Recensies·Recensies van Moon

Mijn Meissie – Liesbeth van Ewijk

 

Mijn Meissie – Liesbeth van Ewijk

“Fijn voor even tussendoor”

  • Titel: Mijn meissie – Een bijzondere woonsituatie’
  • Auteur: L.E.J. van Ewijk
  • ISBN: 978-94-6389-740-2 / 9789463897402
  • Uitgeverij; BoekScout
  • Aantal pagina’s: 112
  • Categorie: Roman

9789463897402 Lizzy woont met haar vader James als hij thuis is in Het Drakehuis. Ze is die dag druk bezig met schoonmaken in afwachting van haar vaders thuiskomst als de koeienbel bij de voordeur hard geluid wordt. Omdat vrienden en familie altijd via de keukendeur binnen komen, vertrouwt ze het niet en pakt ze haar geweer erbij voordat ze de deur opendoet.

Geen twee tellen later ligt ze in een houdgreep op de veranda bij de voordeur. Zo ontmoet ze Brett, die zegt de eigenaar van Het Drakehuis te zijn, omdat haar vader dood is. Geschokt door dit nieuws probeert ze hem het huis uit te werken. Maar als hij geen duimbreedte wijkt, stopt ze met haar verzet en leren ze elkaar steeds beter kennen.

Liesbeth van Ewijk debuteert met Mijn Meissie, ze schrijft sinds zij thuis is komen te zitten na een ongeluk. Mijn Meissie is het verhaal over Lizzy en haar vader James, Liesbeth schrijft heel beeldend het verhaal over de jonge Lizzy die pittig wat te verduren krijgt. De beeldende details zijn in het begin wellicht een beetje overweldigend maar naarmate je vordert komt er een hele fijne snelheid in het boek, je raakt betrokken bij Lizzy en waant je in romantische sferen. Door de beeldende omschrijving verschijnen de scenes als vanzelf op je netvlies. Liesbeth laat het Drakehuis tot leven komen, de idyllische sfeer is voelbaar.

Mijn Meissie, is een heerlijk verhaal voor even tussendoor, je krijgt goed beeld van de personages en de omgeving. Even heerlijk wegdromen. Liesbeth heeft zeker talent, zij heeft met dit debuut mijn interesse gewekt, ik hoop dat zij door gaat met schrijven waardoor zij zich nog meer zal gaan ontwikkelen en hierdoor veel ervaring opdoet. De setting en de verhaallijn zijn fijn beschreven, wat mij nieuwsgierig maakt naar meer.

Liesbeth mag trots op zichzelf zijn, zij heeft mij laten genieten van haar Meissie. Gewoon een heel fijn verhaal om even weg te dromen.

Moon Kager

Recensie van Elsa·Recensies

Opa en oma zijn niet meer samen – Marijke Mol #kortbeeldendverhaal

Opa en oma zijn niet meer samen – Marijke Mol

“Laagdrempelige gespreksstarter voor jou en je kleine omtrent het ingewikkelde onderwerp” 

  • Auteur: Marijke Mol
  • Uitgever: Uitgeverij Boekscout
  • Nederlandstalig
  • Paperback
  • 9789463892056
  • juni 2019
  • 34 pagina’s

Achterflap

9200000113341851Marly en Lina zijn 2 zusjes van 9 en 7 jaar. Ze zijn graag bij opa en oma, maar nu is er iets vreselijks gebeurd. Opa en oma gaan namelijk scheiden. Wat is dat eigenlijk “scheiden” en wat betekent dat voor Marly en Lina? Kunnen ze nog wel bij opa of bij oma komen? Is het dan nog wel net zo gezellig?

Dit boekje helpt kinderen de scheiding van naaste familieleden beter te begrijpen en sleept ze door een tijd die voor alle betrokkenen in de familie heel moeilijk is.

Mijn leeservaring

Via Facebook benaderde Marijke Mol mij met de vraag of ik haar kinderboekje ‘Opa en oma zijn niet meer samen’ aan een kritische blik wilde onderwerpen. Aangezien ik zelf helaas nogal vaak, ook als kind, met scheiding van partners in aanraking ben gekomen en hier dikwijls ook kleine kinderen bij betrokken waren was ik nieuwsgierig naar hoe Marike dit in een begeleidend boekje verwoord en verbeeld heeft. Het duurde enige tijd voordat het fysieke boekje in mijn brievenbus lag maar toen het zover was zag ik gelijk dat het om een boekje gaat wat voor hele jongen kinderen bedoelt is om samen met hun ouders te lezen.

Het betreft een kort beeldend verhaal wat je als ouder (of als tante, oom, vriend van de familie, leraar etc..) kan gebruiken bij de uitleg van scheiding. De tekeningen zijn kleurrijk weergegeven en verbeelden een onderdeel uit de tekst. Persoonlijk vind ik de teksten iets te simplistisch beschreven ten opzichte van de beoogde doelgroep. De twee kinderen in het verhaal zijn zeven en negen, ongeveer dezelfde leeftijd als mijn oudste nichtje en de jongste zit er niet ver vandaan. Wat mij betreft had het daarom uitgebreider gemogen, maar wellicht is dit ook de verantwoording van diegene die voorleest. Om er zo meer omheen aan te vullen waar hij/zij kan, ook om nuances aan te brengen en het toe te passen op diens eigen scheidingssituatie. Bovendien weet ik uit ervaring dat kinderen toch ook pienter genoeg zijn en nog veel meer vragen gaan stellen vanuit zichzelf.

Het boekje is wat dat betreft zeker een goed begin om het gesprek met kinderen omtrent het scheidingsonderwerp op te starten. Het onderwerp dat absoluut ingewikkeld kan zijn voor alle betrokken partijen.

Lieve leesgroet, Elsa.

Koop bij bol.com

Recensies·Recensies van Moon

Dagboek van een (anti)Depressivo – Yacintha de Jager “Dit boek zouden veel mensen eens moeten lezen, het zal begrip, steun en herkenning geven”

Dagboek van een (anti)Depressivo – Yacintha de Jager

“Bedankt, dit boek zouden veel mensen eens moeten lezen, het zal begrip, steun en herkenning geven.. Met respect gelezen!”

Samenvatting

9200000103117115Yacintha is twintig jaar als ze (opnieuw) een depressie ontwikkelt. Wanneer ze vervolgens haar vader verliest aan suïcide, is dat het startsein voor een duik in een diep dal waar geen eind aan lijkt te komen. Tijdens deze periode beschrijft zij een jaar lang – in dagboekvorm – wat het voor haar betekent om (ernstig) depressief te zijn. Het is een boek over pijn, verdriet en rouw, pillen, therapieën en oneindig lijkende muren, maar ook over de kleine momentjes van vreugde en hoop. Geschreven zonder de pijnlijke onderwerpen weg te laten, maar mét een vleugje humor en een flinke dosis sarcasme. Een boek bedoeld voor alle ‘mede-(anti) depressivo ‘s’, naasten, GGZ-medewerkers, docenten, kortom: voor iedereen die (indirect) met depressie te maken heeft.

Mijn Leeservaring

Of, zoals ik het ook weleens geformuleerd heb: “als mijn eigen leven niet beter of makkelijker wordt, ik dan tenminste kan helpen dat van een ander een beetje dragelijker te maken”

Op een oprechte, open en respectvolle manier krijgt de lezer een kijkje in het leven van iemand die lijdt aan depressies. Yacintha de Jager schrijft haar verhaal onder pseudoniem, ze schrijft begrijpelijk, herkenbaar en vol gevoel over haar strijd tegen de depressies. Met respect lees ik dit boek, en helaas met veel herkenning, wellicht had ik gekozen voor een ander lettertype, maar dit is dan ook het enige puntje van opbouwende kritiek wat ik verzinnen kan. Tijdens het lezen ervaar ik steun, en menigmaal bedenk ik me, hoe fijn het zou zijn als mensen die echt geen idee hebben wat depressief zijn inhoudt en welke gevolgen deze hebben voor het dagelijks leven, dit boek ook onder ogen zouden krijgen. Het geeft inzicht en door de oprechte eerlijkheid van Yacintha, krijg je er een beeld bij.

“Het is immers een depressie: daar herstel je niet in een rechte lijn van.”

De dagboek verhalen, raken me en zijn zeer confronterend om te lezen, het irritante van een depressie is dat je er geen grip op hebt. Je leest over de schommelingen die de jongvolwassen Yacintha door maakt, het gevecht met haarzelf, de medicatie en zeker ook de buitenwereld, maar haar openheid straalt veel begrip en kracht uit. Ondanks haar schommelingen en de innerlijke strijd, proef ik een zeer strijdvaardige sterke jonge vrouw, die ondanks haar “ziekte” nog enorm veel onderneemt. Hier heb ik respect voor.

Yacintha de Jager, beschrijft haar verhaal zonder schaamte, oprecht zoals zij het beleeft, de lezer krijgt zicht op de persoon achter de depressie, en de gevolgen en problemen van leven met depressies. Bedankt voor deze leeservaring, ik raad dit boekje zeker aan, het is een eyeopener, je zult begrip oogsten, het maakt je sterker en je zult er steun uit putten. Niet alleen voor patiënten maar zeker voor degene die naast de depressivo staan zal dit boek veel kunnen betekenen.

“Of ik de eindstreep uiteindelijk zal halen, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat ik blijf proberen te doen wat ik denk dat goed is.”

Bedankt Yacintha, voor het kijkje in jouw leven, jouw strijd en jouw kracht, met respect heb ik dit boek gelezen, hopelijk gaan meer mensen dat doen want zoals jij het zelf al zegt. “Het is fijn dat mensen meeleven, maar jij bent de enige die voelt wat je voelt.” Hopelijk komt er meer begrip, met jouw verhalen heb jij in ieder geval een stap gezet. Liefs Moon

Koop bij bol.com

Gast recensies·Recensies

Mieke las…; Als twee druppels water – Lotte Samarah “De auteur durft een moeilijk onderwerp aan te snijden “

Als twee druppels water – Lotte Samarah

“De auteur heeft met de nodige humor een knap debuut geschreven over vriendschap, vertrouwen, worsteling en hoop.”

  • Titel: Als twee druppels water
  • Auteur: Lotte Samarah
  • Uitgeverij: Boekscout
  • Verschijningsdatum: 2017
  • Genre: Roman
  • Paperback – 209 Bladzijden
  • ISBN: 978 94 022 36 248

OVER DE AUTEUR

Lotte Samarah (1991) woont in het Noord-Brabantse Cuijk. Schrijven is al jaren een grote hobby én een uitlaatklep. Tijdens haar stage en werk op Tenerife hield ze enthousiast een weblog bij.
Het liefst schrijft ze fictieve verhalen met de nodige spanning en humor.
Met het uitgeven van Als twee druppels water komt een grote droom uit.

OVER DE INHOUD EN MIJN MENING

9789402236248Chantal en Kim zijn al jaren dikke vriendinnen; ze zijn net terug van een surfkamp. Het surfen heeft Chantal goed gedaan: ze voelt zich een stuk beter nu ze medicijnen slikt voor haar depressie. Hiervoor is ze ook in behandeling bij psycholoog Bram. Met haar studie is ze gestopt; ze werkt nu met veel plezier bij een distributiecentrum. Kim studeert nog.
De cover heeft warme rode, gele en blauwe kleuren. Gekleurde druppels vallen naar beneden. De titel wordt later in het verhaal duidelijk; hiermee weet de auteur de lezer te verrassen.
Woensdagavond 22.00 uur, het werk zit erop. Chantal loopt naar buiten en ziet dat het heeft gevroren. Kim zit over haar studieboeken gebogen als ze een berichtje van Chantal ontvangt: ‘Eindelijk klaar, en wat denk je? Autoruiten krabben … grrrr!’
Terwijl Chantal de autoruiten schoonmaakt komen twee collega’s nog een praatje maken.
Om half een is Chantal nog niet thuis. Haar ouders zijn ongerust en bellen Kim om te vragen of ze bij haar is. ‘Nee’, zegt Kim. ‘Haar telefoon neemt ze ook niet op’, vertelt haar moeder. Kim maakt zich ook zorgen: Chantal haar suïcidale gedachten waren toch voorbij, het ging toch beter met haar, denkt ze. Misschien heeft ze een ongeluk gehad?
Ze kleedt zich aan en gaat naar de ouders van Chantal. Daar aangekomen is Chantal nog steeds niet thuis. De politie wordt ingeschakeld en er wordt een alert-melding verzonden.
Bram wordt wakker van de alert-melding; hij leest het bericht en kan het niet geloven. Hij voelt zijn hart in zijn keel. Dit kan niet. Hij had Chantal gisteren nog gesproken en toen leek er geen vuiltje aan de lucht. Hij weet zeker dat er iets mis is; het baart hem zorgen.
Urgent: Chantal Bronks (24 jaar). Vermist sinds 17 februari, rond 22.00 uur. Uit Amerongen. Mogelijk gevaar voor zichzelf. Voor het laatst gezien op parkeerpl. Distr. Centr. Doekens. Bedrijventerrein Amersfoort. Donkerbruin halflang haar, bruine ogen, 1,62m. Draagt werkschoenen, blauwe skinny jeans en een grijs vest. Bij tips neem rechtstreeks contact op met politie.’
Bram twijfelt geen moment en gaat Chantal zoeken.
Wat is er met Chantal gebeurd? Welke invloed heeft dit op haar leven, dat van haar ouders, Kim en Bram; hoe gaan ze hiermee om?

De auteur durft een moeilijk onderwerp aan te snijden. In eenvoudige schrijfstijl verwoordt ze het leven van Chantal en haar naasten; de lijdensweg van de depressieve Chantal. Met haar vechtlust en humor lijkt ze uit dat diepe dal te komen. Totdat het noodlot toeslaat; hierdoor krijgt ze PTSS. Genezing lijkt verder weg dan ooit. Haar omgeving staat machteloos en iedereen gaat er anders mee om; dit vaak tot frustratie van Chantal. Hulp komt vanuit onverwachte hoek.
Onverwerkt verlies en verdriet worden realistisch verteld. Het vooroordeel: ‘als je het niet aan de buitenkant ziet, is het er ook niet’, wordt door de auteur de kop ingedrukt.
Lotte roert actuele onderwerpen aan: wachtlijsten en werkdruk bij GGZ-instellingen en bureaucratie bij zorgverzekeraars.
Jammer dat door het boek heen vaak in herhaling wordt gevallen; het gebruik van dezelfde woorden of hetzelfde vertellen met andere woorden; hierdoor vertraagt het verhaal. Taalkundig kan het allemaal net iets beter; met behulp van een redacteur zal dit vast en zeker goed komen.
De verhaallijn is goed opgebouwd. Chantal en Kim worden sterk neergezet; hun diepste emoties worden onparlementair weergegeven, maar passend in dit verhaal.

De auteur heeft met de nodige humor een knap debuut geschreven over vriendschap, vertrouwen, worsteling en hoop.

‘Pijn…’ ‘Kort woordje, maar de lading is vaak enorm.’

Schrijfstijl: 3 ***
Verhaal: 4****

Lieve Leesgroet Mieke Wijnants

download (15)

photovisi-download (42)

Recensies·Recensies van Moon

Doodgewoon Weduwnaar – Chris Pin “Het pure verhaal van rouw”#Moon

Doodgewoon Weduwnaar – Chris Pin

9200000014101078

 

Samenvatting

“Elk graf heeft zijn eigen verhaal.”

Wanneer je vrouw plotseling overlijdt, staat heel je leven op zijn kop. Als Man zijnde kom je alleen te staan, alleen voor de zorg voor de kinderen, voor het huishouden, het sociale leven van jezelf en de kinderen. Dit overkwam Chris Pin, en hij beschrijft in Doodgewoon weduwnaar zijn proces van rouw, hoe hij het ervaren heeft en overleefd heeft.

 

Mijn leeservaring

“De dood brengt je dichter bij jezelf. De dood brengt een verandering. De door laat het leven doorgaan; ie de dood kent, leeft anders.

Is dit wellicht een handboek? Nee, eenieder beleeft zo`n trauma op zijn eigen manier, maar het is een boek dat steun kan brengen, licht kan schijnen op een tijd waarin jezelf denkt dat het nooit meer licht zal worden.  Chris Pin beschrijft zijn reis na het overlijden van zijn vrouw Ursula in korte verhalen, gebeurtenissen. Hij geeft de lezer een kijkje in zijn rouwproces.

“In de buitenwereld zet ik mijn masker op en speel ik mijn rol. Mijn binnenwereld bestaat uit Pijn, verdriet, kwaadheid op hetgeen mij overkomen is.”

De manier waarop Chris zijn verhaal beschrijft is zo puur, zo rauw, de emoties zijn tussen de woorden door te proeven. Je voelt het verdriet, de onmacht en de liefde van waaruit Chris Pin dit boek schrijft. Een rouwproces bevat meerdere facetten, tijdens het lezen, doorloop je ze samen met de schrijver allemaal. Je bemerkt het proces van de schrijver, zijn langzaam opkrabbelen, terugvallen in het verdriet en weer door. Een proces wat voor meerdere herkenbaar zal zijn. Doodgewoon Weduwnaar is een zeer pure reflectie, wat er op je pad komt wanneer de vrouw in het gezin komt weg te vallen. Een man alleen komt voor situaties te staan waar hij nooit mee te maken heeft, is het anders wanneer een vrouw alleen komt te staan? Ik denk het wel.

Chris Pin weet zijn gevoelens, emoties, onzekerheden zo puur en rauw op papier te zetten, dat dit voor veel mannen wellicht een handboek kan zijn. Vroeger mochten mannen geen emoties tonen, gelukkig is dit verandert, Chris weet de lezer te raken met zijn puurheid.

Een boekje wat mij nog lang bij zal blijven, om allerlei eigen emoties. Bedankt Chris

Lieve leesgroet Moon Kager

Koop bij bol.com

photovisi-download (30).jpg

Gast recensies·Recensies

Mieke las…; Schemeren van de schommel – Melis van den Hoek

Schemeren van de schommel – Melis van den Hoek

  • Titel: Schemeren op de Schommel
  • Auteur: Melis van den Hoek
  • Uitgeverij: Boekscout
  • Verschijningsdatum: 1 December 2017
  • Genre: Dichtbundel
  • Paperback – 55 Bladzijden
  • ISBN: 978 94 022 4122 8

Schemeren-op-de-schommel

OVER DE AUTEUR

Melis van den Hoek (1947) zijn wieg stond in Klaaswaal waar hij opgroeide als oudste van vijf kinderen in een christelijk gereformeerd gezin. Zijn ouders runden een akkerbouw annex loonbedrijf.
Melis volgde het driejarig gymnasium en de pedagogische academie. Hij gaf les in de vakken Nederlands en maatschappijleer in het middelbare beroepsonderwijs in Middelburg.
In 2015 debuteerde hij met de dichtbundel ‘Wandelen op de wolken’. Datzelfde jaar verscheen zijn tweede dichtbundel ‘Hunkeren naar de horizon’.
In december 2017 werd zijn dichtbundel ‘Schemeren op de schommel’ gepubliceerd.

OVER DE COVER

De foto op de cover is van Melis van den Hoek en is een afbeelding van een schommel, die aan een boom hangt. De blauwe lucht en schaduw van de boom laten zien dat deze foto is genomen bij het vallen van de avond, bij schemering. De cover maakt je stil en laat je wegdromen.

OVER DE INHOUD

In deze bundel zijn vijfentwintig gedichten opgenomen. Op elke linker bladzijde is een foto afgebeeld passend bij het gedicht aan de rechterkant. De auteur over deze dichtbundel ‘Ik heb vijfentwintig tintelingen uit mijn geest, op papier gezet. Voor mijzelf en voor mijn lezers. Je zult me tegenkomen, mijn gedachten delen of je erover verbazen.’

In deze dichtbundel neemt de auteur je mee over het oude dorpspad. Tijdens deze wandeling verwoordt de auteur aan de hand van zijn gedichten, hoe ingewikkeld de spanning tussen leven en dood is, maar ook hoe de levenslust en verliefdheid een rustige blik op de toekomst geven. Tevens komt de waarde van vriendschap aan bod. Kunst blijft ook niet onaangeroerd. Over zijn kijk op snelwegen, moestuinen en windmolens dicht hij met veel humor.

MIJN MENING
De auteur weet in eenvoudige heldere bewoording de lezer te beroeren. Met liefde heeft hij zijn gedichten geschreven. Fijnzinnig zet hij de lezer aan tot nadenken. De schemering tussen verleden, heden en toekomst worden treffend verwoord.
Vaak is het moeilijk om gedachten en gevoelens uit te drukken in woorden. Melis van den Hoek is hier echter ruimschoots in geslaagd.

Door zijn gedichten wil je blijven schommelen in de schemering. ‘ingewikkeld onoplosbaar zal het altijd blijven ontrafelen is pijnlijk onlosmakelijk aan elkaar gewaagd voor ons een levenslange opdracht.’
5*****

Lieve Leesgroet Mieke WIjnants

download (15)

photovisi-download (9)

Recensies·Recensies van Moon

De Dodelijke Stalker – Jérôme Schmidt. “De Combinatie tussen Fictie en Non-Fictie kan dodelijk zijn.”

De Dodelijke Stalker – Jérôme Schmidt.

Wanneer wraak nemen de enige optie is, neemt Schmidt je mee in de rollercoaster van verwerking en de hedendaagse problematiek.

download (4)

De Achterflap

Als rouwende nabestaanden van een serie terroristische aanslagen in Nederland hun krachten bundelen, ontstaat een dodelijk team. Gewone kwaliteiten worden dodelijke specialisaties als Claudia ‘De Dodelijke Stalker’ opricht. De hoofdschuldigen van de aanslagen zijn hun prooi. Het zorgvuldig verscholen team jaagt in België, Nederland en zelfs in Jemen de schuldigen op. Hierbij maken zij gebruik van onverwachte, maar dodelijk effectieve hulpmiddelen. Claudia gaat met haar Dodelijke Stalkerteam achter de terroristen aan, totdat ze voorgoed zijn uitgeschakeld. De jacht is begonnen.

Mening

“Beste John, Je hebt de verborgen boodschap gevonden. Graag zou ik eens met jou en een aantal andere nabestaanden willen dineren om verdriet, onmacht en woede met elkaar te delen.”

 

Jérôme, wist mij met Nederland Ontwricht erg te verrassen, dit mede door de dunne scheidslijn tussen fictie en non-fictie. Nederland Ontwricht kwam beangstigend dicht bij de waarheid. Spannend, wat De Dodelijke Stalker mijn brengt.

Het verhaal begint wat rommelig, doordat je even wennen moet en kennismaakt met een flink aantal personages  op een ietwat verwarrende wijze, maar die later in het verhaal een heel belangrijke rol spelen. Na het wat rommelige begin is stoppen een No Go, door de vlotte, makkelijk lezende schrijfstijl van Schmidt zit je midden in het verhaal en is wegleggen geen optie. Het verhaal is aangrijpend, en begrijpelijk, als lezer snap je de emoties van de hoofdkarakters. Weer weet Schmidt je in te pakken met zijn twist tussen Fictie en Non- Fictie, de hedendaagse problematiek van aanslagen komt ook in De Dodelijke Stalker ruim aanbod en ook in dit boek weet hij de lezer te triggeren met de beangstigende werkelijkheid. Schmidt neemt je mee op een reis, waarbij wraak de enige oplossing lijkt te zijn om het verdriet te verwerken. Of dit werkelijk zo is.. weet je pas als je het boek gelezen hebt.

De heldere schrijfstijl van Jérôme en zijn treffende manier waarop hij de wereldproblematiek mixed met een verhaal wat je raakt, waarbij je empathie krijgt voor de personages en de daadkracht van “De Dodelijke Stalker” maakt dat je dit boek niet snel zult vergeten.

  • Plot 4 ****
  • Spanning 4 ****
  • Schrijfstijl 4 ****
  • Leesplezier 4 ****
  • Originaliteit 5 ****
  • Psychologie 5 *****

4 ½ ster voor  “De Dodelijke Stalker” van Jérôme Schmidt. De combinatie tussen Fictie en Non-Fictie kan dodelijk zijn.

Lieve Leesgroet Moon

photovisi-download (21)

 

Recensies·Recensies van Moon

Borderline is geen masker – opgetekend door Erik persoons

Borderline is geen masker – Erik Persoons

Het verhaal raakt je , een kijkje in het leven van een Borderline patiënt. Respect.

  • Titel:         Borderline is geen masker – Een getuigenis van Inge, borderlinepatiënt
  • Auteur:      Erik Persoons & Inge
  • Aantal pag:            122
  • Geïllustreerd:          Ja
  • Formaat:                Paperback 12,5 x 20cm
  • Verschenen:           02/12/2016
  • ISBN:                      978-94-0223-155-7

9789402231557

 

De Achterflap

Op 21-jarige leeftijd kreeg Inge het harde verdict: Borderline! Deze biografie is geen wraakoefening, maar een getuigenis die duidelijk moet maken hoe moeilijk het is om met deze ziekte te moeten leven. Ze moet er voor vechten, elke dag. De ene keer gaat het gemakkelijker dan de andere. Soms is alles grijs, soms zwart, maar eigenlijk verlangt ze naar wit. Maar ze zal er …voor moeten strijden.
Geen roman, geen fictie. Dit is niet mijn verhaal, maar dat van Inge. Ik heb enkel als ghostwriter haar getuigenis opgetekend.
Het is een gevoelige, pijnlijke getuigenis van een jonge vrouw. Iedereen in haar omgeving kent haar, of meent haar toch te kennen. Want al jaren draagt Inge een figuurlijk masker. Dit is dan ook geen eenvoudig verhaal, het is haar verhaal. In dit boek vind je enkel een eerlijk betoog, opgetekend met haar eigen woorden. Geen gecamoufleerde, mooi opgeklopte of verhulde zinnen, maar soms zelfs rauwe tekst, recht voor zijn raap, maar altijd eerlijk

Mening:

“Vandaag wil ik jou lezer, mijn ware gezicht laten zien.”

Een klein boekje, wat zoveel bevat. Openheid, eerlijkheid, verdriet, strijd en zo kan ik nog wel even door gaan. Je krijgt een kijkje in het leven van Inge. De artsen stellen vast dat Inge Borderline heeft.

Dit boekje geeft je een open kijk in het leven met Borderline. Het raakt me, want er wordt geen blad voor de mond genomen en alles wordt beschreven. Erik Persoons toont respect in zijn schrijfstijl, je merkt dat hij en Inge een diepe band hebben dat het hem aan het hart gaat dit boek te schrijven.

Maar ook mijn respect betreft Inge, haar openheid haar manier van beschrijven soms chaotisch, maar je krijgt er een beeld bij hoe het in het hoofd van iemand met Borderline aan toe gaat. Diep respect. De weg van Inge is zwaar, zwaar geweest en zal nog zeer zwaar worden. Ze is in het boek open over haar jeugd, over zelfmoord,  haar automutilatie , haar opnames en haar dierbare vriendschappen.  Je krijgt als lezer een kijkje in de ziel van een Borderline patiënt, hoe ze vecht tegen het leven, tegen haar gevoel. Die wanhoop laat Erik Persoons je tussen de regels voelen.

Het raakt me diep, en met diep respect sluit ik het boek denkend dat dit door vele gelezen mag worden. Borderline is een ziekte een harnas waarin mensen moeten zien te overleven. Elke dag weer, elke uur weer, zelfs elke minuut want voor een borderline patiënt is geen moment hetzelfde.

Ik zet mijn masker af

Ik zal vechten

Ik ben een Figther,

Vecht jij met me mee?

Erik, bedankt dat je mij de kans gaf dit boekje te lezen en het onder de aandacht te brengen. Laten we hopen dat het met Inge goed gaat, en dat er meer mensen hun ogen openen voor de Inge`s onder ons.

Liefs Moon