In gesprek met

Mustreads or Not in gesprek met…; Inge van der Krabben

In gesprek met Inge van der Krabben 

  • Voor degenen die je niet kennen, kun je jezelf in een paar zinnen aan ons voorstellen…? Wie is Inge van der Krabben?

Ik ben auteur bij Luitingh Sijthoff, docent creatief schrijven, moeder van twee lieve kinderen (Jonas van 12 en Mette van 9), vriendin van Ed en verder een twijfelaar die doorzet.

download (5)

  • Je tweede boek, ‘In je dromen ga jij’ is een verhaal over drie Marokkaanse vrouwen. Waar heb je je inspiratie vandaan gehaald voor dit boek? En hoe ben je aan de slag gegaan met de research?download (8)

De inspiratie kwam toen mijn Marokkaanse vriendin me vertelde over haar overleden moeder Safia. Hoe zij als jong meisje haar eerstgeboren kindje achterliet in het huis van haar schoonouders en hem op 8-jarige leeftijd ineens weer terugzag. Ik kreeg kippenvel en vroeg haar wat er was gebeurd. ‘Dat heeft mijn moeder in zich gelaten,’ zei mijn vriendin. Die opmerking zette het verhaal in beweging. Mijn fantasie ging aan. Ik heb toen mijn vriendin en haar dochter vele malen geïnterviewd. Ik sprak ook andere Marokkaans-Nederlandse vrouwen en ging met mijn vriendin en haar man naar Marokko, naar het geboortehuis van haar moeder en het dorp (inmiddels uitgegroeid tot een stad) waar ze opgroeide.

  • Hoe lang heb je over je tweede boek gedaan?

Toen ik de boekpresentatie had van mijn debuut Tot waar we kijken kunnen in 2015 stond de henna-tatoeage van mijn trip naar Marokko nog op mijn arm. Na die reis kon ik pas echt goed gaan schrijven. Ik heb ruim drie jaar aan dit boek gewerkt.

  • Wat wil je mensen meegeven met jouw boek?

Een mooi verhaal dat de zintuigen prikkelt, de kracht van vrouwen laat zien en hopelijk wat angst wegneemt om bepaalde ‘ongeschreven regels’ te doorbreken. Ik vind dat we ons nog teveel schamen en te snel schuldig voelen.

images (7)

  • Wat kunnen we nog meer van je verwachten binnenkort? Ben je alweer bezig met een nieuw boek of liggen er nog andere leuke dingen op de stapel to do?

Ik werk aan een derde roman, ben nog in de voorbereidende fase: informatie absorberen, boeken lezen over het thema, personages bedenken. Het verhaal zal gaan over een vrouw die vastzit in haar rouw nadat haar man overleed en besluit bij een rouwgroep te gaan. Daar ontmoet zij uiteenlopende figuren die in hetzelfde schuitje zitten. Ik stelde mezelf de vraag: hoe ga je verder als je leven in een klap verandert? Het verhaal broeit al langer in mijn hoofd, ik mag van mezelf nog alle kanten op, maar sommige personages zijn voor mij al zo levendig dat ik ze niet langer kan negeren. Daarnaast ga ik flink mijn tweede boek promoten, bij schrijfretraite.nl in april een retraite begeleiden en door met de coaching van individuele schrijvers die aan een verhaal, verhalenbundel of roman werken. Binnenkort verschijnt ook mijn onlinecursus ‘Schrijven van verhalen: inspiratie en techniek’ bij Schrijversmarkt.com/fantasy-schrijven.nl. Én natuurlijk de boekpresentatie van ‘In je dromen ga jij’ op 10 februari bij boekhandel Scheltema.

  • Je schrijft over het algemeen vooral romans, zou je weleens een ander genre willen proberen? Zo ja, welk genre? Of ligt je hart bij de romans, en juist waarom dit genre?

Ik denk wel dat ik andere genres zou kunnen schrijven, maar de verhalen die tot nu toe bij me opkomen lenen zich het beste voor de romanvorm. Het uitdiepen van personages en wat hen drijft, boeit me. Mijn kinderen willen graag dat ik een keer een kinderboek schrijf. Ikzelf loop al jaren met het idee rond voor een boek over het inzetten van bepaalde schrijftechnieken om meer emotie in je verhaal te brengen. Doordat de romans voorgaan lukt het me (nog) niet dat van de grond te krijgen. Tot nu toe heb ik alweer een idee voor een nieuw boek tijdens het schrijven van het boek ervoor.

  • Wat is de meest grappige, ontroerende of juist gruwelijke anekdote die je met ons wilt/ durft te delen uit de tijd dat je auteur bent?

Als je aan een boek werkt en er helemaal inzit kan het soms lastig zijn om in slaap te vallen. Mijn verbeelding maakt overuren, juist als ik in bed lig (nog los van twee kinderen die om de beurt niet kunnen slapen). Ik vertelde dit tegen mijn huisarts en die zei dat ik bij hoge uitzondering slaappillen mocht nemen (dat zegt ze elke keer als ik erom vraag). Het beste kon ik dat een paar dagen achter elkaar voor het slapengaan doen, en niet pas op het moment dat ik alweer een nieuwe scène aan het schrijven was in mijn hoofd. Ik borg het doosje tevreden op in mijn nachtkastje en nam twee avonden zo’n inslaappil. Ik sliep als een roos. Dat spul werkte goed. Tot ik de derde nacht weer een pil wilde nemen, daarbij op de voorkant van het doosje keek en las: ‘codeinefosfaat’. Even voor de duidelijkheid, dat zijn pilletjes die je tegen het hoesten inneemt. Daar had ik blijkbaar ook nog een doosje van in mijn nachtkastje liggen. Over de kracht van verbeelding gesproken!download (10)

  • Een boek schrijven doe je niet zomaar? Daar gaat een heel proces aan vooraf? Bij elke schrijver werkt dat weer anders? Hoe werkt het bij jou? Hoe komen jouw hersenspinsels samen en hoe ontstaat een boek? Heb je daar een heel ritueel voor met Mood-bords of ontspruit het zich vanzelf? Waar haal je je inspiratie vandaan?

Inspiratie zit in alles. Ik lees iets, hoor iets, er gebeurt iets, een personage uit een eerder verhaal of boek is nog niet klaar met me (of ik met haar). Inspiratie is de hele tijd om me heen omdat ik ervoor opensta. Ik hoor zo vaak iemand iets vertellen waarvan ik denk: daar zou ik een boek over kunnen schrijven. Wat dat betreft zijn de mogelijkheden eindeloos. Maar tussen kunnen en willen zit een groot verschil. Ik wil verhalen schrijven die dicht bij mijn eigen gevoel liggen, waarin ik zoek en graaf en waarvan de antwoorden op de vragen die ik stel niet voor de hand liggen. Het lijkt soms of je veel te kiezen hebt, maar ik geloof toch niet dat het zo werkt.

lieb4

Als ik denk dat ik ongeveer een richting heb van waar het verhaal over zal gaan -de thematiek-, dan komen setting, personages en de verhaallijnen daarna redelijk vlot. Het is een wisselwerking. Ik bedenk van tevoren hoe het verhaal (in grote lijnen) zal lopen. Met de scènes probeer ik dat dan in te vullen, maar soms dwingen personages mij dan toch een andere kant op. Ik merk dat ik vaak op en neer ga tussen nadenken over het grote verhaal en dan weer schrijven aan scènes. Soms weet je pas, nadat je boek verschenen is, waar het werkelijk over gaat. Dat komt doordat je omgeving er vragen over gaat stellen en jij steeds preciezer de essentie van het boek moet formuleren.

  • Hoe ziet jouw werkplek eruit, lekker aan de keukentafel of juist ergens een apart plekje en dompel je jezelf weleens onder in totale afzondering, in een schrijfhuisje bijvoorbeeld?

Mijn schrijfkamer heb ik af moeten staan aan mijn zoon die een eigen slaapkamer nodig had. Toen ben ik aan de eettafel in de woonkamer gaan zitten. Ik probeer dat te beperken tot een kwarthoek van de tafel, maar als ik eenmaal bezig ben bezetten mijn spullen algauw de hele tafel. Mijn kinderen vinden dat niet erg, kunnen ze lekker vaak voor de tv eten. En ja, als de financiën het toelaten, dompel ik mij graag onder in rustige retraites en schrijfhuisjes.

  • Je eerste boek ‘Tot waar we kijken kunnen’ werd zeer goed ontvangen, had je hierdoor de lat niet heel hoog liggen voor een volgende roman?

Ik denk dat ik voor elk boek ‘de lat’ hoog leg. Ik schrijf naar beste kunnen een boek. Maar ik begrijp je vraag wel. Ik wil dat elk boek het vorige overtreft. Dat zit zowel in het schrijven zelf als in het moment dat het verschijnt en je hoopt dat meer mensen het zullen gaan lezen. Ik ben als schrijver nog lang niet uitgeleerd. Ik vergelijk mezelf ook nooit met andere schrijvers, richt me puur op mijn eigen groei. 

  • Is het bij jou weleens voorgekomen dat er zomaar heel onschuldig een foutje downloadin je boek gekropen is? Welke er echt op het laatste moment pas uitgevist is?

In mijn debuutroman had ik de moeder een valentijnskaart naar haar dochter laten sturen in april in plaats van februari. Mijn toenmalige redacteur (de immer scherpe Sanne van der Bruggen) viste dat er in de laatste drukproef uit.

  • Hoeveel waarde hecht jij aan een recensie en wat doet een slechte recensie met jou. Als er 10 zijn en 1 is slecht, blijft je dat dan bij?

Een slechte recensie onthoud ik langer dan een goede. Stom, maar zo werkt het wel. Ik probeer het me nooit persoonlijk aan te trekken. Vaak zegt een recensie meer over de lezer dan over mij. Toch zijn alle recensies belangrijk omdat iemand zijn of haar best heeft gedaan iets van je boek te vinden. Er is energie in gestoken. Dat is hoe dan ook waardevol. Ik neem dat mee voor mijn volgende boek.

download (12)

  • Naast je schrijfcarrière, ben je ook schrijfdocent, hoe combineer je deze twee carrières? Het lijkt ons dat het een het ander enorm goed aanvult. Welke tips geef jij een beginnend auteur altijd mee?

Klopt, die combinatie gaat me gelukkig goed af. Als je zelf ergens enthousiast over bent dan is het niet moeilijk dat over te brengen op anderen. Wat ik beginnende schrijvers altijd meegeef is dat alles mag, dat plezier in het schrijven voorop staat en dat je alleen maar leert van uitproberen. Niet bang zijn en meters maken. Het maakt niet uit waar je begint, als je maar begint. Het begin kun je nog tien keer herschrijven, honderd keer, dat is nou juist zo fijn aan schrijven. Je hebt alle touwtjes zelf in handen. Pas daarna komt techniek om de hoek kijken. O, en veel goede boeken lezen. Schrijvers móeten lezen.

  • Er verschijnen wekelijks mooie nieuwe, prachtige boeken, welk boek is jouw favoriet van de afgelopen tijd? Welk boek had je graag zelf geschreven? En waarom?

Ik heb de laatste tijd veel klassiekers gelezen zoals Slachthuis vijf van Kurt Vonnegut en Het kleine meisje van meneer Linh van Philippe Claudel, prachtige verhalen die je aan het denken zetten. Een boek dat recent verscheen en ik erg goed vind is Normale mensen van Sally Rooney. Het zit psychologisch zo goed in elkaar. Het is een liefdesgeschiedenis van twee totaal verschillende jonge mensen die elkaar vinden omdat ze compleet zichzelf kunnen zijn bij de ander en elkaar toch steeds weer verliezen. Het is hoopvol en diep tragisch tegelijk.Ontwerp zonder titel (9).jpeg

  • Heb je nog iets dat je met ons wilt delen iets wat we niet aan je hebben gevraagd?

Ik heb dit verhaal geschreven omdat er nog zoveel schaamte in mensen zit, zoveel vooroordelen ook. Waar komt dat toch vandaan? Waarom zijn we zo hard voor elkaar? Het heeft te maken met de generaties voor je, met hoe je opgroeit en met je omgeving. Die bepalen grotendeels hoe je naar de wereld kijkt. Ik probeer met ieder boek dat ik schrijf beter vanuit mezelf te kijken en vooroordelen los te laten. Ik voel me echt bevoorrecht dat de Marokkaanse vrouwen die ik mocht interviewen mij hun verhaal hebben toevertrouwd waardoor ik uiteindelijk dit verhaal vorm kon geven. Dat ik daarbij mijn eigen fantasie mocht gebruiken is ook nog een reden waarom ik graag romans schrijf. Fictie geeft die vrijheid.

  • Kun je een korte pitch geven waarom iedereen jouw boek moet gaan lezen?

Omdat de bron van dit verhaal mij zo raakte: de keuze van een Marokkaanse moeder en het effect daarvan op volgende generaties. Omdat ik nieuwsgierig werd naar een andere cultuur en ik hoop meer mensen met mij; we leven zo dicht naast elkaar en weten zo weinig van elkaar. Omdat vrouwen (en mannen) zich nog te vaak schamen of schuldig voelen waar dat niet nodig is. Omdat dit boek laat zien dat ongeschreven regels gebroken kunnen worden en ‘het onbekende’ niet zo eng of anders is als wij vaak denken.

download (8)

Boekenuitjes·Recensies

Een dagje naar de Manuscripta

De dames gaan een dagje op pad naar de Manuscripta

Net als vorig jaar en de jaren daarvoor is in september altijd de Manuscripta, de opening van het nieuwe Boekenseizoen. En laat dit voor ons nou juist een mooi excuus zijn om weer even bij te kletsen en leuke mensen te ontmoeten.

Dus half tien pakte ik vanuit het mooie Juliandorp de geel met blauwe sprinter richting de hoofdstad. Lees; ik raak al steeds meer een echte dame en voel me niet meer verdrinken in Amsterdam. Caro zou vanaf haar mooie eilandje vertrekken en we zouden elkaar ontmoeten op het immens grote CS en heel verbazingwekkend heeft het elkaar vinden maar 5 minuten geduurd. Een nieuwe record…

Over het IJ naar Amsterdam Noord, een hele belevenis als je bedenkt dat ik het lijk al zag IMG-20160903-WA0012[1]hangen vanaf de pont, als je de boeken van Isa Maron hebt gelezen snap je me helemaal. Heerlijk herkenbaar om daar aan te meren. Verder had het alles behalve van een moord achtige uitstraling, want de Tolhuistuin stond ons al breed lachend aan te staren. Allemaal ballonnen, banners en vrolijkheid. We hadden er zin in, maar eerst koffie !

Wij zaten aan ons eerste bakkie toen we Marlen Beek Visser aan zagen  lopen wel bekend van de heerlijke thriller Stem. Ze schoof bij ons aan en deed ff een bakkie mee, waarop na een klein half uurtje haastig op de fiets Isa Maron aan kwam racen. Ook even samen een bakkie gedaan en daarna elk ons eigen weg, de Moordwijven moesten nog  een paar moordplannetjes smeden. Wat een heerlijke dames die Moordwijven.

photovisi-download (18)

Nadat we onze tickets hadden verwisseld voor een bandje zijn we naar de Tuinzaal gegaan waar Arjan Peters de debutanten; Annette Maas “Hier kom ik weg”, Sarah Meuleman “Wat ik je niet vertel” en Jenthe Postuma “Mensen zonder uitstraling” interviewden. De dames werden op een gezellige volgens ons niet zittende bank geïnterviewd. Maar leuk was het wel, Sarah Meuleman was vorig jaar ook al te gast, toen met haar boek “De zes levens van Sophie” Nu hoor ik je denken; Mmmm, een debutant die twee maal debuteert en nog frappanter is dat het hetzelfde boek is, alleen herschreven. Ik heb de zes levens van Sophie in de kast staan .. Binnen kort laat ik jullie weten of het wel zo nodig herschreven moest worden.

photovisi-download (19)

Tijd voor een kort lunch want om 14.00 uur stond er een wandeling met Isa Maron over het Galgenveld op het program. En dit wilde wij als fans van het eerste uur natuurlijk niet missen. Het was echt een heel leuke herkenbare wandeling langs de plekken waar de Noordzeemoorden zich afspelen. Volgende keer Isa, gaan we voor de drie uur durende wandeling en nemen we de picknickmand mee!! (met een klein drankje dan houden we het wel vol die drie uur) photovisi-download (25)Het belangrijkste vergeet ik bijna nog te zeggen, na afloop van de wandeling deelde Isa de eerste twintig bladzijde uit van haar nieuwe boek “Eindspel” welke half november in de winkel ligt. Ik laat jullie weten wat ik van het begin vind.download (10)

Caro en Ik hebben nog even snel gekeken in een Leeshuis welke staat in Amsterdam Noord dit is een kleine Bieb waar mensen hun boeken kunnen lenen en brengen, wij als Minibieb beheerders moesten natuurlijk even een praatje maken en binnen snuffelen. Hoe gaaf ik wil ook een grotere Bieb.. Heb allerlei ideeën maar of man lief hier ook zo enthousiast van wordt? Het is zo`n leuk initiatief daar word je gewoon enthousiast van.photovisi-download (24)

Het is een druk programma zo`n Manuscripta, in drie verschillende zalen is wat te doen het overlapt elkaar niet maar is bijna rennen om alles te volgen. Wat wel heel jammer was dat er dit jaar geen uitgevers aanwezig waren, we hebben wel gesprekken gehad met Ambo/Anthos en uitgeverij Palmslag maar toch jammer dat we niet even kennis konden maken met de mensen die we steeds mailen en stalken.

Desalniettemin hebben we genoten en na een lekker cappuccino en een broodje voor Isa, kregen we masterclass thriller schrijven van het duo Ross&Hartman.  Hoe leuk  Marlen kwam met Mirjam Hildebrand aangelopen en we maakte kennis , ik was me aan het bedenken bekende naam. en ” Pling daar ging het belletje” ik heb laatst haar kinderboek gelezen “De Opskekopse wereld”  En mijn mening was zeer lovend dit boek maakte wat in me los. Hoe leuk om dan de schrijfster te ontmoeten .photovisi-download (55)

Na deze korte lunch / koffie pauze kregen we een Masterclass Thriller schrijven van het duo Ross&Hartman. Dat was echt interessant want net deze week kwam mijn recensie online van de Zwarte Weduwe. Een boek waar ik enorm van genoten heb en natuurlijk gelijk bij de aanwezige boekhandelstand  Doodskopvlinder heb aangeschaft om een gesigneerd exemplaar in de kast te hebben ! photovisi-download (20)Hoe interessant is het als twee al flink bekende schrijvers de handen in een slaan en samen een boek beginnen te schrijven, hier komt natuurlijk enorm veel bij kijken en ze waren dan ook zeer openhartig over hoe dit gaat. Een hele leuke Masterclass, één kleine tip van de groot schrijver himself ga niet aan de alcohol terwijl je aan het schrijven bent. Dan krijg je hele rare scenes, welke je dan toch weer moet herschrijven, ook zo`n mooie tip eindig nooit je schrijf dag aan het einde van het hoofdstuk maak een begin voor de volgende dag dan zit je er gelijk lekker in. Nu ik dit allemaal weet, ga ik ervoor om volgend jaar bij de debutante op de niet zittende bank plaats te nemen!  Mwah, ik houd het maar bij lezen en verblijd jullie met mijn recensies.. Beter denk ikphotovisi-download (23)

Zo, dit word me nog een heel epistel zo want ik kan echt nog veel meer vertellen, zo hebben we enorm gelachen bij Waumans &Victoria welke op geheel uniek wijze Peter Buwalda (welke net van een begrafenis kwam ) interviewde.

Maar dan op het einde van de dag 17.30 was het tijd voor een interview met de “gedeputeerde?” genomineerde van de Hebban Debuut prijs. Kim van Kooten, Inge van der Krabben , Sandra Bernart en Erik Roozing zij werden geïnterviewd door Bart Gielen, welke bijna verdween in die niet zittende bank. Een heerlijk ongedwongen interview met de debutanten, en eerlijk gezegd elk boek lijkt me mateloos interessant gelukkig heeft Caro er meerdere aangeschaft, ik hield het netjes bij twee. En verblijden we jullie eerdaags met een recensie. Inge van der Krabben heb ik al gelezen, binnenkort hebben we een interview met haar op het blog en zal ik jullie re recensie nog eens delen want het boek “Tot waar we kijken kunnen” is echt een Mustread. 27 september is de uitreiking ook in Amsterdam, ik twijfel nog of ik heen ga  helaas moet Caroline werken en dan zal ik alleen moeten. Maar één ding is zeker alle vijf de genomineerde zijn winwaardig.photovisi-download (22)

Zoals jullie wel lezen een heerlijke, enerverende, drukke gezellige dag welke wij afsloten met een gezellige dinertje in Amsterdam. Plannen makende voor ons volgende uitje.

Op naar het nieuwe boekseizoen wat garant staat voor heel veel leesplezier en heel veel mooie nieuwe titels

Lieve MANUSCRIPTA groet Moon

photovisi-download (26)