Recensies

Als echte Springsteen Fan las Paul Bruce en Ik

Beste lezers, wat Bruce Springsteen betreft, zijn er in mijn ogen 2 soorten mensen : fans van Springsteen en mensen die hem nog nooit hebben zien optreden. Maar als fan van het eerste uur (ik was 13 jaar toen “Greetings from Asbury Park, NJ” verscheen en onmiddellijk aan een eerste verslaving begon), moet je jezelf de vraag stellen : waarom koop je een boek, getiteld “Bruce en ik”, waarin 29 mij compleet onbekende Nederlanders een verhaal vertellen waarin ‘The Boss’ een rol speelt ? Interesse ? Een hebbeding ?

De meest coole blik van een rockster ooit op de cover van een boek ? Of is het de aanbidding van een atheïst voor zijn enige god die hem zover drijft ? Zelf heb ik 3 biografieën over hem gelezen, thuis knipogen enkele parels van fotoalbums regelmatig naar mij, heb hem 13 x Live aan het werk gezien en van de zowat 8000 nummers op mijn iPod zijn er minstens 650 van zijn hand.

Dus, mag ik jullie, met enige fierheid, de huidige ‘E Street Band’ voorstellen : Nils Lofgren, Steven Van Zandt, Garry Tallent, ‘Professor’ Roy Bittan ‘red-headed woman’ èn echtgenote Patti Scialfa, ‘Mighty’ Max Weinberg, Jake Clemons, Charles Giordano, Soozie Tyrell en Tom Morello, allen onder de strenge leiding van ‘The Boss’, Bruce Springsteen ! Vanzelfsprekend zullen Clarence Clemons en Danny Federici immer aanwezig blijven in onze gemeenschappelijke herinneringen.

Het Boek:

Uitgever: Uitgeverij Brandt9200000036272846

  • Nederlands
  • 256 pagina’s
  • Uitgeverij Brandt
  • oktober 2015

Maar zegt dat iets over het boek, “Bruce en ik” ? Deels wel, natuurlijk, want ook ikzelf heb mijn verhalen ! Was ik even euforisch over “Born to Run” en “Darkness on the edge of town” als teleurgesteld in het pompeuze, doch vol lof toegeroepen onding “Born in the U.S.A.” ? Ongetwijfeld ! Vind ik “Nebraska”, “The ghost ofTom Joad” (ik zat bij de Live voorstelling ervan in de Koningin Elizabethzaal te Antwerpen in het midden op de 7e rij, vlak naast Frank Raes) en “Devils and Dust”, Bruce’s soloprojecten, nog steeds de meesterwerken als bij uitgave ?

Absoluut ! Vind ik, na albums als “Magic” en “Working on a dream”, het album “Wrecking Ball” pas ècht een come-back van formaat ? Zeker weten ! Ik zou zelf een monsterboek kunnen schrijven over wat de teksten van Springsteen met mij doen en mijn psychiater dan meteen voorzien van een nieuwe Lamborghini ! Maar, hoewel ik mij in veel verhalen zelf kan ontdekken, gaat dit boek niet over mij…of over Springsteen zelf, wat dat betreft.

Maar eerlijk :

Het zou waanzin zijn om de 29 verhalen van schrijvers, DJ,’s, journalisten, enz… één voor één te bespreken in deze recensie. Want wij maken allen deel uit van de “Brucade”, club aller clubs ! En als je zinnen uit zijn songs, zonder weergave van de titel ervan, meteen herkent, voel je je onmiddellijk part van de “Bruce-gang”. En natuurlijk moeten er toch enkele dingen vermeld worden : het in verschillende verhalen opduiken van Bruce’s gesproken intro voor aanvang van ‘The River’ op de 3-delige “Live 75-85” over de relatie met zijn vader, of, op hetzelfde album, zijn thans meer dan terechte en actuele woorden voor de cover “War”. Maar als je in een ander verhaal leest hoe een 18-jarige kerel de impact van 9 september pas echt begrijpt na het meermaals beluisteren van het grootse “The Rising”, weet je het weer : er zijn verschillende Springsteens voor verschillende leeftijden en fases in iemands leven. En precies dat blijkt  uit de 29 verhalen, die – by the  way – gelukkig niets te maken hebben met de verschrikkelijke BBC-documentaire “Bruce and I” !

Elk verhaal staat volledig op zichzelf en kan leuk zijn (“The older you get, the more it means” van Kluun, “Tegengif voor de onvermijdelijkheid” van Leon Verdonschoot of “Niemand jodelt als Bruce” van Marianne Zwagerman), verstillend en verkillend (“Come on, rise up” van Peter Zantingh, “Bruce Springsteen en mijn eigen E Street Band” van Frans Lomans, “Ik huil om vrouwen en muziek” van Rob Waumans of – wat mij betreft het mooiste verhaal in het boek – “Bruce is hoop” van Muriël Kleisterlee).

Ook komen fans met een andere mening dan ik aan bod (“Born to Win” van Jaap Boots, “Aftellen” van Thomas Verbogt of – helemaal indruisend tegen mijn mening – “Het circus kwam langs” van Tom Engelshoven, waarin deze een beeld schept van Bruce als ‘versierder’ die vrouwen enkel ziet als een object van seksuele aanbidding, terwijl mijn eigen eerste liefde niemand anders was dan Mary, staande op haar veranda met een wuivende jurk. Tom verspreidt ook zijn mening dat uit alle nummers blijkt dat Bruce in de liefde steeds aan het langste eind trekt…Oh ja ? Ook in “Book of dreams”, “Back in your arms”, “My best was never good enough”, “Trapped”, “I wish I were blind” of “Downtown Train” ? Wel knap : Tom vergelijkt het fantastische boek ‘De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn Pelgrimsjaren’ (Haruki Murakami) met de eerste 3 albums van Springsteen…en komt er verdorie nog goed mee weg ook !

Tot slot wordt aan het einde van het boek aan elke schrijver gevraagd wat zijn/haar favoriete nummer is…zoveel mensen, zoveel smaken met toch één uitschieter : de ‘road’ die ook mij zal begeleiden tijdens – en brengen naar mijn ‘finale ontsnapping’.

Wat nu Paul ? Geen mopje ? Geen wiseass commentaar ? Niet nog even één of andere schrijver beledigen ? Wel neen,  dit laat ik vandaag over aan een man die vele malen wijzer is dan ik :

Barrack Obama : “I am the President…but he is ‘The Boss’ !!” 

Groet Paul

12509605_10208465369697712_3495662233878426617_n