Recensies·Recensies van Caro

Help nu ben ik oma! -Flic Everett “een boekje met do’s en don’ts van het omaschap ;-)”

Help nu ben ik oma! – Flic Everett

“Een boekje met do’s en don’ts van het omaschap”

Samenvatting:

oma1

In Help, nu ben ik oma! geeft Flic Everett – die er zelf op de jonge leeftijd van 42 jaar achter kwam dat ze oma zou worden – tips en adviezen voor (aanstaande) oma’s.

Met de nodige humor vertelt de auteur alles wat je moet weten over het oma-zijn. Hoe ga je bijvoorbeeld om met al die moeders op het schoolplein en hoe lees je via Skype een verhaaltje voor het slapen gaan voor? En wat nou als je helemaal niet kunt breien?
De Nederlandse auteur Barbara van Beukering (bekend van “Kruip nooit achter een geranium’) schreef het voorwoord bij Help nu ben ik oma!

 

Mijn mening:

Super leuk dat mijn collega’s van Mustreads or Not dit boekje voor mij hebben aangevraagd. “Help, nu ben ik oma”

Ja begin juni 2019 hoop ik oma te worden en ja het was schrikken toen ik het hoorde. Altijd geroepen niet voor mijn 50ste hoor en nu ben ik 53 en voelde me nog steeds te jong om oma te worden. Maar net als dat je zwanger bent en je naar de fase van moeder worden toe groeit, zo is het dus ook met oma worden. Ik ben gaan haken en naaien en naar de 9maanden beurs geweest en ondertussen al aardig aan het oma idee gewent en toch ook wel heel trots en benieuwd hoe het zal zijn.

Het lijkt me leuk om als “omi” door het leven te gaan en wil zoveel mogelijk bij de kleine gaan kijken en natuurlijk oppassen, tot dat ik het boekje “Help nu ben ik oma!” in de bus vond. Toen moest ik toch wel even slikken.

Handboek voor de moderne oma. Nu denk ik zelf niet heel ouderwets te zijn, met 3x in de week sporten en zoveel hobby’s dat ik niet eens de tijd heb om alles te beoefenen. Mijn ambassadeurschap voor het kinderzwerfboek en …ach teveel om op te noemen. Dit boekje bracht me aan het twijfelen, ik dacht je wordt oma en klaar is kees maar niets is minder waar. Oma is een heel proces en ook één die consequenties met zich me brengt.

Natuurlijk zijn er aan beide zijden opa’s en oma’s (hopelijk)  en samen moeten zij de verantwoording nemen als het om hun kleinkind gaat, maar het opvoeden is aan de ouders. Je bent, als je geen ruzie wilt met de ouders, verplicht hun opvoedkundigheid niet in twijfel te trekken, je zal je toch echt moeten aanpassen, ook al ben je het soms met hun regels niet eens.

Dit boek neemt je mee in de eerste fases,  je hoort dat je oma wordt tot de vraag, Wat voor oma wil je eigenlijk zijn? en wat doe je als de kinderen wat ouder worden?

In het boekje staan stukjes tekst, die andere oma’s hebben verteld, soms hilarisch soms heel confronterend.

“Ik wilde niet jaloers zijn, maar Pam is de oma aan moeders  kant en zij woonde dichterbij.

Ik merkte dat ik bijhield hoeveel tijd ik doorbracht met mijn kleinzoon, en vervolgens

Vergeleek met haar bijna dagelijkse bezoekjes. Het was heel moeilijk om me niet buitengesloten te voelen”

Ann Harrison, 65

Ik denk dat dat inderdaad wel een dingetje is, ik merk dat ik meer betrokken ben bij de zwagerschap van mijn dochter dan dat haar schoonmoeder is, maar die heeft ook net van haar dochter een kleinkind gekregen, dus straks 2 kleinkinderen in een half jaar tijd. Mijn dochter vind dat ik aan de beurt ben voor alle echo’s en de  9mnd beurs, dat heeft haar schoonmoeder met haar dochter kunnen doen. Maar ik wil niet dat de andere oma jaloers wordt op mij natuurlijk.

Er staat in het boekje een lijstje met dingetjes die je kunt aanschaffen, wanneer de baby bij jou thuis komt als je moet oppassen, maar ook een lijstje van bemoeizuchtige dingen die nieuwe oma’s nooit mogen zeggen:

  • “Is ze daar niet te klein voor?”
  • “Je geeft toch wel borstvoeding”
  • “Zet de muziek niet zo hardm denk om zijn kleine oortjes!”

Ook enkele testjes staan er is, zo ook wat ben jij eigenlijk voor oma, een brave-, evenwichtige- of een rebelse oma 😉 Ben je een oma op afstand of een oma dichtbij en regels waar je je aan moet houden en regels waar je je niet aan hoeft te houden, maar wel moet bespreken met de ouders.

Ik heb genoten van dit boekje, maar ben na het lezen wel in gesprek gegaan met mijn dochter, wat verwacht ze van me en laat ze het me weten of ik niet teveel ben straks, want ja ik kom toch echt wel de eerste weken even iedere dag om het hoekje kijken en wil niet dat mijn schoonzoon zich verstopt achter de bank met de woorden “nee hè daar is je moeder weer.”

Heel hartelijk dank voor dit recensie exemplaar, nadat ik alles heb laten bezinken  heb ik de dingen die voor mij belangrijk waren eruit gefilterd en wacht nu met grote spanning op de tijd dat ik kan zeggen, Nu ben ik oma. Een heel leuk boekje voor als je oma wordt of al bent, maar ook leuk voor aanstaande ouders, zodat ook zij weten wat een impact opa en oma worden kan hebben op hun ouders en schoonouders.

Lieve leesgroet Caroline

Koop bij bol.com

Recensies

Onze Paul op Vrijdag; hij las Eén – Sarah Crossan en deelt zijn mening met ons.

Er zijn natuurlijk veel redenen om een boek te kopen, maar ik geloof niet dat het uiterlijk van de schrijver of schrijfster van dienst één van die oorzaken vormt. Misschien jammer voor Sarah Crossan, maar feit is : ze heeft haar schoonheid helemaal niet nodig om te schitteren. Want – voor de laatste maal – waar Hanya Yanagihara met haar – tot braken toe – ongeloofwaardige en over-geëmotioneerde “Een klein leven” er volledig naast schiet, doet de Ierse Sarah Crossan het met de vingers in haar mooie neusje : een glimlachje hier, enkele traantjes daar en veel zaken die stemmen tot nadenken over het leven zelf, met haar prachtige boek “Eén” (‘One’).

Uitgever: Pepper Books
  • Nederlandstalig
  • 240 pagina’s
  • 9789020608410
  • augustus 2016

In ’t kort :q

Grace en Tippi vormen al 17 jaar een Siamese tweeling : ze bezitten 2 hoofden, 2 harten, 2 stel longen en nieren. Tevens zijn ze in het bezit van 4 armen, maar, daar ze aan de heupen vergroeid zijn, slechts één paar perfect functionerende benen. Verder beginnen hun ingewanden apart en vloeien dan samen tot aan één gezamenlijk geslachtsdeel. Maar er is nog meer pech op komst : vader wordt ontslagen op de universiteit waar hij werkt wegens bezuinigingen en raakt aan de drank, terwijl moeder enige tijd later eveneens haar baan verliest. En met nog een 14-jarige dochter in huis  (‘Draak’ genoemd door iedereen, vanwege een voorval in het verleden) en een inwonende oma, moeten thuis de broekriemen aangehaald worden. Dus geen privélessen meer voor de meisjes : de school wacht, waar ze vanzelfsprekend te maken krijgen met enig gestaar en pesterijen, maar ook hun beste vrienden leren kennen : Yasmeen (die haar eigen dodelijk geheim heeft) en Jon, waarop Grace verliefd wordt. Om hun eigen financieel steentje (zeg gerust ‘steen’ !) bij te dragen, besluiten de meisjes uiteindelijk in te gaan op een voorstel van de Engelse BBC. Maar dan, op het schoolplein, valt Tippi neer voor de camera (en sleurt als vanzelf Grace mee), ogen gesloten en met een zeer zwakke hartslag. En eens in het ziekenhuis, worden de meisjes voor een hartverscheurende keuze geplaatst, die hoe dan ook hun leven nog ingrijpender zal veranderen.

In tegenstelling tot Yanagihara, trapt Crossan niet in de val van ‘De ondraaglijke zwaarheid van het bestaan’ : de meisjes wentelen zich niet in zelfmedelijden en beseffen dat het allemaal ‘nog veel erger’ had kunnen zijn. Ze houden onnoemelijk veel van elkaar, ieder met hun eigen wil en karakter. Grace is de vertelster van dienst en doet dat fantastisch. Over hun eerste schooldag (“niet perfect, maar niemand heeft ons duivelsgebroed genoemd of gevraagd hoeveel vagina’s we hebben”), hun bezoeken aan 2 aparte psychiaters (“Tipi heeft een hoofdtelefoon op en luistert naar harde muziek, zodat ze niet kan horen wat ik zeg”), over hun toekomst (“Gewoon zijn is mijn doel”). En het zijn precies die ‘kleine’ zaken, zo prachtig verteld, die mij regelmatig ‘iets’ moest laten wegslikken.

Het boek (zowat 430 pagina’s) is eveneens geweldig geschreven : terwijl het verhaal gewoon doorloopt, begint bijna iedere  pagina met een nieuw hoofdstuk, soms slechts bestaand uit enkele zinnen. Dat lijkt in eerste instantie op poëzie in proza, wat het ook is ! Tevens geeft het de lezer telkens even de tijd om elk woord, elke zin, ieder hoofdstuk te laten bezinken. Want ieder hoofdstuk maakt ons deel van de zielenroerselen en wedervaren van de meisjes, waar ik inmiddels enorm ben van gaan houden. Ze zijn strijdvaardig en gaan geen uitdaging uit de weg : de drankzucht van hun vader, de vooroordelen van de ‘gewone’ mens, hun eventuele resterende tijd.

Natuurlijk worden ook wijzelf ‘onder vuur’ genomen : zouden wij verder kijken dan hun ‘verbondenheid’ ? De BBC heeft aardig wat tijd en geld over voor hun documentaire, want hoge kijkcijfers lijken vanzelfsprekend. Zeggen we dan nog steeds : ‘echte schoonheid zit van binnen’ of hopen we stiekem op douche-scènes ? Ikzelf ben woedend en angstig over mijn eigen ‘anders zijn’, die wel van binnen zit… Ben ik daarom de adder onder jullie gras ? Omdat mijn ‘schoonheid’ noch van binnen, noch van buiten zit ?

Als de meisjes voor de eerste keer op reis mogen voor 3 dagen in het gezelschap van Yasmeen en Jon, lees je…nee,  zie je het geluk van zaken die hen normaal onthouden blijven. We volgende Grace en Tippi (beiden trouwens genaamd naar ‘Hitchcock-actrices’) van begin augustus tot maart van het jaar daarop.

Tenslotte nog een pluim voor de redactie : wie ooit het geweldige ‘Het Kaartenhuis’ (Mark Danielewski) heeft gelezen, herkent meteen de stijl : soms slechts 2 zinnen op één bladzijde, woorden die een 5-tal centimeter lager op zichzelf staan te schitteren of kruislings over de pagina trekken.

Besluit :

Het staat als een paal boven mijn theewater : “Eén” van Sarah Crossan zal zonder enige twijfel schitteren in de hogere regionen van mijn persoonlijke ‘Boeken 2016 : top-10’ ! En net als een priemgetal – enkel deelbaar door zichzelf en door ’Eén’ – zullen de meisjes zich met hun onverdeelde emoties in jullie hoofd settelen voor lange tijd ! 

 

Groet Paul Smeyers

12509605_10208465369697712_3495662233878426617_n