Jeugdboek·Recensies·Recensies van Caro

Björn Kuipers – Respect “een mustread boekje voor de jeugd, wat ik met diep respect heb gelezen”

Björn Kuipers – Respect

“Een mustread boekje voor de jeugd, wat ik met diep respect heb gelezen”

  • Björn Kuiper
  • Respect
  • Mei 2019
  • 64 badzijden

Mijn leeservaring:

Via facebook kwam ik het verhaal tegen van Björn Kuipers die een boekje heeft geschreven over respect. Ik had toevallig een paar weken geleden met een moeder op school een gesprek over voetbal, haar zoontje was van de voetbal af en ik dacht nog dat hij het zo leuk vond. Idd hij vond het leuk maar er zijn ouders die aan de kant het voetballen tot een zo heftig spel maken, dat kinderen erin mee gaan en er enorme ruzies ontstaan. Het zoontje ging iedere keer huilend naar de voetbal en ze besloten om hem eraf te halen. Dit vind ik zo erg. Ik hou helemaal niet van voetballen, maar ik zie dat kinderen het zo leuk vinden. Ik heb het filmpje van Sire ook weleens gezien, dat ouders zo tekeer gaan langs de lijn en wat denk je van de scheidrechters die aangevallen worden omdat ze volgens spelers of omstander niet goed gefloten hebben.

Het boekje wat Björn geschreven heeft is voor groep 8 van de basisschool, maar ik denk dat 6 en 7 er ook zeker wel alvast mee in aanraking mogen komen. Voor school heb ik de boekjes besteld en er natuurlijk één gelezen. Had ik geen idee wat ik kon verwachten zeker vanaf de cover gezien, het boekje helpt je dingen te zien qua respect, die zo logisch zijn, dat ze gewoon vergeten worden. Ik ga dit zeker op school  bespreken, want ik vind dat dit boekje een plaats in de les moet krijgen of anders ga ik het bespreken tijdens de bieb les.

respectDe cover is geel met groen en de letters RESPECT in het groen. Verder zie je een man met een hoed die buigt en zijn arm uitsteekt waarop een bal ligt. Alstublieft of Dank u wel moet dit denk ik voorstellen. Het boekje begint met een inleiding door Björn Kuipers , wie hij is en waarom hij dit boekje heeft geschreven. Een groot scheidsrechter die zelfs ik, die niet van voetballen houdt, wel eens heeft zien fluiten op tv 😉

Het boekje is erg aantrekkelijk door de verschillende soorten verhalen die er worden verteld en ook de manier waarop ze worden neergezet. Verhalen over meisjes en jongens. Sommige woorden zijn in een andere vorm neergezet, net zoals in de Geronimo Stilton boeken, ik denk dat het voor dyslecten ook heel aantrekkelijk is. Het gaat zeer zeker niet alleen om voetballen, maar over allerlei vormen van respect hebben voor elkaar. Er is bijvoorbeeld een verhaal over een kassière, die de boodschappen van een meisje niet afrekent.  Het meisje begrijpt niet waarom de cassiere niet door gaat met het lopende band werk, terwijl zij staat te bellen. Dit wordt uitgelegd in een leuk verhaaltje. Er staan enkele strips in, maar ook waarom het slecht is sigaretten peuken en kauwgom zomaar weg te gooien op straat.

Ook een heel indrukwekkende brief van Pien Busscher (10jaar) staat in het boekje gedrukt. Zij ziet eruit als een jongetje en zo voelt ze zich zo ook, maar ze is een meisje. Een meisje dat gepest werd om haar uiterlijk, want ze lijkt echt op een jongetje. Een prachtige brief die aardig wat stof heeft doen opwaaien en Pien is zelfs in het jeugdjournaal te zien geweest. Kijk even naar het verhaal van Pien via de link.

In het jeugdjournaal de brief van Pien Busscher

Het boekje bevat tal van voorbeelden over hoe het niet en wel moet. Geschreven door Björn Kuipers met medewerking van kinderen uit groep 8, dus heel duidelijk en vooral goed begrijpelijk geschreven voor de bovenbouw van de basisschool. Hopelijk lezen ouders dit boekje ook, want kinderen leren associaal gedrag of het hebben van respect  niet uit zichzelf, maar projecteren zich vaak aan ouders.

resp

Een dikke mustread voor iedereen, je zou eigenlijk allemaal zo’n boekje in huis moeten hebben , zodat kinderen via leuke korte verhaaltjes kunnen lezen hoe het hoort. Super dat ARAG en SIRE hebben geholpen dit boekje tot stand te laten komen.

ARAG: een bedrijf voor juridische hulp en rechtsbijstand en de sponsor van de scheidsrechters van de KNVB

SIRE: wil mensen in beweging brengen en aanzetten tot nadenken.

Het boekje is aan te vragen via de onderstaande link voor scholen, maar ik denk ook super goed voor verenigingen waar in team verband wordt gespeeld.

Bestellen van de respect boekjes

Lieve leesgroet Caroline

Recensies·Recensies van Moon

Blauw gras – Elly Godijn. “Een boek dat ouders kracht en hoop zal geven.” #Moon #Respect

Blauw gras – Elly Godijn.

“Respect voor deze krachtige vrouw, welke haar rollercoaster van gevoelens en emoties aan de lezer overbrengt. Het zal een hulp voor de een en een eyeopener voor een ander zijn. Het kwetsbare verhaal van de geboorte van klein hulpeloos meisje, waarin hoop, en kracht de hoofdrol spelen, samen bewandel je het Blauwe gras de weg die Elly en haar gezin hebben doorstaan. Vol HOOP, emoties, herkenning, dankbaarheid en respect.”

9200000099532704.jpg

 

 

De achterflap

“Blauw Gras” vertelt het verhaal van een moeder die een meisje krijgt van 700 gram, vijftien weken te vroeg geboren en met een slechte levensverwachting. Het verhaal van kracht, hoop, bewustwording en een te bewandelen pad met een gouden randje …
Ze zeggen dat gras groen is.
Wij lopen op blauw gras.
Lotus weet met “haar ongelofelijke zijn” de medici en de wereld om haar heen te verbazen

 

Mijn persoonlijke leeservaring;

Wanneer je als ouders in een rollercoaster van emoties beland, rondom een vroeggeboorte van je kind, lijkt de hele wereld stil te staan. En dat doet hij ook, alles draait om jouw kindje en verder kan alles gestolen worden. Hoe fijn zou het dan zijn wanneer je van iemand een verhaal leest waaruit je hoop kunt putten, hoop dat alles goed gat komen, maar ook informatie over hoe deze rollercoaster zou kunnen verlopen, waar je tegenaan kunt lopen en wat er allemaal met je kindje kan gebeuren.

Deze hoop, kan Elly Godijn je geven. De manier waarop zij haar verhaal in het boek Blauw gras heeft beschreven zal je kracht geven, je ziet weer een streepje licht in de duisternis.

Elly verteld je haar verhaal, je beleeft de aangrijpende reis mee. De reis die zij en haar gezin hebben afgelegd toen hun dochtertje en zusje met 25 weken werd geboren. Zij beschrijft haar weg met zoveel oprechte kracht, de emoties zal je tussen de regels door proeven en waarschijnlijk zal je het niet drooghouden tijdens het lezen. Voor ouders met een te vroeggeboren kind kan dit boek hoop geven, kracht geven, de lezer krijgt naast het aangrijpende verhaal ook uitleg over dingen die zij tegen kunnen komen. Het is niet alleen het verhaal er komen veel medische termen in voor welke Elly goed onderbouwd uitlegt. Hierdoor kan het voor ouders de angst voor het onbekende wegnemen.

De schrijfstijl is duidelijk, eerlijk en begrijpelijk. Het haalt een drempel weg, en persoonlijk ben ik hier zo blij om. Met veel respect en mixed emotions heb ik dit boek gelezen, tranen liepen over mijn wangen., terwijl ik heen en weer werd geslingerd tussen herkenning en verdriet. Als moeder van een vroeggeboren dochtertje gaf dit boek mij een stuk verwerking, ik beleefde mijn verhaal weer, het gemis blijft maar de kracht welke Elly mij heeft mee gegeven met haar verhaal, maakt mij sterk en dankbaar.

Respect voor Elly, dat zij haar woorden aan het papier heeft toe vertrouwd, zij zal hier mening mens mee kunnen helpen, mij heeft ze al geholpen. Dank je wel voor je vertrouwen, je open en eerlijkheid. De hoop, de kracht en de troost springen het boek uit.

“Een rollercoaster van gevoelens en emoties. Een boek vol Hoop en Respect. Het zal een hulp voor de één en een verhaal vol herkenning voor een ander zijn. Een aangrijpend debuut ”

Lieve leesgroet Moon Kager

 

Koop bij bol.com

photovisi-download (18).jpg

Recensie van Carla·Recensies

Wim Kieft, de terugkeer – Michel van Egmond “zijn gevecht tegen drank en zijn dwangstoornis”

Wim Kieft, de terugkeer – Michel van Egmond

Zijn gevecht tegen drank en zijn dwangstoornis

  • Auteur: Michel van Egmond
  • Uitgever: Voetbal Inside
  • Nederlands 
  • 1e druk november 2018
  • 9789048844340
  • Paperback
  • 240 pagina’s

 Inhoud:

9200000099604308

Kieft, het boek dat verscheen in 2014 en waar Wim Kieft zeer openhartig over zijn jarenlange cocaïne- en alcoholverslaving vertelt krijgt met dit boek, de terugkeer, een vervolg. Wederom geschreven door Michel van Egmond. Het vervolg kwam er om op de steeds terugkerende vraag: ‘Hoe gaat het nu met Wim Kieft’’ een antwoord te geven.

In De Terugkeer komt de lezer erachter hoe het op dit moment gaat met Wim Kieft. Over zijn strijd tegen verleidingen, die overal op de loer liggen, over zijn terugvallen en de gaten in zijn geheugen. Zeker ook over het verschijnen van een nieuw probleem: de dwanggedachten die hem uit zijn slaap houden maar die hem ook overdag parten spelen.

Wim Kieft gaat samen met Michel van Egmond tot twee keer terug naar Italië, het land waar hij goede herinneringen aan zou moeten hebben, maar die hij nauwelijks heeft. Het land waar hij, naar het lijkt, in elk geval de tweede keer, weer ontdekte dat de periode in Italië toch een mooi stuk van zijn leven was, veel mooier dan hij zich lange tijd heeft gerealiseerd.

Persoonlijke Leeservaring:

Ik wilde Wim Kieft, de terugkeer, graag lezen; het eerste boek over zijn leven heb ik gelezen en ook ik was zeer benieuwd hoe het nu met hem ging. Ben ik zo’n voetbalfan? Of misschien fan van Wim Kieft? Nee, niet echt. Ik kijk, buiten de EK’s en WK’s om, nooit voetbal. Wim Kieft heeft wat dat betreft ook niets van mij te vrezen als het gaat over het EK 1988 en in het bijzonder over een belangrijke kopbal, zijn kopbal. Daar zal ik hem dus nooit over aanspreken, hoogstens over het feit dat ik mateloos veel bewondering voor hem voel. Voor elke alcoholist trouwens, die het constante gevecht levert tegen zijn verslaving. Ik was nog maar net in het boek gestart en ik raakte al behoorlijk geëmotioneerd. Dat gebeurd als Michel en Wim in gesprek zijn over wat er nu wel of niet gebeurd is in Cádiz. Wim heeft daar in de loop van de tijd wel vier verschillende versies over vertelt en Michel vraagt zich af welke versie nu klopt en wordt eigenlijk boos omdat hij het gevoel heeft dat Wim dingen voor hem heeft verzwegen. De reactie van Wim hierop, zich verdedigend, zijn ontwijkende gedrag omtrent zijn verslaving.

Maar vooral de reactie van Wim als hij zegt dat Michel geen enkel idee heeft over de strijd die Wim moest/moet voeren. En dat hij ook geen idee heeft of hij het ooit kan uitleggen.

Op de een of andere manier raakt me dat diep. Een niet verslaafde kan natuurlijk nooit helemaal begrijpen hoe moeilijk het, altijd weer, is voor een verslaafde! Ik lust geen wijn, geen bier en ik drink nagenoeg nooit iets met alcohol, en drugs heb ik al helemaal nooit gebruikt. Ik ken het gevoel dus helemaal niet! Toch heb ik wel te maken gehad in mijn leven met een paar verslaafden. Wat ik nooit zal vergeten is de uitspraak van een verslavingsarts die ik ooit heb horen zeggen: “als iemand met suikerziekte op straat neervalt dan loopt iedereen er heen om te helpen. Als iemand die dronken is of in kennelijke staat door drugsgebruik, op straat valt  gaan we er met een grote boog omheen! Terwijl een verslaving ook een ziekte is.” Nu wil ik niet zeggen dat suikerziekte en een verslaving hetzelfde is, zeker niet. Het is wel zo dat sommige mensen nooit verslaafd zullen raken en andere juist heel snel. Het schijnt genetisch bepaald te zijn; sommige mensen zijn vatbaarder voor verslavingen. Daarnaast veranderen de hersenen door het gebruik en raakt iemand nog vatbaarder.

Mensen die verslaafd zijn hebben eigenlijk levenslang! Ze kunnen zich nooit een fout permitteren want dan hebben ze meteen een terugval, en nee deze mensen zijn geen ruggengraatloze types die kiezen voor de makkelijkste weg.

Om het vol te houden moeten ze sterker zijn dan wie ook, daarvan ben ik overtuigd.

Ik vind het boek, wederom, weer makkelijk leesbaar. Het is een zeer serieus onderwerp, maar het verhaal is doorspekt met humor. Het is zeker een openhartig verhaal waarin ik Wim Kieft een kwetsbare, maar tevens sterke persoonlijkheid vind. Verder komt Kieft naar voren als iemand met een behoorlijke zelfspot, soms vind ik zelfs dat hij zichzelf te kort doet. Van grootheidswaanzin heeft hij in elk geval nooit last gehad, eerder in het verleden een gebrek aan vertrouwen in zichzelf. Hij is op de goede weg denk ik en ook aan zijn dwangstoornis werkt hij nu. Ik wens hem het allerbeste!

    Lieve leesgroet, Carla Kooijman-van Bakel.  

Koop bij bol.com

photovisi-download (13)

 

Recensies·Recensies van Caro

Tot de dood ons scheidt – Yvonne Floor “Deze oneerlijke strijd MOET stoppen”

Tot de dood ons scheidt – Yvonne Floor

“Deze oneerlijke strijd MOET stoppen”

#BOEK IS UIT DE HANDEL GENOMEN EN NIET MEER TE BESTELLEN#

  • Nederlands
  • 1e druk
  • 9789461562449
  • februari 2018
  • Paperback
  • 240 pagina’s

Achterflap:

Een moeder slaakt een hartenkreet uit: Grijp in! 

43047893_251584768749842_5475097469966614528_nTot de dood ons scheidt is het schokkende verhaal van een moeder die strijdt voor haar kinderen en niet opgeeft. Ze is jarenlang geterroriseerd door haar ex-man en op een geraffineerde wijze (gaslighting) geestelijk mishandeld. Het ouderlijk gezag dreigt haar nu ontnomen te worden. Een ongelijke strijd, zonder enig recht op juridische bijstand en in de steek gelaten door jeugdzorg.

‘Je bent mijn vrouw. Als je bij me weggaat, dan zorg ik ervoor dat je de kinderen nooit meer ziet. Ik ontvoer ze naar Mexico. Ik zeg iedereen dat je gestoord bent. Ik ga het huis nooit uit. Ik maak je financieel kapot en ga daar mee door tot je zelfmoord pleegt. Je weet wat je te doen staat.” Hij zegt het fluisterend in mijn oor en streelt ondertussen mijn gezicht.

 Mijn leeservaring:

Dit boek had mijn aandacht getrokken door een gesprek over boeken met een sportvriendin. Zij had over het boek gelezen in de Libelle, maar tegen de tijd dat ze het boek wilde kopen was het al uit de handel genomen. Na veel zoeken kreeg zij het boek in handen en mocht ik het als eerste lezen van haar. Binnen 2 dagen had ik het uit, een boek wat je niet zomaar naast je neer legt en wat je boos maakt.

Wat me wel op gevallen is bij het lezen van Waargebeurde verhalen, dat er vaak een patroon in de verhalen zit, de slachtoffers komen vaak uit gezinnen waar ouders of familieleden ook slachtoffer zijn geweest. Na het boek gelezen te hebben heb ik contact gezocht met de auteur, maar nog steeds mag zij niets zeggen, ze is mond dood gemaakt. Het boek is geschreven ter bescherming van slachtoffers van coercive control

  • (Coercive control: Het is een gedragspatroon dat probeert de vrijheid of vrijheid van het slachtoffer weg te nemen, om hun zelfgevoel weg te halen. Het is niet alleen de lichamelijke integriteit van vrouwen die wordt geschonden, maar ook hun mensenrechten. Het ervaren van dwangbeheersing is als gegijzeld worden; het slachtoffer wordt gevangen in een onwerkelijke wereld gecreëerd door de partner / misbruiker, verstrikt in een wereld van verwarring, tegenspraak en angst.)

en ter voorlichting aan hulpverleners. Ik heb veel artikelen gelezen over haar boek en over het fenomeen coercive control of intimate terror. Een wereldwijd probleem, maar dat het in Nederland, zo’n beschaafd land, voor komt daar kan ik niet bij. Instanties vallen elkaar af en nergens is er ook maar iemand die je kan helpen. Ze willen wel maar ze kunnen niet. Dat één persoon, eigenlijk twee personen je het leven zo zuur kunnen maken en iedereen naar die personen luistert, hoe kan het en waar blijft het verhaal dat er naar kinderen wordt geluisterd!!! Het is een thriller als je het leest, hoe kan het dat een zo’n slimme vrouw, met een goede baan en goede opleidingen bijna als zwerver door het leven moet gaan en al haar geld naar haar goed verdienende ex-man gaat, terwijl ze de kinderen onder begeleiding mondjes maat mag zien. Is er nu niemand die ziet wat narcisme betekent en met mensen doet?

De vrouw van jeugdzorg luistert alleen maar naar de ex-man en Yvonne kan helemaal niets uitrichten. Deze vrouw heeft de touwtjes in handen en alle macht. Hoe kan het dat niemand dit kan door breken. Na herhaaldelijk gevraagd te hebben om iemand anders, wordt dit steeds afgewimpeld. Wanneer er iemand anders was aangesteld als vertegenwoordiger was het misschien allemaal anders gelopen.

 Ze geniet duidelijk van de macht die ze uitoefent. “je zult toch alles moeten doen wat ik zeg om je kinderen te mogen zien ,”zegt ze. “En wat je ook doet, je zult ze nooit terug krijgen. Daar zorg ik wel voor. En van mij mag je procederen, hoor, ik schrijf gewoon op dat je maar blijft vechten en dat de vechtscheiding jouw schuld is. Je zult toch nooit één rechtszaak winnen. Rechters geloven alles wat ik zeg en ik heb een groot juridisch apparaat achter me staan, en jij hebt helemaal niets meer.” (“hulpverlener” van jeugdzorg)

Ik had me tijdens mijn rechtenstudie in leiden nooit kunnen voorstelen dat je in een familierechtzaak in Nederland in deze situatie terecht kon komen. Als moeder en juriste vind ik een uitschakeling van het juridische systeem door machtsmisbruik uiteraard volkomen onacceptabel (Yvonne Floor)

25 september 2015

“Mevrouw Floor”, zegt de rechter, “ik stel een bewindvoerder aan om u verder te beschermen tegen de destructie van uw ex-echtgenoot de heer Fox. U moet beschermd worden. Dit is een ernstige zaak. Ik kan u het volgende aanraden: gebruik deze tijd om een boek te schrijven. Dat zal heel wat beroering gaan brengen in Nederland. Deze situatie is schrijnend. U kunt iets veranderen. U bent journaliste en schrijfster!”

Wat liefde met je doet is duidelijk in de eerste hoofdstukken van het boek te lezen. Yvonne schrijft zich in op een daitingsite, ze is dan 35 en wil huisje boompje beestje. Aantrekkelijke man, goed gebouwd, goede baan alles wat je in een man zoekt., vind ze al gauw op de site. Maar wat al meteen opvalt is de toon die deze man zet. Op de datingsite staat oa het volgende geschreven “zeer aantrekkelijk” “ingenieu(s)r”, dat zou mij al tegen de haren strijken.

Na een vrij snel sobere huwelijksdag is Yvonne al vrij snel zwanger. Het huwelijk is volgens mij in het begin zeker goed, maar wanneer zijn narcistische kant naar voren komt, dan natuurlijk nog niet bekent bij Yvonne, verontschuldigd hij zich.  Bloemetje, etentje, de romanticus zit in hem. De narcistische trekjes komen steeds meer om de hoek kijken en ik denk dat wij als lezers het eerder zien dan de omgeving.

Oktober 2005 het tweede kind wordt geboren en ze verhuizen naar een kapitale villa in Wassenaar. Er zal worden verbouwd door de echtgenoot zelf, maar er gebeurt niets. Overal liggen apparaten en spullen voor de verbouwing. Er is niet in te leven.

Januari 2006 de man zegt dat Yvonne een test moet doen, want ze heeft een psychische stoornis volgens hem. Er is niets aan de hand, maar haar man zegt dat ze aan de kinderen moet denken en ze maakt een afspraak met een psychiater en krijgt lithium voorgeschreven omdat ze er om vraagt. Dit vind ik vreemd, een arts moet toch meer onderzoek doen, je kunt toch niet zomaar om medicijnen vragen, terwijl de tests hebben uitgewezen dat er niets met Yvonne aan de hand is.  Vanaf dan gaat het helemaal berg afwaarts met Yvonne en moet ze meer en meer medicijnen gaan slikken van haar echtgenoot.

November 2012 vertrekt de echtgenoot, hij zegt niet langer met de zieke Yvonne  te kunnen leven en hij stuurt mailtjes naar hulpinstanties en zet ze tegen Yvonne op. Ze zou een gevaar zijn voor de kinderen.

Ik ben echt verbijsterd wat er dan allemaal ingang wordt gezet en dat er totaal niet naar de kinderen wordt geluisterd. De man windt echt iedereen om zijn vinger.

In de volgende artikelen kun je de verhalen van Yvonne lezen en waarom het boek uit de handel is gehaald. Natuurlijk dom van de uitgever dat de namen niet veranderd zijn, dan had de ex-man geen poot om op te staan. Yvonne blijft procederen en hoopt natuurlijk haar kinderen weer in de armen te kunnen sluiten. Oktober 2017 was de laatste keer dat zij haar kinderen heeft gezien, dat dit gebeurd en vooral kan gebeuren, is niet te geloven. Dit verhaal moet gedeeld worden ook zonder boek. Ik zou heel graag iets willen betekenen want Yvonne zal niet het enige slachtoffer zijn. Ik hoop dat iedereen dit leest en deelt, zodat zoveel mogelijk mensen over het bizarre verhaal van Yvonne horen. Ik heb de namen van de betrokkenen weg gelaten, zodat daar niets over gezegd kan worden, alleen Yvonne de auteur heb ik genoemd. Wil je meer weten over deze verschrikking dan staan hieronder enkele bronvermeldingen en artikelen.

Bronvermelding en artikelen:

Lieve leesgroet Caroline

photovisi-download (11)

 

 

Recensies·Recensies van Caro·YA Mustreads or Not?·Young Adult

Caroline las; Blijf nog even – Marloes Otten “Eén van de indrukwekkendste ya verhalen die ik dit jaar las”

Blijf nog even – Marloes Otten

“Eén van de indrukwekkendste ya verhalen die ik dit jaar las”

 

Samenvatting:

9200000090845496In je jeugd heb je nog een heel leven voor je om je dromen waar te maken. Maar wat als dat niet zo is?

De zeventienjarige Fleur is een sportieve meid en een topwielrenster. Ze weet al een lange tijd dat ze een min of meer slapende spierziekte heeft. Als ze plotseling klachten krijgt, merkt ze dat haar ziekte actief is geworden. Haar leven zal anders verlopen dan ze ooit hoopte. Ze is boos op de hele wereld, tot ze Rowell tegenkomt…

Rowell is twintig jaar en heeft door zijn persoonlijkheidsstoornis moeite met het leggen van contact met anderen. Hij vindt het heerlijk om mensen te schetsen. Het is zijn manier om de wereld te begrijpen en echt contact te voorkomen. Wanneer hij de bijzondere Fleur ontmoet, verandert dit echter…
”Zij zullen zich allebei te allen tijde houden aan de gemaakte afspraken. Tot de dood hen scheidt.”

Marloes Otten (1990) is docente Nederlands op een middelbare school. De persoonlijke situatie van Marloes en de gebeurtenissen in haar omgeving vormden een bron van inspiratie voor Blijf nog even.

Young Adult

Mijn leeservaring:

Deze YA van Droomvallei lag al even te wachten om gelezen te worden en wat heb ik een spijt dat ik het boek niet meteen heb opgepakt.

De cover vond ik geweldig een gezicht van een meisje met daarin bomen. Super mooi gedaan. De witte bladzijden en het grote lettertype hadden mij meteen moeten aanspreken, maar dat deed het dus niet. Waarom niet? Ik denk dat het op iets te kinderachtig over kwam op mij. Maar enfin, in de vakantie ben ik gaan lezen en; “Wow, wat maakte dit verhaal een indruk op me.”

Het verhaal is onder verdeeld in 6 delen, welke opzich ook weer zijn onder verdeeld in hoofdstukken. Wanneer een hoofdstuk over Rowell gaat, wordt het verhaal verteld vanuit Rowell en zo ook bij Fleur. Soms kunnen hoofdstukken het zelfde lijken alleen uit het oogpunt van de ander verteld.

Vriendschap, autisme, sport, ziekte, emotionele verwaarlozing,  creativiteit en de dood zijn onder andere ingrediënten voor deze aangrijpende YA roman.

De personage Rowell, de eigenlijk wat autistische jongen, die op zijn kamer zit en prachtig kan tekenen. Er wordt verteld hoe hij in de dierentuin een vader en jongetje tekent, hij raakt in paniek als het jongetje zijn aandacht vraagt, je voelt gewoon met Rowell mee.

Overal op Rowells lichaam begint het zweet te prikken. Hij kan zijn schets niet laten zien. Het is iets van hem alleen.Maar het kind het raakt hem. De nieuwsgierigheid en de speelsheid. Het mag echter geen contact met hem zoeken.

Rowell mijdt zijn ouders, die nooit enig interesse in hem hebben getoond, hij schaamt zich voor zijn ouders die beide geen werk hebben en hele dagen voor de buis zitten. Rowell is creatief en naast tekenen maakt hij apps voor op de computer.

De tweede hoofdpersonage is de sportieve Fleur, een geweldige wielrenster, ze ziet haar leven in duigen vallen na een bezoek aan het ziekenhuis. Ze komt heel onverwachts in aanraking met Rowell, die toevallig met zijn moeder in het ziekenhuis is. Fleur probeert Rowell uit zijn schulp te laten kruipen en samen met haar broer en ouders geven ze Rowell de aandacht die hij thuis zo mist. Kunnen deze twee pubers elkaar helpen? Onverwacht komt er iemand op je pad en verandert je hele leven.. Blijf nog even

“Je kunt meer dan alleen wielrennen, hoor”, zegt Rowell, terwijl hij de tekst in zijn schetsboek herleest. “je leven is veel meer dan wielrennen alleen. En dat gaan we aan de wereld laten zien.”

Geweldig om te lezen over de twee jongelui die elkaar helpen het leven positief te zien ondanks de donkere wolken. Een boek wat je met beide benen op de grond zet, want wat kan het leven kort en gemeen zijn. Een heel goed geschreven verhaal, emotioneel, maar ook met zoveel positiviteit erin, een aanrader voor op de lijst voor de scholen wat mij betreft.

Tijdens de vakantie las na mij, mijn dochter van 14 dit boek ook zij was ontroerd, maar kon het boek niet weg leggen,  je wilt gewoon verder lezen. Je wilt weten hoe het verder gaat met Fleur en Rowell. De plot is zeer indrukwekkend, ook al weet je dat het einde nadert, het komt enorm binnen. Het verhaal heeft me zoveel gedaan, dat ik heel veel moeite had met het schrijven van  de recensie en het oppakken van een volgend boek.

Blijf nog even van Marloes Otten is  één van de  indrukwekkendste ya verhalen die ik dit jaar las.

Lieve leesgroet Caroline

photovisi-download (5)

Recensies·Recensies van Caro

Sietske Scholten – Beet “Sietske neemt je mee in een emotionele rollercoaster, die je niet in de koude kleren gaat zitten”

Sietske Scholten – Beet

“Sietske neemt je mee in een emotionele rollercoaster, die je niet in de koude kleren gaat zitten”

9200000064462644

Samenvatting:

Over liefde, Lyme en loslaten.

Als de baby sterft in Marjoleins buik, sleept Elise haar door de inktzwarte rouw. Het verdiept hun intense liefde. De ziekte van Lyme waar Elise al jaren tegen vecht, verdwijnt naar de achtergrond. Met het aandienen van een nieuwe zwangerschap lijkt het geluk eindelijk aan hun kant te staan. Maar terwijl Marjoleins buik groeit, slaat bij Elise de Lyme opnieuw toe. De zwaarste strijd blijkt nog niet te zijn gestreden.

Sietske Scholten is een Nederlandse schrijfster die bekend staat om haar meeslepende verhalen die zij tot nu toe vormgaf in haar literaire thrillers. Met de roman Beet doorbreekt ze haar genre en raakt ze de thema’s waar zij zelf twee jaar eerder in haar privéleven mee worstelde.

Mijn leeservaring:

Tijdens het Inspired by books event in Rotterdam, kwam ik in gesprek met Sietske Scholten over haar boek Beet en zij vroeg mij of ik dit wilde lezen. Ik had nog geen kennis gemaakt met het werk van deze auteur, dus was benieuwd. Een verhaal met enkele waargebeurde details erin verwerkt, die je stof tot nadenken geven.

De cover krijgt pas betekenis na het lezen van het boek.

Het eerste hoofdstuk is hilarisch, hoe verzin je het. Het personage waar over het hoofdstuk gaat, komt hierna niet meer voor, maar heeft zijn stempel gedrukt op het verdere leven van Elise, maar zeker ook op dat van Marjolein.

Hij bestudeerde zijn doelwit en berekende nauwkeurig op welk moment hij moest toeslaan om zijn prooi te kunnen grijpen.

In hoofdstuk twee heeft Marjolein een date met een vrouw. Marjolein is lesbisch en heeft al een zoontje van een donor en is nu in verwachting van haar tweede kindje.

Elise haar relatie is op de klippen gelopen en ondanks dat ze niet lesbisch is gaat ze toch op date met Marjolein. De twee voelen zich heftig tot elkaar aan getrokken en een relatie is binnen de kortste keren een feit.

Twee vrouwen met twee totaal andere levensstijlen, die proberen samen een relatie op te bouwen. De liefde is voelbaar in het verhaal.

Het verhaal wordt verteld door Marjolein die ook het verhaal van Elise weergeeft.

“Er is iets wat je over mij moet weten, marjolein,”zegt Elise met een serieuze ondertoon in haar stem. Haar hoofd ligt op mij bovenarm. Een onbestemd gevoel bekruipt me en ik zet mij schrap voor wat ze gaat zeggen.  “Ik ben ziek,” zegt ze teneergeslagen. “Chronisch ziek.”

Wanneer Marjolein haar kindje verliest vind ze gelukkig troost bij Elise, die haar na enige tijd aanspoort toch weer zwanger te worden. Samen mogen ze het geluk hebben weer zwanger te raken en Elise heeft nu meer het gevoel er echt bij betrokken te zijn en ook moeder te worden.

Terwijl Marjolein geniet van haar zwangerschap, heeft Elise te kampen met heftige klachten die niet te traceren zijn. Elise slikt medicijnen tegen de pijn. Maar waar komt de pijn vandaan en waarom kan deze niet onderdrukt worden. De medicijnen zijn verslavend, maar zonder is de pijn niet uit te houden.

Terwijl Marjolein haar zwangerschap vordert, raakt Elise meer en meer geïsoleerd door de hevige pijnen, die bijna niet meer te onderdrukken zijn. De zwangerschap van Marjolein komt op de tweede plaats, kan Marjolein de druk aan om voor Elise maar ook voor haar zoontje en ongeboren kindje te zorgen?

Een emotionele rollercoaster, zo kan ik dit boek wel onder woorden brengen. Wanneer het leven de vrouwen lijkt toe te lachen, slaat het noodlot genadeloos toe. Een verhaal met verschillende verhaallijnen, die samen tot de emotionele plot komen en je laten inzien, dat geluk zeker niet van zelf sprekend is. Een echte mustread met vooral ook de boodschap erin , dat je een tekenbeet zeer zeker niet moet onderschatten. Sietske heeft een heerlijke schrijfstijl en neemt je mee in het verhaal, je kunt het boek niet meer weg leggen. Sietske heeft mijn lezershart gestolen en de twee andere eerder verschenen boeken van haar, De fatale uitweg en De schaduw van Elvira wil ik zeer zeker ook lezen.

Lieve leesgroet Caroline

Koop bij bol.com
photovisi-download (9)

Wie is de schrijver nu echt?? In gesprek met....

Mustreads in gesprek met…; Lineke Breukel en Marijo Bakker “Moeder is boos”

Mustreads in gesprek met…; Lineke Breukel en Marijo Bakker “Moeder is boos”

belangrijk bewaren (43)

  • Wij zijn natuurlijk nieuwsgierig wie zijn jullie en hoe hebben jullie elkaar ontmoet?

Lineke:
Oh oh, hier komt het beroemde rookworstverhaal:
Marijo heeft mij op Facebook gevonden en reageerde een keer op een opmerking van mij. Ik had geschreven dat ik hier in Zweden bepaalde zaken mis, zoals haring en rookworst. Uit een geintje schreef ze mij toen een persoonlijk berichtje waarin ze aanbood om rookworst op te sturen. Ze was dat trouwens echt van plan, maar dat werd zo duur, dat we daar maar vanaf hebben gezien. Vanuit dat eerste berichtje zijn we contact blijven houden. Dat intensiveerde zich en verdiepte zich uiteindelijk. Marijo ging meedoen met het Verzoekboek en uiteindelijk kwam ze met het feit dat ze een traumatische jeugd heeft gehad en dat ze iets wilde met al haar dagboekaantekeningen.

photovisi-download (91)

  • Dit boek is best een aangrijpend verhaal, dit is nogal licht uitgedrukt, hoe zijn jullie tot het idee gekomen om dit verhaal van Marijo uit te werken tot een boek?

 Lineke:

Marijo stelde voor om haar aantekeningen naar mij op te sturen zodat ik kennis kon nemen van haar traumatische verleden. De aantekeningen waren al decennia oud en zelf had ze ze nooit meer aangekeken. Ik gaf aan dat ik dat wilde en zo geschiede, ze stuurde het dikke pakket op naar Zweden. Haar aantekeningen waren dramatisch en extreem, enorm gedetailleerd en in eerste instantie bedoeld voor haarzelf, als hulpmiddel tijdens haar therapie. Het geheel van al die ellende gaf echter een duidelijk beeld voor mij, een kijkje in haar vreselijke jeugd. Ze had ze opgeschreven vanuit haar innerlijke kindje van negen. Ik heb heel wat zitten huilen en ik ben heel wat keren boos geweest om zoveel onrecht.

download (4)

Ik voelde van het begin af aan dat het een boek zou kunnen worden, maar dat dit heel wat werk zou vergen om er een leesbaar geheel van te maken. Een boek dat ondanks zijn extremiteit ook acceptabel zou moeten worden. Er moest natuurlijk een logische verhaallijn ontstaan en er moest veel genuanceerd worden.  Bovenal moest het boek een doel hebben, want anders zou het alleen maar het spuien van ellende zijn. Omdat ik uit Marijo’s contact met mij proefde dat ze eigenlijk naar buiten zou willen treden met haar verhaal, heb ik haar aangeboden om haar biografie te schrijven. Het heeft even gekost voordat ze daar uit was voor haarzelf. In eerste instantie vond ze het eng en was ze ook bang voor represailles vanuit de familie. Gaandeweg is ze steeds moediger geworden. We begonnen met schuilnamen, maar uiteindelijk wilde ze met alle echte namen naar buiten treden. Moedig, vond ik dat!

photovisi-download (98)

  • Voor Marijo zal dit een heel spannende periode zijn, maar ook voor Lineke neem ik aan. Hoe voel je je nu, nu je het boek echt in handen hebt?

Lineke:

Op dit moment heb ik het boek nog steeds niet echt in mijn handen, maar dat komt omdat ik in Zweden woon. Dit is mijn elfde boek, maar het voelt opnieuw speciaal aan. Wat ik deze keer vooral spannend vond was het feit of dit boek als zodanig niet te extreem zou zijn. Ik sta bekend als thrillerschrijver met een paar non-fictie boeken op mijn naam en ik heb zeker geaarzeld of ik mij aan zo’n onderwerp wilde verbinden. Toch wilde ik dit voor Marijo doen en uiteindelijk ook voor mijzelf om te ontdekken of ik in staat zou zijn tot het volbrengen van zo’n zwaar project.
In die zin waren de reacties van lezers spannend voor mij, maar ik heb mij druk gemaakt om niets. Tot nu toe zijn de reacties ongelooflijk positief.

download (8)

  • Lineke, was dit proces extra speciaal voor jou? Omdat je Marijo kent, maakte dit het niet moeilijker?

Lineke:

Ik kende Marijo van onze contacten via Facebook, maar om dan te zeggen dat je elkaar gelijk goed kent, gaat denk ik te ver. We hadden elkaar nog nooit persoonlijk ontmoet. Er zijn natuurlijk meer mensen die contact met mij zoeken en berichtjes met vragen of opmerkingen sturen over bijvoorbeeld emigreren of over mijn schrijfwerk, of die het gewoon leuk vinden om contact te hebben vanwege bijvoorbeeld de Verzoekboekprojecten. Marijo en ik hadden vaak contact met elkaar als het tijdens mijn nachtdiensten rustig was. Ze kon toch niet slapen en ik voelde mij dan niet zo eenzaam, dus dit was leuk nachtelijk vertier.

photovisi-download (100)
Voor mij werd het echter speciaal omdat Marijo zich zo naar mij opende, ze nam mij in vertrouwen en ik weet dat ze daar vanwege haar traumatische verleden grote moeite mee had. Zo werd ons contact een heel stuk intiemer en persoonlijker dan ik doorgaans via social media met mensen heb. Bovendien viel ze op in de groep van Verzoekboekdeelnemers omdat ze voortdurend excuses maakte vanwege haar zogenaamd ‘domme’ inbreng. Ze gunde zichzelf duidelijk geen volwaardige plek in de groep en had geen hoge pet op van zichzelf en dat is meestal een teken dat ditzelfde gebeurt in het dagelijkse leven.

Nadat ik voor mezelf besloten had dat ik dit voor Marijo wilde doen, was het niet moeilijk om te beginnen met het manuscript, vooral ook omdat ik mijzelf nu eenmaal het beste op papier uitdruk. Ik was er niet bang voor. Van te voren wist ik dat dit geen probleem zou vormen, maar wat het moeilijk maakte was dat ik vooral zorgvuldig wilde omgaan met haar zo persoonlijke informatie. Ze stelde zich kwetsbaar op, klaar om afgebrand te worden en dat wilde ik koste wat het kost voorkomen. Ik wilde niet dat haar verhaal ongeloofwaardig of negatief bij lezers zou overkomen. Ik heb dan ook nog nooit zoveel woorden gewikt en gewogen voordat ik tevreden was met de teksten. Bovendien had ik alleen maar haar oude aantekeningen die bedoeld waren als letterlijke registratie van alle afzonderlijke situaties. Er zat geen verhaal in, geen lijn. Ik moest Marijo voortdurend interviewen om erachter te komen of ik met betrekking tot de beschrijving van haar beleving op de goede weg zat met wat ik schreef. Stukje bij stukje bij stukje tekst, iedere keer opnieuw. Voor haar was het alsof die beerput steeds opnieuw geopend werd en het deed haar duidelijk pijn. Daarom denk ik ook dat het bijna een jaar heeft geduurd voordat het manuscript een feit was. Dat is zeker een moeilijk proces geweest, voor ons beiden.

Onze communicatie was schriftelijk via mail of Messenger. Voor Marijo was het moeilijk om over haar gevoelens te schrijven, want dat wreef iedere keer weer zout in haar toch al diepe wonden. Dat werd mij snel duidelijk, maar Marijo bleef open naar mij, bleef volhouden en gaf steeds heel eerlijk aan als iets niet goed aanvoelde. Ze kon niet altijd aangeven wat er dan niet klopte, maar met doorvragen zijn we er altijd uitgekomen.
Natuurlijk ben ik beroepsmatig veel in contact met mensen met psychosociale problemen, maar dat bereid je niet voor op een relatie zoals wij die ontwikkeld hebben met elkaar. Tijdens mijn opleiding ben ik meerdere keren gewaarschuwd dat je niet ‘therapeutisch’ moet omgaan met mensen die je via andere weg ook kent en ik heb mij hier vaak in dat grijze grensgebied begeven. Dat heb ik echter doelbewust gedaan en uiteindelijk heeft het ons een warme vriendschap opgeleverd.
Het medium schrijven heeft daarbij steeds gezorgd voor een veilig model waarin we onze communicatie konden blijven gieten, hoe intiem die ook was en hoe kwetsbaar Marijo zich daarbij ook opstelde. Dit was eigenlijk precies zoals zij indertijd met haar therapeut omging: schriftelijke communicatie is indirecte communicatie en dat voelt minder bedreigend aan dan rechtuit zeggen hoe het was.
Het doel van het manuscript was duidelijk, althans, niet helemaal in het begin.
Ik heb Marijo voortdurend aangegeven dat zij degene zou zijn die uiteindelijk zou beslissen of het al dan niet uitgegeven zou gaan worden.

  • Hoe ervaar je alle reactie, Marijo?

 Marijo:

De reacties zijn overweldigend. Dit had ik nooit durven dromen. Tot op heden zijn er ook nog geen negatieve reacties geweest. Wat ik wel jammer vind, al weet ik niet of ‘jammer’ het juiste woord is, is dat sommige mensen het best eng vinden om me aan te spreken. Het boek is natuurlijk heel heftig en mensen weten vaak de juiste woorden niet te vinden. Bang om me pijn te doen, bang om me te kwetsen. Dat is niet nodig. Als ik het te pijnlijk vind, geef ik dat wel aan.

31250602_1914049401941344_334288450087813120_n.jpg

  • Na het boek gelezen te hebben, moest ik even bijkomen. Dit zullen meerdere mensen zo ervaren denk ik. Wat hoop je met dit boek te bereiken Marijo?

Marijo:

Natuurlijk heeft Lineke het boek in eerste instantie voor mij persoonlijk geschreven. Ik wilde echter niet langer het dagboek op zolder verstoppen, maar ermee naar buitentreden.  Het werd er tijd voor. Voor mij persoonlijk is dit mijn eindstation.

Daarbij komt dat ik volgens mijn lijfspreuk wil leven, “De straf op zwijgen is levenslang”. Dat meen ik en dat is ook zo.

photovisi-download (99)

Laatst las ik een artikel. Daar stond dat je met dit soort trauma’s geen levenslang hebt. Dat was volgens de schrijver ervan iets wat je jezelf aanpraat. Hier word ik best wel boos en verdrietig van. Ik wil even voorop stellen dat ik mezelf geen slachtoffer vind, maar uit onverwachtse hoek komt vaak gevoelsmatig bij mij de dreiging. Het overvalt me in mijn dagelijkse leven. Ik geef even een voorbeeld:

Ik heb een afspraak met de fysiotherapeut, maar die is ziek en ik kom binnen en er zit een vreemde fysiotherapeut. Ik raak dan in paniek en ga naar huis. Mijn fysiotherapeut download (7)kent mijn verhaal en ik weet dat ik bij hem veilig ben. Mensen die het boek lezen en mij kennen begrijpen me nu beter. Mensen die mij niet kennen en het boek gelezen hebben krijgen hopelijk meer inzicht in wat mensen van seksueel misbruik doormaken. Jongens of meisjes die het zelf meemaken: zwijg niet langer, praat met iemand. Maar vraag die persoon nooit om het niet door te vertellen. Je zadelt hem of haar namelijk met een enorm geheim op.

  • En Lineke heb jij hier ook een visie over? Heb je dit boek geschreven met een bepaalde boodschap?

 Lineke:

Als eerste heb ik dit boek geschreven voor Marijo, om haar te helpen dit proces af te ronden. Maar we wisten allebei dat het een groter doel moest dienen, wilde het niet alleen maar een rapportage van een verzameling vreselijke feiten worden. Daarom heb ik gekozen voor deze vorm. Tussen Marijo’s herinneringen door heb ik steeds geschreven over haar beleving en visie op het geheel, vanuit het nu. Voor die teksten moest ik haar telkens opnieuw interviewen.

images (1)Het was veel werk, maar op die manier is er een rode draad ontstaan, die emotioneel duidelijk te volgen is. Die lijn geeft zicht op haar emotionele groei en op de vragen waar ze nog steeds mee zit. Dit heb ik gedaan omdat ik wil dat het herkenning brengt bij anderen. Om aan te geven dat ze niet alleen staan in hun pijn. Bovendien hoop ik dat dit een signaal afgeeft naar ieder die hetzelfde heeft meegemaakt, nog meemaakt of die iemand kent die zoiets door moet maken. Tegen hen zou ik willen zeggen: houd het niet geheim! Kom ermee naar buiten!

Bovendien moet dit onderwerp van de daken geschreeuwd worden, is mijn persoonlijke mening. We moeten met ons allen veel bewuster worden als het gaat om het oppikken van signalen bij kinderen in onze omgeving, meisjes èn jongens.

  • Er zit nogal een pittige afstand tussen jullie, zeg maar zeer pittig. Hoe is het contact verlopen? Je zult toch moeten sparren en overleggen, was dit eenvoudig en heeft de uitgeverij zich ook nog bemoeid met het hele proces?

 Lineke:

We hadden eerst contact via Messenger, maar omdat dit beperkt is, gingen we al gauw over tot het mailen van elkaar. Ik heb tijdens het proces contact opgenomen met Eric Jan van Dorp die gelijk aangaf dat hij vertrouwen had in mijn product en dat hij het zeker zou uitgeven. Dat gaf Marijo een enorme boost, want toen kwam haar droom ineens echt in zicht. images (2)

  • Voor Marijo, ben je tevreden? Is het geworden zoals je had gehoopt? Hoe kijk je terug op deze hele bevalling?

 Marijo:

Het is een prachtig boek geworden. Trouwens, voor degene die het niet weten: Het meisje op de cover ben ikzelf op 9-jarige leeftijd. Ik had werkelijk geen voorstelling van hoe het boek zou worden.

 

Hoe kijk ik terug? Het is een jaar keihard werken geweest voor Lineke en voor mij. Ik realiseer terdege dan het voor Lineke een heel zwaar project geweest is. Maar het heeft ons ook iets opgeleverd. Een prachtig boek en een vriendschap voor het leven.

download (16)

  • Dat je dit verhaal hebt kunnen opschrijven en het nu zo zwart op wit ziet staan, dit lijkt ons een heel goed verwerkingsproces. Raad je iedereen aan die zoiets heeft mee gemaakt of iets dergelijks om het van zich af te schrijven? Heeft het jou goed gedaan?

 Marijo:

Nee, ik zal het niet iedereen aanraden om het op te schrijven, want wat voor mijn werkt hoeft niet voor een ander te werken. Dat is voor iedereen anders.

Blogtour·Recensies·Recensies van Caro

Confrontatie – Esther van der Ham #Blogtour “En ja hoor, Esther heeft me met Confrontatie weer in haar greep.”

Confrontatie – Esther van der Ham

“En ja hoor, Esther heeft me met Confrontatie weer in haar greep.”

confrontatie

Samenvatting:

Na een traumatische ervaring in Spanje tijdens een weekje vakantie met de familie, probeert Annabel thuis de draad weer op te pakken. Dit gaat lastig door misselijkheid en vermoeidheid. Haar collega biedt haar de helpende hand. Ze neemt haar mee uit om haar even uit de sleur te halen. Dit gaat helemaal mis. Annabel heeft bijna geen grip meer op de werkelijkheid. Het contact met de familie verslechtert, en dan wordt ze ook nog beschuldigd op haar werk. Kan de ondersteuning uit onverwachte hoek haar helpen?
Hoe loopt het af voor Annabel? Je leest het in Confrontatie!

Mijn leeservaring:

Voor de blogtour van Droomvallei uitgevers las ik mee met het derde deel van de C-serie

Confrontatie

De eerste twee delen Controle en Contact had ik verslonden en had dan ook hoge verwachtingen omtrent deel 3,  Confrontatie. Zou Esther het nogmaals kunnen, een verhaal neer zetten wat je niet in de koude kleren gaat zitten!! Vanaf de eerste bladzijde heeft Esther me weer in haar greep. De zin:

Het moment dat ze knakte als een rietstengel onder de voeten van een lompe visser die alleen oog had voor de snoek in het water.

Het begint met de brief, die Annabel van haar moeder Emma krijgt, Emma bied haar hulp aan, ze is er voor haar dochter, maar het is te laat, voor Annabel is er geen weg terug. Emma die in het vorige boek van Esther een hoofdrol kreeg, in de gevangenis belandde en haar moeder de rug toe keerde, probeert nu haar dochter te redden. Ze ziet dat het niet goed gaat met Annabel, maar hoe help je een volwassen vrouw die naar het lijkt niet geholpen wil worden.

Het zou zo je eigen dochter kunnen zijn. Ik heb diep medelijden met Emma, die ziet hoe haar dochter langzaam aan afbrokkelt, van een vrolijk goed lachse vrouw, naar een schimp van wat Annabel ooit was.

Het boek geeft ook een waarschuwing mee, trap niet in leugens, mooie praatjes en uiterlijk, zelfs een volwassene kan gemanipuleerd worden. Volg je gevoel en als je het niet vertrouwd geef hulp en blijf die aanbieden. Het verhaal wordt zo verteld dat je het gevoel hebt er zelf in mee te spelen, dat had ik bij de twee andere boeken ook. Het is bijna een waargebeurd verhaal, zo als van der Ham het schrijft.

Esther heeft een heerlijke schrijfstijl, je kan het boek bijna niet weg leggen en wordt echt door de personages mee genomen in het verhaal. Er was een stukje wat ik vreemd vond in het verhaal, volgens mij had er verder onderzoek  moeten gebeuren, maar kan het niet ter sprake brengen door eventuele spoilers. Maar het doet verder geen afbreuk aan het verhaal.

Ik heb genoten van dit derde verhaal uit de C-reeks. Esther van der Ham staat bij mij in de top van Nederlandse auteurs qua schrijfstijl . Ik kan niet wachten op een volgend deel in de C-reeks.

Het is nooit te laat

Lieve leesgroet Caroline

Koop bij bol.com
photovisi-download

Recensies·Recensies van Caro

Joodse buren – Maria Boonzaaijer “Maria Boonzaaijer heeft een plekje in mijn top van Nederlandse auteurs gekregen.”

Joodse buren – Maria Boonzaaijer

“Een kijkje in het leven van een zwaar gelovig gezin in en na de tweede wereldoorlog”

download (7)

Samenvatting:

Amsterdam 1943. Op een zondagmorgen snelt Josefien Langeveldt, moeder van acht kinderen, met haar doodzieke baby Lise naar de huisarts. Onderweg stuit ze op een razzia. Een radeloze jonge vrouw probeert haar zuigeling in Josefiens armen te leggen: ‘Red mijn dochtertje!’ Josefien vlucht in paniek weg. Haar weigering om te helpen blijft Josefien achtervolgen tot ver na de oorlog, als er beneden haar Joodse buren komen wonen.

Een familieroman over diepe vriendschap, een geheime liefde, verraad, en de impact van de oorlogsjaren. Tegen de achtergrond van de bezettingstijd en de jaren vijftig, de tijd van wederopbouw, verzuiling, grote gezinnen, het rijke roomse leven en strikte fatsoensnormen.

Maria Boonzaaijer is docent drama, stemcoach en chansonnière. Joodse buren is haar derde roman. Haar debuut Papa Tango (2009) schreef ze tijdens een vierjarige zeilreis rond de wereld. In 2013 verscheen haar literaire roman Het vreemde meisje, die door de pers lovend werd ontvangen.

Mijn leeservaring:

Maria Boonzaaijer had gevraagd of ik haar vierde roman Hunkering wilde lezen en was onder de indruk van de schrijfstijl en het verhaal van dit boek. Toen zij mij vroeg of ik haar derde roman Joods buren ook wilde lezen om vooral rond deze tijd weer aandacht te besteden aan de tweede wereld oorlog heb ik dat met beide handen aangegrepen.

Omdat het niet vergeten mag worden

Heel benieuwd was ik naar deze derde roman van Maria. Ben ik niet zo van de oorlogsromans, ik was onder de indruk van Hunkering en daarom wilde ik dit boek van haar hand ook graag lezen over de strijd te overleven in de oorlog van een groot sterk gelovig gezin.

Het boek bestaat uit 4 delen.

  • Deel 1 1942- 1944
  • Deel 2 1956
  • Deel 3 1959 – 1960
  • Deel 4 april 2013

De twee hoofdpersonages zijn moeder Josefien die met Hendrik is getrouwd en een flink gezin heeft met 7 zonen. Het is oorlog en op een bovenverdieping met verduisterd papier voor de ramen wordt het steeds nijpender in het gezin om voldoende eten te bemachtigen. Midden in de oorlog merkt Josefien dat ze zwanger is. Op haar 38ste krijgt Josefien haar 8ste kind.

Een verhaallijn is de gebeurtenis van Josefien die door een Joodse vrouw wordt aangeklampt om voor haar baby te zorgen, maar dat kind weigert ze en ze rent weg. Josefien draagt dit haar hele leven met zich mee. Wanneer er Joodse buren beneden komen wonen met eens meisje net zo oud als Lize, knaagt het schuldgevoel over de geweigerde baby zwaar aan Josefien.

“De vrouw maakt al een gebaar om haar kindje – een pakketje gehuld in een roze sjaal – te overhandigen. “Alstublieft mevrouw, red mijn dochtertje.”

De tweede verhaallijn is die van baby Lize. Ze groeit op en na haar worden er nog 3 meisjes geboren, maar Lize blijft de lieveling van Josefien.  Na de oorlog krabbelt het gezin Langeveldt weer langzaam uit een diep dal. Er is weer eten en de kinderen gaan werken en naar school. Josefien is een echte moederkloek en haar eigen gezondheid zet ze onderaan.

Lize is de lieveling van haar moeder maar zet zich af tegen de strenge opvoeding, vooral tegen de strenggelovige vader Herman. Samen met haar Joodse vriendinnetje Pauli Polak, die beneden het gezin Langeveldt  komt wonen,  spreekt ze stiekem af.

Het verhaal neemt je mee in een groot Rooms Katholiek gezin, waar vrouwen het huishouden bestieren en vaders en zonen die werken en het geld binnen brengen. Wat een respect voor de vrouwen, die met het kleine beetje voedsel wat ze te pakken kunnen krijgen, vele monden voeden. Wat in die tijd niet altijd lukte. Kinderen krijgen was vooral in de roomse gezinnen een zegen.

Wat mij opviel was dat het gezin het erg vond wat er met de Joden gebeurde, maar er weinig hulp werd geboden en ook wat er in de kampen gebeurde angstvallig werd verzwegen.. De mensen die in het verzet mee hielpen werden buiten de deur gehouden en aan onderduikers moesten ze in het gezin Langeveldt al helemaal niet denken. Waar bleven ze nu met het geloof, help je naaste!!

Lize die zich uiteindelijk weet los te rukken uit het strenge gezin, wat haar zeker niet in dank wordt afgenomen, raakt ook haar vriendin Pauli kwijt. Door de liefde wordt hun vriendschap uit elkaar gerukt. De oorlog heeft de familie tot de dood achtervolgt. Een heftig einde, met eigenlijk alleen maar verliezers.

Dit verhaal geeft een andere kijk op de oorlog. Een gezin wat moet vechten om te overleven en waar de kerk een grote rol speelt, die uiteindelijk een wig drijft tussen de gezinsleden.

Ik heb genoten van dit verhaal en Maria Boonzaaijer heeft een plekje in mijn top van Nederlandse auteurs gekregen.

Lieve leesgroet van Caroline

Koop bij bol.com
photovisi-download (3)

Blogtour·Kinder Mustreads·Recensies·Recensies van Caro

Clara – Pieter Feller & Tiny Fisscher #Blogtour “de strijd van een meisje van 11, om gelijke rechten”

Clara – Pieter Feller & Tiny Fisscher

De strijd van een meisje van 11, om gelijke rechten

Clara

Pieter Feller:

Pieter Feller wist al op zijn elfde dat hij schrijver wilde worden. Toch duurde het even voor zijn eerste boek verscheen. Inmiddels heeft hij ruim vijftig boeken geschreven, waaronder natuurlijk die over Kolletje en Dirk. Op bol.com vind je alle boeken van Pieter Feller, waaronder het nieuwste boek van Pieter Feller.

 

Samenvatting:

Amsterdam 1911
Clara is een keer zo stom geweest om in de klas te vertellen wat ze later wil worden. ‘Ontdekkingsreiziger,’ flapte ze eruit. Bijna de hele klas barstte in lachen uit: alsof je dat zomaar kunt worden, als meisje nog wel! Maar Clara is vastberaden en gaat op zoek naar de beroemde wereldreiziger die in haar eigen stad schijnt te wonen.
Dan gebeurt er iets verschrikkelijks…

Indrukwekkend boek dat je met een brok in de keel achterlaat.

De cover

Een prachtige harde kaft met een plaatje wat bijna een aardbol is. Bovenop Clara die aan het halster van een paard trekt, dit komt in het boek voor en aan de onderkant van de aardbol, kamelen die wijzen op haar droom ontdekkingsreiziger te worden.

De kleuren en de geveltjes wanen je in vroegere tijden.

Mijn leeservaring:

1911, het jaar waarin het verhaal zich afspeelt. Clara een elf jarige meisje is op haar beurt al een aardige feministe in de dop, ze is het niet eens met beroepen die eigenlijk alleen door mannen en jongens gedaan mogen worden. Clara wil geen schooljuffrouw worden maar ontdekkingsreiziger, maar dit is een beroep eigenlijk alleen voor mannen. Clara komt erachter dat er al een vrouwelijke wereldreizigster, Alexine Tinne, is geweest en haar voorbeeld wil ze volgen. Clara kan heel goed leren en in haar jonge leventje is ze eigenlijk al een aardige voorvechtster voor gelijke rechten.  Ze is het niet eens met beroepen die alleen door mannen gedaan kunnen worden volgens iedereen. Clara komt uit een gezin van 5 en is de oudste. Wanneer haar vader hulp nodig heeft in zijn werkplaats, want hij is timmerman, vind Clara het geweldig om hem te helpen, maar moeder is het daar niet echt mee eens.

“Zoiets is toch geen werk voor een meisje, ”reageert moeder.

“Waarom niet,” zegt Clara geprikkeld. “Wat een man kan, kan een vrouw ook best.

Steeds meer vrouwen doen mannenberoepen.”

“Puh” zegt haar moeder. “Dat zijn zeker van die manwijven. Bovendien heb ik nog nooit gehoord van een vrouw die timmert.”

Het verhaal geeft een goede kijk  op het leven in die tijd, de verschillen tussen rijke en arme mensen is enorm. Was je rijk dan kon je sowieso door leren, was er geen geld maar kon je toch goed leren dan had je pech en moest je van school met je 12de, om te gaan werken.

Clara en haar vriend Koos sparen samen plaatjes voor in een album, die getekend zijn door een ontdekkingsreiziger en Clara gaat er alles aan doen deze man te vinden, want van hem wil ze horen hoe ze ontdekkingsreiziger kan worden.

Een verhaal waarin doorzettingsvermogen een grote rol speelt.

Wat me wel heel erg opviel was hoe tevreden een kind kan zijn met een kleinigheidje. Een kinderverjaardag, ook al is er geen geld, wordt gewoon gevierd en de kleinste cadeautjes worden met veel plezier ontvangen. Daar zouden de kinderen in deze tijd nog een voorbeeld aan kunnen nemen.

Tijdens het lezen voelde ik of ik zelf in het verhaal zat en kreeg een brok in mijn keel door het geen Clara en haar familie moeten meemaken. Rekeningen die zich opstapelen, het harde werken wat het gezin doet, maar toch ook de liefde was voelbaar in het gezin.

Een geschiedenis verhaal voor 9+ jeugd, wat gelezen en voorgelezen moet worden en iedereen zijn ogen doet openen voor alles wat we tegenwoordig hebben en krijgen en ook voor de gelijke rechten die er tegenwoordig zijn. In nog maar een korte periode geleden, was dit ondenkbaar.

Lieve leesgroet van Caroline

Koop bij bol.com
photovisi-download (1)