Weg- Jos Dewit *****sterren

313 pagina’s Eerste druk: Witsand, Antwerpen (België) Over de Schrijver;                                                                                           ……

Bron: Weg- Jos Dewit *****sterren

Wie zijn wij ?

Hallo, Leuk dat je ons blog bezoekt. Wij zijn Caroline en Moon en hieronder stellen we ons even kort voor…. Ik ben Moon, 41 jaar, en ik hou van lezen. Lezen deed ik al graag vanaf dat ik jong…

Bron: Wie zijn wij ?

De vrouw die de honden eten gaf- Karin Hemmerechts **1/2 ster

Uitgever: Uitgeverij De Geus Nederlands Uitgeverij De Geus januari 2014 Over de schrijfster:  Kristien Hemmerechts (1955) publiceerde sinds haar debuut Een zuil van zout in 1987 meer dan twintig ro…

Bron: De vrouw die de honden eten gaf- Karin Hemmerechts **1/2 ster

De vrouw die de honden eten gaf- Karin Hemmerechts **1/2 ster

Uitgever: Uitgeverij De Geus

9200000036272538

  • Nederlands
  • Uitgeverij De Geus
  • januari 2014

Over de schrijfster: 

Kristien Hemmerechts (1955) publiceerde sinds haar debuut Een zuil van zout in 1987 meer dan twintig romans, verhalenbundels en essays. Ze ontving onder meer de Frans Kellendonkprijs voor haar gehele oeuvre. Het biografische essay Taal zonder mij (1998), geschreven naar aanleiding van het overlijden van haar man Herman de Coninck, werd door pers en lezers vol lof ontvangen. Bron:Bol.com

WAT HAD IK KUNNEN DOEN?

WAT HAD IK MOETEN DOEN?

Een duo recensie is altijd spannend, wat vind de één er van en wat de ander, zitten we een beetje op lijn? Op de Manuscripta 2015 kochten Caroline en Moon het boek; De vrouw die de honden eten gaf, van Kristien Hemmerechts bij de stand van De Geus uitgeverij. We kochten het samen met het idee er samen een recensie van te maken. Het boek trok ons, omdat we dachten dat dit boek veel impact had in België.  En het idee dat het gaat over de vrouw van Marc Dutroux, en we hoopte meer informatie te krijgen over haar beweegredenen en haar gevoelens bij dit alles. Maar geeft dit boek ook wat wij dachten dat het ons zou geven?

Het Verhaal;

Odette groeit tot haar zesde op in een liefdevol gezin. Wanneer haar vader haar, op een dag,  toen ze zes was, naar school bracht kregen ze een ongeluk waarbij Odette haar vader verongelukte. Hierna veranderde haar moeder. Ze claimde Odette en kon niet meer zonder haar, maar aan de andere kant haatte ze haar omdat ze het de schuld van Odette vond dat haar man was overleden.

Odette ontmoet M. en ze gaat met hem verder ondanks dat hij getrouwd is en kinderen heeft. M heeft Odette volledig in haar macht en ze doet werkelijk alles voor hem. Ze leeft met haar kinderen in een krot zonder warm water en verwarming. Toch blijft ze M. trouw. Wanneer M. weer eens in het gevang zit en haar geld geeft om eten te kopen voor meisjes die hij in de kelder heeft opgesloten, doet ze net of ze het niet heeft gehoord en zegt tegen haar zoon dat papa geld heeft gegeven voor een grote tv. Ze zegt dat ze niet in de kelder is geweest, maar nadat er twee meisjes bevrijd zijn, hebben die verklaard dat Odette zelf de video camera hanteerde om porno films op te nemen.

Ook Odette zit geregeld in het gevang en de allerlaatste keer komt het doordat M. en zij, zijn opgepakt omdat er op het erf lijken zijn gevonden. De buitenwereld verafschuwt haar, maar zelf vind ze dat ze niet schuldig is aan het leed van de meisjes. Na haar in vrijheidsstelling zal ze verder in een klooster doorleven.

Ruim tweehonderd pagina’s zitten we in het hoofd van Odette, ‘de meest gehate vrouw van België’. Kristien Hemmerechts volvoert een ijzingwekkend kunststuk.                                               Bron: https://www.vn.nl/denken-als-de-vrouw-van-dutroux-2/

 

Wat is onze mening

 “Jij bent niets, jij bent een nul, jij bent een vod. Zonder mij was jij niets. Alles heb je aan mij te danken. Wie zou jou gewild hebben als ik mij niet over jou had ontfermd?

 Wat vond Caroline van het boek;                                                                                                                   

Een verhaal vertelt vanuit Odette. Ze moet eigenlijk Michelle Martin voorstellen de vrouw van Marc Dutroux. Omdat de roman door  de auteur zelf is vertelt en niet met overleg  van Michelle Martin heeft de auteur de vrouw de naam Odette gegeven en de man is M. je kunt zelf de naam invullen.

Odette zit  haar straf uit nadat ze samen met M. is opgepakt voor een schokkende zedenzaak. Ze  vertelt hoe ze onder plak zat bij M. Ze deed bijna alles voor hem en zelfs in de gevangenis is ze nog bang voor hem. Ze vind zichzelf slachtoffer en begrijpt niet dat de mensen haar haten. Odette  vertelt ook over Lhermitte, die haar 5 kinderen heeft vermoord en daar heeft niemand het over. Ze begrijpt niet dat deze vrouw niet gehaat wordt. Odette vind dat ze er altijd voor haar kinderen is geweest en dat ze een goede vrouw voor M. was, ook heeft ze haar moeder altijd goed verzorgt. Ze begrijpt gewoon de haat niet die mensen voor haar voelen.

Het is niet te geloven dat een vrouw die dit heeft gedaan totaal geen wroeging heeft.

Ik heb het boek met moeite gelezen en vond het vaak erg moeilijk te volgen. Het ging van de hak op de tak eigenlijk. Dan over M. dan over haar kinderen dan weer over de moeder die haar kinderen had vermoord. Ik ben blij dat het boek uit is. Erg lange hoofdstukken en ik heb na het lezen totaal geen andere kijk op de zaak Dutroux.

Ik had gehoopt iets meer duidelijkheid te krijgen wat de vrouw nu met de meisjes heeft gedaan. Ze is veroordeeld voor haar aandeel in de zaak, maar in het verhaal komt dat niet echt naar boven. Er wordt wel iets gezegd,  maar over de meisjes wordt door Odette niet gepraat. Dat vond ik erg jammer. Het wordt door haar weg gestopt, maar dat is toch waar ik dacht dat het boek over ging.

En Moon is zij het eens met Caroline;

Vanaf het begin moet ik wennen, vraag ik me af waar dit heen gaat. Je zit in het hoofd van Odette, en met haar ga je door haar leven met M, waar ze elkaar hebben ontmoet hoe hun relatie verloopt, maar ook de verledens van M en Odette komen aan bod. De jeugd van M. maar ook van Odette is zeker niet van een leien dakje gegaan en ook de vader van M en de moeder van M zijn niet zoals een normale vader en moeder zouden moeten zijn. Maar ik kan daardoor echt geen medelijden krijgen met zowel M als Odette.

Wat ik jammer vind is dat er niet echt een verhaal in zit, het is een waterval van herinneringen en ervaringen van Odette. Odette is in werkelijkheid de vrouw van Dutroux blijkt te zijn, Michelle Martin, dit boek heeft dan ook veel stof op doen waaien in België. Wat ik persoonlijk erg goed kan begrijpen het lijkt namelijk wel of de schrijfster van het boek het goede wil vinden in Odette. Of ze een bepaalde medelijden met haar wil opwekken.

Steeds heb ik het gevoel, nou nu gaat het beginnen, nu gaan we naar het verhaal. Maar elke keer raak ik weer de weg kwijt, en toch blijf ik lezen. Toch blijf ik nieuwsgierig naar het verhaal en het gevoel van de vrouw zonder eigenwaarde, waarom ze zich zo laat behandelen, de honden hebben het eigenlijk nog beter. Er is wel een keer punt, vanaf pagina 182 komt het punt dat het verhaal in een flow komt. Nu raak ik gepakt. Het is jammer dat dit zo laat gebeurt. En met gepakt bedoel ik niet wauw wat een verhaal, maar echt meer dat ik me afvraag of Odette wel helemaal goed bij haar hoofd is. De manier waarop ze reageert op de meisjes in de kelder, dat ze wel de honden eten geeft maar de meisjes totaal negeert. Maar ook dat ze helemaal geen mededogen toont, geen spijt laat blijken

Daar gaan mijn haren van overeind staan, als je weet dat er meisjes in de kelder zitten en je weet dat die geen eten hebben dan ga je daar toch iets aan doen, zeker als je zelf kinderen hebt. Het idee dat Kristien Hemmerechts een soort van medelijden wil opwekken kan ik wel begrijpen het lijkt wel als je het verhaal leest dat Odette totaal is gehersenspoeld. Ze houdt echt wel van haar eigen kinderen en is echt totaal idolaat van M. wat ik mezelf  niet kan voorstellen.

Het boek maakt een hoop in me los, ik word geïrriteerd, zowel naar Odette toe als ook haar ouders en sowieso die M en zijn ouders daar heb ik helemaal geen goed woord voor over. Het boek laat me gruwelen en dat wil dan toch wel zeggen dat het boek goed is geschreven, ook al staat het verhaal me echt niet aan. Kristien Hemmerechts heeft met dit boek wel een goed beeld geschept van hoe het echt gegaan is en dat vind ik wel erg knap.

Caroline haar beoordeling:                                    2,5 sterren

  • Schrijfstijl:     3         
  • Leesplezier:  2
  • Plot:               2
  • Spanning:      2
  • psychologie  3

 Moon haar beoordeling;                                    2,5 sterren

  • Schrijfstijl: 3            
  • Leesplezier: 2
  • Plot:    2         
  • Spanning:2   
  • Psychologie  3

Zoals wel blijkt zijn zowel Caroline als Moon niet fan van het verhaal, het is niet de schrijfstijl van Karin Hemmerechts, maar vooral het onderwerp van het verhaal wat ons doet beoordelen dat dit boek maar 2,5 sterren krijgt.

 

Weg- Jos Dewit *****sterren

313 pagina’s5440a4e07bf0e7.39086073
Eerste druk: Witsand, Antwerpen (België)

Over de Schrijver;                                                                                            Jos de Wit (Hasselt, 27 juli 1954) is een Vlaams schrijver. Hij werkte als leraar Nederlands voor anderstalige nieuwkomers en is nu fulltime schrijver. In zijn boeken zijn ontheemding en vluchtelingenproblematiek terugkerende thema’s.                       Weg, de derde thriller met Kareem Zeiz in de hoofdrol, verscheen in 2014 en speelt zich af in de wereld van asielzoekers en illegalen. Typisch voor de Zeiz-thrillers is de vlijmscherpe maatschappelijke analyse: achter façades gaan kijken om de “schijncultuur” waarin we leven te ontmantelen.

Bron;Wikipedia

Het verhaal:

In een asielzoekerscentrum  van het Limburgse Sint-Truiden wordt een dode man gevonden in een afval container. Het blijkt te gaan om de Afghaan Ibrahim Sultani een uitgeprocedeerde asielzoeker die samen met zijn zus Parwana zal worden uitgezet.

Kareem Zeiz krijgt deze zaak toegewezen. Zeiz is een jaar weg geweest na een  uit de hand gelopen interventieopdracht,  waarbij hij de leiding had gehad en zijn vriend en collega Sterckx zwaar gewond werd. Bepaalde collega’s,  hadden hem beschuldigd en er was een onderzoek gestart door Comité P, die op dit moment nog niet was afgerond. Zijn baas Vanderweyden had hem duidelijk gemaakt dat hij te vroeg was terug gekeerd. Hij werd wel bevorderd tot commissaris, maar dit was meer een formaliteit.

Ze gaven hem de zaak van de dode Afghaan, die eigenlijk al  gesloten was, met de uitspraak dat het zelfmoord was. Zeiz gaat toch op onderzoek uit en vind het zelfmoord verhaal niet echt passen bij de Afghaan. De jongen zorgde voor zijn zus en was erg gelovig. Dan ga je geen zelfmoord plegen.

De zus van Ibrahim is verdwenen en er wordt gezegd dat uit geprocedeerde asielzoekers vaak in de anonimiteit verdwijnen. Waar is dit meisje gebleven en wie is Pitri, waarmee ze als laatste gezien is. Zeiz bijt zich vast in de zoektocht naar Parwana, maar doet dit omdat hij heel lang gezocht heeft naar zijn vriendin die in het prostitutie circuit verdwenen is.

Zeiz stuit op belangrijke zaken en ondanks dat het onderzoek gesloten is, gaat hij toch verder zoeken.Er blijkt een heel netwerk te zijn, die de uitgeprocedeerde meisjes rond de 18 jaar opvangen en begeleiden. Alleen is het begeleiden niet zo als de bedoeling is. Zeiz komt er achter dat er enkele meisjes aangespoeld zijn in Zeeland, zonder papieren, waarschijnlijk uitgeprocedeerde meisjes.

Wat is er met ze gebeurd? Zeiz stuit op de crimineel Wald, die in een camper rond trekt en een handlanger heeft ,  Boa. Wald is verliefd op Boa en de twee schuwen geen enkel middel om dingen boven tafel te krijgen. Zij zijn opzoek naar een Usb stick, die Parwana nu in haar bezit heeft. Met gevaar voor eigen leven probeert Zeiz Parwana uit handen van het prostitutie  netwerk te houden. Zeiz gaat wel eens verder, dan toelaatbaar is voor een politieman, maar hoopt de waarheid boven tafel te krijgen.

Mijn Mening: 

Een boek wat ik maar moeilijk weg kon leggen, omdat er zoveel in gebeurt en je zo benieuwd bent hoe het verder gaat. Het enige lastige vond ik de vele personages, die er in voor kwamen, met soms ook weer bijnamen. Ik heb gewoon wat namen opgeschreven en verbonden met elkaar zodat ik niet steeds hoefde terug te bladeren.

Het verhaal gaat over asielzoekerscentra, die eigenlijk overbevolkt zijn en die door de buurtbewoners met demonstraties worden uitgejouwd. Waarbij soms zeer gevaarlijke intimiderende taferelen plaats vinden,  voor de hekken van de centra. Een hedendaagse problematiek,  in ons land en ook in België. Ik schaamde me gewoon toen ik het las. Die mensen vluchten niet voor niets, natuurlijk zijn er ook profiteurs, maar als je leest hoe de leefomstandigheden zijn van de asielzoekers zou je je moeten schamen.  Ik denk niet dat je voor je lol daar gaat zitten.

Dewit schrijft heerlijk, niet te lange zinnen en je zit gewoon in het verhaal. Jos Dewit heb  ik leren kennen als een sympathieke man, die zich zelf onderschat in zijn schrijfstijl.  Jos is genomineerd voor de  Diamanten Kogel, die 16 februari uitgereikt wordt. Je wordt niet voor niets genomineerd Jos. Afgelopen week heb ik je boek in de bibliotheek aan een klant mee gegeven. Zelf heb ik de mayonaisemoorden besteld, want Jos je hebt er een fan bij. Heel veel succes.

Mijn beoordeling:

  • Schrijfstijl:          4
  • Leesplezier:       5
  • Plot:                      5
  • Spanning:           5
  • Psychologie       5

Verdiende dikke ***** sterren voor Weg van Jos Dewit

Caro

 

Winnaar van de Diamanten kogel: Bling Bling Jan Van Der Cruysse

Elk jaar word er in Antwerpen de Diamanten kogel uitgereikt, deze is te vergelijken met de Gouden strop in Nederland..

Dit jaar waren de genomineerde voor de Nederlandstalige thrillers

download-5

Ennnnnnnnn

Winnaar van de Diamanten kogel 2016:

Bling Bling Jan Van Der Cruysse

Caroline las het boek en gaf haar mening 

9789059087019.jpg

De samenvatting

Op de luchthaven van Delhi wordt een diamantkoerier beroofd. De daders gaan aan de haal met een koffertje diamanten. Vier miljoen. Albertien, verantwoordelijk
voor de beveiliging van het diamanttransport, wordt meteen de laan uitgestuurd. Toch start ze op eigen houtje een zoektocht.

Vanuit een bergdorpje in de Zuidelijke Kaukasus bestuurt Paata Sirbaladze een misdaadorganisatie met wijde internationale vertakkingen. Het zijn uitgerekend zijn diamanten die gestolen werden in Delhi.

Wat begint als een geweldloze diamantroof uit het zicht van de media, leidt tot een wervelwind van bloed en wraak, van de Antwerpse diamantwijk tot de verste uithoeken van de wereld.

Mijn Mening

Het verhaal is gelukkig goed te volgen doordat de auteur alle personages aan het einde van het verhaal heeft beschreven. Dit heb ik echt gebruikt omdat je van Delhi naar Antwerpen, Maleisië , Georgië en naar Parijs gaat en soms even de draad kwijt bent. Het is een zeer goed geschreven verhaal met een deels open einde. Ik denk dat Beerke en Albertien nog wel in een volgend verhaal terug zullen komen. Al hoewel sommige personages echt exit zijn, zijn er ook nog voortvluchtige gevaarlijke personen, die nog terug kunnen komen.

Ik heb genoten van het boek. Vooral Albertien vond ik top, echt een hele slimme tante.  De beschrijving van de maffia die de martelingen uitvoert vond ik wat luguber. Ook al werd er niet echt specifiek beschreven wat er gebeurde, je kan je er zeker een voorstelling  bij maken.

Tot op het laatste had ik geen idee van hoe het plot zou kunnen zijn en werd dan ook zeer  verrast op het einde.

Kortom, een geweldig debuut  van  Jan Van der Cruysse.

  • Schrijfstijl            4
  • Leesplezier           5
  • Plot                         5
  • Spanning              5
  • Originaliteit         5

 Bling Bling krijgt van mij de zeer verdiende *****sterren 

download

Lieve Leesgroet Caro.

Koop bij bol.com

photovisi-download-94

 

 

IJsmoord – Fred Vargas **** 1/2 ster

ijsmoordIJsmoord – Fred Vargas

Auteur: Fred Vargas

Uitgever: Geus B.V., Uitgeverij De

  • Nederlands
  • 376 pagina’s
  • Geus B.V., Uitgeverij De
  • januari 2016

 

De omslag

Een hele mooie omslag waarbij mijn gedachten alle kanten op gaan. Hij is mysterieus, heeft mooie kleuren en je ziet meerdere dingen tegelijkertijd. Kortom een boek wat ik in de winkel wel gelijk zal op pakken. Het heeft de uitstraling van een Scandinavische thriller maar bij nader onder zoek blijkt Fred Vargas uit Parijs te komen.

Over de Schrijfster

Fred Vargas (Parijs, 1957) is historica en archeologe. Ze deed jarenlang bodem- en botonderzoek op verschillende plaatsen in Frankrijk. Afgaand op grootte, vindplaats en ontwikkeling trok Vargas conclusies ten aanzien van dorpen en hun sociale structuur door de eeuwen heen; hetzelfde deed ze voor Europa. Haar fascinatie voor en kennis van restjes, sporen en oude botjes komen goed van pas in haar romans.

Bron; Fred Vargas

Het verhaal

In Parijs worden kort na elkaar twee doden aangetroffen. Alles wijst op zelfmoord, op één ding na: het vreemde symbool dat in de buurt van beide slachtoffers wordt gevonden. Is het de letter H, of moet het soms een guillotine voorstellen? Wanneer commissaris Adamsberg erbij wordt gehaald, ontdekt hij nog een overeenkomst: jaren geleden hebben beide slachtoffers deelgenomen aan dezelfde, met mysteriën omgeven reis naar IJsland. Terwijl in Parijs de moorden op het voormalige reisgezelschap doorgaan, vertrekken Adamsberg en zijn team naar het hoge noorden. Wat is daar ooit gebeurd? Zullen de ijsnevelen rond deze zaak ooit optrekken?

Mijn mening

Een boek wat ik heb gewonnen als troostprijs. Nou, ik wil wel vaker zulke troostprijzen winnen. Het is een deel uit de Adamsberg- reeks, ik hoop dat je dit verhaal ook los kan lezen want ik heb de eerdere delen niet gelezen. Het is voor mij de eerste keer dat ik kennis maak met Fred Vargas. En ik moet zeggen daar ben ik niet rouwig om, wat een fijne schrijfstijl heeft deze schrijfster.

Wanneer de “zelf” moorden zijn gepleegd en de tekens zijn gevonden, en commissaris Adamsberg het er al gauw over eens is met zijn collega`s dat het om moord gaat. Is mijn interesse gewekt, ik wil weten wat of er is gebeurt in IJsland tien jaar geleden, maar ook naar de mysterieuze jeugd van Amèdèe de zoon van één van de slachtoffers, ben ik erg nieuwsgierig. Vanaf het begin van het verhaal ben ik gepakt door de schrijfstijl van Fred Vargas, ik merk dat ik mijn nieuwsgierigheid slecht in toom kan houden, waardoor ik blijf lezen, en mee gezogen word in de wereld van commissaris Adamsberg. Adamsberg en zijn collega inspecteur Danglard, intrigeren mij en zijn uitgesproken personages waar ik meer van wil weten, de alleswetende Danglard is degene die lang van stof is, erg van witte wijn houdt en Adamsberg is de doortastende commissaris, welke een zwak heeft voor vrouwen, twee stilstaande horloges draagt en zijn collega`s tekent. En dan Lucio de buurman van Adamsberg die met zijn opmerkingen onbewust de commissaris op het juiste pad zet. Wel zitten er veel personages in het verhaal, waardoor ik soms even moet nadenken wie ben jij ook al weer? Er zijn vooral veel verschillende collega`s van Adamsberg en Danglard, dat had van mij iets minder gemogen. Het maakt het wat warrig.

Op een gegeven moment neemt het verhaal een aparte wending en die moet ik echt even verwerken, die had ik niet zien aankomen en ik weet eigenlijk niet of ik die wending wel zo leuk vind. Maar ja, nu heb ik het boek niet geschreven en dus ga ik verder met lezen, een tijd lang blijf ik toch verbijsterd lezen. Maar dit wordt allemaal goed gemaakt. Tot het einde toe blijft het boek me verrassen en ook Adamsberg word een man waar je wel van moet gaan houden, wat een heerlijk personage.

De woordkeuze van Vargas is beeldend, zo zit ik regelmatig met een glimlach op mijn gezicht te lezen, bolletjes kleefkruid, de rekenheks, kluwen algen, allerlei beeldende bewoordingen die de schrijfstijl iets eigens geeft. Iets unieks. Maar vooral vermakelijk is. Het maakt het lezen van IJsmoord tot een feestje.

IJsmoord is mijn eerste boek van Fred Vargas, maar zeker niet de laatste, gelukkig kun je IJsmoord los lezen zonder dat je dingen mist. Maar het maakt me zeker nieuwsgierig naar meer van deze mooie personage, Adamsberg.

Schrijfstijl:     ·5       

Leesplezier:   ·4

Plot:                ·4

Spanning:      ·4

Psychologie: ·5

Dikke vier en een halve ster van mij voor IJsmoord van Fred Vargas.

 

 

Damse Dagen – Raymond Rombout ****1/2 ster

Over de Schrijver zelf;

Raymond Rombout

Verslaafd, verstrooid, verontwaardigd

Ik schrijf al heel mijn leven, en echt niet alleen over James of Arturo. Wie het wenst kan hier wat oppikken.
Bij Recensies worden nieuw verschenen boeken besproken. In het archief vind je een selectie van recensies voor Het Spoor en Crimezone.

Ik heb ook een mening, die ik graag verkondig. Ik probeer niet zomaar wat te roepen, maar als de actualiteit mij ergert met alweer een onrechtvaardigheid of absurde domheid wil ik dat al eens kwijt. Altijd met het nodige korreltje zout. Bij Blog vind je wellicht je gading.

Voor Crimezone doe ik sinds 2013 een reeks diepte-interviews met Vlaamse misdaadauteurs. Dit kan je volgen inVlaanderen thrilt.

Bron; Raymond Rombout

De Omslag

Op de donkere cover prijkt in erg aantrekkelijke kleuren een mannen hoofd met een Borsalino/ Gleufhoed op, in het silhouet zie je in het licht van koplampen een verlaten land weg afgebeeld en ook een blik op een voetpad volgens mij?. Ik was gelijk gepakt door de omslag toen ik het boek in handen kreeg. Het heeft een mysterieuze uitstraling en nodigt zeker uit tot lezen.

Tekst op de achterflap

Arturo Dias belandt in het onooglijke stadje Damme, op zoek naar zijn dochter Sara. Hij heeft ontdekt dat ze als undercover journaliste het imperium onderzoekt van de Nederlandse zakenman en witteboord crimineel Herwig Verduyn. Daardoor dreigt ze in grote moeilijkheden te geraken. Al bij het eerste kopje koffie in het eerste het beste café geraakt Dias in de clinch met John Trappeniers, de luitenant van Verduyn. Trappeniers is expert Hapkido, tevens uitvinder van de dodelijke Ji Pangi, een geprepareerde wandelstok met uitschuifbaar mes. Vooraleer hij verdere brokken kan maken wordt Dias manu militari opgepakt door de federale politie. Commissaris Van Wanrooy overtuigt Dias dat hij de geknipte man is om te infiltreren bij het databedrijf van Verduyn. Dias wint het vertrouwen van Verduyn. Hij is aanwezig bij een drugstransactie, waarmee ook de bende van de Kletskoppen in het vizier komt, groothandelaars in cocaïne, van vader op zoon. Intussen speurt Sara, zich onbewust van haar vaders aanwezigheid, in de bestanden van Verduyn. Dat zal haar duur te staan komen. Dias moet het onmogelijke met het niet realiseerbare verzoenen. Hoe laat hij Verduyn in de val lopen? Hoe redt hij Sara uit diens klauwen?

Mijn mening

Eerst, Daarvoor & wat later … Zo worden de hoofstukken verdeelt door Raymond Rombout een unieke manier om duidelijk te laten weten waar of je je bevind in het verhaal. Staat me wel aan, want zo wordt het geen zoek plaatje en terug blader verhaal.

Al bij het eerste hoofdstuk heeft Raymond mij te pakken de actie waarbij de pink, van één van de meisjes van Verduyn, net onder het tweede kootje, wordt afgeknipt maakt dat ik de knip gewoon hoor en voel. De rillingen over mijn lijf, maar toch gelijk gepakt door de echtheid van de details. De manier van schrijven staat me aan, hij is levendig en bijna zichtbaar. Het is een grove manier van schrijven, met veel oog voor details en gruwelijke duidelijkheid, er wordt niet om heen gedraaid, nee, het wordt gewoon geschreven zoals het is.

Met een korte knik wordt de pink onder het tweede kootje geamputeerd. Knakt als een lucifer. Het meisje gilt het uit. Dias ziet het bloed uit het stompje stromen, dan houdt iemand er een hete soldeerbout tegen. Gesis en geur van verbrand vlees, het meisje valt flauw op haar ijsblok.”

De ingewikkelde verhoudingen tussen Arturo en zijn dochter Sara welke undercover is bij de meest machtigste Nederlander in het Belgische Damme, Herwig Verduyn, worden gaande weg het verhaal steeds duidelijker en interessanter. Juist de diepgang van de details maken het boek interessant. De schrijfstijl is fijn leesbaar, Rombout beschrijft het net even anders als de gangbare boeken, er zijn meer details, er is meer kleur aan de zinnen gegeven, een gebouw wordt bijvoorbeeld op een bijna poëtische manier beschreven waardoor ik het helemaal voor me zie, dit maakt het lezen erg plezierig. De Belgische taal is voor mij zeker geen straf om te lezen, soms moet je een zin even twee maallezen omdat ik de context even kwijt ben maar dit komt natuurlijk vanwege de andere zinsopbouw en woord keuze van de schrijvers uit ons Buurland, ik persoonlijk heb er wel wat mee.

De hoofdpersonage Arturo Dias een in mijn ogen een hele eigengereide man, staat me wel aan eigenlijk, zijn botte zelfverzekerde houding maakt hem heel intrigerend om meer over te lezen. Hij lijkt onverschrokken en deinst voor niets of niemand achteruit. Maar ook de andere personages zijn erg goed beschreven, zo krijg ik al de kriebels van John Trappeniers een man met een missie maar zeker geen goeds in zin, de dochter van Dias, Sara, welke met haar speurwerk toch wel erg veel van haar vader weg heeft.

Damse Dagen is het eerste boek wat ik van Raymond Rombout lees, maar de beschrijving van de hoofdpersoon Arturo maakt me nieuwsgierig naar eerdere boeken ik wil weten wat er allemaal aan vooraf is gegaan. Je kunt dit boek zeker op zich zelf staand lezen, maar het maakt je wel benieuwd naar de eerdere verhaallijnen

De Spanning in Damse dagen is zo opgebouwd dat je elk hoofdstuk afsluit met een opening, waardoor je door wilt lezen, door het elke keer net niet te weten blijft dit boek je vast zuigen naar het einde. Rombout heeft je lekker gemaakt met het eerste hoofdstuk en werkt op een vasthoudende manier toe naar de climax van het hele verhaal. Je leeft langzaam toe naar het plot, naar het einde, en ook hier zie ik weer mogelijkheden naar meer, ik verwacht dan ook nog zo`n mooi verhaal van Raymond Rombout welke vanaf nu op mijn lijst staat van Favoriete schrijvers. De manier van hoe hij schrijft pakt me, het maakt me één met het verhaal en zuigt me mee in de avonturen van de aparte maar zeer interessante Arturo Dias.

  • Spanning; 5
  • Plot; 5
  • Originaliteit; 4
  • Leesplezier; 5
  • Schrijfstijl; 5
  • Psychologie; 5

Damse dagen krijgt van mij 4,5 Sterren en maakt me nieuwsgierig naar eerder werk van Rombout. Een schrijver om in de gaten te houden dus!!

 

 

Paradijsvogels – Nathalie Pagie ****1/2 ster

24833_560a952b1f9e8_24833

Paradijsvogels Nathalie Pagie ****1/2

Titel: Paradijsvogels

Auteur: Nathalie Pagie

Uitgeverij Boekerij

317 pagina’s

verschenen: 24 oktober 2015

De Omslag:

Een omslag waarbij ik niet meteen denk aan een thriller, maar waar ik zelf wel heel graag zou vertoeven. Een mooie paradijselijke achtergrond met een hangmat en daarin een dame. Mmm heerlijk. Het maakt me lekker bij de gedachten alleen al.

Maar het verhaal doet anders vermoeden, niets paradijs, niets heerlijke luie momenten.   Wat is er mis op het mooie Aruba, is het wel zo mooi als het lijkt…?

“Aruba; one happy island, Maar nu even niet….”

Het Verhaal:

De dertig jarige journaliste Tara Linders, wordt voor haar werk uitgezonden naar Aruba, om daar een commerciële reportage te maken over succesvolle carrière jagers. Ze twijfelt eerst, maar besluit dat dit de kans is om haar jeugd vriendin Marieke weer eens te zien. Al gauw blijkt dat de vriendschap door de jaren is veranderd, en Tara weet niet of ze het echt heel fijn vindt op Aruba. Wanneer ze op een avond in de toiletten van een strandtent een jong Vlaams meisje ontmoet welke duidelijk in nood verkeert, weet ze wat haar te doen staat. Het meisje vinden, en haar helpen.

Tara duikt dieper in het leven van de bewoners van Aruba, en is vast besloten ook de andere kant te laten zien. Haar collega Diego Martinez helpt haar vanuit Nederland met het onderzoek naar de keerzijde van het luxe leven op Aruba. Maar of ze daarmee vrienden maakt…. Met gevaar voor eigen leven gaat ze achter het echte verhaal van Aruba aan.

“Problemen waren er om aangepakt te worden; linksom of rechtsom vond hij altijd een uitweg”

 Mijn Mening:

Heel langzaam neemt Nathalie Pagie je mee, naar Aruba, naar het echte Aruba.

Maar eenmaal daar aangekomen kom je in een flow waardoor je het boek slecht loslaat, en wilt doorlezen. Allereerst krijg je achtergrond informatie over Tara en Marieke, je krijgt inzicht in de jeugd van Tara en de dierbare relatie welke de twee meiden vroeger met elkaar hadden. Maar hoe goed ken je je jeugd vriendin nog na zoveel jaren, geen tot weinig contact? Daar komt Tara al gauw achter, en juist dit geeft het verhaal extra dimensie, het is ontroerend hoe, Tara tegen Marieke op kijkt, in haar de zus ziet die ze nooit heeft gehad.

De spanning is door Pagie fijn opgebouwd, je raakt in een leesflow zodra het spannend wordt en daar komt steeds een schepje bij. Het onderwerp is erg actueel drugs, feesten, en misbruik. Je waant je tijdens het lezen in de sfeer van Aruba en zijn gevaren. Door de verschillende wendingen en de personages komt het verhaal tot leven. Meerdere keren werd ik verrast door de manier waarop het verhaal weer een andere kant op ging. Tot het einde toe was ik geboeid, het bleef voor mij toch wel een verrassing tot het laatste hoofdstuk

De schrijfstijl van Nathalie is vlot en fijn leesbaar te noemen, het is geen heel zware kost, al doet Tara best lugubere ontdekkingen. Het is een heerlijk boek wat je mee neemt op vakantie (behalve als je naar Aruba gaat! ) of lekker leest als je de wereld even buiten wilt sluiten. Een goed opgebouwde thriller, met een hoog gehalte vriendschap, vertrouwen en vechtlust.

Kortom, een heerlijk boek waarin je je even helemaal op Aruba waant.

Schrijfstijl: ·4

Leesplezier: ·5

Plot: ··4

Spanning: ·4

Psychologie: ·5

 

4 ½ STERREN VOOR PARADIJSVOGELS

 

Als het Lot Lacht- Adam Johnson ***

als-het-lot-lacht

Verschijningsdatum: 16-2-2016

ISBN: 978-90-5672-550-1

Aantal pagina’s: 272

Uitgever: Signatuur

 

De omslag; Het boek heeft een prachtig gebonden uitstraling, de cover ziet er krachtig fris en veelbelovend uit. Ik heb geen idee wat of ik er van kan verwachten maar laat me verrassen. Het is weer eens iets anders om te lezen en mijn blik te verruimen.

Het verhaal; In zes meesterlijke verhalen duikt Johnson in het leven van gewone mensen in ongewone situaties. Een programmeur die troost vindt in een digitaal evenbeeld van de president van de Verenigde Staten; een jonge man die naar de moeder van zijn zoon zoekt in een door de orkanen totaal geruïneerd Louisiana; een beklemmend perspectief van een vrouw met kanker die tussen slaap en wake leeft; een voormalige bewaker van een Stasi-gevangenis in Oost-Duitsland die fel zijn verleden ontkent, zelfs als de stukjes daarvan voor zijn deur gelegd worden. En last but not least twee deserteurs uit Noord-Korea die zich proberen aan te passen in het Zuid-Koreaanse Seoul terwijl een van hen de vrouw die hij heeft achtergelaten maar niet kan vergeten. Deze verontrustende, aangrijpende, onvergetelijke en tijdloze verhalenbundel over liefde en verlies, natuurrampen, de invloed van technologie en hoe het politieke klimaat persoonlijkheden kan vormen is een onmisbare gids voor onze nieuwe eeuw. De bekroning met de National Book Award 2015 bevestigt Johnsons positie als een van Amerika’s grootste hedendaagse schrijvers.

https://www.awbruna.nl/boek/als-het-lot-lacht/

Mijn mening;

Het is even inkomen, zeker na het lezen van thrillers zijn dit verhalen waar of je over na gaat denken, en ik merk dat ik heel snel even terug moet bladeren om het verhaal weer even tot me te nemen. De schrijfstijl is lekker vlot je gaat heel snel door een verhaal heen, de woordkeuze is prettig. En na even gewend te zijn aan de schrijfstijl van Adam Johnson, zit ik er in, de eerste twee verhalen had even nodig om te wennen.

Maar dan vanaf verhaal 3,4 en 5 ben ik gegrepen. Het verhaal van de vrouw welke kanker heeft en zweeft tussen waak en slaap pakt me op, het zet me aan het denken.Je bent stervende aan borstkanker en gaat nadenken over hoe je man verder gaat met zijn leven. Overal zie je mooie vrouwen met Pronte borsten, overal zie je gevaar.

Het verhaal van de pedofiele zeiler, intrigeert me en dit verhaal lees ik in 1 ruk uit. Hij heeft een baken ontdekt waardoor Kinderporno kan worden ontdekt wanneer ze op pc worden geopend, de politie contact hem om hen te helpen kinderporno op te sporen. Wanneer hij het lot van twee buurmeisjes aantrekt welke door hun moeder in de steek zijn gelaten, komt hij op een keerpunt en ziet hij in dat hij slecht is.

En de gevangenis directeur van de Stasi-gevangenis, doet me ergeren, hij heeft naar mijn idee voor heel veel dingen zijn ogen gesloten, en word nu op gepaste wijze herinnert aan zijn verleden.

In de bundel “Als het lot Lacht” zijn de verhalen op ontroerende wijze beschreven, door de manier van schrijven moest ik er even inkomen, maar eenmaal gepakt, heb ik genoten van de doortastende manier van schrijven. Gewoon rechttoe, rechtaan het is zoals het is, schrijfstijl. We maken het niet mooier als het is. De verhalen hebben een boodschap en zodra je die kunt zien, kun je genieten van de verhalen. Helaas zijn verhalen welke mij pakken te kort, daar had ik graag meer van willen lezen. Je word net lekker gemaakt en dan is het alweer het einde, in mijn gedachten kan het verhaal nog alle kanten op gaan.

“Als het lot lacht” was een aangename kennismaking met een verhalen bundel. Iets wat me laat inzien dat er veel meer moois is, dan alleen maar thrillers.

Schrijfstijl:     3          

Leesplezier:  3

Plot:               2

Spanning:      3

Psychologie: 4

Als het lot lacht krijgt van mij 3 *** sterren.

 

 

Tot op de bodem- Lisa Gardner **** ster

Tot op de Bodem- Lisa Gardner

Auteur: Lisa Gardner

Uitgever: Cargo

  • Nederlands
  • 416 pagina’s
  • Cargo

Over de schrijfster;

Vandaag de dag is Lisa Gardner een #1 New York Times crime thriller auteur, maar ze begon haar carrière in de voedselindustrie. Nadat haar haar meerdere keren vlam had gevat, begreep ze de hint en besloot ze dat het genoeg was. Ze begon haar carrière als schrijfster. Gardner’s werk als onderzoeksanalist voor een internationaal consulting bureau wekte haar interesse voor forensisch onderzoek wat zij omzette in spannende thrillers die geregeld op de bestsellerlijsten terecht komen. Ze schreef diverse bekende thrillers zoals The Killing Hour, The Next Accident en Fear Nothing. Gardner schreef ook romans onder het pseudoniem Alicia Scott. Lisa Gardner groeide op in Hillsboro, Oregon, waar ze afstudeerde aan de Glencoe High School. Sinds 2007 woont en werkt Gardner in New Hampshire samen met haar op auto’s verzotte man, sportieve skiënde dochter en 2 hondjes.

Bron; Bol.com

De Cover9200000051581466

Een mooie mysterieuze omslag, een oog in een vrouwelijk silhouet, het heeft een hele aparte uitstraling, wat maakt dat je er zeker even naar kijken moet.. in één blik zie je tekort, wanneer je langer kijkt zie je dat het oog ouder is dan het vrouwelijke silhouet. Hier zou ik zeker even de achterflap gaan lezen als ik hem zie liggen in de boekwinkel.

Het verhaal

“Ik ben al eens gestorven.”

“O, Nicky, wat heb je gedaan?”

Het is vijf uur s morgens wanneer de melding binnenkomt van het ongeluk waarbij Nicole Frank het wonder boven wonder overleeft, ze is van de weg geraakt en is met haar Audi Q5 in het ravijn gevlogen. Het lijkt of ze gedronken heeft want ze rook heel sterk naar Whisky, wanneer Nicole bij bewustzijn komt, heeft ze het alleen maar over Vero, en dat ze haar niet kan vinden, maar de politie staat voor een raadsel want nergens is een spoor van het meisje te vinden. Wat is er gebeurt, en waar is Vero? En vooral wie is Vero?

Mijn Mening

“Het spijt me, zeg ik. Dan zwijgen we, een verloren kind en een vrouw die tweemaal uit de dood is opgestaan”

Dit boek mag ik vooruit lezen en nog steeds vind ik het een eer, ben ik onder de indruk van deze kan. Met Lisa Gardner ben ik wel bekend, de boeken van DD Warren, DD Warren is de detective uit Boston. Maar dit verhaal gaat over Sergeant Wyatt Foster en zijn vriendin  Tessa Leonie het is weer een andere serie van Lisa Gardner, maar in dit verhaal is DD Warren wel ook weer aanwezig in het verhaal. Dit boek is los ook te lezen en ook al heb je nog nooit iets van Lisa gelezen rol je er zo in. Persoonlijk houd ik er van dat de personages terug komen je groeit met ze mee en voelt je meer verbonden met de personages. Ik ben even opzoek gegaan naar de boeken van Lisa Gardner en ze heeft 3 series geschreven en ook een aantal op zich zelf staande boeken.

De boeken van Lisa vind ik heerlijk leesvoer, en ik ben dan ook heel benieuwd naar Tot op de Bodem. Het begint gelijk al goed, vaag en mysterieus, want wat is er gebeurt? Waar is het meisje waar Nicole Frank naar opzoek is? Het verhaal wordt met het moment mysterieuzer, al begint het wat warrig en moet je er wel even inkomen maar vanaf pagina 50 wordt er duidelijkheid geschept door de echtgenoot van Nicky, nou ja duidelijkheid…….en dan raak je in een leesflow.

Ik raak in de ban van geheimen van Nicky/ Nicole en ben enorm nieuwsgierig naar wat er echt gebeurt is, wie is Vero en waarom weet Nicole niks meer. De geheimen die de partners voor elkaar hebben maakt het alleen maar spannender, en in mijn hoofd gaat het verhaal al verschillende kanten op en bedenk ik allerlei scenario`s, wat dan juist weer verrassender is als er weer een andere wending aan komt.

De personages zijn door Lisa Gardner enorm goed beschreven de “geesteszieke?” Nicky/ Nicole is zo beschreven dat je aan de ene kant veel medelijden met haar krijgt maar soms denk ik ook, zit je nu de boel te belazeren. Ook de rechercheurs welke zich helemaal in het onderzoek vast bijten merken dit en hebben hun vraagtekens en raken zelfs gefrustreerd. Maar hebben ook naast hun werk ook hun eigen besognes, Wyatt vraagt zich af hoe hij de dochter, Sophie, van Tessa voor zich kan winnen zodat het niet lijkt of ze hem haat. Wanneer DD Warren, Tessa contact over de vondst van een pistool, welke is gebruikt bij de moord op de moordenaar van Brian Tessa`s eerste echtgenoot, staat het leven van Tessa op scherp. Ook hier staan geheimen voorop.

 “Het verleden kon je zomaar opeens weer besluipen. Vooral een verleden met zonden”

Wat ik wel erg jammer vind is dat DD Warren een heel kleine rol speelt in dit boek, maar dit klopt dus wel nadat ik het opgezocht heb, dit is een boek uit de Tessa Leonie serie

In Tot op de Bodem, zijn er niet heel veel lugubere details beschreven welke we zo van Lisa kennen, maar in dit verhaal past dit ook niet, er gebeuren geen lugubere moorden waarbij de patholoog anatoom uitslag moet brengen, dit is meer een psychologische thriller.

Volgens mij komen er zeker nog meer boeken van Lisa haar hand met de personages Wyatt, Tessa en D.D Warren in de hoofdrol want er is in de verhaallijn over de vondst van het pistool, zeker nog meer uit te werken.

Spanning; 3

Plot; 4

Originaliteit; 4

Leesplezier; 5

Schrijfstijl; 4

Psychologie; 5

4 sterren voor Lisa Gardner met Tot op de Bodem.

 

De weg van het Water – Trudi Rijks *****ster

 

 

9200000046134266

Auteur: Trudi Rijks

Uitgever: Boekerij

Nederlands
304 pagina’s
Boekerij
januari 2016

 

“Wu Wei; we doen door niet doen, de weg van het water.”

De cover

Een thriller debuut altijd leuk en altijd interessant, het maakt me nieuwsgierig. Een idyllisch plaatje van een winterlandschap met twee figuren in de verte. Niet echt een Thriller omslag als wel een mooi plaatje wat me aantrekt omdat het iets triests heeft en ook iets on aantastbaars. Kortom deze ga ik zeker oppakken in de boekhandel als hij er 13 januari verschijnt.

“Wat zou jij doen als je in het NU wilt leven maar het verleden blijft je achtervolgen?”

Het verhaal

“Oud zeer, het was allemaal voorbij gegaan”

Het verhaal begint in Friesland, de gescheiden vrouw uit Apeldoorn Floor Postma is bewindvoerder van haar zus Bente, welke door een drank probleem na het overlijden van haar man Ram, is opgenomen in De Berkelaar in Drachten, een verpleeghuis omdat ze Korsakov heeft. Bente was fotomodel tot ze trouwde met de schatrijke Ram, het huis in Friesland was bedoelt om te ontsnappen aan de media en de dagjesmensen, nadat Ram overleden is door een verkeersongeval is het huis in flink verval geraakt. Floor gaat voor haar zus proberen om Huis Adsum te verkopen, maar wanneer ze op een avond in het huis is om foto`s op te zoeken voor haar zus, blijkt er een mans-figuur rond het huis te dwalen.

Wanneer Floor bij thuiskomst in Apeldoorn een dagvaarding ontvangt voor haar zus valt haar meteen op dat de handtekening van Ram vals is. Wanneer Kim de dochter van Floor hier over hoort is ze in alle staten en zij haalt haar moeder over om in actie te komen. Zeker wanneer de oplichter ook hun persoonlijk wil oplichten…

Is de overspannen Floor opgewassen tegen een echte oplichter? En hoe goed kent ze haar zusje eigenlijk?

Mijn mening

“Waarheid en leugen heffen elkaar op, recht en onrecht omarmen elkaar….”

Het eerste wat me opvalt wanneer ik het boek open sla is, Hoofdstuk één, wauw, je waant je samen met Floor in de bosrijke omgeving van Adsum, het huis van haar zus Bente. De woorden van Trudi nemen je mee en je loopt gevoelsmatig en visueel mee met Floor zo pakkend is het beschreven. Ik heb wel vaker met boeken dat je het zo voor je ziet maar deze schrijfstijl maakt het door haar woorden mogelijk dat je je helemaal in het verhaal kan mee laten slepen.

Hier een voorbeeld van een zin; “Boven haar hoofd flonkerende de sterren, een wolkenflard als een melkplas dreef traag naar de maan” dan zie ik het dus helemaal voor me.

En niet alleen de zinnen zijn mooi, het verhaal is opgebouwd zodat je steeds een stapje verder gaat, je leest gedeeltes vanuit Floor haar perspectief, en vanuit de oplichter word je steeds verder betrokken bij zijn plannetje om geld te verdienen om met zijn kleinzoontje Ale naar Curaçao te vertrekken. Steeds raak je een stukje verder in het web verstrikt, waarin meer en meer aan het licht komt, dingen welke ik niet had zien aankomen, en dan denk je je bent op de verduidelijkende weg maar dan neemt het verhaal weer een heel andere wending. Heel goed gevonden en het maakt ook dat ik het boek bijna niet weg kan leggen, tot het einde toe houdt Trudi Rijks je in spanning. En op de laatste bladzijde blijf je je nog af vragen. Hé???

Ook de personages worden goed beschreven door Trudi, de moeizame band tussen de net weer herstelde van overspannenheid moeder Floor en dochter Kim maakt verschillende ontwikkelingen door tijdens het verhaal, je voelt de strubbelingen maar ook een ook een bepaalde groei van de relatie. Ook de Oplichter is erg goed beschrijven je hebt een hekel aan hem maar ook kan ik een soort van medelijden met hem krijgen, zijn liefde voor zijn kleinzoon en de angst voor een schuldeiser is de drijfveer achter het hele drama.

Kortom De weg van het water; Wu Wei, is een boek waarover gepraat gaat worden, over gepraat moet worden. Het is een debuut van Trudi Rijks maar bij mij staat ze op de lijst met Favoriete schrijfsters en dat na één boek, dat wil wat zeggen. De manier van schrijven de gebruikte zinnen, woorden je leest het alsof je een aan het genieten bent van een gebakje terwijl je aan de lijn doet.

Ook het verhaal is goed, erg spannend, origineel en tot het einde toe ben ik gevangen in het verhaal kortom ik kan niet anders dan; 5 ***** sterren geven aan Trudi Rijks voor haar debuut. Hier gaan we nog veel van horen

Spanning; 5

Plot; 5

Originaliteit; 5

Leesplezier; 5

Schrijfstijl; 5

Psychologie; 5