Jeugdboek·Recensies·Recensies van Caro

Alleen Beer mocht mee – Vivian den Hollander “Een waargebeurd oorlogsverhaal voor de jeugd”

Alleen Beer mocht mee – Vivian den Hollander

“Een waargebeurd oorlogsverhaal geschreven voor de jeugd”

Een waargebeurd verhaal voor de lezers van Oorlogsgeheimen

De achterflap:

alleen beer mocht meeTrudi woont met haar ouders, broer en zussen in Nederlands-Indië. Ze hebben er een heerlijk leven, in een mooi huis met een grote tuin aan zee. Tot op een dag de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Japan valt Indië binnen en van de ene op de andere dag verandert alles. Zo moeten ze verhuizen naar de stad, omdat het te gevaarlijk is aan de kust. Ineens zijn er overal Japanse soldaten op straat en ook de Indische bevolking begint vijandig te doen.

Op een dag wordt Trudi’s vader gearresteerd en niet lang daarna wordt de rest van het gezin gedwongen om naar een jappenkamp te verhuizen. Trudi wil blijven geloven dat ze haar vader ooit zal terugzien, maar het leven in het kamp is hard – en soms zelfs gevaarlijk…

Alleen Beer mocht mee is een aangrijpend waargebeurd verhaal over opgroeien in oorlogstijd voor lezers vanaf tien jaar.

Mijn leeservaring:

In de Kinderboekenweek van oktober 2019 komt Vivian den Hollander naar onze school voor enkele gastlessen. In de groepen 7 & 8 gaat ze het boek “Alleen beer mocht mee” bespreken, dus ik als schoolbibliotheek moeder, moet wel weten waar dit boek over gaat.

Als eerste vind ik de cover prachtig, al weet ik niet of de kinderen het meteen aantrekkelijk vinden en in de gaten hebben dat het deze kleuren heeft omdat het over vroeger gaat.

Na de pagina met de inhoud staan er enkele kaartjes getekend.  Een landkaart een kaartje over het gebied waar de oorlog woedde en een kaart van één van de kampen. Zo krijg je inzicht waar de oorlog zich afspeelde en hoe zo’n kamp er nu uitzag van bovenaf. Achterin staat een verklarende woordenlijst, wat wel heel fijn is, voor de soms moeilijke (Indische) woorden die er in het verhaal worden gebruikt en achterin nog wat informatie over de auteur Vivian den Hollander.

Het boek is ingedeeld in jaartallen te beginnen bij 1939 tot en met 1945, die ook weer onderverdeeld zijn in verhalen die met dat jaar te maken hebben. De verhalen zijn kort en voorzien van duidelijke letters, een heel aantrekkelijk boek voor de bovenbouw om zelf te lezen.

Vond mijn collega biebmoeder het meer een boek voor meisjes, omdat de hoofdpersoon Trudy van bijna 10, een meisje is en het op een gegeven moment, een paar regels gaat over borsten krijgen, ik denk dat jongens er zeer zeker ook van gaan genieten.

Trudy woont met haar familie vlakbij zee in een groot huis, ze hebben een huishoudster, Baboe en kunnen naar school en buiten spelen. Omdat de oorlog steeds dichterbij komt verplaatst het gezin van Trudy zich naar een lege woning verder het land in. Maar de vader van Trudy wordt opgepakt en het gezin naar een kamp gestuurd, het enige wat Trudy meeneemt is haar beer, die haar vader nog uit het oude huis heeft kunnen halen na de verhuizing.

Er waren veel meer spullen verdwenen. Na de capitulatie van het leger was het hele huis in Priok leeggehaald. Van haar speelgoed had haar vader niks terug kunnen vinden, behalve haar beer.

Het is bijna niet voor te stellen dat mensen dit hebben meegemaakt en dat de Japanners zo streng waren, deze oorlog in Nederlands-Indië kun je wel een beetje vergelijken met de oorlog in Nederland, waar de Duitsers in de kampen ook zo wreed waren tegen de Joden. Eten kan alleen via bonnen worden gekocht en twee keer per dag is er appèl wat soms uren duurt, terwijl de vrouwen en kinderen in de brandende zon moeten staan. En ook kampnummers die de mensen moesten opspelden deed me denken aan de mensen die in de concentratie kampen in ons land gevangen werden gehouden.

Trudy stond op haar vaste plaats in de rij en geeuwde. het wachten duurde lang vandaag. Ze stonden al een half uur klaar, maar er was nog geen japanner te zien.

Vivian brengt deze schrijnende situaties onder de aandacht van de kinderen, in een voor hen duidelijk begrijpbaar en niet te heftige bewoording. Ik vind het wel een boek wat je na het lezen met je kind moet bespreken, in verband met de gebeurtenissen die er staan beschreven. Het gaat dan wel over de oorlog in Nederlands-Indië waar weinig over gepraat wordt, maar ook een oorlog die zeker niet vergeten mag worden.

Lieve leesgroet Caroline

Jeugdboek·Recensies·Recensies van Caro

De bende van Raf de Raaf – Gaby Rasters “Het fantasy jeugd debuut van Gaby, dat vraagt om meer”

De bende van Raf de Raaf – Gaby Rasters

“Het fantasy jeugd debuut van Gaby, dat vraag om meer”

  • De bende van Raf de Raaf
  • Auteur: Gaby Rasters
  • Nederlands
  • Druk: 1
  • 9789492844538
  • september 2019
  • Hardcover
  • 60 pagina’s

rafMijn leeservaring:

Van de auteur Gaby Rasters heb ik al haar boeken gelezen en nu ze met dit jeugd debuut kwam , wilde ik ook wel eens weten of ze net zo mooi schrijft voor de jeugd als voor volwassenen.

De harde cover is prachtig geïllustreerd  door Dymphie Huijssen en  laat de vier hoofdrolspelers zien uit het boek. Sybren, Sabijn, Saar en Raf de Raaf.

Ieder hoofdstuk begint met een tekening waarover het hoofdstuk gaat, de titel staat in het rood boven de bladzijden. Ik moet zeggen dat dit het boek al heel aantrekkelijk maakt voor kinderen, voordat ze nog maar iets hebben gelezen.

Sybren heeft het heel moeilijk met het overlijden van zijn opa en kan het geen plaatsje geven, totdat op een dag de vogel van zijn opa, een raaf,  bij Sybren thuis voor het raam zit. Vanaf die dag is Sybren weer wat vrolijker. Maar wat roept Raaf nu toch steeds. Raf kan praten en blijft maar vragen naar opa.

“Waar is opa?” Raf de Raaf laat weer van zich horen. Sybren spreekt hem nu duidelijk toe. “Opa is weg. Ik ben er nu. Sybren is hier.”

Raaf gaat iedere keer even uit vliegen en komt dan steeds met een geheime boodschap terug. Sybren zijn zusje Sabijn, waar hij eigenlijk alleen maar last van heeft blijkt toch liever dan hij dacht en samen proberen ze de geheime boodschappen die Raaf brengt te ontrafelen. Ook Sybrens vriendinnetje Saar wordt erbij betrokken en het wordt een spannende zoektocht naar opa.

Een heerlijk verhaal, waar je helemaal in weg kunt glijden. Wat is er mooier dan een verhaal wat eigenlijk niet kan, maar waar je je fantasie op los kan laten. Een echte jeugd fantasy. Een verhaal wat je kunt voorlezen, maar wat door de bovenbouw kinderen ook zelf gelezen kan worden, vanaf een jaar of 10. Wat ook wel fijn is voor de kinderen dat het niet zo’n dik boek is, wat kinderen dus vrij snel uit hebben en ik merk dat kinderen dat eerder pakken dan een dik boek.

Voor mij is dit debuut van Gaby een prima start voor nog veel meer boeken voor de jeugd.

Lieve leesgroet Caroline

 

 

Jeugdboek·Recensies·Recensies van Caro

Kabouter Speurneus. De zaak van het verdwenen huisje – Fiona Hack “een jeugdboek met een boodschap”

Kabouter Speurneus. De zaak van het verdwenen huisje – Fiona Hack

“Een jeugdboek met een boodschap”

Auteur: Fiona Hack

  • Nederlands
  • Druk: 1
  • 9789492115744
  • oktober 2018
  • Paperback
  • 182 pagina’s

kabouter speurneusHet tweede jeugdboek van Fiona mocht ik lezen over ”Kabouter speurneus”. Het debuut van Fiona Hack “Allard en de magische zuurstok” was erg leuk en ik was benieuwd naar het 2de jeugdboek van Fiona.

De cover is erg mooi getekend en aantrekkelijk voor kinderen, het zou voor mij een hardcover mogen zijn, dan kwam de tekening nog beter uit.  Het verhaal heeft vrij grote letters en is dus uitermate geschikt voor jeugdige lezers. De hoofdstukken zijn vrij kort, wat fijn leest. Mooie letters en prachtige tekeningen sieren het boek op en maken het zo nog aantrekkelijker voor jong en oud.

Het verhaal over de slak Ilse, die na haar geboorte al groot was maar uitgroeit tot een reuzenslak. Omdat ze vind dat ze teveel last veroorzaakt bij haar familie vertrekt ze. Ilse wordt overal waar ze komt weggejaagd. Door het flinke slijmspoor dat ze achterlaat blijven veel kleinere beestjes plakken en ook maakt veel kapot met haar grote lijf. Iedere keer zegt ze “het spijt me”, maar er wordt niet naar haar geluisterd.

Het is niet eerlijk, denkt Ilse. Ik kan er niets aan doen dat ik zo groot ben. Ik ben zo geboren. En dik? Dat valt toch wel mee? Mijn slakkenhuis is veel te zwaar. Ik begrijp niet waar iedereen zo moeilijk over doet. Ik kan niet veranderen hoe ik eruit zie.

Wanneer Ilse eindelijk een plekje heeft gevonden om te slapen blijkt ze voor een holletje van de mestkever te liggen en wordt ze net als ze ligt te slapen wakker gebonst, maar Ilse is zo moe, ze blijft liggen waar ze ligt. De familie mestkever is boos op Ilse omdat ze niet luistert, ze hebben toch aardig gevraagd of ze een stukje verderop wil gaan liggen. Wanneer Ilse op een morgen wakker wordt voelt ze zich zo ligt als een veertje en wanneer ze haar huis je wil wassen  blijkt deze gestolen te zijn. Ze kan zonder huisje niet overleven en de zon komt al op. Gelukkig is daar de hulp van kabouter Speurneus.

Kabouter Speurneus is heel goed in het terugvinden van dingen die kwijt zijn. Hij heeft een spitse neus die hij graag in andermans zaken steekt. Samen met vlieg heeft hij al veel zaken opgelost.

Een geweldig verhaal waar je je helemaal in kunt verdiepen met de kinderen. De kinderen hebben medelijden met Ilse maar ook met de andere dieren. Een verhaal waar je ook wat van kunt leren. Iedereen is anders en elkaar helpen is beter dan ruzie maken.  Dit boek is het zeker waard om in de schoolbibliotheek te staan om voor te lezen of zelf te lezen.

Dank je wel Fiona dat ik dit bijzondere verhaal mocht lezen en ik ben heel benieuwd of je volgende boek weer zo’n bijzonder verhaal is met een boodschap.

Lieve leesgroet Caroline

Koop bij bol.com

Jeugdboek·Recensies·Recensies van Caro

Ze zien mij niet – Alice Bakker “Een spannend jeugdboek wat zeker ook jongens zal verrassen”

Ze zien mij niet – Alice Bakker

“Een spannend jeugdboek wat zeker ook jongens zal verrassen”

Auteur: Alice Bakker
  • Nederlands
  • Druk: 1
  • 9789492115898
  • mei 2019
  • Paperback
  • 202 pagina’s

ze zien mij nietZe zien mij niet is het 2de jeugdboek van Alice Bakker uitgegeven bij Godijn Publishing. Alice bakker schreef eerder al “Slapen doen we morgen weer” en ook die mocht ik lezen. Ik was heel benieuwd naar dit tweede jeugdboek en de cover vond ik al zeer aantrekkelijk. De cover geeft spanning aan door de persoon in het zwart en een brandende lucifer, wie zou deze persoon zijn, daar draait het om in het verhaal.

In de vakantie las ik het boek en hierna mijn dochter. Beide waren we zeer onder de indruk van het verhaal.

Een groep vrienden spreekt heel vaak in de pauze of na school af om een potje voetbal te spelen. Aaron en Thomas zijn dik bevriend al doet Thomas de laatste tijd wel wat vreemd. Hij moet pakketjes wegbrengen met etenswaren, maar wie zit er nu op thee en koekjes te wachten laat op de avond! En waarom mogen de vrienden nooit eens chillen bij Thomas thuis, wat houdt hij verborgen.

Tijdens een pauze vertelt Kira dat het huis van haar tante is afgebrand ‘s-nachts. Er zijn de laatste tijd wel veel branden in Vierblad. Zou er een pyromaan aan het werk zijn. Dit vraagt de brandweer zich ook af, te veel brandjes zijn er de laatste tijd, dus er wordt extra opgelet.

De groep vrienden besluit, om na het voetballen op zaterdag, de tante van Kira te helpen met opruimen van de puinzooi van haar huis en wat ze dan vinden….. De groep gaat zelf op onderzoek uit, maar wordt het zoeken naar een verdachte niet te gevaarlijk.

Iedereen houdt iedereen in de gaten en het wantrouwen wordt groter. Aaron denkt dat Thomas er wat mee te maken heeft en bij de brandweer houden ze beide jongens in de gaten, want wat een toeval dat de jongens altijd vooraan staan bij een brandje.

Er staan hoofdstukjes tussen met schuingedrukte tekst in de ik vorm geschreven.

Ze wandelen al richting de uitgang. Ik ga er langzaam achteraan. Thomas draait zich om en zwaait. “Er was weer brand hè, vanavond,” roept hij me toe. “O, ja?” vraag ik quasiverbaasd.

..mij zien ze nooit, denk ik bijna hardop.

Tijdens het lezen verdenk je de één en dan de ander, maar waarom en wie blijft tot het laatst toe verrassend. Een verhaal over vriendschap en vertrouwen. Een verhaal wat je in één ruk wilt uit lezen.

Lieve Leesgroet Caroline

Koop bij bol.com

Jeugdboek·Recensies·Recensies van Caro

Björn Kuipers – Respect “een mustread boekje voor de jeugd, wat ik met diep respect heb gelezen”

Björn Kuipers – Respect

“Een mustread boekje voor de jeugd, wat ik met diep respect heb gelezen”

  • Björn Kuiper
  • Respect
  • Mei 2019
  • 64 badzijden

Mijn leeservaring:

Via facebook kwam ik het verhaal tegen van Björn Kuipers die een boekje heeft geschreven over respect. Ik had toevallig een paar weken geleden met een moeder op school een gesprek over voetbal, haar zoontje was van de voetbal af en ik dacht nog dat hij het zo leuk vond. Idd hij vond het leuk maar er zijn ouders die aan de kant het voetballen tot een zo heftig spel maken, dat kinderen erin mee gaan en er enorme ruzies ontstaan. Het zoontje ging iedere keer huilend naar de voetbal en ze besloten om hem eraf te halen. Dit vind ik zo erg. Ik hou helemaal niet van voetballen, maar ik zie dat kinderen het zo leuk vinden. Ik heb het filmpje van Sire ook weleens gezien, dat ouders zo tekeer gaan langs de lijn en wat denk je van de scheidrechters die aangevallen worden omdat ze volgens spelers of omstander niet goed gefloten hebben.

Het boekje wat Björn geschreven heeft is voor groep 8 van de basisschool, maar ik denk dat 6 en 7 er ook zeker wel alvast mee in aanraking mogen komen. Voor school heb ik de boekjes besteld en er natuurlijk één gelezen. Had ik geen idee wat ik kon verwachten zeker vanaf de cover gezien, het boekje helpt je dingen te zien qua respect, die zo logisch zijn, dat ze gewoon vergeten worden. Ik ga dit zeker op school  bespreken, want ik vind dat dit boekje een plaats in de les moet krijgen of anders ga ik het bespreken tijdens de bieb les.

respectDe cover is geel met groen en de letters RESPECT in het groen. Verder zie je een man met een hoed die buigt en zijn arm uitsteekt waarop een bal ligt. Alstublieft of Dank u wel moet dit denk ik voorstellen. Het boekje begint met een inleiding door Björn Kuipers , wie hij is en waarom hij dit boekje heeft geschreven. Een groot scheidsrechter die zelfs ik, die niet van voetballen houdt, wel eens heeft zien fluiten op tv 😉

Het boekje is erg aantrekkelijk door de verschillende soorten verhalen die er worden verteld en ook de manier waarop ze worden neergezet. Verhalen over meisjes en jongens. Sommige woorden zijn in een andere vorm neergezet, net zoals in de Geronimo Stilton boeken, ik denk dat het voor dyslecten ook heel aantrekkelijk is. Het gaat zeer zeker niet alleen om voetballen, maar over allerlei vormen van respect hebben voor elkaar. Er is bijvoorbeeld een verhaal over een kassière, die de boodschappen van een meisje niet afrekent.  Het meisje begrijpt niet waarom de cassiere niet door gaat met het lopende band werk, terwijl zij staat te bellen. Dit wordt uitgelegd in een leuk verhaaltje. Er staan enkele strips in, maar ook waarom het slecht is sigaretten peuken en kauwgom zomaar weg te gooien op straat.

Ook een heel indrukwekkende brief van Pien Busscher (10jaar) staat in het boekje gedrukt. Zij ziet eruit als een jongetje en zo voelt ze zich zo ook, maar ze is een meisje. Een meisje dat gepest werd om haar uiterlijk, want ze lijkt echt op een jongetje. Een prachtige brief die aardig wat stof heeft doen opwaaien en Pien is zelfs in het jeugdjournaal te zien geweest. Kijk even naar het verhaal van Pien via de link.

In het jeugdjournaal de brief van Pien Busscher

Het boekje bevat tal van voorbeelden over hoe het niet en wel moet. Geschreven door Björn Kuipers met medewerking van kinderen uit groep 8, dus heel duidelijk en vooral goed begrijpelijk geschreven voor de bovenbouw van de basisschool. Hopelijk lezen ouders dit boekje ook, want kinderen leren associaal gedrag of het hebben van respect  niet uit zichzelf, maar projecteren zich vaak aan ouders.

resp

Een dikke mustread voor iedereen, je zou eigenlijk allemaal zo’n boekje in huis moeten hebben , zodat kinderen via leuke korte verhaaltjes kunnen lezen hoe het hoort. Super dat ARAG en SIRE hebben geholpen dit boekje tot stand te laten komen.

ARAG: een bedrijf voor juridische hulp en rechtsbijstand en de sponsor van de scheidsrechters van de KNVB

SIRE: wil mensen in beweging brengen en aanzetten tot nadenken.

Het boekje is aan te vragen via de onderstaande link voor scholen, maar ik denk ook super goed voor verenigingen waar in team verband wordt gespeeld.

Bestellen van de respect boekjes

Lieve leesgroet Caroline

Jeugdboek·Kinder Mustreads·Recensies·Recensies van Caro

Gooi juf in zee! – Corien Oranje “Spannend boek voor in de kinderboekenweek”.

Gooi juf in zee! – Corien Oranje

“Spannend boek voor in de kinderboekenweek”

Auteur: Corien Oranje

Uitgever: Uitgeverij Columbus

  • Nederlands
  • Druk: 1
  • 9789085434078
  • april 2019
  • Hardcover
  • 48 pagina’s

Iets over de auteur:

Corien Oranje (Delft, 1963) wist al vóórdat ze kon lezen dat ze schrijfster zou worden. Haar moeder was journaliste en redacteur. Haar vader schreef wetenschappelijke artikelen. Op vijfjarige leeftijd begon Corien met het overschrijven van boeken. Van de boekdrukkunst had ze nog nooit gehoord. Een jaar later, toen ze eindelijk had leren lezen, haalde ze de bibliotheek leeg, las alle boeken die ze kon vinden, en begon zelf te schrijven. Boeken hadden iets magisch voor haar. Elk boek was een deur naar een andere wereld – een geheimzinnige, avontuurlijke plek, waar ze een totaal ander iemand kon zijn. Wat kon er mooier zijn dan zelf zo’n wereld te creëren?Het duurde lang voor het echt zover was. Corien ging naar school, en schreef om te oefenen alvast verhalen, dagboeken, brieven, gedichten, liedjes en musicals. Na het VWO studeerde ze klassieke talen en bij nader inzien toch maar theologie, wat een goed idee was, want op de theologische universiteit bleek haar toekomstige man rond te lopen, en die had ze niet graag willen missen. Toen ze eindelijk klaar was met studeren verhuisde ze samen met Dick, haar man, naar Papua. Samen gaven ze les op een theologische school met uitzicht over het oerwoud.Pas toen Corien en haar gezin weer terug in Nederland waren en alle babies kleuters waren geworden, kon ze eindelijk doen wat ze al die jaren al had willen doen: schrijven. ‘Het is een heel leuk boek,’ zei redacteur Aukelien Wierenga, een maand nadat ze haar eerste manuscript had opgestuurd. ‘Maar het is veel te lang. Kun je het inkorten?’In 2003 kwam Coriens eerste boek uit, en meteen ook het tweede. Corien verhuisde met haar gezin naar Jakarta, waar haar man les ging geven aan een theologische school. Corien bleef ondertussen als een razende doorschrijven. Ze schreef prentenboeken, voorleesboeken, avi-leesboeken, voetbalboeken, paardenboeken, sinterklaasboeken, chicklit, boeken over de tsunami en de vogelgriep. Ze schreef reportages voor kranten, bijbeloverdenkingen, een musical, gedichten, reclameteksten. Op bol.com vind je alle boeken van Corien Oranje, waaronder het nieuwste boek van Corien Oranje.

kinderboekenweek

Voor de Kinderboekenweek in oktober zijn we op school al bezig boeken te kopen om in onze schoolbieb te zetten. De boeken lezen we eerst zelf of ze wel geschikt zijn voor onze school, maar natuurlijk ook omdat we willen weten waar het boek over gaat.

Het thema dit jaar is “Reis je mee” en ik begin deze keer met het boek van Corien Oranje “Gooi juf in zee!” AVI M3. Wat een geweldige titel alleen al, ik weet zeker dat dat boek meteen door kinderen gepakt wordt. De cover, een zeilboot, met daarin de juf, de eigenaar van de boot en kinderen uit de klas, ziet er heel leuk uit.

gooi de juf in zee

Een dun boekje maar precies goed voor de doelgroep. 5 hoofdstukken, grote letters en korte zinnen maken het lezen aantrekkelijk en de verhalen worden door tekeningen van Marja Meijer verduidelijkt. De zinnen bevatten geen hoofdletters wel leestekens.

Wanneer een kind in de klas van juf Fiep een tand eruit heeft, mag hij uit een doos een cadeautje grabbelen en deze keer is Kas aan de beurt. Hij grabbelt er een brief uit, waarin de klas wordt uitgenodigd een tochtje te maken op zee met de boot van Peer. Op een mooie dag gaan ze naar de haven waar de boot ligt. De kindferen krijgen meteen wat woorden te leren die bij vareb horen. Het is geen moterboot maar een zeilboot. Het varen gaat goed, alleen Eefje uit de klas vind niets leuk, tot dat de wind weg valt en ze stil komen te liggen. Dan komt er een boot op ze af varen met hoge snelheid, met aan boord Piet Snot en zijn zus Riet. Zij willen goud en zo niet gooien ze een kind overboord tot dat juf Fiep daar een stokje voor steekt. Een hilarisch verhaal met een goede afloop natuurlijk. Ik denk een mustread voor de kinderboekenweek. Blij dat wij hem al hebben aangeschaft.

Lieve leesgroet Caroline

Koop bij bol.com

In gesprek met·Jeugdboek·Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

Mustreads or not in gesprek met…….; Tiny Fisscher en Pieter Feller

Mustreads or not in gesprek met…… Tiny Fisscher en Pieter Feller 

no17Tiny Fisscher, je bent een schrijfster die in 1999 debuteerde. Daarnaast heb je veel baantjes gehad, van hostess tot juf, van schoonheidsspecialiste tot pilates docente en nog veel meer. Waarom heb je uiteindelijk gekozen voor het auteurschap en kun je er van leven?

Tiny: Het is nooit een bewuste keuze van mij geweest om schrijfster te worden. Ik heb van kinds af aan geschreven, maar op een dag (ik zal een jaar of 36 geweest zijn) vond ik mijzelf ineens achter de typemachine terug om verhalen en verzen te schrijven die er spontaan uit kwamen rollen. Een poosje later begon ik mijn schrijfsels naar uitgeverijen te sturen, door wie ik stuk voor stuk afgewezen werd, tot een uitgeefster mijn potentie zag en vroeg ik of een boek met prinsessenverhalen voor haar wilde schrijven. Dat werd mijn debuut. Zij is allang geen uitgeefster meer, maar aan haar heb ik wel mijn schrijfcarrière te danken.

Daar ik nogal een divers mens ben, houd ik het inderdaad nooit lang bij één beroep. Hoewel schrijven wel steeds meer mijn hoofdberoep wordt, en ik daar graag van zou willen kunnen leven. Helaas is dat nog niet het geval.

no16Pieter, jij hebt voordat je ging schrijven ook verschillende banen gehad en hebt uiteindelijk gekozen voor de combinatie huisman/auteur. Wat trok jou daar zo in aan en was het een bewuste keuze? Ik las namelijk dat je al vanaf je 11de jaar wist dat je schrijver wilde worden, maar we hebben allemaal onze ideeën over wat we later willen worden, en die komen niet altijd uit.

Pieter: Op een gegeven moment wilden Nelleke en ik kinderen. Ik was op dat moment zonder werk en Nelleke was filiaalmanager in een schoenenzaak, dus was de keus niet moeilijk. Ik zou thuisblijven en de kinderen verzorgen. Lang had ik gedacht dat ik voor volwassenen zou schrijven, tenslotte was ik vanaf mijn elfde tot mijn drieëndertigste niet in aanraking geweest met kinderboeken. Dat kwam pas toen ik ging voorlezen en moderne kinderboeken onder ogen kreeg. Na een aantal jaren veel kinderboeken te hebben (voor)gelezen, kwam het idee in me op om een kinderboek te schrijven. Ik schreef het manuscript voor ‘Cas en de kindervanger’ en dat werd aangenomen door uitgeverij Zwijsen. Omdat het in een serie uitkwam die nog even op zich liet wachten, schreef ik daarna ‘Daan de klikspaan’ en dat werd mijn debuut.

Tiny, je debuteerde in 1999 met het kinderboek ‘En dan was ik de prinses’. Nu heb je meer dan 40 boeken op je naam staan. Wat schrijf je liever: kinderboeken of jeugdboeken?

no19

Tiny: ik heb geen voorkeur. De ene periode vind ik kinderboeken leuker, de andere periode is de kriebel om voor 12+ te schrijven groter. Maar ik heb wel veel meer kinderboeken geschreven dan boeken voor jongeren.

 Pieter, jij hebt – alleen of samen met iemand anders –  ongeveer 67 boeken geschreven en je debuteerde in 1993 met ‘Daan de klikspaan’. Je werd pas bekend in 2005 door je boeken over Kolletje, het meisje met de toversokken. Met de verhalenbundel won je de kinderboekwinkelprijs en voor ‘Krabbel & Nies en de grote Kattengriezel’ de Sardes Leespluim. Je schrijft nog steeds over Kolletje, heb je er nog genoeg ideeën voor?

 

Pieter: Tot nu toe heeft mijn fantasie me niet in de steek gelaten. Een kleine voorzet of een idee en mijn fantasie gaat aan het werk. Kolletje is vier jaar oud, bijna vijf, en dat blijft ze ook. Dat ligt nogal ver van mijn eigen leeftijd af. Ik ken zelfs persoonlijk geen kinderen van die leeftijd. Lange tijd kwamen de voorzetjes van Natascha Stenvert die veel jonger is en dus ook jongere kinderen – allemaal meisjes – heeft. Uiteraard houd ik mijn oren en ogen goed open en als ik op een schoolplein, in een winkel of op straat iets zie dat ik zou kunnen gebruiken dan noteer ik dat meteen. Ook komen er tips van kleuterjuffen. Ik moet hier speciaal Lucie Erinkveld vermelden die me vaak mailt en op mijn verzoek voorvallen noteert en doorspeelt. Kolletje is zo eigen geworden dat het me meestal geen moeite kost om verhaaltjes te bedenken.

Tiny, ik las ook dat je ook boeken voor volwassenen geschreven hebt, maar volgens mij zijn dit vooral studieboeken? Zou je een roman of thriller voor volwassenen willen schrijven?

Tiny: het zijn geen studieboeken, ze vallen eerder in de categorie ‘zelfhulp’, hoewel ik mijn boeken in dat genre liever gewoon non-fictie noem. Verder ben ik al jaren bezig met een historische roman voor volwassenen, maar dat manuscript-in-wording ligt soms ook zomaar weer een jaar in de digitale la. Ik heb al zeker vijftigduizend woorden, maar ik kom er zonder hulp van een goede uitgever of redacteur niet uit. Ik weet dus niet of het ooit uit zal komen.

 Wat mij opviel bij jullie allebei, is dat jullie veel verschillende uitgeverijen hebben gehad, hoe komt dat?

Pieter: Vroeger kwam je bij een uitgeverij en dan bleef je daar. Je kreeg steun en advies bij het schrijven en je was een vast lid van hun fonds. Die tijd is voorbij. De meeste schrijvers hoppen van de ene uitgeverij naar de andere. Mijn meest vaste uitgever is Thille Dop die ik volgde van de ene uitgeverij naar de andere, omdat ze om verschillende redenen steeds veranderde. De laatste keer dat ze doorschoof was van Moon, de kinderboekenafdeling van Overamstel, naar Luitingh-Sijthoff. Ik volgde haar en het was de bedoeling dat de boeken van Kolletje mee zouden verhuizen, maar uitgeverij Overamstel wilde de rechten niet verkopen aan Luitingh-Sijthoff en dus zijn de boeken van Kolletje nu verdeeld over twee uitgeverijen. Om een beetje inkomsten te hebben moet je als kinderboekenschrijver een paar boeken per jaar schrijven. Die kunnen niet allemaal ondergebracht worden bij één uitgever en dus wordt alles verdeeld over verschillende uitgeverijen. Dit jaar dus bij Luitingh-Sijthoff, Droomvallei en Veltman.

Tiny: Op dit moment verschijnen mijn boeken bij Gottmer, Veltman, Blossom Books, Droomvallei, Ploegsma en Volt. Daarvoor werden mijn boeken ook uitgegeven door Kosmos, Overamstel, De Boekerij, Luitingh-Sijthoff en Unieboek. Een heel rijtje, en net als bij Pieter waren er voor mij diverse redenen om van uitgeverij te wisselen, of om bakens te verzetten en ook met andere uitgeverijen samenwerking te zoeken.

 Pieter je hebt ook een Fries boek geschreven Klaskes Kaai in 1999, waarom schreef je dat en waarom niet vaker in het Fries?

no10

Pieter: Omdat ik geen Fries ben en de taal niet machtig was, volgde ik een cursus Fries bij de Afûk. Toen ik die af had, leek het me leuk om een keer een boek in het Fries te schrijven. De Afûk had er wel oren naar en ik zette me aan het werk. Ik schreef het voor mezelf eerst in het Nederlands en vertaalde het daarna in het Fries. Toen zaten er nog zoveel taalfouten in dat ik de hulp moest inroepen van een stel Friese vrienden en mijn lerares Fries. Dit alles kostte me een jaar werk. Friesland is een klein taalgebied. Er werden duizend exemplaren van Klaskes Kaai verkocht en dat leverde me ongeveer vijftienhonderd gulden op, het was nog net in de guldentijd. Gelukkig kon ik bij Van Holkema & Warendorf nog een Nederlandse versie onderbrengen. Maar je snapt dat Friese boeken veel te weinig geld opbrengen en dat het me ook te veel moeite kost, dus laat ik dat maar over aan de echte Friezen.

Pieter, je schrijft over belangrijke onderwerpen zoals een Marokkaanse jongen en zijn Nederlandse buurmeisje, in ‘Nasim en Natalie’ uit 2008. Maar je hebt ook ‘Een cavia en twee moeders’ geschreven, over Sep en zijn lesbische ouders. Hoe kwam je op het idee voor deze verhalen?

 

Pieter: Om boeken te maken die echt wat toevoegen aan de grote berg die er al is, kijk ik goed naar waar er eventueel behoefte aan is. Boeken over Marokkaanse kinderen waren er destijds niet of weinig. Aangezien ik zo’n boek onmogelijk alleen kon maken, zocht ik een Marokkaanse schrijfster. Die was niet te vinden. Het werd Najiba Abdelloui die geen ervaring had met kinderboeken, maar wel met gedichten. Samen schreven we Nasim en Natalie. Ook voor ‘Een cavia en twee moeders’ zocht ik contact met iemand die bekend was met het samenleven van twee vrouwen. Aanvankelijk schreef ik het ook met een andere vrouw, maar die haakte af. Ik schreef het toen zelf af. Het manuscript is wel gelezen door twee lesbische stellen, die nog heel wat op- en aanmerkingen hadden.

 Pieter, je hebt ook drie misdaadboeken geschreven. Schrijf je liever voor kinderen of voor volwassenen, of vind je juist de afwisseling leuk?

Pieter: De drie misdaadboeken waren opdrachten van de uitgeverij. Er was geen enkel no20budget om onderzoek te doen, dus moest ik veel lezen en ook veel van internet plukken. Ik deed het puur voor het geld, want het betaalde wel goed. Na drie boeken hield het weer op en dat vond ik wel goed. Mijn hart ligt bij het schrijven voor kinderen, hoewel ik wel weer ben begonnen aan een boek voor volwassenen, een thriller of een spannende roman. Of het zal lukken weet ik niet, maar ik vind het gewoon leuk voor de afwisseling.

 Tiny, heb je voordeel bij het schrijven omdat je in het onderwijs zit? Je bent op dit moment leesbevordering- en schrijfleerkracht in het basisonderwijs: wat houdt dat precies in? Ik ben het bij ons op school nog niet tegengekomen.

Tiny: Ik doe dat zowel via een eigen project als via Stichting Schoolschrijver. Helaas hebben veel scholen er geen budget voor (over), want ik kan kinderen in korte tijd enorm stimuleren tot meer lezen en tot meer divers lezen. Dat doe ik onder andere door te vertellen over boeken, door voor te lezen en door de kinderen zelf aan de gang te laten gaan met schrijfopdrachten, maar ook door met ze over boeken te praten en door ze uit te leggen waarom je slimmer wordt van lezen slimmer (bijvoorbeeld omdat je je woordenschat er enorm door vergroot).

En ik heb er als kinderboekenschrijfster zeker ook voordeel van dat ik van huis uit juf ben, dat geeft voor mij niet alleen meer voeling met de doelgroep, maar als ik scholen bezoek, weet ik ook hoe je een klas kunt boeien en enthousiasmeren. Heel handig!

 Geven jullie ook op basisschool lezingen over Clara of één van de andere  boeken, zoals ‘Alleen op de wereld’ of ‘Nasim en Nathalie’?

Pieter: Ik heb van 2000 tot 2017 op scholen en bij bibliotheken lezingen gegeven over mijn boeken. Daar ben ik mee gestopt.

Tiny: Ik kom graag op scholen om te vertellen over mijn boeken en over mijn leven en werk als schrijfster, maar omdat ik nogal een divers schrijfster ben (dus verschillende genres boeken schrijf, voor verschillende leeftijden), weten scholen mij helaas nog niet voldoende te vinden. Scholen kunnen mij boeken via De Schrijverscentrale. Hoort zegt het voort!

no13

Hoe komen jullie aan de covers van jullie boeken, laat je daar iemand op los of hou je dat graag zelf in de hand?

Pieter en Tiny: Vaak mogen we zelf een illustrator uitzoeken, maar vaak doet de uitgever ook een voorstel. Er worden meestal diverse covers ontworpen van waaruit we kunnen kiezen. Dat kan nog weleens gedoe opleveren als we het niet eens worden met de uitgever, maar uiteindelijk komen we er altijd wel uit – al is dat niet in honderd procent van de gevallen tot onze tevredenheid.

 Sinds 2015 werken jullie samen en schreven jullie twee boeken over meisjesvoetbal en een griezelboek. Nu zijn jullie bezig met de trilogie over Clara. Kunnen jullie daar iets over vertellen? Waarom, bijvoorbeeld, een boek schrijven over een meisje uit 1911?

no15

Pieter: Het begon allemaal toen ik Tiny op Facebook ontmoette en we kwamen te spreken over ‘Kees de jongen’ van Theo Thijssen, een van onze lievelingsboeken dat ook ongeveer rond 1910 speelt. Tiny kreeg de eer om het boek te hertalen en ik werkte daaraan mee. Dat beviel zo goed dat ik voorstelde om een serie boeken over meisjesvoetbal te maken. Tiny heeft niets met voetbal, maar zij zorgde voor de vrouwelijke inbreng. Helaas bleef het bij twee delen. Tiny’s hertaling van Kees de jongen werd helaas niet opgepikt, maar Kees en die tijd rond 1910 lieten ons niet los. We schreven een vervolg op Kees de jongen en daarna nog een versie die we ‘Sjaak van de thee- en koffiezaak’ noemden. Maar Sjaak bleef teveel op Kees lijken. Toen viel het me op dat er geen boeken met meisjes in de hoofdrol waren die speelden in die tijd. Zo ontstond Clara. Tiny en ik vinden het een heerlijke tijd om over te schrijven. Het leven was hard, maar ook erg duidelijk. Geen gedoe met mobieltjes, televisie, internet, apps, et cetera; daar schrijven we minder graag over. Tiny had al veel kennis van die tijd door een ander boek waar ze onderzoek voor had gedaan, en ze is er natuurlijk weer voor de vrouwelijke inbreng en haar kennis van Amsterdam. De meeste verhaallijnen komen van mij af, omdat ik meer fantasie heb dan Tiny. Tiny is bij onze gezamenlijke boeken meer van het invullen, en ze houdt van het perfectioneren van een tekst, waar ik niet zoveel zin in heb. Zo vullen we elkaar dus prima aan.

 We willen ook graag weten of jullie zelf veel lezen en wat is dan jullie genre?

Pieter: Ik lees voornamelijk literaire romans, biografieën, maar ook wel thrillers en een enkel kinderboek.

Tiny: Naast romans lees ik graag non-fictie over onderwerpen die me op dat moment interesseren, en ik lees ook veel kinder- en jeugdliteratuur.

 Wat is jullie leukste/mooiste/ meest ontroerende ervaring aan de tijd dat je schrijft?

Pieter: Mijn leukste ervaring is een ontmoetingsdag in Zeijen waar Natascha Stenvert woont. Er was een speciale dag georganiseerd waarop ik samen met André Kuipers boeken signeerde. Dankzij hem kwamen er echt honderden bezoekers. Iets dat normaal niet voorkomt als ik alleen kom.

Mijn mooiste ervaring is het ontstaan van mijn meest succesvolle personage, Kolletje. Mijn uitgeefster Thille Dop begon een eigen kinderboekuitgeverij en Natascha Stenvert en ik vonden dat we haar moesten verrassen met een nieuw figuurtje. Natascha dacht aan een heksje. Ik heb niets met heksen, maar na wat doordenken kwam ik op een meisje dat kon toveren of althans dat denkt ze. Dat werd Kolletje, die eigenlijk Katharina Orselia Laetitia heet en toversokken kreeg van haar tante.

Mijn meest ontroerende ervaring is het schrijven van een Kolletjeverhaal voor een stervend meisje dat een fan was van Kolletje. Het is aan haar voorgelezen toen ze nog leefde en ook op haar begrafenis. Hoewel ik er niet bij was, vond ik het verzoek van de ouders erg ontroerend.

Tiny: Een memorabel moment aan het begin van mijn schrijverscarrière was het telefoontje van mijn uitgeefster vanuit de Buchmesse in Frankfurt, met de mededeling dat de rechten van mijn prinsessenboek (mijn debuut) waren verkocht aan Amerika. Het werd daar met een kleine druk van 3000 exemplaren niet bepaald een verkoophit, maar de ervaring op zich was bijzonder. Dat boek is destijds ook uitgebracht in Engeland, Denemarken en Korea. Een buitenlandse vertaling zat er daarna jarenlang niet in, tot vorig jaar, toen mijn hertaling van Alleen op de wereld in Duitsland verscheen.

Over ‘Alleen op de wereld’ gesproken: een van de mooiste ervaringen die je als schrijver kunt hebben is als je boek wordt getipt door een boekenpanel op televisie. Die eer viel mij in 2016 te beurt met ‘Alleen op de wereld’. Een volkomen verrassing. Het is terug te kijken via deze link  https://dewerelddraaitdoor.bnnvara.nl/media/367346 (minuut 0:40 tot 3:10).

Maar misschien is de meest bijzondere ervaring in het boekenvak voor mij wel een overkoepelend gevoel, namelijk een gevoel van trots dat ik het toch allemaal maar flik. En dat geldt niet alleen voor mijn eigen boeken (inclusief de hertalingen van klassiekers die ik allemaal zelf heb geïnitieerd), maar ook voor de boeken die Pieter en ik samen maken! Door onverstoorbaar door te gaan en na afwijzingen van uitgevers hier en daar evengoed niet op te geven, zijn onze boeken tot nu toe allemaal op de markt gekomen. Heel blij mee.

 

Heel hartelijk dank Tiny & Pieter voor dit openhartige gesprek.

no18

 

 

 

Jeugdboek·Luisterboek·Recensies·Recensies van Caro

De Oase van Douz – een koekoeksverhaal. “Hoe muziek de wereld van kinderen kan vergroten”

De Oase van Douz een koekoeksverhaal

“Hoe muziek de wereld van kinderen kan vergroten”

  • Nederlands
  • 1e druk
  • 9789462420908
  • oktober 2018
  • 32 pagina’s

Productbeschrijving:

de oase van douz1

Het verhaal vertelt hoe een koekoek op avontuur trekt, in Noord-Afrika terechtkomt en daar wonderbaarlijke dingen ziet en beleeft. Hij geraakt echter gewond, en krijgt heimwee naar zijn thuis, en beslist terug te keren. Op zijn terugtocht rijdt hij mee met een karavaan, doet de oversteek naar Europa aan boord van een piratenboot en komt langs Spanje en Frankrijk. Thuis aangekomen beslist hij elk jaar tijdens de wintermaanden, enkele maanden terug naar Afrika te trekken om al die wonderbaarlijke dingen terug te zien en te beleven. En zo wordt onze koekoek een trekvogel!

De muziek is gebaseerd op het lied ‘ L’Inverno è passato’. Het thema van dit lied wordt telkens aangepast aan de omgeving in het verhaal… Zo is er een Arabisch geïnspireerde versie, een Spaanse, een Franse versie, en nog meer….
Koperkwintet Brassery wil met dit project ook een platform aanbieden voor leerkrachten en kinderen. Dit platform is een applicatie waarbij je je zelfverzonnen verhaal zelf kan inspreken en opfleuren met zelfgemaakte tekeningen. Je kan percussie en drums bijvoegen, en dit alles laten begeleiden door zelfgekozen geluidsfragmenten van Brassery.
Het resultaat kan uiteindelijk gedownload worden als je persoonlijke editie, bovendien is er de mogelijkheid om je eigen versie van het verhaal uit te voeren begeleid door Brassery.

Brassery is een ensemble dat de koperblaasinstrumenten op een originele en frisse manier wil presenteren. Brassery wil de muzikale veelzijdigheid van de koperblazers in de kijker zetten met kwaliteitsvolle, voor een groot publiek toegankelijke concerten en muziektheater.

  • Meer info: http://www.brassery.be
  • Concept/ muziek : Marc Goris
  • Illustraties : Marijke Van den Acker
  • Tekst: Wim Urgel

Mijn lees en luister ervaring:

Marc Goris de man die het concept/verhaal en de muziek maakte en die ik al eens op de boekenbeurs in Antwerpen heb ontmoet, vroeg mij of ik dit nieuwe luisterboek wilde beoordelen, want over zijn eerste luisterboek Mogwli van de wolvenorde, was ik erg enthousiast geweest.

Lees hier mijn recensie over dit eerste interactieve luisterboek Mowgli van de wolvenorde:

mowgli van de wolvenhorde

Ik ben zelf lang bij de muziek geweest, ik speelde trompet en vind het heerlijk om naar muziek te luisteren dus een klein beetje bevooroordeeld ben ik wel als het om interactie met muziek gaat. Via uitgeverij Kramat kreeg ik dit rijk geïllustreerde luisterboek toegestuurd.

Een prentenboek met mooie platen maar met een tekst die voor de aller kleinste iets teveel moeilijke woorden bevat, gezapig, sjeik, minaretten, soeks….maar waar je natuurlijk zelf een verhaal bij kan verzinnen.

Het verhaal gaat over een koekoek die in een klok woont en hij heeft een vriend  koekoek, die in het bos woont. De koekoek uit de klok, Dromer, wil de wereld zien en springt  in de koffer van een sjeik, die toevallig voorbij komt. Hij gaat via De oase van Douz over de Middellandse zee naar Spanje en Frankrijk. Toch denkt hij tijdens zijn reis steeds aan zijn vriend koekoek in het bos en krijgt heimwee. Na vele omzwervingen komt hij terug bij zijn klok en zijn vriend koekoek in het bos en wat hij dan samen met zijn vriend beslist…….

Na het verhaal staan er 2 liedjes en daarna een informatie stukje over de koekoek. Wist jij dat een koekoek een trekvogel is?

De plaatsen waar dromer tijdens zijn reis is geweest worden achter in het boek beschreven. De oase van Douz, waar ligt dit en welke dingen kom je er tegen. Frankrijk en Spanje en hun weetjes en de Middellandse zee worden uitgebreid behandeld, dus dit is buiten een prentenboek ook meteen een echt informatie boek.

Hierna wordt de muziek die op de cd staat behandeld. Wat voor instrumenten hoor je en hoe zien ze eruit.

Ook kun je een app downloaden, je eigen verzonnen verhaal kun je inspreken en daarna kun je muziek toevoegen. Je kan ook zelf een muziekcompositie maken met meer dan 50 geluidsfragmenten. Deze interactie is echt heel leuk om te doen en zeker niet moeilijk.

Het boek is een aanrader voor de basisscholen waar muziek een vak is, of waar ze nog aan het zoeken zijn naar een muziekvorm. Ik heb genoten en ga straks met mijn kleinkinderen zeker ook aan de slag. Heel hartelijk dank voor dit prachtige recensie exemplaar. Zoek je nog een muziek boek dan is dit zeker een Mustread.

Lieve lees en luister groet van Caroline

 Koop bij bol.com

 

Jeugdboek·Kinder Mustreads·Recensies·Recensies van Caro

Jij geeft me vleugels- Pimm van Hest “: een prentenboek met de boodschap “Wanneer je iemand helpt kun je hulp terug verwachten” #Caroline

Jij geeft me vleugels – Pimm van Hest

“Een prentenboek met de boodschap “Wanneer je iemand helpt kun je hulp terug verwachten”

Over de auteur Pimm van Hest:

Pimm van Hest (Eindhoven, 25 augustus 1975) is een Nederlands kinderboekenschrijver. Van Hest studeerde aan de pabo en schreef als afstudeerproject in 1998 met zijn stageklas een kinderboek: De Mysterieuze avonturen van Keob en zijn vrienden. Na tijdelijk voor de klas te hebben gestaan, begon hij aan een studie psychologie aan de Universiteit van Tilburg. In deze periode (2002) kwam hij zijn vriend Eduard Meijer tegen. Samen besloten ze om in 2004 een adoptieprocedure op te starten. Uiteindelijk werden zij in 2007 de vaders van een dochter. Omdat Van Hest tijdens de gehele adoptieprocedure vrijwel geen prentenboeken over adoptie tegenkwam waarin daadwerkelijk een kind de hoofdrol speelde, besloot hij zijn roman-in-wording opzij te schuiven en een prentenboekverhaal over adoptie te schrijven. Dit werd uiteindelijk Rosita. (Tijdens de boekpresentatie in 2009 zat zijn dochter naast hem om het boek mee voor te lezen.) Hierna volgden nog verschillende andere prentenboeken die allemaal ‘vanuit authenticiteit’ zijn geschreven en recht uit het leven van Van Hest komen.

Samenvatting:

jij geeft me vleugels

Een ontroerend, poëtisch verhaal over zorgen voor elkaar en de kracht van vriendschap. Voor lieve vogels en vogelverschrikkers vanaf 5 jaar.
Soms lijkt de wereld ineens ontzettend groot. Zoveel groter dan jij. Wat voel je je klein. Klein en alleen. Alleen op die grote wereld. Maar dan word je verrast … en geeft iemand je vleugels.

Mijn leeservaring:

Via uitgeverij Clavis kreeg ik het nieuwste prentenboek van Pimm van Hest op de mat en net als iedere keer maakt zo’n boek mij blij. Als eerste al de verpakking, een mooie rode envelop en dan het boek zelf, de vormgeving, de illustraties dit keer gemaakt door Connie Snoek, een prentenboek waar heel veel liefde in zit en een verhaal van Pimm bevat  altijd een onderwerp waar kinderen mee kunnen worstelen en waardoor je door zo’n boek erover kunt praten met kinderen.

Het gaat over een vogelverschrikker, die voor een klein vogeltjes zorgt en wanneer hij eenzaam en verdrietig is, dat kleine vogeltje hem troost en een arm om hem heen slaat. Gewoon een prentenboek wat me emotioneel raakte. Er was alleen één bladzijde die kinderen wat bang maakt denk ik en dat is het groepje vogelverschrikkers die wel heel agressief overkomen, maar gelukkig op de andere pagina rent de lieve vogelverschrikker met het kleine vogeltje weg. Aan de andere kant in de wereld zijn ook veel boze mensen en die geven geen liefde, dus misschien juist wel heel goed zo’n plaatje tussen in.

Ik ben heel benieuwd of ook dit prentenboek zijn weg naar het buitenland weet te vinden, want  de boeken van Pimm zijn al in vele talen verschenen.

Echt weer een Mustread voor kinderen vanaf 5 jaar om ze te laten inzien, hoe klein je ook bent, sla een arm om iemand heen en je zult die arm ook terug verwachten.

Lieve leesgroet Caroline

Koop bij bol.com

Recensies·Recensies van Moon

De duistere school – Sandra J Paul #Blogtour “Dit verhaal daagt de kids weer uit, het maakt lezen leuk”

De duistere school – Sandra J Paul

“De duistere school, een ideale mix voor kinderen om de zin om te lezer weer terugkrijgen. De spanning en het vleugje magie zal je kind betoveren. En het kind in je zelf geniet vanzelf mee”

De Achterflap

9789082893953_frontEenmaal je op deze school zit, geraak je er nooit meer weg.
Op de dag na de Grote Storm staat er plots een nieuw gebouw in het midden van Kraaidorp.
De Duistere School wordt het genoemd, een internaat voor alle kinderen die in Kraaidorp wonen.
Niemand wil luisteren naar de twaalfjarige Quinten, die als enige zweert dat er iets vreemds aan de hand is in zijn dorp.
Zelfs zijn vader en zijn beste vrienden geloven rotsvast dat Bertus en Colette Zwart, de schooldirecteurs, het goed met hen menen.
Maar dan verdwijnen de kinderen een voor een.

Mijn Leeservaring

“Er is iets vreselijk mis met het nieuwe gebouw in het midden van het meer, maar nog veel meer met zijn inwoners. De dreiging straalt gewoonweg van hen af.”

Wat zou jij doen als er plots een school midden in het maisveld staat? Een Duistere school, Quinten blijkt de enige te zijn die de school kan openen, waarom? Waarom hij? En waarom verdwijnen één voor een zijn vrienden? Om later verdwaasd en stukken slimmer terug te keren in de schoolbanken van de Duistere school. Quinten doet er alles aan om achter de waarheid te komen.

Sandra J Paul schreef met haar zoon Marnik een spannend jeugdverhaal dat langzaam aan de vormen aan nam tot De Duistere school. Een unieke samenwerking tussen moeder en zoon waarvan iedereen nu mag mee genieten.

“Het is zoals het is, we kunnen het niet terugdraaien.”

Een prachtig vormgegeven boek, met passende illustraties aan het begin van elk hoofdstuk, geeft De duistere school een luxe uitstraling. Het verhaal neemt je mee naar Kraaidorp en als vanzelf ben je helemaal verweven met de jonge Quinten, de mysterieuze sfeer zal voor de jeugd zeer trekkend zijn en zelfs bij de volwassenen zal het kind in jezelf enthousiast en nieuwsgierig worden. Het verhaal is niet alleen mysterieus, de auteur heeft ook een boodschap in het verhaal verweven. Quinten heeft het niet makkelijk met het overlijden van zijn moeder en niemand lijkt hem te geloven. Staat hij er alleen voor? Maar zijn daadkracht zal voor vele kinderen een positief effect hebben. De Duistere school is een heerlijk spannend boek, waarbij je op het puntje van je stoel zit, het mysterieuze karakter van het boek zal het juiste ingrediënt zijn voor de kinderen, waardoor het boek uit moet. Door de zweverige sfeer heeft Sandra J Paul je in haar greep, een ideaal boek waardoor kinderen de zin in het lezen weer terugkrijgen, met herkenbare karakters en een vleugje magie. Genieten.

Lieve Leesgroet Moon Kager

Koop bij bol.com