Recensies

Onze Vrijdag recensent Paul Smeyers heeft een pracht boek gelezen …

12509605_10208465369697712_3495662233878426617_n

Paul heeft Avenue van de Mysteriën gelezen van John Irving, en is hier laaiend enthousiast over. Hij laat ons mee genieten met zijn mening over dit boek. Door zijn mooie recensie zijn wij overtuigd dit boek mag niet ontbreken op je NTL lijst…

 

 

Tok tok…one-two, one-two…PIEP…testing… “Ahum, Ahum,”

Geachte lezers, beste vrienden,

Het ‘Calzada’ of ‘Avenida de los misterios’  (“Avenue van de Mysteriën”) ligt in Mexico-City en leidt naar de ‘Basilica de Nuestra Senora de Guadalupe’, de Mexicaanse ‘heilige maagd’, voordat de Spaanse overheersers onder Hernan Cortés daar zoals gebruikelijk de puntjes op de christelijke ‘i’ kwamen zetten in de 16e eeuw. Ik zou jullie hier nog uren over kunnen informeren (stokpaardje van mij), maar dat zou het meesterschap van de heer Irving geweld aandoen. Want het boek “Avenue van de Mysteriën” van John Irving is één lange (600 pagina’s) en geheimzinnige wandeling door het leven van schrijver Juan Diego Guerrero.33

In ’t kort :

de 14-jarige Juan Diego groeit samen met zijn één jaar jongere zus Lupe op in Oaxaca, Mexico als ‘kinderen van de vuilnisbelt’. Lupe heeft de gave gedachten van mensen te kunnen lezen en denkt ook te weten wat de toekomst hen zal brengen. Helaas, wegens een spraakafwijking, is er maar één persoon die haar begrijpt, Juan Diego, die dus alles wat ze zegt moet vertalen naar haar toehoorders.

Wat het heden en verleden betreft, heeft ze bijna altijd gelijk, zo niet wat de toekomst brengt. Maar hoe moeilijk is het om als 13-jarig meisje overtuigd te zijn van je eigen toekomst en die van anderen, waarom je geeft ? En wat kan je doen om die eventueel nog te wijzigen ? Ongeveer 40 jaar later brengt een belofte in zijn jeugd, Juan Diego naar de Filipijnen, begeleid door dromen en herinneringen  aan zijn bewogen jeugd in Mexico.

John Irving is, voor deze roman, zelf op reis gegaan naar zowel Mexico als de Filipijnen, wat duidelijk blijkt uit de vele prachtige beschrijvingen en plaatselijke gebruiken. Maar er is meer…véél meer ! Het boek flitst over-en-weer tussen heden en verleden, niet zelden veroorzaakt door het nemen van Bèta-blokkers, die de dromen bij Juan Diego toelaten. In het begin van het boek komen we niet veel te weten. Heel langzaam, maar – zoals het een groot verteller betaamt – zonder enige saaie intervallen, geeft het boek al die geheimen prijs. Irving legt je soms – met één zin – het lot bloot van een personage.

Over het hoe, waar en wanneer moet je netjes op je beurt wachten. Het lot van Juan Diego, van de vuilnisbelt, via een weeshuis en een circus tot in Iowa, U.S.A., is Irving op zijn best. De vergelijkingen met boeken als “Bidden wij voor Owen Meany”, “De regels van het Ciderhuis” en – vooral – “Een zoon van het circus” zijn snel gelegd : Irving verwijst er soms zelf naar. En, hoewel “Avenue van de Mysteriën” niet meteen Irving’s meest toegankelijke boek is, mag er opnieuw gelachen worden : de aankomst van Juan Diego bij zijn hotel in Manilla, het diner op oudejaarsavond in een – niet volledig – gesloten gezelschap, het voorval met ‘El Gringo Bueno’, enzovoort. Maar ook de geheimen stapelen zich inmiddels op : hoe geraakt Juan Diego vanuit Mexico naar de U.S.A. (schitterend !) ? Zijn Juan Diego en zijn Mexicaanse voogden echt getuigen van een wonder ? En wie zijn moeder Miriam en dochter Dorothy, die Juan Diego doorheen zijn reis in Manilla steeds tegen het lijf loopt…en niet alleen ‘loopt’ ?

Bij het lezen van “Avenue van de mysteriën” kreeg ik soms het benauwende gevoel dat de thans 73-jarige John Irving met dit boek afscheid wil nemen (is Juan de verpersoonlijking van John ?). Als je echter ziet wat één van de grootste vertellers ooit nog in zijn pen heeft, kan je enkel hopen dat ik het volledig mis heb!

Besluit : “Avenue van de Mysteriën” behoort meteen tot het beste wat Irving ooit heeft geschreven. De wandeling langs deze baan is een absolute must-read voor alle fans (en niet-fans : het is nooit te laat om te leren !) ! En kijk inmiddels goed rond : jullie zullen ongetwijfeld – net als ikzelf – versteld staan van wat jullie allemaal te zien krijgen.

Ik heb het boek einde vorig jaar gelezen en het is dan ook onmiddellijk geëindigd in mijn persoonlijke ‘Boeken 2015 top-10’ op de eerste plaats ! Een fabel, een avontuur, een verhaal…een meesterwerk !

Paul 

Recensies

Gast recensent van de Vrijdag – Paul Smeyers…

12509605_10208465369697712_3495662233878426617_n

Paul verrast ons met een boek waar wij nog nooit van gehoord hebben en vertelt ons enthousiast over wat hij van MuidHond van Inge Schilperoord vond. Na het lezen van zijn recensie zijn wij erg nieuwsgierig geworden want Paul vertelt zo enthousiast over dit boek. Het belooft een Mustread te zijn!!!

  •  Nederlands
  • 220 pagina’s
  • Uitgeverij Podium B.V.
  • april 2015

 

Zo, wat zou ik jullie, beste mede-lezers en vrienden, nu eens kunnen vertellen over de Muidhond ? Bijvoorbeeld dat het een vis is, die ook bekend staat onder de namen Zeelt of Louw en behoort tot de Karperachtigen. Of dat hij voornamelijk herkenbaar is aan zijn oogvlek. Tevens dat hij niet tegen de hitte kan en probeert koeling te zoeken in de modder. Oh ja, en het belangrijkste : dat het net iets meer dan een kopstoot van een boek is van de Nederlandse Inge Schilperoord !

In ’t kort het verhaal : de 30-jarige Jonathan wordt na enkele maanden in de gevangenis vrijgelaten voor aanranding op het jonge meisje Betsy, wegens gebrek aan bewijzen en keert terug naar zijn huiselijk leven bij zijn gelovige moeder. Want dankzij de nodige (verplichte) sessies, is hij ervan overtuigd opnieuw een goed mens te worden. Het weerzien verloopt niet makkelijk, maar al gauw nemen moeder en zoon hun oude leven opnieuw op. Een verhuis, waar Jonathan tegen opziet, staat op til en inmiddels vult hij zijn dagen met werken in een vismijn, het huis onderhouden, koken, de hond Milk verzorgen en uitlaten, de verhuis voorbereiden, zijn verplichte nazorgen strikt naleven en zorgen voor de gewonde Muidhond die hij heeft weten te vangen en thans in een aquarium houdt op zijn kamer. Maar dan ontmoet Jonathan de jonge Elke, een enigszins getroebleerd kind dat vlakbij woont met haar alleenstaande moeder…

Elke’s moeder is vaak uithuizig (ze werkt in een café) en al snel ontstaat er een vriendschap tussen de twee eenzaten. Maar reeds van bij de eerste ontmoeting voel je de zinderende spanning bij Jonathan. Want net als zijn Muidhond is ook Jonathan ‘beschadigd’ en zoekt hij – net als de vis in de modder – een plaats op zich te verbergen…om erger te voorkomen. En terwijl de hitte voor beiden zeer bedreigend is, verliest Jonathan stilaan zijn grip op de controle, waar hijzelf zo aan gehecht was. En dat is niet anders bij Elke : hij zorgt voor haar, geeft haar eten, voert haar zelfs. Maar net als bij de vis zelf, gaat het van kwaad naar erger bij Jonathan. En wanneer het proces in verband met Betsy opnieuw wordt heropend, voelt hij alle hoop uit zich verdwijnen.

Hitte speelt trouwens een belangrijke rol in dit boek : het weer zelf, de vis die er stilaan aan onderdoor gaat en de spanningsgraad van Jonathan tegenover Elke. Moeder rekent op haar geloof, heil in de bijbelclub voor de ‘genezing van haar jongen’. Dan weet je natuurlijk meteen dat Jonathan er alleen voor staat, daar je uit die hoek echt geen hulp hoeft te verwachten. De aftakeling wordt prachtig verwoord door Inge Schilperoord : met weinig woorden kan ze enorm veel duidelijk maken op een stilistisch prachtige manier !

Het boek heeft wel iets van de Vlaamse film “Dennis van Rita”, maar gaat zoveel dieper en harder. Dat de schrijfster zelf psychologe is, blijkt uit haar inzicht in deze problematiek. En nergens trapt ze in de val van boze buren, ‘uitlokkerij’ van het kind zelf, geweld op Jonathan of melodramatiek. Straffer nog : je krijgt als het ware sympathie voor deze underdog, hoewel je voelt dat het fout moet lopen : zijn gevecht tegen de drang, de hekel aan de bemoeizucht van iemand die wel om je geeft, cognitieve goedpraterij, zichzelf ‘kleine misstapjes’ toestaan, enzovoort.

Dat we niet eindigen op een vreugdevol feest, kunnen jullie je zelf ook wel voorstellen, maar de ‘twist’ die Inge op het einde voorziet, is meer dan briljant te noemen !

Besluit : de verspreiding van “Muidhond” in België gebeurt door ‘Elkedag  Boeken’. Grappig, maar ook hét understatement van het jaar : “Muidhond” is allesbehalve een “alledaags” boek. Wist U dat de 4 B’s staan voor de 4 gevoelens : Blij, Bedroefd, Bang en Boos ? Wel, niet één gevoel word je bespaard in deze grandioze ‘must-read’ !

U kan zich morgen reeds begeven naar uw dichtstbijzijnde boekenwinkel…Doen, zeg ik U !

Groetjes Paul Smeyers