Recensies·Recensies van Moon

Het Reservaat – Liselotte Stavorinus 4 **** sterren

 

Liselotte Stavorinus9200000009897495 (1)
Auteur
Blijf op de hoogte

Uitgever: De Crime Compagnie

  • Nederlands
  • 320 pagina’s
  • De Crime Compagnie
  • September 2013

Het Verhaal:

“Je moet oppassen” siste ze “Niets is wat het lijkt”

Jessica Dudock verhuist met haar man en hun drie kinderen van Curaçao weer terug naar Nederland. Ze komen terecht in de kille leefomgeving van een chique dorp, gekscherend ook wel Het Reservaat genoemd. Gelukkig neemt Amanda Voorbach, de flamboyante echtgenote van de bekende televisieproducent Marcus Voorbach, Jessica onder haar hoede.

Ze introduceert Jessica bij haar hechte vriendengroep en leert haar de gebruiken en regels van het reservaat. Jessica begint zich eindelijk thuis te voelen en bloeit op. Maar na verloop van tijd blijken de relaties binnen de vriendengroep gecompliceerd te zijn. Niets is wat het lijkt en Jessica raakt verwikkeld in een web van list en bedrog.

Mijn Mening:

De cover is van een mooie rode kleur met een Goois chique hekwerk erop, niet een boek wat mij gelijk zou trekken.

Een heerlijk boekje tussen door dacht ik zo, maar gaande weg raakte ik toch wel heel nieuwsgierig naar die Amanda en haar bedoelingen en waarom zegt die Maaike niet gewoon wat ze zeggen wilt. Het leven van Jessica raakt aardig overhoop en ik zou voor geen goud met haar willen ruilen, laat mij maar lekker op het platteland wonen.

Er is een hoop over geschreven, Saskia Noort vond dat dit boek te veel op haar boek  De Eetclub zou lijken, ik kan me daar iets in vinden maar ik vind Het Reservaat een lekker boek, het leest lekker weg en heeft een goed verhaal. Een lekker verhaal tussen twee echte lugubere thrillers door. Het leven van Jessica en al wat er bij komt in het Reservaat word goed beschreven er zit ook een verhaal achter en heeft best wel diepgang. Het plot is goed in die richting had ik zeker niet gedacht. Al met al vind ik dit een goed boek een heerlijk boek om mee te nemen op vakantie om even lekker bij te ontspannen, maar wat toch ook een goed verhaal heeft met zeker een goed opgebouwde spanning.

  • Plot: 4
  • Leesplezier: 4
  • Spanning: 4
  • Schrijfstijl: 4

Conclusie: 4 sterren

Moon

 

 

 

Recensies

Gastrecensent van de maandag Nathalie Brouwers

12969352_10154074128501085_137591708_n

Nathalie is ook actief op Hebban, waar ze haar eerste leesclub coördineert. Ze leest romans, thrillers, non-fictie en af en toe ook poëzie. Met de focus op meestal Vlaamse en Scandinavische schrijvers.En vandaag laat ze je mee genieten van haar mening over Jens Lapidus- Stockholm Delete het vervolg op Vip Room. Lees je mee wat ze vond van dit boek?

Stockholm Delete – Jens Lapidus9200000051724805

Auteur Jens Lapidus
  •  Nederlands
  • 376 pagina’s
  • A.W. Bruna Uitgevers

Het uitstekende vervolg van VIP-Room. Laat dat derde vervolg maar komen! 

Emelie en Teddy uit VIP Room zijn terug in Stockholm Delete! Terwijl Emelie als advocate wordt beëdigd op het chique advocatenkantoor Leijon, gaat er een alarm af in een buitenhuis op Värmdö. De man die de politie aanhoudt op verdenking van deze moord wil per se Emelie als advocaat hoewel zij nog geen enkele ervaring heeft met dergelijke strafzaken. De zaak lijkt recht te leiden naar Mats Emanuelsson , de man die Teddy ooit ontvoerde en waardoor hij in de gevangenis terecht kwam. Terwijl de zaak moeilijker en moeilijker wordt, begint Teddy’s neef, Nikola, zijn vroegere fouten te maken en komt deze laatste meer en meer in de problemen terecht.

Er begint een nieuwe episode in deze trilogie die wel verder gaat met dezelfde sterke karakters uit Vip Room. Hun verhalen worden nog verder uitgediept en de motieven voor hun daden in het heden verder verduidelijkt door hun verleden. Terwijl Mats zijn verhaal vertelt tijdens een politieverhoor gedurende verschillende flashbacks, doen Emelie en Teddy samen hun onderzoek naar dezelfde feiten. Teddy wordt gedreven door zijn schuldgevoel dat hij over heeft gehouden aan deze onverkwikkelijke affaire.

De perspectiefwisselingen houden de spanning er goed in en houden de lezer alert voor nieuwe verwikkelingen. Je zit steeds op het puntje van je stoel om te weten hoe het verder gaat. Naar het einde toe worden de belangen en de inzetten steeds belangrijker. De ‘finale’ van het boek heeft wel een beetje last van wat ongeloofwaardigheid wat mij betreft. Een derde boek in een trilogie kan uiteraard ook niet onaangekondigd blijven…

Het voordeel van dit tweede boek is – zeker als je het eerste boek er niet zo lang vóór hebt gelezen – dat er veel terugkomt uiteraard: de personages, de verhaallijn, de stijl, al deze dingen worden natuurlijk overgenomen waaraan je dan ook al meer gewoon bent geraakt. In vergelijking met de Snel Geld-trilogie is deze reeks zeker even hard en rauw, maar gaat het veel minder over straatboefjes waardoor ook die typische straattaal uit die eerste Lapidus-trilogie uiteraard in hoge mate vermeden wordt en wie weet daardoor wel toegankelijker. Hoewel, Lapidus blijft heel wat personages en verhaallijnen uitzetten waardoor er een complex verhaal ontstaat waar je zeker je hoofd bij moet houden. Filmisch gezien heeft dit ‘Stockholm Noir’ verhaal zeker ook zijn kwaliteiten!

Conclusie: voor mij één van de betere thrillers in het genre.

 Tot volgende week groetjes Nathalie

Duo recensies van Caro en Moon·Recensies

Ik reis alleen -Samuel Bjork 5***** sterren

 

Samuel Bjork kwam dit jaar uit met Doodsvogel waar we al heel veel mooie verhalen overhoren de Mustread van 2016 ???Hij ligt hoog op de stapel van zowel Caro als Moon, om even terug te kijken op 2015 toen we ook zo genoten van “Ik reis alleen ”

 

Auteur: Samuel Bjork92

Uitgever: Luitingh-Sijthoff

  • Nederlands
  • 400 pagina’s
  • Luitingh-Sijthoff
  • maart 2015

Het verhaal:

“Lisa zou naar school toe gaan Trippel Trippel Trap.

Met haar nieuwe jurkje aan. Ging ze blij op stap.”

Walter Henriksen ontdekte tijdens zijn wandeling met Lady, de hond, het kleine meisje dat aan de boom hing. Ze bungelde boven de grond met haar rugzak op de haar rug, en een bordje om haar nek.

IK REIS ALLEEN.           

Het meisje blijkt de 6 jarige, Line Olsen te zijn in haar pinknagel is het cijfer één gekrast. Als na Line, nog een meisje op exact dezelfde wijze wordt gevonden, met bij haar het cijfer twee wijst alles erop dat Noorwegen te maken heeft met een serie moordenaar, er zullen meerdere meisjes volgen.

Holger Munchs wordt van stal gehaald nadat zijn speciale onderzoeksteam opgeheven is, de 54 jarige stevige nerd heeft zijn baan terug als blijkt dat dit geen op zichzelf staande moord is. Hij krijgt de leiding over het onderzoek en wil alleen mee werken als Mia Kruger zijn partner mag zijn, maar Mia is niet heel gemakkelijk over te halen, zij lijdt aan een depressie na het overlijden van haar tweelingzus Sigrid bijna 10 jaar geleden, ze heeft zich teruggetrokken op het eiland Hitra. In de volle overtuiging op 18 april zelfmoord te plegen exact 10 jaar na de dood van haar zus, welke overleed aan een overdosis. Maar dan komt Holger hij spoort Mia op en probeert haar over te halen mee te werken aan het onderzoek. Eerst weigert ze maar de zaak van het meisje aan de boom laat haar niet los en als de radars in haar hoofd een aanknopingspunt ontdekt beseft ze dat Sigrid moet wachten, ze doet mee.

Wie is degene die de kinderen met zorg aankleed als een pop, vermoord met een narcose middel en dan met een rugzak vol schoolspullen aan een boom hangt? Het speciale onderzoeksteam is terug op zoek naar antwoorden.

Hoe ver zou jij gaan  .. om WRAAK te nemen.?

Wat was Caro haar mening

Het boek trok me aan door het voorstukje. Een meisje opgehangen in een boom aan een springtouw met een rugzak en boeken en een bordje om haar nek met “Ik reis alleen” erop. Ik werd zo naar dit verhaal toe getrokken. Wie doet zo iets, waarom. Zelf ben ik fan van Scandinavische thrillers en films en dacht dit moet wel wat zijn. En idd. wat een boek. Ik moest er even inkomen, maar kon het niet meer weg leggen.

Steeds verder wordt je in het verhaal mee genomen en wordt je van de ene naar de andere verhaallijn mee getrokken. Munch die naast zijn werk, zijn vrije uren moet verdelen tussen zijn kleindochter Marion en zijn moeder, die in een tehuis zit.  Maar ook Mia die tijdens het onderzoek  haar verleden steeds meer tegen komt. Zelfs de computer nerd Gabriel die eigenlijk niet bij de politie zit, maar die meegedaan heeft bij het oplossen van een vraagstuk  en door Munch bij het team gevraagd wordt, komt met verrassende oplossingen. Eigenlijk zijn het meerdere verhalen die uiteindelijk allemaal wel iets met elkaar te maken hebben. Het boek leest zo lekker weg, je wil steeds doorlezen en weten wat er gaat gebeuren.

Dit boek is een topper en geef het zeker 5 sterren. Ik ben heel benieuwd naar het vervolg van deze  serie en schrijver. Ik hoop dat deel 2 net zoveel spanning en omwentelingen heeft als dit debuut. Een recensie schrijven over dit verhaal is best moeilijk omdat er zoveel verhaallijnen in voor komen, die eerst niets met de moorden maar uiteindelijk toch via een omweg hier mee te maken hebben. Je moet het boek gewoon lezen en zelf tot de conclusie komen dat dit echt een super Scandinavisch hoog standje is.

Wat was Moon haar Mening:

Een binnenkomer met het epiloog, waarin beschreven word dat er een baby wordt vermist. Dan de vondst van Line bungelend aan de boom dat gaat lekker maar daarna komt het verhaal wat langzaam op gang, het neemt je eerst mee in het leven van Mia en Holger. Maar zodra Mia beslist mee te werken aan het onderzoek komt het boek in een stroomversnelling, ik heb ontzag voor het brein van Mia wat zij allemaal ontdekt. Naast Mia en Holger speelt Tobias een belangrijke rol in het verhaal, hij vindt samen met zijn broertje Torben het tweede meisje, en heeft zichzelf voorgenomen meer te weten te komen christelijke meisjes in het bos. Ook Tobias gaat op onderzoek uit, met zijn dertien jaar is hij een ondernemend mannetje.

Het verhaal bestaat eigenlijk uit meerdere delen met best veel personages maar door de korte hoofdstukken is dit zeker niet irritant, de personages worden allemaal goed beschreven en zijn alle maal op zichzelf staand al heel interessant om over te lezen en daardoor leest het boek fijn, niet ingewikkeld maar vlot.

Tijdens het lezen denk je dat je al het ergste al hebt gehad maar dan neemt het verhaal heel onverwacht wel een heel persoonlijk wending waardoor je het boek echt niet meer los kan laten. . De relatie tussen Holger en Mia is interessant en van mij mag er wel een serie uitkomen van dit duo. Het plot is verrassend en goed beschreven tot de laatste bladzijde blijf je geboeid Ik denk dat er nog meer verhalen komen in deze lijn. Ik hoop het want wat heb ik van dit boek genoten.

  • Spanning:5
  • Plot:5
  • Schrijfstijl:5
  • Leesplezier: 5

 

Niet anders dan van ons Dikke 5 ***** sterren voor dit mooie boek

een Mustread nu gauw Doodsvogel oppakken 

Caro en Moon 

 

 

 

 

 

Boeken nieuws·Recensies

Wat voor moois komt er binnen kort uit ….

We zijn inmiddels al weer aantal weken verder en we zijn  alweer benieuwd waar we naar uit kunnen kijken

We zijn even voor je op zoek gegaan en hebben een aantal tips voor je op een rijtje gezet zodat je in de startblokken kunt gaan staan. Voor een trip naar de dichtstbijzijnde boekhandel. Helaas extra tijd is niet inbegrepen aan extra saldo kunnen we je niet helpen.. 

Geniet van al het moois wat uitkomt… dit is deel 1 maar er volgt nog meer moois volgende week  zaterdag 


Beschadigd van Ika Gerritsen 26 mei 2016
(hierover later meer info op ons Blog)

Op het eerste gezicht lijkt het leven van Kirsten geweldig. Wat echter boek_9789491875243niemand weet, is dat ze wordt geteisterd door nachtelijke paniekaanvallen, veroorzaakt door een traumatische gebeurtenis in haar jeugd. De enige die op de hoogte is van Kirstens angsten is haar vriend Mark, maar juist hij toont totaal geen begrip. Het doet Kirsten besluiten haar spullen te pakken en bij hem weg te gaan. Dan krijgt Kirsten het nieuws dat haar oma Veronica onverwacht is overleden. Hoewel ze geen warme band hadden, biedt het haar wel de mogelijkheid om in het huis van haar oma te gaan wonen. Om de kosten te drukken, verhuurt ze een kamer aan de levenslustige Elise. Kirsten en Elise vinden aanwijzingen die twijfels oproepen over de doodsoorzaak van Veronica. Was dit wel een ongeluk? Nieuwsgierig gaan de vrouwen op onderzoek uit. Daardoor komen niet alleen de spoken uit Kirstens verleden weer tot leven, maar brengen ze ook zichzelf in groot gevaar.

Eindfeest van Jet van Vuuren mei 2016

Constance is een gescheiden vrouw met een prachtige villa, een goedgevulde 9200000051539843bankrekening, een leuke baan en een paar fijne vriendinnen. Dit leven verandert op slag als zij terminaal ziek blijkt te zijn. Ze besluit een afscheidsfeest te geven voor haar vriendinnen. Met het bepalende verschil, dat ze alleen vrouwen uitnodigt die haar in de steek hebben gelaten. Het afscheidsfeest krijgt daardoor een wrang randje. Wat deze vriendinnen namelijk niet weten is dat het niet alleen voor Constance, maar ook voor hen het laatste feest van hun leven wordt. Ze legt haar krankzinnige besluit voor aan haar psychiater en vraagt hem haar te helpen haar duistere plannen uit te voeren. Ze wil dat hij haar behoedt voor het plegen van een moord…

Ze is van mij Helen Klein Ross april 2016

boek_9789044350012 (1)Lucy Wakefield, een gewone Amerikaanse vrouw, steelt op een dag een baby’tje uit een winkelwagen in de Ikea en voedt het op als haar eigen kind. Meer dan twintig jaar lang heeft niemand iets in de gaten. Wanneer dochter Mia, nu volwassen, eindelijk de waarheid over haar afkomst ontdekt, besluit ze nooit meer tegen Lucy te spreken en op zoek te gaan naar haar biologische ouders. De emotionele reünie veroorzaakt onvoorziene schokgolven.

 

 

Roeien naar de Volewijck van Suzanne Wouda mei 20166564c02eacfc6a0.09562598

Suzanne Wouda schreef met Roeien naar de Volewijck een beeldende historische roman over Amsterdam en Haarlem in de zeventiende eeuw, het Burgerweeshuis en het Dolhuys
Flora en Mare groeien samen op in het Burgerweeshuis. Na die tijd verliezen ze elkaar uit het oog. Flora trouwt een rijke koopman, Mare belandt in de prostitutie. Tien jaar later ontvangt Mare een verontrustende brief van Flora. Ze reist af naar Haarlem om op zoek te gaan naar Flora’s zoon, die spoorloos verdwenen is.

 

564c02d954ee27.80834785Verloren dochter van Helen Fitzgerald mei 2016

Op dit moment hebben drieëntwintigduizend zesennegentig mensen mij online gezien. Onder wie mijn moeder, mijn vader, mijn zusje, mijn oma, mijn andere oma, mijn opa, mijn baas, mijn biologieleraar en mijn vriendje James. 

Wanneer Leah en haar geadopteerde zusje Su samen op vakantie naar Mallorca gaan om het behalen van hun middelbare schooldiploma, keert alleen Leah daarvan terug. Haar ijverige, intelligente zus Su blijft weg, vernederd en bang: er staat een video online waarop ze dronken seksuele handelingen verricht in een nachtclub.

En iedereen heeft die gezien. Hun moeder Ruth, een succesvolle rechter, is woedend. Hoe kon dit gebeuren? Hoe krijgt ze de mannen die misbruik hebben gemaakt van haar onschuldige dochter achter de tralies? Welke rol heeft Leah gespeeld? En lukt het Ruth om haar dochter te vinden als Su niet gevonden wil worden?

De jongen die zijn vader zocht van John Boyne 4 mei 2016BOYNE_De jongen die zijn vader zocht_WT.indd

Op de dag dat de Eerste Wereldoorlog begint, belooft de vader van Alfie Summerfield aan zijn zoon dat hij niet zal gaan meevechten – maar de volgende dag moet hij die belofte al breken. Hij gaat op een zeer speciale, geheime missie, en de hele oorlog lang heeft Alfie geen idee waar zijn vader zou kunnen zijn. Is hij inmiddels gesneuveld?

Op zijn negende moet Alfie al gaan werken als schoenpoetser op King’s Cross Station. Dan leest hij onverwachts zijn familienaam op een vel papier dat toebehoort aan een legerarts. Zijn vader leeft nog, en ligt met een oorlogstrauma in een ziekenhuis ver weg. Alfie besluit dat het tijd wordt voor zijn eigen geheime missie: hij zal zijn vader in het ziekenhuis opzoeken en hem terugbrengen naar hun huis op Damley Road.

 

 

 

Recensies·Recensies van Moon

Ibiza Land van Liefde- Mireille van Hout 4 1/2 **** sterren

Auteur: Mireille van Houtimage-5659489

Uitgever: Ambo|Anthos

  • Nederlands
  • 266 pagina’s
  • Ambo|Anthos
  • januari 2016

Het verhaal

Mireille van Hout schreef met Ibiza Land van liefde een nostalgisch boek over het hippieleven op het paradijselijke eiland Ibiza.

Anna en een paar vrienden stichten een hippiecommune op Ibiza waar ze leven in ultieme vrijheid. Op een dag vertrekken Anna en haar dochter echter halsoverkop van het eiland. Jaren later probeert haar inmiddels volwassen dochter te ontdekken wat destijds de reden was voor het plotselinge vertrek van Ibiza.

Land van liefde van Mireille van Hout is een hartverwarmende en bloemrijke roman vol nostalgie.

Mijn Mening

“Sunny, inpakken, nu. We vertrekken “

En prachtige omslag pakt gelijk mijn aandacht wat een heerlijk plaatje prijkt op de voorkant van Ibiza land van Liefde. Een hippie tafereel? Nee, niet echt eerder een ontroerend tafereel tussen een moeder en haar dochter omgeven door liefelijke bloemen.

Het verhaal is opgesplitst in meerdere tijden zo ga je terug met Anna, naar 1968 de tijd dat ze, Anna, Sophie, Boudewijn en Simon, besluiten naar Marokko te gaan maar omdat de mannen daar niet binnen worden gelaten zetten ze koers naar Ibiza. Daar waar het allemaal begon. En je hebt het heden de verhaallijn van Sue welke met haar dochter Elin in Amsterdam woont. Haar dochter is vastberaden naar Ibiza te gaan voor vakantie werk, dit maakt bij Sue een hoop emoties en herinneringen los. Wat is er gebeurt, waarom verliet ze, als tienjarige halsoverkop met haar moeder het eiland?

“Erfenis van de hippies….. herhaal ik mompelend. Mijn schouders trekken samen.”

Wanneer Sue in het heden Ziggy plotseling ontmoet staat haar wereld op zijn kop, het jongentje van toen waar ze hopeloos naar gezocht heeft staat zomaar voor haar. Maar tegelijkertijd komen ook de vragen waarom zijn ze ge- “vlucht”, de vraagtekens volgen elkaar op. De relatie tussen Sue, Sunny Dance in de Hippie tijd, en haar moeder is zeer problematisch dit houdt Mireille tot het einde toe in mysterie en juist dat maakt het boek boeiend want je blijft je afvragen wat of er nu echt gebeurt, is waarom zijn ze in de nacht van het eiland af gevlucht naar Amsterdam. Wanneer Sue, Ziggy tegen komt blijkt algauw dat er heel verschillende verhalen zijn verteld over de bewuste nacht.

Het vrijheid, blijheidgevoel is goed beschreven in de stukken van 1968 tot de bewuste nacht, je waant je als echte hippie op Ibiza. Het is een heel fijn beschreven boek van Mireille van Hout de korte hoofstukken en de duidelijk aangegeven tijden, maken dat het heel prettig leest en dat stoppen bijna een No Go is. Ik las het boek dan ook in een ruime dag uit omdat in genoot van de sfeer, van de mysterie in deze roman wat naar mijn mening ook een hoog psychologische gehalte heeft. Sue heeft geen fijne herinneringen aan haar jeugd ze was al gauw volwassen en had de zorgen voor haar moeder, mist haar vader Boudewijn, Dex, Sophie en Ziggy. De kracht van die vrouw voel je tussen de regels door. Wat ook een leuk detail is dat elk hoofdstuk over Anna de titel draagt van een hit uit die tijd, en alle drie de delen in het boek beginnen met een mooie tekst wat het gevoel goed weergeeft.

“Ik vond het volgende: van elke waarheid is het tegendeel even waarachtig”                     Siddharta tegen Govinda uit een boek van Herman Hesse

Ibiza land van liefde is een prachtige roman met een heerlijke onbezonnen sfeer maar heeft ook voldoende diepgang, waardoor je mee reist in de wereld van jointjes en  onvoorwaardelijke liefde en één grote leugen. Ik heb er enorm van genoten en ben blij dat ik Mireille van Hout heb ontmoet en dat ik dit boek heb mogen lezen.

Dikke 4 ½  sterren voor Ibiza land van liefde

Moon

Recensies·Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

We mochten wat vragen aan Anne Laure van Neer

download (17)Nadat Caroline het boek hoog op de stapel had gelegd en hem inmiddels uit heeft gelezen, hebben wij van Mustreads or Not de stoute schoenen aan getrokken en zochten contact met Anne Laure van Neer. Ze wilde heel graag mee werken aan een interview om zich in Nederland wat bekender te maken.

Justine was het debuut van Anne Laure, in de volgende vragen komen we heel wat meer te weten over de schrijfster van het boek waarvan Caroline vond; Een boek dat je blijft lezen. Geweldige anekdotes, die je steeds dichter of juist verder van de waarheid brengen. Super goed geschreven, je ziet het gewoon voor je, ik had echt medelijden met inspecteur Verbekedownload (18)

Voor degene die u niet kennen, kunt u zich in een paar zinnen even voorstellen….

Ik ben Anne-Laure, 40 jaar, getrouwd, 2 kindjes en woon in Mortsel (dichtbij Antwerpen).

Een jaar of zes geleden besloot ik om schrijfster te worden. In september 2015 debuteerde ik met ‘Justine’ een literaire thriller die genomineerd werd voor de Hercule Poirotprijs.

We willen graag meer aandacht voor de Vlaamse schrijvers in Nederland, wat zouden wij er aan kunnen doen om dit te laten slagen? 

Dat is een moeilijke vraag…

Ik denk dat voornamelijk uitgeverijen moeten inzien dat ze toch een groot doelpubliek links laten liggen, door zich te beperken aan de landsgrenzen. Vermoedelijk zou dit wel beteren, moesten boekhandelaren daar ook hun schouders onder zetten en de landsgrens niet als een barrière zien.

Waarom men kiest om bijvoorbeeld geld te investeren in de vertaling van een Zweeds boek, in plaats van te investeren in de talenten die we in eigen streek hebben, dat begrijp ik ook niet zo heel goed. Als je ziet hoeveel Deense en Zweedse thrillers hier in de handel liggen, snap ik niet waarom wij als Nederlandstaligen onze talenten niet als exportproduct gebruiken.

Justine, is uw debuut, wat kunnen we nog meer verwachten? Komt er een tweede boek aan en welk genre gaat dit worden 

Ik schrijf momenteel aan een tweede boek met als werktitel ‘Maurice’. Maurice wordt net als Justine een ‘suspense’ boek met veel zwarte humor. Veel kan ik er nog niet over kwijt, want ik ben nog aan het schrijven (en ik ben een ‘trage’)

Van welke schrijver hebt u zelfde meeste boeken in de kast en welke tips wilt u onze lezers mee geven: “Welk boek moeten ze hebben gelezen?” en waarom? download (20)

Jonas Jonasson, ‘de Honderdjarige man die uit het raam sprong en verdween’ vond ik fenomenaal. Het charmante hoofdpersonage, het absurde verhaal, de humor…

Of Niccolo Ammaniti… absoluut fan van zijn verhalen. Voor dezelfde reden: absurditeit, kleinmenselijk en humoristisch.

Uit onze contreien: Rudy Soetewey. Fantastische verhaalopbouw en originele invalshoeken.

Voor u fulltime schrijfster werd werkte u als reisagente/ reisorganisator, wat deed u besluiten het roer om te gooien, was het niet enorm spannend om alle zekerheid over boord te gooien en heeft u geen spijt? 

Toen ik stopte met werken, was ik op de rand van een burn-out. Werken, kinderen, studeren, ik deed alles tegelijkertijd en dat wreekt zich op een bepaald moment. Ik had mijn job opgezegd en wilde een rustigere baan zoeken.

Ik zocht, maar vond niets wat me aanstond. Het duurde even vooraleer ik begreep wat er aan de hand was.

Ik stond op een kruispunt in mijn leven en wilde eigenlijk aan mijn droom werken. De andere paden die me aangeboden werden, leken op dat moment niet de juiste. Het was mijn droom achterna of terug de tredmolen in. Ik heb gekozen om me in het diepe te gooien en te zien of het me zou lukken. Tot op heden heb ik geen spijt, al kan ik zeker niet leven van het schrijversvak. Misschien lukt dat binnen een tijdje wel. Dat zou fijn zijn.

Er wordt tegenwoordig weinig meer gelezen, vooral de jeugd heeft bijna geen boek meer in de hand, welk boek was uw favoriet vroeger, en heeft u altijd al een zwak gehad voor lezen  

Ik ben een boekenwurm. Altijd geweest.

Ik geloof echter niet dat de jeugd minder graag leest. Hoewel ze nu veel meer afleiding hebben door allerlei ‘schermpjes’, weet ik zeker dat er in ieder kind een potentieel boekenliefhebber schuilt. Je moet een kind het juiste boek op het juiste moment aanreiken. Als je dat goed doet, maak je er een boekenwurm van.

Zo heb ik mijn lievelingsjeugdboek ‘Koning van Katoren’ aan mijn zoon laten lezen toen hij 11 jaar oud was (de eerste twee hoofdstukken heb ik voorgelezen en toen het boek op zijn nachtkastje laten slingeren…). Sindsdien is hij niet meer te stoppen.download (19)

Hoelang doet u over een boek schrijven, het research werk en het schrijven op zich? Wat is het leukste het verhaal tot stand zien komen of de research ? 

‘Justine’ heb ik in twee jaar tijd geschreven.

Eerst een half jaar nadenken. Dat is een fijn moment, maar ook soms wel frustrerend. Er zijn zoveel verhalen die wachten om geschreven te worden, dat het moeilijk is om te kiezen. Meestal ga ik voor het verhaal dat in mijn hoofd blijft hangen.

Nadat ik een plan heb opgezet, begin ik te schrijven. De eerste versie is verschrikkelijk. Halverwege wil ik het meestal weggooien en aan iets anders beginnen. Het is net als een tekening maken van een paard. In je hoofd zie je een mooie witte hengst die galoppeert met de manen in de wind. Wanneer je het op papier probeert te zetten, lijkt het amper op een paard…

Die eerste versie is dus een grove schets. Ik moet aanvaarden dat ik een misbaksel op de wereld heb gezet, dat blijft moeilijk.

Na die verschrikkelijke eerste versie, begint het leukere werk. Puzzelen, schrappen, herschrijven, bijwerken,…Dan stuur ik het naar een paar proeflezers en verwerk ik de feedback die ik krijg.

Pas wanneer het verhaal goed zit, ga ik kijken naar mijn schrijfstijl. Dan ga ik het boek zin per zin nalezen. Nakijken of elk woord dat er staat, ook het juiste woord is. Ik hou niet van de ‘kijk eens hoeveel bijzinnen ik in een zin kan maken’-stijl. Dat leest niet zo fijn. Voor mij primeert het verhaal en staat de taal in dienst daarvan, hoewel een mooie zin uiteraard ook fijn is om te lezen.

Bent u alweer bezig met een nieuw boek? En zo ja wanneer komt deze uit en kunt u al een tipje van de sluier lichten waar het over gaat? 

Ik schrijf nu inderdaad aan ‘Maurice’. Ik kan er nog niet veel over vertellen, want het verhaal is nog niet klaar (er kan nog veel veranderen, daarom hou ik het liever nog even voor mezelf).

Ik hoop binnen een paar maanden een eerste leesbare versie te produceren. Of en wanneer het wordt uitgegeven hangt af van de planning van uitgeverij Kramat.

Uw boek is niet in e-book verkrijgbaar, zou u dat wel graag willen en heeft u daar zelf ook zeggenschap over?  

Ik heb er lang over nagedacht of ik dat nu wilde of niet.

Uiteindelijk heb ik besloten om het niet te doen. Gewoon omdat ik er zelf boos van zou worden dat ‘Justine’ (waar ik twee jaar aan heb gewerkt), zomaar van het internet kan afgeplukt worden. Daar zou ik echt van wakker liggen. Ik heb namelijk een onwaarschijnlijke hekel aan onrechtvaardige dingen. Ik koop zelf bijvoorbeeld vaak muziek op Itunes, en voor ieder nummer, heb ik ook eerlijk betaald.

Het is natuurlijk lastig omdat sommige mensen geen papieren boeken meer lezen of kopen, maar dat is een keuze die zij hebben gemaakt. Ze hebben een alternatief: het papieren boek. Indien ze het dus echt willen lezen, kunnen ze dat ook.

De cover van Justine is erg mooi, wie heeft dat ontworpen en heb je daar als auteur ook zeggenschap over, of heb je dan zo iets van, het boek was al heel wat om te schrijven de cover laat ik graag over aan anderen? images (14) 

De cover van Justine heb ik samen met Sonja Trouvé (ontwerpbureau ARTrouvé) ontworpen.

Ik wilde een hele cleane, sobere stijl en had het figuurtje dat op de cover staat op het internet gevonden. Zwart, wit met een bloedpuntje op de ‘i’, dat wilde ik.

Sonja heeft er een mooi geheel van gemaakt. Zo had ze het idee om de vingerafdruk die op de rug staat ook in het figuurtje te laten terugkomen. Dat is uiteindelijk een heel mooi resultaat geworden. Ik ben er zelf heel erg blij mee.

Vorig jaar stond u op het podium omdat u genomineerd was voor de Hercules Poirot prijs 2015. U stond daar tussen bekende en minder bekende auteurs. Wat vond u ervan dat u genomineerd was, dat uw aller eerste boek meteen voor een prijs in aanmerking kwam? Geeft het ook meer druk om een nieuw boek te schrijven en dat je nog beter je best moet doen. Of heeft dat helemaal geen invloed. En gaat het lukken weer op het podium te komen of dit jaar zeker niet? 

 

Het was uiteraard heel erg maf om daar te staan tussen allemaal ronkende namen. Als debutantje kan je er alleen maar van dromen.

De druk voor mijn volgend boek voel ik wel, maar die komt niet van buitenaf. Die komt vooral van mezelf. Ik wil geen prutser zijn, dus moet ik gewoon hard werken om er iets van te maken.

Wat ik wel besef is dat er vanaf een tweede boek ook een vergelijking mogelijk is (de eerste was beter, of de tweede is beter dan de eerste… dat soort dingen). Ik heb een totaal andere invalshoek gekozen, zodat lezers de verhalen niet echt zullen kunnen vergelijken. Hoewel het nog altijd een macaber, doch grappig kantje zal hebben, zal ‘Maurice’ niet hetzelfde zijn als ‘Justine’.

Ik vermoed niet dat ‘Maurice’ op tijd klaar zal zijn om dit jaar mee te dingen voor de Hercule Poirotprijs. Ik neem nu de tijd om iets te schrijven waar ik zelf echt helemaal achter sta. En zoals ik al zei, ik wil geen prutser zijn. Dat kan mijn prille schrijvers-ego niet aan. Mijn uitgever heeft me ook op het hart gedrukt om de tijd te nemen voor mijn volgend boek. Geen druk, geen deadlines. Gewoon zorgen voor een goed verhaal. En dat ga ik doen.

U heeft al vele interviews gegeven, maar zijn er nog vragen, die u eigenlijk wel zou willen beantwoorden, maar die nog nooit gesteld zijn? Graag horen wij dat van u !!! 

Als ik dan toch mag kiezen, stel ik een wedervraag:

Hoe kan een schrijver zijn dankbaarheid tonen aan alle mensen die het boek ‘Justine’ hebben gelezen, gerecenseerd, gepromoot en gedragen hebben?

Bij deze…Duizendmaal dank! Zonder lezers zou ik slechts een bizarre vrouw zijn die moordverhalen verzint.  Dankzij jullie ben ik een schrijfster, dat klinkt wel veel beter dan het vorige.

Ook daarvoor dank!

U heeft een prachtige naam, die weinig voor komt bij ons in ieder geval, heeft u nooit voor een pseudoniem willen kiezen of doe je dat alleen als je je eigen naam niet mooi genoeg vind of als je anoniem wilt blijven? Wij zijn erg benieuwd wanneer je daarvoor zou kiezen eigenlijk. 

Mijn moeder is geboren in Zuid-Frankrijk en wilde me graag een Franse voornaam geven. Anne-Laure wordt in België inderdaad niet vaak gebruikt. ‘Van Neer’ zou dan weer afkomstig zijn van ‘Neer’. Dat is een dorp in Nederland, waar de voorvaders van mijn vader vandaan zouden komen.

Ik heb ervoor gekozen om mijn eigen naam te gebruiken omdat ik na vele jaren oefenen, eindelijk het gevoel had dat ik met ‘Justine’ iets had bereikt waar ik mee naar buiten wilde komen.

Een pseudoniem kan handig zijn als je bijvoorbeeld in een ander genre iets wil uitbrengen.

Omdat ik nu echt het gevoel heb dat ik ben waar ik moet zijn en schrijf wat ik zelf graag wil lezen, ben ik ook blij dat ik er mijn naam op mag zetten. Het geeft trouwens altijd een kleine kick om je boek in de boekhandel te zien liggen. Dat went niet, die blijdschap.

Bij deze Anne Laure heb je je dankbaarheid meer dan voldoende getoond door zo enthousiast op de vragen te reageren, mee te werken aan ons interview. En wij, Caro en Moon hopen je dan ook zeker een keer te ontmoeten . Wellicht op de Boekenbeurs in Antwerpen welke in onze agenda vast staat….Heel veel succes met “Maurice” laat je weten wanneer deze uitkomt dan zijn we van de partij .

Lieve Leesgroet Caro en Moon 

Ben je nieuwsgierig geworden naar Justine lees hier de recensie van Caroline

Recensie Justine Anne Laure van Neer

 

Recensies

Gast recensent van de Vrijdag – Paul Smeyers…

12509605_10208465369697712_3495662233878426617_n

Paul verrast ons met een boek waar wij nog nooit van gehoord hebben en vertelt ons enthousiast over wat hij van MuidHond van Inge Schilperoord vond. Na het lezen van zijn recensie zijn wij erg nieuwsgierig geworden want Paul vertelt zo enthousiast over dit boek. Het belooft een Mustread te zijn!!!

  •  Nederlands
  • 220 pagina’s
  • Uitgeverij Podium B.V.
  • april 2015

 

Zo, wat zou ik jullie, beste mede-lezers en vrienden, nu eens kunnen vertellen over de Muidhond ? Bijvoorbeeld dat het een vis is, die ook bekend staat onder de namen Zeelt of Louw en behoort tot de Karperachtigen. Of dat hij voornamelijk herkenbaar is aan zijn oogvlek. Tevens dat hij niet tegen de hitte kan en probeert koeling te zoeken in de modder. Oh ja, en het belangrijkste : dat het net iets meer dan een kopstoot van een boek is van de Nederlandse Inge Schilperoord !

In ’t kort het verhaal : de 30-jarige Jonathan wordt na enkele maanden in de gevangenis vrijgelaten voor aanranding op het jonge meisje Betsy, wegens gebrek aan bewijzen en keert terug naar zijn huiselijk leven bij zijn gelovige moeder. Want dankzij de nodige (verplichte) sessies, is hij ervan overtuigd opnieuw een goed mens te worden. Het weerzien verloopt niet makkelijk, maar al gauw nemen moeder en zoon hun oude leven opnieuw op. Een verhuis, waar Jonathan tegen opziet, staat op til en inmiddels vult hij zijn dagen met werken in een vismijn, het huis onderhouden, koken, de hond Milk verzorgen en uitlaten, de verhuis voorbereiden, zijn verplichte nazorgen strikt naleven en zorgen voor de gewonde Muidhond die hij heeft weten te vangen en thans in een aquarium houdt op zijn kamer. Maar dan ontmoet Jonathan de jonge Elke, een enigszins getroebleerd kind dat vlakbij woont met haar alleenstaande moeder…

Elke’s moeder is vaak uithuizig (ze werkt in een café) en al snel ontstaat er een vriendschap tussen de twee eenzaten. Maar reeds van bij de eerste ontmoeting voel je de zinderende spanning bij Jonathan. Want net als zijn Muidhond is ook Jonathan ‘beschadigd’ en zoekt hij – net als de vis in de modder – een plaats op zich te verbergen…om erger te voorkomen. En terwijl de hitte voor beiden zeer bedreigend is, verliest Jonathan stilaan zijn grip op de controle, waar hijzelf zo aan gehecht was. En dat is niet anders bij Elke : hij zorgt voor haar, geeft haar eten, voert haar zelfs. Maar net als bij de vis zelf, gaat het van kwaad naar erger bij Jonathan. En wanneer het proces in verband met Betsy opnieuw wordt heropend, voelt hij alle hoop uit zich verdwijnen.

Hitte speelt trouwens een belangrijke rol in dit boek : het weer zelf, de vis die er stilaan aan onderdoor gaat en de spanningsgraad van Jonathan tegenover Elke. Moeder rekent op haar geloof, heil in de bijbelclub voor de ‘genezing van haar jongen’. Dan weet je natuurlijk meteen dat Jonathan er alleen voor staat, daar je uit die hoek echt geen hulp hoeft te verwachten. De aftakeling wordt prachtig verwoord door Inge Schilperoord : met weinig woorden kan ze enorm veel duidelijk maken op een stilistisch prachtige manier !

Het boek heeft wel iets van de Vlaamse film “Dennis van Rita”, maar gaat zoveel dieper en harder. Dat de schrijfster zelf psychologe is, blijkt uit haar inzicht in deze problematiek. En nergens trapt ze in de val van boze buren, ‘uitlokkerij’ van het kind zelf, geweld op Jonathan of melodramatiek. Straffer nog : je krijgt als het ware sympathie voor deze underdog, hoewel je voelt dat het fout moet lopen : zijn gevecht tegen de drang, de hekel aan de bemoeizucht van iemand die wel om je geeft, cognitieve goedpraterij, zichzelf ‘kleine misstapjes’ toestaan, enzovoort.

Dat we niet eindigen op een vreugdevol feest, kunnen jullie je zelf ook wel voorstellen, maar de ‘twist’ die Inge op het einde voorziet, is meer dan briljant te noemen !

Besluit : de verspreiding van “Muidhond” in België gebeurt door ‘Elkedag  Boeken’. Grappig, maar ook hét understatement van het jaar : “Muidhond” is allesbehalve een “alledaags” boek. Wist U dat de 4 B’s staan voor de 4 gevoelens : Blij, Bedroefd, Bang en Boos ? Wel, niet één gevoel word je bespaard in deze grandioze ‘must-read’ !

U kan zich morgen reeds begeven naar uw dichtstbijzijnde boekenwinkel…Doen, zeg ik U !

Groetjes Paul Smeyers

 

Recensies·Recensies van Caro

Justine Anne Laure van Neer 4**** sterren

Justine -Anne-Laure Van Neerdownload (18)

  • Nederlands
  • 310 pagina’s
  • Ronde Tafel, SU De
  • oktober 2015

In 2015 op de Antwerpse boekenbeurs heb ik Anne-Laure ontmoet , omdat ze daar was i.v.m. met de nominatie van de Hercule Poirot prijs.

Natuurlijk ging dat boek op mijn NTL stapel, maar die stapel blijft maar groeien en het boek zakte naar beneden. Iedere keer dacht ik nu ga ik beginnen en kwam er weer een boek tussendoor dat ik moest lezen voor een recensie.

Omdat we voor ons blog een interview met Anne-Laure hadden, moest ik natuurlijk wel weten waar het boek over ging, dus naar boven gehaald en gaan lezen.

Waarom heb ik nu weer zo lang gewacht !!!!!

De cover is door zijn eenvoud erg mooi. Wit met het silhouet van Justine erop, afgemaakt met een vingerafdruk door het silhouet . Na het lezen begrijp je de vingerafdruk.

 “De deuren van het tehuis schoven automatisch en uitnodigend uit elkaar. Dat gaf een vals gevoel van verwelkoming. Ik wist wel beter. De enige manier om te ontsnappen een de deur je opslokte, was netjes in een lijkzak geritst. Kent u iemand die zo’n oord levend heeft verlaten?”download (17)

 Het verhaal:

Op een dag komt er een oud vrouwtje genaamd Justine de Jager naar het politie bureau en zegt: “Ik kom een moord bekennen.”

Inspecteur Verbeke wordt door zijn  nieuwe baas commissaris Declercq met het verhoor  van het vrouwtje belast, maar niet voordat hij tegen Verbeke zegt dat hij de theorie in praktijk moet brengen en wel met Tact, Empathie en Geduld.

Verbeke gaat met Justine naar de verhoorkamer en schakelt de opname apparatuur aan.

Dit is het begin van een ellenlang verhoor. Justine vertelt precies wat er is gebeurd. Verbeke wacht op de bekentenis van de moord, maar omdat hij zich aan de drie regels moet houden, laat hij het vrouwtje rustig vertellen. Hij valt wel van de ene in de andere verbazing, wat is er allemaal rond die moord gebeurd?

Mijn Mening:

Wat een heerlijk boek. Al in het begin van het boek zat ik te lachen om de anekdotes, die Justine vertelde. Inspecteur Verbeke moest zich echt inhouden om de bekentenis niet uit het vrouwtje te persen. Dit lieve oude dametje, was zo gek als een deur volgens Verbeke. Af en toe werd er een pauze ingelast en ging hij bij Tanja de secretaresse zijn nood klagen.

Doordat er niet heel veel personages in het boek voorkomen, was het heerlijk lezen. Het verhaal gaat over de gezinnen die samen met Justine in een drie verdieping hoge flat wonen. Justine’s  schoondochter  Katja probeert haar naar een verzorgingshuis te krijgen. Om daar niet in te komen bekent ze een moord.

Het is aan Verbeke om er achter te komen of dit vrouwtje de moord nu echt geplaagd heeft of dat ze hem gewoon van het werk zit t houden.

Alle acties die Justine deed kwamen voort uit citaten die in het het schriftje van haar overleden man Ray stonden.  Ze bladerde door zijn schriftje en wanneer ze haar vinger op een citaat zette, was dat de oplossing voor het probleem. Ze interpreteerde het natuurlijk op haar eigen wijze. Haar vriendin Amsah riep ze vaak om een partijtje domino te spelen en vroeg haar dan om raad. De vrouw praatte niet zo goed Nederlands en ook haar antwoord interpreteerde Justine op haar eigen wijze.

Inspecteur Verbeke komt er langzaam aan achter dat Justine zelfs met het stranden van zijn huwelijk te maken heeft. Hij doet alles om achter de waarheid te komen, is dit vrouwtje de politie echt te slim af of komt Verbeke achter de waarheid.

Een boek dat je blijft lezen. Geweldige anekdotes, die je steeds dichter of juist verder van de waarheid brengen. Super goed geschreven, je ziet het gewoon voor je, ik had echt  medelijden met inspecteur Verbeke. Na de lange weg om een bekentenis af te leggen, was het einde wat afgeraffeld.

Een thriller met een hoog psychologisch karakter, maar zeker niet saai. Ik heb erg veel moeten lachen om dit debuut van Anne-Laure.

Morgen komt ons interview op het blog met Anne Laure van Neer over haar fijne debuut Justine

  • Leesplezier        5
  • Plot                      4                                                          4  ****sterren
  • Spanning            3
  • Originaliteit       4
  • Schrijfstijl           4

Caro

 

Boekenuitjes·Recensies

Caroline op pad naar Sterre Carron

Mijn derde boekpresentatie binnen een week, maar wat had ik er zin in.20160412_185912

De boekpresentatie van Indra van Sterre Carron ligt niet naast de deur, maar ik had manlief bereid gevonden met me mee te gaan.  Voor Moon was het te ver rijden en alleen is maar alleen.

Peter Jan kwam tegen vieren thuis en had een vriend mee genomen, hij vond dat toch niets  dat boekengebeuren en dacht, ik lekker met die vriend de kroeg in en Mechelen eens bekijken. Ja, hallo wie maakt de foto’s dan!!  Maar dochter Britt, die wel van lezen houdt, wilde heel graag mee.

Het was druk op de weg naar Mechelen , veel file, maar ruim op tijd in het centrum. Even een  restaurantje opgezocht en heerlijk gegeten en een wijntje gedronken, want ja ik hoefde niet te rijden.

Tegen zevenen zochten Britt en ik de Standaard boekhandel op en werden uitbundig begroet door Sterre, die maar bleef zeggen dat ze het zo tof vond dat we helemaal uit Nederland waren gekomen.  Haar vriendin en auteur van Young Adult boeken was er ook, Inge Verbruggen. Heerlijk samen gekletst en iedereen binnen zien komen.

Dirk Demuynck van uitgeverij Witsand stond op de veemarkt van Mechelen, wat dus verkeerd was en werd door de eigenaar van de boekhandel  Mark Verstraelen  via zijn mobiel naar de goede locatie geloodst.

Mark opende de avond en feliciteerde Sterre met haar boek. Toen Dirk binnen kwam kon het feest beginnen en werd er gesuggereerd dat hij waarschijnlijk op de veemarkt van Antwerpen had gestaan, want het had wel 20 minuten geduurd eer hij de Standaard boekhandel had gevondenIMG-20160413-WA0017

Dirk overhandigde het “eerste”exemplaar aan Sterre,  niet echt natuurlijk, want het was al voor 1 april in de boekhandels verkrijgbaar.

Hij vertelde ook dat Sterre heel hard had gewerkt aan dit boek en het een echt het beste boek uit de serie is geworden.

Hierna nam Bart Pepermans het over van Dirk  en interviewde Sterre over haar boek.

Dit 6de deel is een hele grote stap vooruit geweest, het is haar allerbeste boek. De verkoop en de reacties zijn nu al ongelooflijk goed. Sterre is heel blij, overgestapt te zijn naar Witsand  maar ook de standaard boekhandel heeft ongelooflijk zijn best gedaan voor deze presentatie.

Ook noemde Mark de auteurs op die in de zaal zaten onder andere Tom Bergs  auteur van Dubbelleven,  Jan Smets, blogger en schrijver over Mechelen, Jan Vander Cruysse schrijver van Bling Bling en Raymond Rombout schrijver van o.a. Kunstroof en Damse Dagens  Mark vroeg aan Sterre of de uitgave van Indra op 1 april niet als grap bedoelt was , maar Sterre reageerde daarop dat ze blij was dat het boek al eerder in de boekhandel  lag en niet op 1 april.IMG-20160413-WA0018

Sterre heeft in 2,5 jaar tijd 6 boeken geschreven. Toen ze overstapte naar uitgeverij Witsand, was het 4de boek Trifla al na 7 weken aan zijn 2de druk bezig. Het is dus een erg goede zet geweest.

Ook vertelde Sterre dat Facebook een groot succes is  en dat Sterre graag contact legt met haar lezers. Ze probeert   op iedereen te reageren. Sterre kletst graag en wil weten wat haar lezers denken voelen en wat voor suggesties ze hebben.

De titels van de vorige vijf boeken , hadden was mysterieus en onder het lezen kwam je er achter wat de titel betekende. Deze Indra is de hoofdpersoon van het boek. Indra betekent, veroveraar en komt uit het Hindoeïsme . Het boek speelt ook weer af in haar eigen streek, wat  makkelijker is voor de research.

Er is veel over het boek gezegd na de aanslagen in Brussel.  Er werd gesuggereerd dat Sterre dat in haar boek had gebruikt, maar ten tijde van de aanslagen lag het boek al bij de drukker. ’s Morgens om kwart over 8 kreeg ze een berichtje van haar uitgever, met de mededeling, dat het boek nu wel heel dichtbij kwam. Sterre reageerde daarop met , ja over een week ligt hij in de boekhandel.

Daarna kwam het berichtje over de aanslag.  Gelukkig hebben ze niet gewacht met het uitgeven van Indra. Sterre heeft al vaker iets mee gemaakt met haar boek dat heel dichtbij de werkelijkheid kwam. Zo vertelde Bart  dat er een jongeman in het ziekenhuis lag, die vocht voor zijn leven omdat hij gewond was geraakt door een schroevendraaier in zijn hoofd, toevallig gaat het hier in Indigo over.

Moeten we bang zijn voor haar volgende boek, heeft ze bepaalde krachten? Sterre antwoordde hierop dat haar volgende boek is lekker gruwelijk is en gaat over een bizarre moord op een bestseller auteur, die ook met drugs te maken heeft.

IMG-20160413-WA0021De vraag aan Sterre of ze stopt met Rani Diaz werd meteen afgekapt met het antwoord dat ze nog veel meer van plan is met deze personage.

Indra is een heel goed boek en Mark vroeg haar hoe het kwam dat er zo veel emotie van uit ging. Sterre vertelde dat ze op het moment van schrijven zelf een emotioneel wrak was en daardoor het boek ook vrij emotioneel is geworden.

De vraag aan Sterre of ze misschien eens een jeugdboek zou schrijven, werd meteen ontzenuwd, want ze had een vriendin (Inge Verbruggen) die kinderboeken schrijft en Sterre zelf zou dat echt niet kunnen.

Na het interview mochten er vragen worden gesteld, maar er was maar 1 vraag en die werd door mijzelf gesteld: “wanneer komt je volgende boek uit?” Sterre hoopt dat deze voor de Antwerpse boekenbeurs het licht gaat zien.

Sterre bedankte alle aanwezigen en ik werd ook nog in het zonnetje gezet, omdat ik helemaal uit Nederland was gekomen. Alle ogen op mij gericht, pppfff bloos bloos. Ze was ook heel blij dat ze hoorde dat haar boeken in de Nederlandse boekhandels liggen.Bij de Bruna in Middelharnis liggen de eerste drie delen en  worden als het goed is de volgende delen ook besteld.  (Promotie van onze kant).

Het was een interessant interview en hierna konden de mensen het boek kopen en laten signeren door Sterre. Als verassing kregen de mensen die het boek kochten een publicatieposter met Sterre en haar boek erop. IMG-20160413-WA0016

Natuurlijk liepen Inge en ik eerst naar de Cava, die rijkelijk geschonken werd en die heerlijk was. Wat een mazzel dat ik niet zelf terug hoefde te  rijden.IMG-20160413-WA0020

Natuurlijk eerst nog jan Vander Cruysse aangeschoten. Ik had zijn boek Bling Bling mee genomen en die moest hij even signeren. We hebben  over het boek gepraat en jammer genoeg lag er maar 1 exemplaar in de boekhandel. Door het enthousiasme waarover ik met Jan praatte over het boek, werd er een mevrouw aangestoken, die het boek kocht en liet signeren, ook  Bart Pepermans wilde het boek hebben en bestelde het direct. Zo ook voor Jan een vruchtbare avond.  De eigenaar van de Standaardboekhandel  Mark Verstraelen, kwam ook even een praatje maken en had ons blog al voorbij zien komen. Hij wilde graag vriendjes worden.IMG-20160414-WA0000

Al met al een super avond gehad. Een hoop leuke mensen ontmoet en ons blog goed gepromoot. Britt heeft leuke foto’s gemaakt en na dit verslag ga ik beginnen in Indra. Er ligt nog meer te wachten maar ik ben een groot fan van Sterre en kan deze echt niet laten liggen.

Ik was heel blij met de boeken voor onze winnaars van de actie over Sterre, die ik die avond mee kreeg.  Sterre heeft er een mooie persoonlijke boodschap voor alle twee in geschreven. De boeken zijn op de bus en hopelijk liggen ze donderdag op de mat.20160413_081417

De mensen die nog niets van Sterre Carron hebben gelezen, raad ik aan hier mee te beginnen, want deze schrijfster schrijft geweldig.

Lees onze recensies van afgelopen week nog maar eens na en wordt ook fan van deze schrijfster. recensies op het blog

Lieve Leesgroet Caro ..

 

 

 

Recensies·Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

We mochten wat vragen aan; Janny De Heer

Moon las laatst De Barones van schrijfster Janny de Heer, ze had ervan genoten en gaf het 4 1/2  sterren. Recensie van De Barones- Janny de Heer 4 1/2 ster

Maar wie is de schrijfster van dit verrassende boek eigenlijk .. We vroegen haar een aantal vragen en hopen dat jullie zo een beter beeld krijgen van deze enthousiaste schrijfster uit Den Helder.

Voor degene die u niet kennen, kunt u zich in een paar zinnen even voorstellen….?

38748134Janny de Heer, 60 jaar. Geboren en getogen in de provincie Groningen. Ruim 40 jaar getrouwd met Paul en sindsdien (1975) wonen we met een onderbreking van vier jaar in Den Helder. We hebben twee dochters  Irene en Ilse.

Er wordt tegenwoordig weinig meer gelezen, vooral de jeugd heeft bijna geen boek meer in de hand, welk boek was uw favoriet vroeger, en heeft u altijd al een zwak gehad voor lezen en schrijven?

 Als kind las ik erg graag, Miesje Sandelhout (Pieter Nierop) en Driftkopje op kostschool ect. Maar ook de Pietje Bel serie. Als tiener las ik graag de witte raven pockets met Lenie Saris als favoriet. Mijn moeder hield niet van lezen. Die zei: ‘laat je handen maar wapperen.’ Gelukkig heeft ze me wel altijd de gelegenheid gegeven en als kind ben ik altijd lid geweest van de bibliotheek.nierop-pieter-o-miesje-sandelhout-54206058

Schrijven heb ik ook altijd leuk gevonden. Brieven schrijven aan vriendinnen en familie. Kreeg helaas altijd korte reacties terug op mijn uitvoerige epistels. Opstellen schrijven vond ik het leukste vak op school, daarin was ik een uitzondering. Op de middelbare school heb ik vaak genoeg opstellen gemaakt voor mede leerlingen. Ook voor lui uit hogere klassen die toch een ruime voldoende scoorden. Dat deed ik voor vijftig cent, dat was achter niet zo handig.

Uw boek De Barones is een Biografische roman, hoe kwam u op het idee om dit boek te schrijven en hoe bent u in contact gekomen met Mien Bezemer?

 Ik heb Hey Buddy de andere voet is voor jezelf, een biografische roman over de marineman Huib Wijnants geschreven. Hij heeft een zeer bijzonder leven geleid, zowel privé als in zijn werkzaam leven. Daarna kwam Gentleman in slavernij, een roman over de geleidelijke afschaffing van de slavernij in Suriname aan de hand van de levensbeschrijving van Johann Dieterich Horst. Een Duitser die als jongeman naar Suriname toog in 1827. Grotendeels waar gebeurd in ieder geval alles wat over de familie Horst is beschreven klopt.  Sindsdien benaderen lezers mij wel vaker om ook hun levensverhaal dat zo de moeite waard is op te schrijven. In het geval van Mijnsje Bezemer voelde ik er eerst niet zoveel voor, zij is een tante van Paul. Het kwam te dicht bij. Maar gaande de gesprekken over haar leven kwam daar zo een bizar verhaal tevoorschijn met daarin verweven het historisch perspectief  met een duidelijk tijdsbeeld over de naoorlogse jaren en met name  de vijftig, zestiger jaren  in Nederland dat ik steeds meer geboeid raakte.  Het frappante was dat in zijn voordracht op de presentatie van De Barones de uitgever Franc Knipscheer precies hetzelfde zei. In eerste instantie dacht hij ook: wat moet ik met zo’n persoonlijk verhaal om zich gelijk te realiseren dat deze Mien voor heel veel andere Mientjes symbool staat qua tijdsbeeld.  download (15)

Bent u alweer bezig met een nieuw boek? En zo ja wanneer komt deze uit en kunt u al een tipje van de sluier lichten waar het over gaat?

Het nieuwe boek ligt zelfs al bij de uitgever! Door omstandigheden heeft De Barones een jaar bij de uitgever op de plank gelegen. Het nieuwe wordt een verhalenbundel. Altijd Anders (werktitel kan nog veranderen) 10 portretten van vóór, tijdens en na de Bersiap. (Bersiap is de periode na de Tweede Wereldoorlog in Indië na de capitulatie van Japan. Veelal jonge nationalisten wilden voorkomen dat Nederland weer aan de macht zou komen in Indië, ze wilden een onafhankelijk Indonesia en leefden zich uit op de arme verzwakte Nederlanders veelal vrouwen en kinderen die amper de kampen hadden overleefd. Na de onafhankelijkheid wilde de president van de nieuwe republiek Indonesië geen Nederlanders of Indo’s in het land hebben. Die mensen moesten verplicht het land uit maar Nederland zat in die crisisjaren ook niet op al die ontheemden te wachten  en voerde een ontmoedigingsbeleid. Kortom in de bundel het verhaal van de mensen die het allemaal hebben meegemaakt, moesten allemaal Indië noodgedwongen verlaten, het begin in Nederland was moeilijk, tot zover de overeenkomsten, daarnaast zijn de omstandigheden voor allemaal zeer verschillend geweest. Het komt waarschijnlijk volgend voorjaar pas uit… ik blijf nog even hopen op het najaar!

Hoelang doet u over een boek schrijven, het research werk en het schrijven op zich? Wat is het leukste het verhaal tot stand zien komen of de research ?

Voor Hey Buddy en vooral Gentleman in slavernij heb ik veel onderzoek gedaan.  Voor gentleman l archieven in Den Haag en Paramaribo uitgeplozen. Alle in het boek genoemde  plantages bezocht in Suriname. Met die boeken ben ik gemiddeld tweeënhalf jaar bezig geweest. De Barones ging qua schrijven veel sneller, ongeveer een jaar. Een boek groeit, het idee, eraan werken, onderzoek, het schrijven en schaven, er is altijd een beter woord… en dan is het zo helemaal van jou. Je wilt het gepubliceerd zien, daar werk je naar toe: het boek in handen houden. Als dat dan gebeurt zoekt het boek een eigen weg. Ligt in huiskamers waar ik nooit zal komen, dan moet je het loslaten…

Wie is uw favoriete schrijver/ster, en van welk genre boeken vinden we in uw boekenkast? En waarom ?

Op dit moment is mijn favoriete schrijfster by far: Annejet van der Zijl. Haar licht ironische stijl, prettig leesbaar, en biografisch. Daar hou ik van, waar gebeurd! Met films heb ik dat ook. Ik heb alle boeken van Annejet. Mijn favoriete, al drie keer gelezen is Anna over het download (16)leven van Annie M.G. Schmidt. In dat boek spat Annie van het papier, is ze er weer helemaal! Ik ben altijd fan van Annie geweest omdat ze kon schrijven voor jong en oud en maatschappelijke issues in haar verhalen verstopte maar ook weer met humor.  In mijn boekenkast vind je voornamelijk boeken over historische gebeurtenissen of biografieën. Ik heb ook thrillers maar meestal vind ik die achteraf tegenvallen. Veel spanning oproepen die de auteurs niet waar kunnen maken en dan valt het einde tegen.

 

Hoe bent u schrijfster geworden, hebt u dit altijd al gedaan full time of naast uw werk of was het een wens en ben u uw droom achter na gegaan?

Als kind schreef ik al graag, werden mijn opstellen voorgelezen in de klas. Ik weet nog dat we een keer over Egypte moesten schrijven in de zesde klas, nu groep acht. De meester zei dat achterin de klas op de kast een stapel boeken stond waar je info uit kon halen. Iedereen stormde op die informatieve boeken af. Ik had toen al een hekel aan rijen en sloot niet aan. Ik heb een fantasie verhaal geschreven over farao’s en Pyramides.  Voor mijn gevoel had ik me er met een jantje –van- leiden van afgemaakt. Ik zat vooraan (veel gekletst?) en zag bij het uitdelen van de opstellen dat die van mij opzij werd gelegd. Toen had ik spijt van mijn lankmoedigheid en vermoedde dat ik ‘m om de oren zou krijgen. Toen iedereen zijn cijfer had gekregen, pakte de meester mijn opstel op en prees me dat ik zelf initiatief had getoond bij het uitvoeren van de opdracht en niet klakkeloos iets uit de boeken had overgeschreven. Hij las het toen voor.

Als beroep heb ik het vroeger nooit durven kiezen. Ik dacht er zijn er al zoveel die schrijven… ik weet nog de verbazing toen iemand publiceerde die jonger was ik. Het kon dus toch… Hoe je je zelf in de weg kunt zitten he?  Het verlangen naar ooit een boek te publiceren is gebleven. Toen wij als gezin aanvankelijk voor drie jaar naar Curaçao (werd later vier jaar) uitgezonden werden door de KM, dacht ik, ik ga niet drie jaar in de zon download (12)zitten. Ik kom met iets terug: een diploma of een boek. Het is een boek geworden: Landskinderen van Curaçao. Drie historische (!) verhalen zich afspelend op Curaçao. Fictie. Historisch niet mijn idee maar toentertijd van de uitgever.

U woont boven in het land, toch heeft u uw boekpresentatie helemaal in het midden van het land gedaan, was dit omdat de hoofdpersoon hier woont en dat ze niet naar u toe kon komen of wilde u de presentatie houden in de omgeving waar het boek zich afspeelde?

De presentatie van De Barones in Hendrik Ido Ambacht is door een grappige speling van het lot tot stand gekomen. In een heel andere kwestie had ik contact met de burgemeester van H.I.Ambacht, een moeizame vergadering. Tijdens het onderzoek voor het boek (waar ik in die tijd mee bezig was) stuitte ik op een bericht dat de burgemeester een lintje had uitgereikt aan een mantelzorger die ruim dertig jaar voor een oudere vriendin had  gezorgd.de-baronesDie vriendin, leek mij, had een belangrijke rol in het leven van Mien Bezemer gespeeld, was haar werkgeefster geweest in de Sparwinkel. Na afloop van de bewuste vergadering vroeg ik de burgemeester of dat die mevrouw Van Driel kon zijn? Dat wist hij niet maar vroeg wel waarom ik dat wilde weten. Ik vertelde over het boek en dat raakte klaarblijkelijk een gevoelige snaar bij de burgemeester. Hij reageerde zeer enthousiast en bood gelijk aan de presentatie in Ambacht te houden, bij het Historisch Genootschap. download (14)

U heeft nu een autobiografie geschreven, zou u een thriller of een gewone roman willen schrijven of trekt dat u helemaal niet?

Sterker nog het volgende boek, dus na de bundel, gaat een thriller worden! Ga binnenkort beginnen. Gebaseerd op feiten maar met bizarre wendingen. Ik hoop er wel een hele sterke boodschap in te kunnen verwerken naar de maatschappij en met name naar de bevoegde personen die de mogelijkheid hebben om in te grijpen wanneer een situatie bedreigend is voor een slachtoffer. Alleen met spotjes als : Het houdt niet op- komen we er niet. Zowel om te waarschuwen tegen oudermishandeling als ook kindermishandeling zijn er prachtige folders en spotjes op tv. Maar daar houdt het mee op, als je iets wilt aankaarten is het voor de autoriteiten gemakkelijker om weg te kijken en dat doen ze dus ook.  Heel erg om te moeten ervaren dat klachtencommissies zich niet aan hun eigen regels houden, dat de ombudsman zich om de tuin laat leiden en dat de IGZ een zaak te klein vindt om in te grijpen. Eén moord is geen moord denk ik dan?

Wat vind u omgeving van u werk als auteur, zijn zij kritisch of vinden ze alles mooi wat u schrijft? Of laat u het gewoon niet lezen, dat hoor je ook wel eens namelijk ?

 Mijn omgeving reageert verschillend. Paul is m’n grootste fan en is heel trots als er een boek uitkomt. Hij heeft wel meegelezen en zijn opbouwende kritiek is me ook veel waard aan de andere kant heb ik op zijn advies wel eens iets weggehaald waar ik later spijt van kreeg. Daar ben ik wel standvastiger in geworden. Bij Hey Buddy was hij heel erg betrokken als tweede lezer, net als het hoofdpersonage Huib Wijnants die heeft toch een beslissende stem gehad. Tijdens Gentleman in slavernij heeft een vriendin met Surinaamse roots meegelezen, zij heeft heel veel historische kennis van Suriname en me voor menig valkuil behoed. Bijvoorbeeld het vieren van kinderverjaardagen, daar had ik een mooi feest van gemaakt, maar vroeger vierde men die dagen juist niet, uit het oogpunt van het geloof mocht de mens niet ijdel zijn. ’t Was heel jammer want ik had het als kapstok voor bepaalde ontmoetingen gebruikt maar het moest anders.

Internet is geweldig, het haalt de wereld in huis. Na het verschijnen van Gentleman heb ik contact gekregen met nazaten van Johann Dieterich Horst. Zij hebben weer meegelezen met De Barones, dat was ook heel bijzonder.

Onze dochters vinden het leuk, ze krijgen na de presentatie een boek maar tijdens het schrijfproces bemoeien ze zich er niet (meer) mee. Wonen ook allebei buiten de stad en werken full time, dat speelt ook mee. De oudste heeft De Barones in een dag uitgelezen, en reageerde meteen met complimenten via de familie Whatsapp. De jongste wilde het boek meenemen op vakantie, half april, of ze dat gaat redden? Inmiddels heeft ze zoveel enthousiaste reacties gehoord …

Zou u het boek graag als e-boek willen zien, of houd u daar helemaal niet van?

Wat mij betreft graag. Zeker ook Hey buddy dat het helaas niet zo goed heeft gedaan, misschien te duur vanwege de vele foto’s en hardcover- zou ik graag een heruitgave gunnen.  Het doet pijn een boek over een Engelse veteraan (De man die naar Auschwitz wilde) een oplage van meer dan honderdduizend in Nederland te zien halen terwijl zo’n prachtig verhaal over onze eigen veteraan niet eens een tweede druk beleeft. Maar Gentleman en ook De Barones mogen wat mij betreft in e- book vorm de markt op. Helaas wil de uitgever daar (nog) niet aan.VoorplatBarones72-200x300

Volgens ons hebben jullie nu een wel een goed idee van wie de schrijfster Janny de Heer is, we zijn haar enorm erkentelijk dat ze zo enthousiast heeft mee gewerkt aan onze vragen. 

En mocht je op zoek zijn naar een heel intrigerend boek, waarbij Moon zo veel respect kreeg voor de hoofdpersonage pak dan eens De Barones op .. Het is de moeite waard.

Bedankt Janny voor je enthousiasme en de moeite die je genomen hebt om de vragen zo uitgebreid te beantwoorden .