nooit meer te hoeven werken, en een bloedmooie verloofde. Wanneer hij echter bedrogen wordt, realiseert hij zich dat hij niet terug wil naar het leven waarin hij ooit zo succesvol was. Maar vechten voor de liefde is niet makkelijk als de vrouw van wie je houdt voor haar leven verminkt is en je verleden nog een troef achter de hand heeft.

Mijn leeservaring

Voor Dutch Venture Publishing nam ik opnieuw deel aan een blogtour. De nieuwe titel van DVP sprak mij vooral aan omdat Hannah, een hoofdkarakter in dit verhaal, een baan krijgt bij een uitgeverij zoals op de achterflap vermeld staat. Mijn liefde voor alles wat met boeken te maken heeft was hierbij een trigger om dit boek per se te willen lezen. Bovendien vind ik de donkere, sterren hemel, cover van ‘Kom naar huis’ prachtig en viel mij dan ook direct op.

Toen ik ging lezen had ik het boek bijzonder snel uit, dus ofwel ik heb mijn leestempo weer terug of qua schrijfstijl & verhaallijn las het zeer vlot. Ik vermoed een combinatie van beide. De gekozen bewoording verloopt namelijk soepel, leest gemakkelijk en past bij de karakters. Daarnaast zorgt alles voor een natuurlijke leesflow, zo ook de indeling in hoofdstukken en het gebruikte, rustig ogende lettertype.

‘Kom naar huis’ is geschaard onder het new adult genre, een subgenre van young adult. Het betreft new adult door het expliciet seksueel taalgebruik. Ik lees dit type genre niet heel vaak, dit komt omdat meestal de verhaallijn mij niet aanspreekt. Maar in dit geval betreft het een mooie, sterke verhaallijn waar je zowel als schrijver veel kanten mee op kan en als lezer zijnde veel uit kan halen.

“Ze had een echte baan, een fulltime baan en het zou niet eens als een baan voelen maar als hobby: lezen vond ze heerlijk.”

De twee belangrijkste hoofdpersonages leer je gedurende het verhaal steeds meer kennen. Je krijgt stukje bij beetje meer achtergrond informatie over hen waardoor je hun keuzes beter gaat begrijpen en steeds meer begrip voor hen krijgt.

“Van jezelf houden is een kunst, dat wist Hannah maar al te goed.”

Persoonlijk vind ik dat een aantal bij personages iets meer aandacht en uitwerking hadden mogen krijgen, net dat kleine beetje extra had het geheel nog meer diepgang kunnen geven. Meer spanning en wellicht had het ook kunnen zorgen voor wat minder voorspelbaarheid voor mij als lezer. Dit kan overigens ook geheel aan  mij liggen want uiteraard draait het specifiek om te twee hoofdpersonages Hannah & Luc. Toch hebben de daarom heen dartelende personages een groot effect op diens levens en keuzes. Vandaar dat ik dit aandraag.

“Hij kon er niets aan doen dat hij toch een steek van verdriet of iets anders in zijn borst voelde.”  

Toch is het absoluut een mooi NA verhaal wat duidelijk toont dat liefde niet altijd vanzelfsprekend goed gaat en gemakkelijk is. Dat je er meer voor moet doen en voor over moet hebben dan alleen verliefd zijn op elkaar. Dat het ook constant werken aan jezelf is en blijven communiceren nodig is. Juist die elementen zorgen er allemaal voor dat het wat mij betreft  perfect past in het YA genre, het is een leerzaam verhaal naast dat het inhoudelijk een boeiend verhaal is om te lezen.

“Ze onderdrukte een grijns en haalde een schouder op. ‘Ik denk het wel,’ zei ze zo nonchalant mogelijk.”   

Lieve leesgroet, Elsa.

Nieuwsgierig? Koop deze NA via deze link !

Blogtour·Recensies·Recensies van Caro·Young Adult

Er was eens – Jen Minkman, Miranda Peters, Cathinca van Sprundel, Marijke F. Jansen en Suzanne Peters “sprookjes voor young adults”

Er was eens – Jen Minkman, Miranda Peters, Cathinca van Sprundel, Marijke F, Jansen en Suzanne Peters

Sprookjes voor Young Adult, maar dan anders

Auteurs: Jen Minkman, Miranda Peters, Cathinca van Sprundel, Marijke F. Jansen en          Suzanne Peters

  • Nederlands
  • Druk: 1
  • 9789492585394
  • september 2019
  • Paperback
  • 270 pagina’s

download (3)Wie werd er vroeger niet voor gelezen uit de sprookjes van Grimm of las ze zelf. Genoten heb ik ervan, spannend maar gelukkig altijd met een goed einde. Deze “Er was Eens” zijn bekende sprookjes, maar dan in een ander jasje gestoken en of ze altijd goed aflopen is de vraag! Heerlijk om iets te lezen wat bekend, maar toch ook eigenlijk wel onbekend is. Auteurs die ieder een sprookje hebben gebruikt voor hun fantasy verhaal. Je moet een stukje lezen voordat je door hebt welk sprookje er in de achterliggende gedachte bedoeld wordt en zijn het eigenlijk wel allemaal sprookjes?

Een verhalen bundel , die je iedere keer kunt oppakken en waaruit je een verhaaltje kunt lezen, maar neem van  mij aan, weg leggen is geen optie.

“Negen levens”  Miranda Peters

Davina woont samen met haar stiefmoeder en twee stief zusjes in een groot huis. Haar vader zegt op zijn sterfbed het volgende:

“Je hebt een goed hart. Beloof me dat je anderen behandelt zoals jezelf behandeld wilt worden”

Davina doet thuis het huishouden, maar is erg op zichzelf. Sinds haar jeugd vriendje is verhuisd en hij het contact verbroken heeft, wil ze niemand meer toe laten, alleen Luke, die in de stad woont kan tot haar door dringen, maar waarom is hij er altijd op het juiste moment. Een prachtig, romantisch maar zeer zeker ook ontroerend verhaal, met een verrassend plot, ook als je niet van katten houdt 😉

“Ontvlochten” Cathinca van Sprundel

Rosalyn zit opgesloten in een hoge toren en wordt gevangen gehouden door een Fey, genaamd Ninx. Deze Fey houdt Rosalyn verborgen voor haar Koningin en geniet elke avond van het prachtige harpspel dat Rosalyn voor haar moet spelen. Kan Ninx, Rosalyn verborgen houden voor iedereen en vooral voor de Koningin?

“De grote boze wolf” Jen Minkman

De stad Riding is ommuurd en daarbuiten ligt het grote donkere bos. Niemand durft daar heen, want het bos zit vol wilde beesten.

Vida woont met haar vader in Riding en moet afscheid nemen van haar oma. Alle mensen gaan op hun 65ste met “pensioen” en worden dan opgehaald door de Wolven. Vida wil nog één keer naar het huisje van haar oma om wat spulletjes te halen, die ze graag wil houden. Dan vind ze het grote boek dat ze nooit heeft mogen lezen met de gouden letters GRIMM erop. Wat hield oma voor haar verborgen en waarom moeten alle mensen van 65 jaar sterven.

“Bevroren” Marijke F. Jansen

”Voordat we overgaan tot Het Ritueel, beginnen we zoals gewoonlijk met de loting.’ Hij knikt naar mij en mijn hart schiet in mijn keel”.

Elsanna is de dochter van de burgemeester en verteld haar verhaal omtrent het ritueel dat ieder jaar gehouden wordt. Een ritueel waar ik kippenvel van kreeg en misselijk van werd. Voor mij het heftigste verhaal in de bundel, maar toch ook een verhaal dat ik niet kon weg leggen.

Treurig, spannend en ontroerend met een zeer verrassend plot.

“Online” Suzanne Peters

Het verhaal van Rozanne die niet van haar ouders op social media mag is niet echt een sprookje. Een verhaal wat juist iets is uit deze tijd.

Ze was bijna volwassen; werd het niet eens tijd..? Ze schraapte haar keel en zei: ‘Mam, waarom zit jij wel op een telefoon en mag ik er geen?’

Haar moeder knipperde een paar keer met haar ogen. ‘Omdat ik weet welke gevaren er zijn.’

‘En ik niet?’

Ja hoe gaan ouders daar mee om en hoe kunnen ze Rozanne hier vandaan houden. Een soms nog steeds gevoelig onderwerp in gezinnen.

Een sprookjes bundel, maar dan anders van Nederlandse bodem die menig young adult, maar zeer zeker ook volwassenen, heerlijke leesuurtjes zal bezorgen.

Lieve leesgroet Caroline